I SA/Wr 569/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Solatycka,, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Asesor WSA Tomasz Trybuszewski,, Protokolant: Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi: A. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2025 r., nr 0201-IEW2.4123.7.2025.13 w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące II – XI 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz Strony skarżącej kwotę: 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. A. L. (dalej jako: Strona, Skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, Organ odwoławczy) z 5 czerwca 2025 r. nr 0201-IEW2.4123.7.2025.13 utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław Stare Miasto (dalej jako NUS, Organ I instancji) z 24 listopada 2023 r. nr 0227-SEW.4123.60.2023, w części orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony jako członka zarządu B. Sp. z o.o. (dalej jako Spółka) za Jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od II do XI 2018 r. w łącznej wysokości 9.892.617,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 5.381.686,00 zł. Sąd w oparciu o art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako p.p.s.a., przedstawia poniżej w sposób zwięzły stan sprawy – nie powielając całości treści akta administracyjnych. Z akt tych natomiast wynika, że NUS wspomnianą już decyzją z 24 listopada 2023 r. nr 0227-SEW.4123.60.2023 orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony, jako byłego członka zarządu Spółki, za Jej (Spółki) zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: od lutego do grudnia 2018 r. oraz za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec 2019 r., w łącznej wysokości 17.805.865,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości, w łącznej wysokości 9.303.488,00 zł. W wyniku rozpoznania odwołania DIAS decyzją z 19 lutego 2024 r. nr 0201-IEW2.4123.85.2023.6 utrzymał w mocy decyzję NUS z 24 listopada 2023 r. W konsekwencji zaskarżenia przez Stronę tego rozstrzygnięcia Organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zapadł wyrok z 13 listopada 2024 r. o sygn. akt I SA/Wr 283/24 (prawomocny – obie strony nie złożyły skargi kasacyjnej od wspomnianego orzeczenia) uchylający decyzję DIAS z 19 lutego 2024 r. - w części dotyczącej solidarnej odpowiedzialności Strony z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do listopada 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę, a w pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę. W wyroku tym Sąd wypowiedział się w następujących kwestiach (akceptując w tym zakresie ustalenia stanu faktycznego i ich ocenę poczynioną przez organy I i II instancji): – Spółkę obciążają zaległości podatkowe, wynikające ze złożonych przez Nią deklaracji; – Skarżący był członkiem zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań; – wszczęcie postępowania w przedmiocie solidarnej ze Spółką odpowiedzialności podatkowej Skarżącego nastąpiło z zachowaniem warunków o których stanowi art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 283 ze zm.) – w skrócie jako o.p., tj. po wszczęciu postępowania egzekucyjnego; – prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna; – Skarżący nie wykazał, iż w sprawie terminowo zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, a także Skarżący nie wykazał braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku. – Strona nie wskazała mienia Spółki, które mogłoby podlegać egzekucji pozwalającej na uzyskanie środków na uregulowanie zaległości podatkowych, wraz z odsetkami za zwłokę. Natomiast w zakresie przedawnienia zobowiązań Spółki za II – XI 2018 r. Sąd stwierdził, że z powoływanego przez DIAS na potrzeby wykazania przesłanki zawieszenia/przerwania biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. postanowienia Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z 18 lutego 2019 r. nr [...] o wszczęciu śledztwa wobec H. Sp. z o.o. nie wynika, że podejrzenie popełnienia przestępstw skarbowych opisanych w tym postanowieniu wiąże się z niewykonaniem zobowiązań podatkowych Spółki. Zdaniem Sądu z treści tego postanowienia wynika jednoznacznie, że podejrzenie popełnienia wskazanych przestępstw skarbowych wiąże się z niewykonaniem zobowiązania w podatku od towarów i usług, za wskazane w nim okresy, przez H. sp. z o.o., a nie przez Spółkę. W ocenie Sądu, śledztwo wszczęte postanowieniem Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno - Skarbowego z 18 lutego 2019 r. w sprawie o wskazane w postanowieniu