I SA/Wr 484/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA – Marta Semiczek, Sędzia WSA – Katarzyna Borońska, Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. w Wydziale I sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "A" S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu odsetek od określonego wynagrodzenia za dozór pojazdów oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej w tej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu odsetek ustawowych w kwocie 198.920,62 zł od określonego w postanowieniach Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2011 r. wynagrodzenia za dozór 51 pojazdów. Sąd przyjął następujący stan sprawy. Pismem z dnia 16 lutego 2012 r. "A" S.A wystąpiło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z wnioskiem o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów znajdujących się na parkingu strzeżonym prowadzonym przez dozorcę w kwocie 876.935,00 zł oraz zwrotu odsetek ustawowych w kwocie 198.920,62 zł od określonego w postanowieniach Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2011r. wynagrodzenia za dozór 51 pojazdów. Naczelnik Urzędu skarbowego w Z. Ś. uznał się za niewłaściwy i zawiadomieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. nr [...] przedmiotowy wniosek przekazał do Starosty Z.. Starosta Z. pismem z dnia 17 kwietnia nr [...] również uznał się za niewłaściwy do załatwienia sprawy i odesłał przedmiotowe pismo do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś.. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. Ś. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt: I OW 99/12 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek z uwagi na brak właściwego ustalenia stanu prawnego pojazdów. Po otrzymaniu rozstrzygnięcia Sądu Starosta Z. wystąpił do "A" w D. S.A. w upadłości likwidacyjnej z zapytaniem czy wnioskodawca nadal podtrzymuje swój wniosek w całości. W odpowiedzi na wezwanie Syndyk masy upadłości pismem z dnia 23 listopada 2012 r. cofnął w części wniosek w zakresie wydatków i wynagrodzenia tj. w kwocie 876.395,00 zł za dozór pojazdów. Pismem z dnia 3 grudnia 2012 r. Starostwo Powiatowe w Z. Ś. przekazało przedmiotowe pismo do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś.. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. Ś. postanowieniem z dnia [...] 2012r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu odsetek ustawowych w kwocie 198.920,62 zł od określonego w postanowieniach Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2011 r. wynagrodzenia za dozór 51 pojazdów. Postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 27 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 3 stycznia 2013 r. Syndyk masy upadłości "A" w D. S.A. w upadłości likwidacyjnej złożył zażalenie na przedmiotowe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W treści zażalenia Syndyk zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 61a k.p.a. i podtrzymał żądanie zapłaty odsetek za zwłokę. Dyrektor Izby Skarbowej we W. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy kwestii ustalania i naliczania ustawowych odsetek z tytułu sprawowania dozoru nad pojazdami przechowywanymi, których własność przeszła na Skarb Państwa. Skarżąca spółka upatruje podstawy do naliczania odsetek z tytułu nieterminowego uregulowania należności związanych z dozorem w art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 113, poz. 984, ze zm.), dalej "u.p.e.a.". Zasady rozliczenia organu likwidacyjnego z dozorcą zostały uregulowane w przepisie art. 102 powołanej ustawy egzekucyjnej. Z przepisu art. 102 § 4 tejże ustawy wynika, iż wynagrodzenie za dozór ustalane jest w formie postanowienia i obejmuje zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Organ podkreślił, że w istocie zgodnie ze stanowiskiem ugruntowanym w orzecznictwie, zasada powyższa dotycząca co prawda wynagrodzenia za dozór sprawowany w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji, znajdzie jednak odpowiednie zastosowanie również w przypadku, ustalania kwoty poniesionych wydatków jak i wynagrodzenia podmiotu przechowującego pojazd stanowiący własność Skarbu Państwa. Zgodnie bowiem z dyspozycją § 3 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) - obowiązującego w okresie sprawowania dozoru, przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. (regulujące egzekucję należności pieniężnych z ruchomości) dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się m.in. do tych ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Powyższe uprawnienie podmiotu prowadzącego parking strzeżony (dozorcy) realizowane jest wyłącznie na jego wniosek, a o zwrocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i przyznaniu wynagrodzenia za dozór orzeka organ egzekucyjny w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Jednakże w opinii organu odsetki od nieuiszczonych kwot będących wydatkami oraz wynagrodzeniem, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. , nie są składnikiem żadnego z tych świadczeń. Odsetki są świadczeniem ubocznym względem świadczenia głównego, które stanowi właściwy przedmiot zobowiązania. Wynika ono z korzystania z pieniędzy lub innych rzeczy określonych rodzajowo. Wedle stanowiska organu sprawie nie może być mowy o zastosowaniu przepisów kodeksu cywilnego - art. 455 w zw. z art. 481 § 1, organ nie mógł ich stosować, jako że nie stanowią one materii prawa administracyjnego, nie są także objęte zakresem art. 102 § 2 u.p.e.a. Kwestia zwrotu wydatków, a także związanych z tym odsetek wynika bowiem ze stosunku cywilnoprawnego, który z woli ustawodawcy normowany jest przez przepisy prawa administracyjnego z uwagi na występowanie w tych stosunkach Skarbu Państwa. