I SA/Wr 492/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o. o. z/s w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia A Sp. z o. o. z/s w P. (dalej: Skarżąca, Spółka) wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek, Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do pozbawienia Spółki środków finansowych niezbędnych do realizacji podstawowych potrzeb życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Jednocześnie należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Skarżąca upatruje jego zasadności w tym, że uiszczenie podatku akcyzowego w kwocie wynikającej z zaskarżonej decyzji spowodować może pozbawienie Spółki środków finansowych niezbędnych do realizacji podstawowych potrzeb życiowych, co tutejszy Sąd rozumie jako zagrożenie utratą płynności finansowej Spółki. W pozostałym zakresie Skarżąca przytoczyła treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wskazała, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że sam fakt obowiązku zapłaty podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Co więcej, podstawy takiej nie stanowi również relatywnie wysoka kwota podatku. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt I FZ 347/14 (dostępnym na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, iż to, że należność określona w decyzji jest wysoka, nie świadczy o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie trudno również stwierdzić, czy kwota podatku w wysokości 36.945 zł jest dla Skarżącej kwotą wysoką, gdyż ocena tej okoliczności przez Sąd jest utrudniona z uwagi na brak przywołania przez Spółkę konkretnych podstaw do ewentualnego wstrzymania wykonania decyzji oraz wobec nieprzedłożenia jakiejkolwiek dokumentacji świadczącej o sytuacji majątkowej Skarżącej. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie rozpoznaje merytorycznie sprawy w zakresie zarzutów przedstawionych w skardze, bada jedynie ryzyko rzeczywistego zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu. Co więcej, ciężar wykazania okoliczności świadczących o istnieniu przesłanek uregulowanych w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy, rola sądu ograniczona została tym samym do oceny realnego ryzyka zaistnienia wspomnianych okoliczności. Wobec powyższego, nie można więc uznać, by skarżący uprawdopodobnił, że zachodzą okoliczności wskazujące na ryzyko powstania poważnej szkody i nieodwracalnych skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.