I SA/Wr 46/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. strona skarżąca zawarła wniosek o "wstrzymanie działań Urzędu Skarbowego w L." do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Na mocy zarządzenia z dnia 27 lutego 2017 r. strona skarżąca została wezwana do sprecyzowania, w terminie 7 dni, czy zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mocą której Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] i określił skarżącej spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości 48.731,00 zł. W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z dnia 20 marca 2017 r. strona skarżąca oświadczyła, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie stanowi żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z treści powołanego przepisu prawa, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga przy tym podkreślenia, że przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do ryzyka następstw o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), zaś wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Dodania też wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie bierze pod uwagę zarzutów kierowanych wobec skarżonej decyzji, albowiem wiązałoby się to z oceną jej legalności, a więc merytorycznym rozpoznaniem sprawy, która na etapie postępowania incydentalnego jest niedopuszczalna. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej należy podnieść, że wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca w istocie nie wskazała w czym upatruje spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., których uprawdopodobnienie warunkuje pozytywne rozpoznanie wniosku. Argumentacja skargi sprowadza się w istocie do merytorycznych zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji, zaś w piśmie z dnia 20 marca 2017 r. strona kwestionuje jedynie zasadność wdrożenia postępowania egzekucyjnego, tj. nie wskazuje zależności pomiędzy wdrożeniem postępowania egzekucyjnego a zasadnością wniosku o wstrzymanie. Za dostateczną w tym względzie argumentację nie można uznać podanej przez skarżącą w piśmie z dnia 20 marca 2017 r. informacji o tym, że w następstwie podjętych czynności egzekucyjnych zostały zajęte rachunki bankowe skarżącej spółki, skoro skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do wpływu tego faktu na możliwość niezakłóconego prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej. Ponadto, jak wynika z treści pisma z dnia 20 marca 2017 r., kwota zajęcia została wyegzekwowana. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wypada również dodać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09). Podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł także na podstawie samej wysokości zobowiązania podatkowego jakie zostało określone wobec strony na mocy zaskarżonej decyzji. Wysokość zobowiązania podatkowego może być brana pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie, ale wyłącznie w sytuacji wykazania przez wnioskodawcę tego, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw o jakich mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego rodzaju argumentacji w rozpatrywanym wniosku zabrakło, podobnie jak dokumentów z których można by wnioskować o istnieniu obawy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może wiązać się z kwalifikowanymi następstwami dla wnioskodawcy, jak znaczna szkoda, czy trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.