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Jak wywodził dalej organ stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie usuniętych pojazdów nie ma charakteru cywilnoprawnego, gdyż jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych, polegających na tym, że po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadamiany jest w trybie administracyjnym o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w razie nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie. Podstawą do odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione zostało od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie. Przy czym przy nieodebraniu pojazdu przez uprawnioną osobę i przejściu jego własności na rzecz Skarbu Państwa, między jednostką prowadzącą parking, a nowym właścicielem pojazdu - Skarbem Państwa nie dochodzi do zawarcia jakiejkolwiek umowy, a w szczególności umowy przechowania pojazdu. Brak jest również w obowiązujących przepisach prawa normy, na podstawie której tworzyłby się między jednostką prowadzącą parking, a Skarbem Państwa cywilnoprawny stosunek przechowania pojazdu. Reasumując organ stwierdził, że przewidziane w art. 102 u.p.e.a. uprawnienie organu egzekucyjnego do przyznania wynagrodzenia na żądanie dozorcy przechowującego zajętą w postępowaniu egzekucyjnym rzecz ruchomą nie obejmuje ustalenia odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami, które mogą być dozorcy przyznane na tej podstawie, bowiem ustalenie odsetek w postępowaniu administracyjnym jest możliwe tylko w sytuacji, gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi. W odniesieniu do podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia tj. art. 61 a § 1 k.p.a. organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyty w powołanym wyżej przepisie zwrot "z innych uzasadnionych przyczyn" można odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. W badanej sprawie przyczyną, która uniemożliwia wszczęcie postępowania zgodnie z żądaniem strony jest właśnie przeszkoda materialno-prawna, tj. brak przepisów prawa umożliwiających przyznanie odsetek za zwłokę w przedmiotowej sprawie. Syndyk masy upadłości "A" w D. S.A. w upadłości likwidacyjnej wniósł skargę do tut. Sądu na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 61a § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż brak jest podstaw do wszczęcia postępowania oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.Ś. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zapłaty odsetek ustawowych za zwłokę od wynagrodzenia za dozór 51 pojazdów. Ponadto Strona wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270) dalej "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli w/w postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jego z obrotu prawnego. Odnosząc się do kwestii zasadniczej tzn. możliwości domagania się wypłaty odsetek za dozór mienia na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bądź Kodeksu cywilnego należy uznać je za całkowicie nieuzasadnione. Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje i przyjmuje za własne stanowisko naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 10.06.2011 r. sygn. akt I OSK 1121/10. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy kwestii ustalania i naliczania ustawowych odsetek z tytułu sprawowania dozoru nad pojazdami przechowywanymi, których własność przeszła na Skarb Państwa. Skarżący upatruje podstawy do naliczania odsetek z tytułu nieterminowego uregulowania należności związanych z dozorem w art. 102 § 2 u.p.e.a. Przepis ten nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy, zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, chyba, że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Zdaniem skarżącego zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru obejmuje także ustawowe odsetki, a stanowisko takie znajduje oparcie w przepisach prawa cywilnego, które mają zastosowanie niniejszej sprawie. Kwestia zwrotu wydatków, a także związanych z tym odsetek wynika bowiem ze stosunku cywilnoprawnego, który z woli ustawodawcy normowany jest przez przepisy prawa administracyjnego z uwagi na występowanie w tych stosunkach Skarbu Państwa. Nie można zgodzić się z takim stanowiskiem. Jak wynika z akt sprawy materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia organu stanowił przepis art. 102 §2 ab initio u.p.e.a., zgodnie z którym, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór Zgodnie z powszechnie aprobowanym stanowiskiem judykatury, zasada powyższa dotycząca co prawda wynagrodzenia za dozór sprawowany w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji, znajdzie jednak odpowiednie zastosowanie również w przypadku, ustalania kwoty poniesionych wydatków jak i wynagrodzenia, podmiotu przechowującego pojazd stanowiący własność Skarbu Państwa. Zgodnie bowiem z dyspozycją § 3 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) - obowiązującego w okresie sprawowania dozoru, przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. (regulujące egzekucję należności pieniężnych z ruchomości) dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się m.in. do tych ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Powyższe uprawnienie podmiotu prowadzącego parking strzeżony (dozorcy) realizowane jest wyłącznie na jego wniosek, a o zwrocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i przyznaniu wynagrodzenia za dozór orzeka organ egzekucyjny w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Skarżący konsekwentnie twierdzi, iż w związku z pozytywnym rozstrzygnięciem organu w sprawie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. nabył prawo do żądania także ustawowych odsetek z tytułu nieterminowego uregulowania ww. należności. W kontekście żądania należnych odsetek za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia należy