przestępstwa skarbowe ma bezpośredni związek z zobowiązaniami podatkowymi w podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2018 r. H., a nie z zobowiązaniami Spółki. W konsekwencji skoro podejrzenie popełnienia przestępstw skarbowych opisanych w tym postanowieniu nie wiąże się z niewykonaniem przez Spółkę zobowiązań w podatku od towarów i usług, to Sąd uchylił rozstrzygnięcie DIAS w części obejmującej okresy rozliczeniowe od lutego do listopada 2018 r. Zalecając zaś Organowi odwoławczemu, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu ocenę, czy w odniesieniu do zobowiązań podatkowych Spółki za okres od lutego do listopada 2018 r. doszło do zawieszenia albo przerwania biegu terminu przedawnienia Sąd wskazał, że organ ten związany jest oceną prawną, że postanowienie o wszczęciu śledztwa z 18 lutego 2019. r. wobec H. nie dowodzi, że przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia z artykuł 70 § 6 pkt 1 o.p. została spełniona. DIAS w trakcie ponownego, po ww. wyroku o sygn. akt I SA/Wr 283/24, postępowania (zakończonego zaskarżoną decyzją z 5 czerwca 2025 r.), dotyczącego odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług, za okresy rozliczeniowe od lutego do listopada 2017 r. (wraz z odsetkami) pozyskał dokumenty mające dotyczyć przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. W wyniku analizy zebranego materiału dowodowego, w tym dokumentów nowo pozyskanych, Organ odwoławczy uznał, że jest uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy, albowiem działalność Spółki jest objęta śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową we W., w trakcie którego Prokurator skierował wniosek do Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu o przeprowadzenie kontroli celno-skarbowej. Postanowieniem z 18 lutego 2019 r. nr [...] zostało natomiast wszczęte wobec H. Sp. z o.o. śledztwo w sprawie o przestępstwo skarbowe. DIAS argumentował, że z postanowienia tego wynika, iż H. Sp. z o.o., zaewidencjonowała w okresie od stycznia 2018 r. do co najmniej grudnia 2018 r., w rejestrach zakupu VAT, nierzetelne faktury VAT, mające dokumentować rzekomą sprzedaż śruty sojowej, na których to fakturach, jako wystawca figuruje Spółka. Skoro zaś z powołanego postanowienia wynika, że obie wymienione spółki są powiązane osobowo poprzez Stronę, który w H. Sp. z o.o. pełni funkcję prokurent samoistnego, a w Spółce pełni funkcję prezesa zarządu i jest również jej jedynym udziałowcem, to zasadnym było wystosowanie do Spółki zawiadomienia z 21 kwietnia 2023 r. nr [...] o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2018 r. oraz o nierozpoczęciu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2018 r. do kwietnia 2020 r., z uwagi na wszczęcie przez Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu śledztwa, prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Okręgowej we W. Zawiadomienie zostało doręczone kuratorowi Spółki za pośrednictwem ePUAP 4 lipca 2023 r. i tym samym zdaniem Organu odwoławczego spełnione zostały wymogi formalne wynikające z art. 70c o.p. W ocenie DIAS doszło zatem do zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od lutego do listopada 2018 r. Jakkolwiek Organ odwoławczy zastrzegł, że w zawiadomieniu wystawionym w oparciu o art. 70c o.p. wskazano na datę zawieszenia 18 lutego 2019 r., albowiem NUS kierował się datą wszczęcia śledztwa przez Opolski Urząd Celno-Skarbowy w Opolu wobec Spółki H. Sp. z o.o., to jednak przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia nastąpiła dopiero w dacie przedstawienia Skarżącemu zarzutów o popełnienie przestępstw wynikających z ustawy Kodeks karny skarbowy tj. 10 listopada 2020 r. W tym bowiem dniu oczywistym stał się związek przyczynowy stawianych zarzutów popełnienia przestępstwa skarbowego i ich wpływu na niewykonanie przez Skarżącego zobowiązania podatkowego. W kwestii merytorycznej uznano za legalne orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącego z zaległości Spółki za okresy od lutego do listopada 2018 r. w wysokości wskazanej w decyzji NUS (wraz z odsetkami). