I SA/Wr 710/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Protokolant Marta Kania, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. K. decyzją z dnia [...] Nr [...] ustalił podatnikowi M. G. zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 2000r. w wysokości [...] oraz określił zobowiązanie z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za poszczególne miesiące 2000r. w łącznej wysokości [...]. Z poczynionych ustaleń wynika, że skarżący M. G. w rozpatrywanym roku podatkowym świadczył usługi w zakresie przewozów samochodowych na lawecie ciągnionej taborem samochodowym, opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W zeznaniu o wysokości uzyskanego w przedmiotowym roku przychodu podatnik wykazał przychód w kwocie [...] podlegający opodatkowaniu w/g stawki ryczałtu 8,5%. Przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, że prowadzona przez podatnika w 2000r. ewidencja przychodów nie była zgodna ze stanem rzeczywistym, ponieważ nie wykazano w niej przychodów z tytułu sprzedaży dwóch samochodów o łącznej wartości [...] (Volkswagen [...] nr rej. [...] przerejestrowany na [...] oraz Ford [...] nr rej. [...] stanowiących składniki majątkowe firmy podatnika). Ponadto w toku postępowania ustalono, że w związku z utratą przez skarżącego od dnia [...] prawa do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług (ostateczna decyzja z dnia [...] Nr [...]) opodatkowaniu w 2000 roku podlegał zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług, a nie przychód brutto, jak wykazano w zeznaniu rocznym PIT-28. Nie wykazał również zdaniem organu I instancji podatnik przychodu z tytułu wykonania usług transportowych na rzecz R. S.i J. B. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej we W. O/Z w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i ustalił skarżącemu zobowiązanie z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od wartości nie zaewidencjonowanego przychodu za 2000 r. w wysokości [...] oraz określił zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2000 r. w łącznej kwocie [...]. Powołały się organy podatkowe na zapis art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. e) oraz art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144 poz. 930 ze zm.)ustalając iż w/w pojazdy podatnik używał do wykonywania czynności w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa, o czym świadczą dokumenty odpraw celnych. Zdaniem zatem organów podatkowych dokonując sprzedaży powyższych pojazdów skarżący winien ująć transakcje w ewidencji przychodów i odprowadzić z tego tytułu należny podatek, a skoro tego nie uczynił określiły wartości niezaewidencjonowanego przychodu oraz ustaliły z tego tytułu podatek wg stawki 20%. W oparciu o zgromadzone w toku postępowania dokumenty odpraw celnych SAD ustalono, że w rozpatrywanym okresie skarżący świadcząc usługi transportowe, nie ewidencjonował w całości uzyskanego z tego tytułu przychodu. Z dokumentów odpraw celnych wynika zdaniem organu odwoławczego, że skarżący sprowadził dwa samochody razem tj. dla R. S. i dla J. B. Samochody te przekroczyły granice Polski w tym samym dniu [...] a środkami transportu były w przypadku R. S. samochód nr rej. [...] i laweta Nr [...], zaś w przypadku J. B. samochód nr rej. [...]. Z tych przyczyn organy nie uznały za wiarygodne zeznania świadka S., że to on przywiózł osobiście dla siebie auto z Belgii przy wykorzystaniu samochodu i lawety wypożyczonym na 4 dni od skarżącego. Ostatecznie z powołaniem się na art. 23 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej prawidłowo zdaniem organu odwoławczego organ I instancji określił wartość niezaewidencjonowanego przychodu z tytułu świadczonych usług transportowych w drodze oszacowania skoro brak było dokumentów źródłowych dotyczących przedmiotowych usług. Szacowanie podstawy opodatkowania tychże usług dokonano metodą porównawczą wewnętrzną. W postępowaniu odwoławczym uznał organ II instancji za zasadny zarzut w przedmiocie dokonania proporcjonalnych odliczeń od przychodów co wpłynęło na z jednej strony obniżenie ustalonego zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od wartości nie zaewidencjonowanego przychodu za 2000 r. z kwoty [...] do kwoty [...] tj. o kwotę [...], z drugiej zaś strony podwyższenie określonego zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2000 r. z kwoty łącznej [...] do kwoty [...] tj. o kwotę [...]