zauważyć, iż odsetki zgodnie z ogólną zasadą wywodzoną z treści art. 359 § 1 w zw. z art. 481 § 1 k.c. należą się wyłącznie wówczas, gdy wynika to z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub decyzji innego właściwego organu. Nadto obowiązek zapłaty odsetek, co do zasady, aktualizował się będzie dopiero po wezwaniu do ich uiszczenia, chyba, że obowiązek ten wynikałby z przepisu ustawy lub prawomocnego orzeczenia. Art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej stwarza po stronie organu egzekucyjnego obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Odsetki od nieuiszczonych kwot będących wydatkami oraz wynagrodzeniem nie są składnikiem żadnego z tych świadczeń, co wynika z ich istoty. Odsetki są świadczeniem ubocznym względem świadczenia głównego, które stanowi właściwy przedmiot zobowiązania. Wynika ono z korzystania z pieniędzy lub innych rzeczy określonych rodzajowo. Stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie usuniętych pojazdów nie ma charakteru cywilnoprawnego, gdyż jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych, polegających na tym, że po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadamiany jest w trybie administracyjnym o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w razie nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie. Podstawą do odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione zostało od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie. Przy czym przy nieodebraniu pojazdu przez uprawnioną osobę i przejściu jego własności na rzecz Skarbu Państwa, między jednostką prowadzącą parking, a nowym właścicielem pojazdu - Skarbem Państwa nie dochodzi do zawarcia jakiejkolwiek umowy, a w szczególności umowy przechowania pojazdu. Brak jest również w obowiązujących przepisach prawa normy, na podstawie której tworzyłby się między jednostką prowadzącą parking, a Skarbem Państwa cywilnoprawny stosunek przechowania pojazdu. Odsetki od nieuiszczonych kwot będących wydatkami oraz wynagrodzeniem, o których mowa w art. 102 § 2u.p.e.a., nie są składnikiem żadnego z tych świadczeń.. W rozpatrywanej sprawie nie może być mowy o naruszeniu przepisów kodeksu cywilnego – art. 359 w zw. z art. 481 § 1, bowiem organ nie mógł ich stosować, jako że nie stanowią one materii prawa administracyjnego, nie są także objęte zakresem art. 102 § 2 u.p.e.a.. Sąd w pełni podziela pogląd zaprezentowany w tym względzie przez WSA w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 692/09, który w wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. przyjął, że o ile słuszne jest stanowisko co do stosowania przepisów k.c. do stosunku przechowania (dozoru pojazdu), to brak jest podstaw do uznania, że administracyjny charakter mają wszystkie aspekty tej sytuacji prawnej. Przepisy k.c. wskazują co najwyżej jak należy oceniać sam stosunek dozoru, jednak odsetki nie są tym stosunkiem. Sąd we wspomnianym wyroku podkreślił, że wskazana w art. 102 § 2 u.p.e.a. kompetencja do określenia przez organ egzekucyjny wydatków i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem dozoru nie obejmuje prawa do ustalania odsetek. Zgadzając się z tezą, że przewidziane w tym przepisie uprawnienie organu egzekucyjnego do przyznania na żądanie dozorcy przechowującego zajętą w postępowaniu egzekucyjnym rzecz ruchomą nie obejmuje ustalenia odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami, które mogą być dozorcy przyznane na tej podstawie, a także mając na względzie, iż ustalenie odsetek w postępowaniu administracyjnym jest możliwe tylko w sytuacji, gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi, stwierdzić należy, że ograny orzekające w sprawie prawidłowo uznały, iż postępowanie administracyjne w zakresie ustalenia odsetek nie może być wszczęte z uwagi na brak w przepisach prawa podstaw rozpatrzenia żądania określonej treści. Wskazana w przepisie art. 61a k.p.a. druga - poza brakiem przymiotu strony u osoby żądającej wszczęcia postępowania - przesłanka odmowy wszczęcia postępowania - "z innych uzasadnionych powodów postępowanie nie może być wszczęte" - dotyczy sytuacji, w których sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji (ma charakter cywilnoprawny, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, brak przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji) – por. Chróścielewski Wojciech "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", ZNSA.2011.4.9. Ustalenie odsetek w postępowaniu administracyjnym, a z takim mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie jest możliwe tylko w sytuacji, gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi. Brak uregulowania kwestii zapłaty odsetek od wynagrodzenia i zwrotu koniecznych wydatków oznacza, że organ administracji nie może ich określać i zarządzać obowiązku zwrotu w trybie postępowania administracyjnego. Tak ustalony stan faktyczny i prawny implikuje twierdzenie o bezprzedmiotowości postępowania, przejawiającego się w braku podstawowych elementów stosunku materialno - prawnego, uniemożliwiając merytoryczne rozpoznanie wniosku strony w sprawie zwrotu odsetek ustawowych od ww. należności. Bezprzedmiotowość złożonego wniosku wypełnia dyspozycję art. 61a § 1 k.p.a., stanowiąc uzasadnioną przyczynę niemożności wszczęcia postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21.11.2012 r., sygn.. akt I SA/Gd 1009/12). W przypadku zaistnienia którejkolwiek ze wskazanych przesłanek przepis art. 61a § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Formuła przepisu "wydaje postanowienie" podkreśla zatem związany charakter podejmowanego rozstrzygnięcia. złożonego wniosku wypełnia dyspozycję art. 61a § 1 k.p.a., stanowiąc uzasadnioną przyczynę niemożności wszczęcia postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.