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rozstrzygnięcie DIAS z 5 czerwca 2025 r. Strona zarzuciła naruszenie przepisów: – art. 70 § 1 w zw. z art. 116 § 1 i art. 108 § 1 o.p. poprzez ich całkowite zignorowanie i w konsekwencji orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe, które w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, nie istniały już w obrocie prawnym z uwagi na ich wygaśnięcie wskutek przedawnienia; – art. 70 § 6 pkt 1 o.p. poprzez jego fundamentalnie błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na skonstruowaniu niedopuszczalnej fikcji prawnej, w której uznano, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, mimo że kluczowa przesłanka w postaci skutecznego zawiadomienia podatnika (Spółki), a nie osoby trzeciej, o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, nigdy nie została spełniona; – art. 153 p.p.s.a. - poprzez jego jawne i świadome pogwałcenie, polegające na całkowitym zignorowaniu wiążącej mocy prawnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 listopada 2024 r., o sygn. akt I SA/Wr 283/24, a w szczególności wiążącej oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, w których Sąd jednoznacznie przesądził o przedawnieniu przedmiotowych zobowiązań; – art. 121 § 1, art 122, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 o.p. - poprzez pogwałcenie zasady zaufania do organów państwa, zasady prawdy obiektywnej, zasady swobodnej oceny dowodów oraz wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji - uchybienia te przejawiły się w zaniechaniu wyjaśnienia kluczowych dla sprawy okoliczności, a mianowicie prawnego statusu reprezentacji Spółki w krytycznych momentach postępowania oraz prawnej skuteczności doręczeń kluczowych pism, w tym zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, co doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na niezweryfikowanych i błędnych założeniach; – art 122, w zw. z art. 191 o.p poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, graniczący z dowolnością, polegający na przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego, który jest wewnętrznie sprzeczny - organ z jednej strony prawidłowo ustalił, że Skarżący został wykreślony z KRS jako reprezentant Spółki z dniem [...].07.2020 r., by następnie, wbrew elementarnym zasadom logiki, przyjąć, że 10 listopada 2020 r. był on "osobą zarządzającą Spółką", co stanowi fundamentalny błąd, dyskwalifikujący całe dalsze rozumowanie organu; – art. 122 w zw. z art 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez zaniechanie poczynienia samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie wysokości zaległości podatkowych Spółki i odsetek za zwłokę i w to miejsce bezkrytyczne oraz nieuprawnione oparcie się na kwotach wskazanych w decyzji wymiarowej innego organu (Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 26 czerwca 2024 r.). W oparciu o zarzuty wniesiono o: – uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, – stwierdzenie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i przepisów postępowania, – zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie prezentując stanowisko z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – a w sprawach podatkowych, sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2019 r. o sygn. akt II FSK 1556/19; wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 16 maja 2017 r., o sygn. akt1565/15; wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 21 lutego 2012 r., o sygn. akt II OSK 2320/10 – dostępne (w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA). Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 e zm.) – w skrócie jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania, w rozpatrywanym przypadku (odnosi bowiem się do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych). Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że kwestia zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań objętych zaskarżoną decyzję na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. - spełniania przesłanki zawieszenia w oparciu o postanowieniem Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z 18 lutego 2019 r. nr [...] została przesądzona w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 13 listopada 2024 r. o sygn. akt I SA/Wr 283/24: "Z powołanego postanowienia NOUCS o wszczęciu śledztwa z 18 lutego 2019 r. nie wynika, że podejrzenie popełnienia przestępstw skarbowych opisanych w tym postanowieniu wiąże się z niewykonaniem zobowiązań podatkowych B. sp. z o.o. w VAT za okres od lutego do grudnia 2018 r. Zdaniem Sądu z treści tego postanowienia wynika jednoznacznie, że podejrzenie popełnienia wskazanych przestępstw skarbowych wiąże się z niewykonaniem zobowiązania w podatku VAT za wskazane wyżej okresy przez H. sp. z o.o. zis. we W., a nie przez B. sp. z o.o. Wskazuje na to wyraźnie NOUCS w postanowieniu o wszczęciu śledztwa, że H. sp. z o.o. wykorzystała faktury wystawione przez B. sp. z o.o. w podaniu nieprawdy w deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2018 r. co skutkowało narażeniem na uszczuplenie w podatku VAT w kwocie łącznej 11 766 926 zł. Powyższe uzasadnia podejrzenie popełnienie przez osoby reprezentujące H. sp. z o.o. przestępstwa oszustwa podatkowego z art. 56 § 1 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2018 r., poz. 1958; ze zm.: dalej: k.k.s.). Zgodnie z tym artykułem, podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Ponadto z postanowieniu o wszczęcia śledztwa wynika podejrzenie popełnienia przez osoby reprezentujące H. sp. z o.o. przestępstwa z art. 62 § 2 k.k.s. to jest posłużenia się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny oraz art. 61 § 1 k.k.s. to jest nierzetelnego prowadzenia księgi. Reasumując, NOUCS jako finansowy organ postępowania przygotowawczego wskazał w omawianym postanowieniu o wszczęciu śledztwa, że zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k.s. to jest oszustwa podatkowego poprzez podanie nieprawdy w deklaracjach VAT-7 złożonych przez H. sp. z o.o. przez co narażono podatek VAT na uszczuplenie oraz z art. 62 § 2 k.k.s. poprzez posłużenie się (wykorzystanie w rozliczeniu podatku VAT) przez H. sp. z o.o. nierzetelnymi fakturami VAT wystawionymi przez B. sp. z o.o. w której to skarżący zajmował stanowisko prezesa zarządu. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, śledztwo wszczęte postanowieniem NOUCS z 18 lutego 2019 r. w sprawie o wskazane przestępstwa skarbowe ma bezpośredni związek z zobowiązaniami podatkowymi w podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2018 r. H. sp. z o.o., a nie B. sp. z o.o. W konsekwencji podejrzenie popełnienia przestępstw skarbowych opisanych w tym postanowieniu nie wiąże się z niewykonaniem przez B. sp. z o.o. zobowiązania w podatku VAT za okres objęty zaskarżoną decyzją. (...) Wszczęcie postępowania karnego w stosunku do kontrahenta podatnika (mimo, że prezesem jej zarządu był skarżący) nie stanowi zdarzenia określonego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., powodującego zawieszenie przedawnienia zobowiązania podatnika (zob. wyroki NSA: z 30 listopada 2012 r., I FSK 1303/12; z 12 grudnia 2023 r., I FSK 2019/19. (...) Ponownie przeprowadzając postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie organ odwoławczy oceni, czy w odniesieniu do zobowiązań podatkowych podmiotu B. sp. z o.o. za okres od lutego do listopada 2018 r. doszło do zawieszenia albo przerwania biegu terminu przedawnienia. Przy czym DIAS będzie związany oceną prawną Sądu, że postanowienie o wszczęciu śledztwa z 18 lutego 2019. r. wobec H. sp. z o.o. nie dowodzi, że przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia z artykuł 70 § 6 pkt. 1 o.p. została spełniona." (podkreślenie własne tut. Sądu) Ww. wyrokiem (oceną prawną) skład orzekający ponownie, w sprawie solidarnej ze Spółką odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od II do XI 2018 r wraz z odsetkami za zwłokę jest związany w oparciu o art. 153 i art. 170 p.p.s.a. - żadna ze stron sporu, a w szczególności DIAS nie wniosła skargi kasacyjnej na wspomniany wyrok, a nie doszło do zmiany stanu faktycznego, czy też przepisów unicestwiających to związanie. Zgodnie bowiem z przepisem art. 170 p.p.s.a.: "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby." Jak wskazuje się w poglądach doktryny: "W wyroku z 25 marca 2013 r., II GSK 2322/11, LEX nr 1334127, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, jeżeli w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem. W krytycznej glosie do tego orzeczenia W. Piątek wyraził pogląd, że dla zaistnienia związania, o jakim mowa w art. 170 p.p.s.a., nie jest wystarczające przyjęcie, że w drugim postępowaniu uczestniczą te same podmioty i obowiązują te same przepisy prawa. Przede wszystkim stan faktyczny tej sprawy powinien wykazywać istotne podobieństwo ze stanem zaistniałym wcześniej, poddanym sądowoadministracyjnej kontroli (W. Piątek, Glosa do wyroku NSA z 25 marca 2013 r., II GSK 2322/11, OSP 2015/9, poz. 88)." (B. Dauter (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 170) Stosownie natomiast do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Istotę obowiązku wynikającego z art. 153 p.p.s.a. i nakaz jego realizacji jasno wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lipca 2018 r. o sygn. akt II FSK 1957/16 (CBOSA): "Z treści art. 153 p.p.s.a. wynika, że ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji, czy interpretacji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. uchybień procesowych." Sąd stoi na stanowisku, że wskazanego w szczególności nie unicestwiają poczynione przez DIAS ustalenia dotyczące: zawiadomienia Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-Stare Miasto nr [...] z 21 kwietnia 2023 r. wystosowanego do Spółki o zawieszeniu w oparciu o przepis art. 70 § 6 pkt 1 o.p. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2018 r. oraz o nierozpoczęciu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2018 r. do kwietnia 2020 r. z uwagi na wszczęcie przez Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu w dniu 18 lutego 2019 r. śledztwa, prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Okręgowej we W. (k. 434), a także postanowienie z 10 listopada 2020 r. nr [...] zarzutów (k. 654-656). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, za poglądami doktryny, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia wywołuje wszczęcie nie jakiegokolwiek postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub o wykroczenie skarbowe, lecz takiego, które pozostaje w związku z dochodzonym zobowiązaniem podatkowym i obejmuje swoim zakresem działanie lub zaniechanie podatnika. "To działanie lub zaniechanie musi jednak wiązać się z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego, które podlegałoby przedawnieniu." (J. Rudowski [w:] S. Babiarz, B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 70 LEX/el). Sąd podziela tym samym stanowisko wyrażone już w innym orzeczeniu tut. Sądu - w wyroku z 9 maja 2024 r. o sygn. akt I SA/Wr 541/23 (CBOSA), iż: "Istotne jest, aby objęty postępowaniem karnym skarbowym czyn podatnika, pozostawał w związku z danym zobowiązaniem, tj., aby działanie podatnika mogło wpływać na niewykonanie zobowiązania (por. wyrok NSA z dnia 17.01.2024 sygn. akt I FSK 754/23 CBOSA) (...) Ponieważ nie zostało doprecyzowane w art. 70 § 1 pkt 1 O.p., jakiego rodzaju ma to być związek, powinien to być normalny i typowy związek przyczynowy, przewidywalny dla rzetelnego podatnika, pomiędzy badanym zobowiązaniem podatkowym, a przestępstwem skarbowym. Innymi słowy, popełnienie przestępstwa skarbowego musi mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego (wyrok NSA z 28 września 2010 r., sygn. akt II FSK 171/11 CBOSA). Zatem dla zaistnienia zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego konieczne jest, by badane zobowiązanie podatkowe i jego wysokość było normalnym i typowym (adekwatnym) następstwem czynu zabronionego będącego przedmiotem postępowania karnego skarbowego." Identyczna konkluzja została potwierdzona także w doktrynie prawa (vide m.in. B. Brzeziński, K. Lasiński-Sulecki, W. Morawski, Związek podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 70 § 6 pkt 1 o.p. - skutki braku spójności powiązanych regulacji prawnych, PP 2023, nr 8, s. 19-28). Możliwość powoływania się przez organy podatkowe na przesłankę wskazaną w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. uaktualnia się zatem nie w sytuacji, gdy toczy się jakiekolwiek postępowanie karnoskarbowe, ale takie, które wykazuje ścisły związek z niewykonaniem analizowanego zobowiązania podatkowego. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nadużycia tej instytucji. W rozpatrywanym przypadku Sąd wyraźnie podkreśla również, że podziela pogląd zgodnie z którym: "Organ podatkowy musi udowodnić, iż w momencie wszczęcia postępowania karnego skarbowego istniało podejrzenie popełnienia przestępstwa, które wiązało się z niewykonaniem przez podatnika zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego. "To podejrzenie nie może powstać później niż w momencie wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie. Jeżeli po wszczęciu postępowania dochodzi do wymiany korespondencji między prokuratorem a organem podatkowym dotyczącej tego zagadnienia, to jest to zdarzenie, do którego dochodzi w momencie późniejszym niż samo wszczęcie postępowania." (Brzeziński Bogumił, Lasiński-Sulecki, Krzysztof Morawski Wojciech, PP 2023/8/19-28). (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2023 r. o sygn. akt I FSK 2019/19 (LEX/el)) Powyższe wiąże się ze wskazaną, w treści wystosowanego do Spółki zawiadomienia - w oparciu o art. 70c o.p., datą 18 lutego 2019 r. jako momentu zmaterializowania się przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., która nie dotyczy wszczęcia postępowania o którym mowa w tym przepisie, związanego z niewykonaniem zobowiązań Spółki lecz zobowiązań H. SP. z o.o. Tu należy wskazać na argumentacje DIAS, który zauważa, ewidentną wadę przedmiotowego zawiadomienie i próbuje ją sanować, argumentując na str. 10-11 zaskarżonej decyzji, iż: "Co prawda w zawiadomieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Stare Miasto wystawionym w oparciu o art. 70c O.p. wskazano na datę zawieszenia 18 lutego 2019 r. Naczelnik kierował się datą wszczęcia śledztwa przez Opolski Urząd Celno-Skarbowy w Opolu wobec Spółki H. Sp. z o.o., która była powiązana ze Spółką B. Sp. z o.o. Stwierdzamy jednak, że przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia nastąpiła dopiero w dacie przedstawienia Panu zarzutów o popełnienie przestępstw wynikających z ustawy Kodeks karny skarbowy tj. 10 listopada 2020 r. W tym bowiem dniu oczywistym stał się związek przyczynowy stawianych Panu zarzutów popełnienia przestępstwa skarbowego i ich wpływu na niewykonanie Pana zobowiązania podatkowego." Sąd ocenia tak postawienie sprawy za wadliwe na trzech płaszczyznach – po pierwsze z uwagi na wskazaną już wyżej ocenę postanowienia z 18 lutego 2019 r., w kontekście art. 70 § 6 pkt 1 o.p., zawartą w prawomocnym wyroku tut. Sądu o sygn. akt I SA/Wr 283/24, po drugie przez deprecjonowanie przez DIAS wagi zawiadomienia o którym mowa w art. 70c o.o., a po trzecie z uwagi na nieprawdziwość tezy o postawieniu 10 lipca 2020 r. Skarżącemu zarzutów popełnienie przestępstw z ustawy Kodeks karny skarbowy. W zakresie pierwszej ze skazanych płaszczyzn Sąd ograniczy się do stwierdzenia, że argumentacja DIAS stanowi obejście związania wynikającego z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. dotyczącego art. 70 § 6 pkt 1 o.p. i postanowienia Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z 18 lutego 2019 r. Skład orzekający stoi przy tym na stanowisku, że ocenę skorzystania przez organ z przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. należy przeprowadzać na moment (datę) wszczęcia postępowań, wskazanych w tym przepisie. Sąd podziela więc stanowisko zaprezentowane w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2023 r. o sygn. akt I FSK 2019/19 (LEX/el 3668156): "Organ podatkowy musi udowodnić, iż w momencie wszczęcia postępowania karnego skarbowego istniało podejrzenie popełnienia przestępstwa, które wiązało się z niewykonaniem przez podatnika zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego." W rozpatrywanej zaś sprawie wskazane w zawiadomieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Stare Miasto nr [...] z 21 kwietnia 2023 r. wystosowanym w oparciu o art. 70c o.p. postępowanie karnoskarbowe we wskazanej, w tym zawiadomieniu dacie tj. 18 lutego 2019 r. niewątpliwie nie było związane z niewykonaniem przez Spółkę zobowiązań podatkowych. W drugiej płaszczyźnie Sąd zauważa, że stanowisko DIAS pozbawia jakiegokolwiek waloru treść zawiadomienia z art. 70c o.p., która ma jednak istotny znaczenie informacyjne, gwarancyjne dla podatnika (jak i solidarnie z nim odpowiadającego podmiotu), ale i jest warunkiem zaistnienia przesłanki zawieszenia/nierozpoczęcia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W art. 70 § 6 pkt 1 o.p. wprost stwierdza się bowiem, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Natomiast w oparciu o art. 70c o.p. podatnik musi być zawiadomiony o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a o.p. Owa istotność informacji zawartych w zawiadomieniu z art. 70c o.p. została wyraźnie podkreślona w uchwale Naczelnego Sąd Administracyjny z 18 czerwca 2018 r. o sygn. akt I FPS 1/18, a wcześniej w wyroku Trybunału Konstytucyjny z 17 lipca 2012 r. o sygn. akt P 30/11. W obu tych orzeczeniach wskazano, że standardy konstytucyjne wymagają do osiągnięcia przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zawiadomienia podatnika o przyczynie powodującej taki skutek, tzn. o wszczętym w określonym dniu postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, związane z tym zobowiązaniem: "Podatnikowi wprawdzie nie przysługuje konstytucyjne prawo do przedawnienia, to jednak z uwagi na treść przepisów O.p. dotyczących instytucji przedawnienia ma on prawo oczekiwać, że upływ terminu przedawnienia spowoduje wygaśnięcie ewentualnych nieuregulowanych zobowiązań podatkowych. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wydłuża ten termin o okres zawieszenia (...). Powstaje wówczas stan niepewności co do sytuacji podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w owym stanie niepewności przez czas bliżej nieokreślony. (...) Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa." (fragmenty wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 30/11, przytoczone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.06.2018 r. o sygn. akt I FPS 1/18)". Pojawiające się wątpliwości o zakres wykonania ww. obowiązku informacyjno-gwarancyjnego stały się zresztą kanwą do przedstawienia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 marca 2018 r., o sygn. akt I FSK 657/16, do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, jako budzące poważne wątpliwości zagadnienia prawnego: "Czy zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) informujące, że z określonym co do daty dniem, "na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p." nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.?" Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu ww. zagadnienia prawnego podjął zaś wskazaną wyżej uchwałę (sygn. akt I FPS 1/18), o treści: "Zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy." Tut. Sąd w oparciu o 269 § 1 p.p.s.a. uznając się związanym przytoczoną uchwałą, równocześnie podkreśla, że wyznacza ona minimalną treść zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c o.p. – konkretny co do daty dzień, w którym na skutek zastosowania przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika, z odniesieniem jej do konkretnych okresów rozliczeniowych (zobowiązań). Oczywistym dla Sądu jest przy tym, że owa data musi być prawidłowa, a nie jakakolwiek – co ma wbrew stanowisku DIAS, istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, albowiem w treści zawiadomienia wystosowanego do Spółki z 21 kwietnia 2023 r. podano datę 18 lutego 2019 r. jako dzień zaistnienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. – zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2018 r. do listopada 2018 r. oraz jako powód nierozpoczęcia biegu terminu przedawnienia za okres od grudnia 2018 r do kwietnia 2020 r., gdy – jeszcze raz należy podkreślić – 18 lutego 2019 r. nie toczyło się jakiekolwiek postępowanie, o którym mowa art. 70 § 6 pkt 1 o.p. wiążące się z niewykonaniem zobowiązań Spółki za wymienione w zaskarżonej decyzji okresy rozliczeniowe. Mając to na uwadze Sąd uznał, że treść wspomnianego zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Stare Miasto nr [...] z 21 kwietnia 2023 r.: nie wypełnia standardów konstytucyjnych – zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wyrażona w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; nie wypełnia roli informacyjno-gwarancyjnej, na którą wskazywano w wyroku o sygn. P 30/11 Trybunału Konstytucyjnego i w uchwale o sygn. akt I FPS 1/18 Naczelnego Sądu Administracyjnego; narusza zasady o.p.: legalizmu z art. 120 o.p., zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych z art. 121 o.p., zasadę przekonywania z art. 124 o.p. – nie zawiera minimalnej treści, na którą wskazywał w powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny; zawiera błędną datę wystąpienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. - wprowadzając w tym zakresie w błąd Spółkę jak i Skarżącego, jak również wprowadzając w błąd w zakresie daty zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań Spółki za okres od stycznia 2018 r. do listopada 2018 r. oraz o nierozpoczęciu biegu terminu przedawnienia zobowiązań Spółki za okres od grudnia 2018 r. do kwietnia 2020 r. Jeśli DIAS uznaje, że po wydaniu postanowienia z 18 lutego 2019 r. nastąpiła modyfikacja – rozszerzenie strony przedmiotowej/podmiotowej wszczętego nim postępowania, z której miałoby wynikać, że śledztwo objęło podejrzenie popełnienia jakichkolwiek z przestępstw/wykroczeń skarbowych związanych z niewykonaniem zobowiązań w Spółce, to niezbędnym było wydanie stosownego zawiadomienia z art. 70c o.p., w powiązaniu z takim rozszerzeniem przedmiotu postępowania (a nie z postanowieniem z 18 lutego 2019 r.), czego w sprawie brak. To znajdujące się w aktach zawiadomienie z 21 kwietnia 2023 r. nie spełnia wymogów z art. 70c o.p., w związku z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., albowiem odnosi się do śledztwa w dacie jego wszczęcia tj. 18 lutego 2019 r., a w tej dacie śledztwo w ogóle nie dotyczyło rozliczeń Spółki. Ponadto przedstawienie zarzutów Skarżącemu, na które powołuje się DIAS, nie jest równoznaczne z zawiadomieniem Spółki, o którym mowa w art. 70c o.p. Zawiadomienie podatnika o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest odrębną i samodzielną instytucją postępowania podatkowego, a zatem dla swojej skuteczności wymaga zawarcia go w odrębnym piśmie – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2025 r. o sygn. akt I FSK 48/22 (LEX/el nr 3895928). Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że jeśli DIAS upatrują zmaterializowanie się przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. właśnie z przestawieniem Skarżącemu 10 listopada 2020 r. zarzutów, to bezsprzecznie wykluczonym byłoby podanie w treści zawiadomienia z art. 70c o.p. daty z 2019 r. oraz stwierdzenia o nierozpoczęciu biegu terminu przedawnienia zobowiązań Spółki za okres XII 2018 r. – IV 2020 r. Przechodząc do trzeciej z płaszczyzn wadliwości twierdzeń DIAS, Sąd stwierdza że nie odpowiada treści postanowienia z 10 listopada 2020 r. nr [...] o przedstawieniu zarzutów Skarżącemu, twierdzenia DIAS, iż w oparciu o ten dokument przedstawiono Skarżącemu zarzuty "...o popełnienie przestępstw wynikających z ustawy Kodeks karny skarbowy tj. 10 listopada 2020 r.". Z treści powołanego dokumentu bowiem, jakkolwiek wynika, że został sporządzony w oparciu: "... o dane zebrane w sprawie o sygnaturze [...] o czyn z art. 62 § 2 kks i inne", jednakże postanowiono podmiotowo przedstawić zarzuty Skarżącemu jedynie, o czyny objęte, wyłącznie ustawą z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, identyfikując je w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów jako: "....czyn z art. 258 § 1 k.k.", ... przestępstwo z art. 299§5 k.k. w zw. z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk" (odpowiednio: udział w zorganizowanej grupie przestępczej, pranie pieniędzy). Innymi słowy z powołanego przez DIAS dokumentu wynika, że jakkolwiek toczyła się sprawa m.in. o czy z art. 62 § 2 Kodeksu karnoskarbowego i inne to Skarżącemu nie postawiono zarzutów karnoskarbowych, lecz wyłącznie karne. Tymczasem w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. przesłanka zawieszenia/nierozpoczęcia biegu terminu przedawnienia uzależniona jest wyłącznie od postępowania w sprawach karnoskarbowych, a nie w sprawach o czyny z Kodeksu karnego. Tym samym zarzucić należy DIAS błąd w zakresie ustaleń faktycznych sprawy – naruszenia art. 122 o.p., art. 191 o.p. oraz co do wykładni i zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 o.p. polegających na poszerzeniu hipotezy tego przepisu o nieistniejącą treść normatywną i zastosowanie do postępowania, czy też do zarzutów karnych stawionych Skarżącemu. Wobec powyższego uznając, że doszło do naruszenia art. 70 § 6 pkt 1, w związku z art. 70c o.p., a także naruszenia wskazanych wyżej zasad: Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. art. 121, art. 122, art. 124 i art. 191 o.p., także art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję DIAS – Organ odwoławczy nie wykazał, że w zakresie zobowiązań podatkowych Spółki za okresy od lutego do listopada 2018 r. doszło do zawieszenia albo przerwania biegu terminu przedawnienia, a ponadto DIAS naruszył ocenę prawną wynikającą z prawomocnego wyroku tut. Sądu, co do postanowienia o wszczęciu śledztwa z 18 lutego 2019 r. wobec H. Sp. z o.o., a to wszystko ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie DIAS, bowiem brak zaistnienia przesłanek zawieszających/przerywających bieg terminu przedawnienia uniemożliwia orzeczenie, wobec Skarżącego o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności za zaległości Spółki objęte zaskarżoną decyzją wraz z odsetkami za zwłokę. Rozpoznanie zarzutów skargi wykraczających poza kwestię przedawnienia – z uwagi na uwzględnienie tej kwestii – okazało się bezprzedmiotowe (w tym m.in. badanie kwestii doręczenia zawiadomienia z art. 70c o.p. wobec jego treści). Sąd uznaje, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego – tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2025 r. o sygn. akt III FSK 669/25 i wskazanych w nim orzeczeniach z 30 kwietnia 2024 r., o sygn. akt III OSK 1011/22, oraz z 23 października 2024 r., o sygn. akt III FSK 578/23. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wartość uiszczonego przez Skarżącego wpisu od skargi. Ponownie rozpoznając sprawę DIAS winien rozważyć, czy wobec zakwestionowanego niniejszym wyrokiem stanowiska Organu odwoławczego, co do kwestii przedawnienia zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług za luty – listopad 2018 r., istnieją jakiejkolwiek inne przesłanki wpływającej na bieg terminu przedawnienia zobowiązań Spółki, za które orzeczono solidarną odpowiedzialność Skarżącego (II – XI 2018 r., termin ustawowy upłynął z końcem 2023 r.) w podatku od towarów i usług (wraz z odsetkami), które umożliwiałyby wydanie przez Organ odwoławczy merytorycznego rozstrzygnięcia.