. W złożonej skardze strona domagała się uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go decyzji organu I instancji podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego jak i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. W ocenie skarżącego przyjęta przez organy podatkowe interpretacja prowadzi do braku rozgraniczenia pomiędzy majątkiem podatnika związanym z działalnością gospodarczą a majątkiem z nią nie związanym i przyjęcia nieuprawnionej tezy, iż każda rzecz raz użyta do działalności wykazuje już z nią powiązanie. W toku postępowania strona zgłaszała dowody potwierdzające tezę, iż sporny pojazd był wykorzystywany głównie do celów osobistych (wycieczki, wakacje, udostępnianie kolegom, rodzinie). Skarżący podniósł, że kolekcjonuje auta i technicznie je udoskonala. Prowadząc postępowanie w sposób pobieżny organy podatkowe nie przeprowadziły dokładnej analizy wszystkich przepisów prawa, czym naruszyły art. 187 § 1 oraz art. 121 Ordynacji podatkowej. Przywołując definicję działalności gospodarczej zawartą w ustawie z dnia 19.11.1999 r. Prawo działalności gospodarczej oraz przedsiębiorstwa (z art. 55 (1) K.c.) skarżący wskazał, iż o przeznaczeniu danego przedmiotu i jego związku z prowadzoną działalnością decyduje tylko przedsiębiorca, a nie organy podatkowe. Skarżący udostępniał pojazd innym osobom, co świadczy o braku powiązania z działalnością gospodarczą, inaczej bowiem nie czyniłby tego nieodpłatnie. Brak wyjaśnienia tych okoliczności stanowi naruszenie art. 120 i art. 187 Ordynacji podatkowej oraz ww. przepisów prawa materialnego. Dla uznania, iż sporne samochody były związane z działalnością gospodarczą nie wystarcza fakt ich używania do działalności, istotne jest, iż nie stanowiły one środka trwałego (gdyż nie były użytkowane przez okres roku) i zostały sprowadzone na cele prywatne, co wynika z dokumentu odprawy celnej. Na poparcie swoich twierdzeń strona powołała Pismo Ministra Finansów z dnia 12.06.2003 r. Ponadto nie wyjaśniono czy strona przy świadczeniu usług przewozu posługiwała się wyłącznie własnymi środkami transportu, mogła bowiem korzystać z samochodów innych osób np. na mocy umowy najmu, tej okoliczności organy także nie wyjaśniały. Dokonując skarżonego rozstrzygnięcia organy podatkowe nie wzięły pod uwagę prawnych argumentów dotyczących stosowania przepisów Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego. Skarżący nabył samochód z majątku dorobkowego, a zatem do jego zbycia niezbędna była zgoda małżonki, a jej brak powoduje, iż czynność prawa jest nieważna i to bezwzględnie. Ponadto jeśli samochód stanowił współwłasność obojga małżonków, to winno to znaleźć odzwierciedlenie w przychodzie. Bezpodstawnie zatem przypisano całą wartość transakcji do przychodu skarżącego. Zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji strona wyprowadza z nierównego traktowania podatnika dokonującego sprzedaży majątku w trakcie i po zakończeniu działalności gospodarczej. Podstawą zastosowania art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym jest uznanie ewidencji za nierzetelną, jednocześnie przepisy rozporządzenia wykonawczego stanowią iż rzetelna jest ewidencja gdy błędne zapisy są wynikiem oczywistej omyłki, a podatnik posiada odpowiednie dowody księgowe. Tak było w rozpatrywanej sprawie, strona posiadła umowę z której wynikała kwota sprzedawanego pojazdu, uznając brak związku z działalnością gospodarczą fakt nie ujęcia jej w ewidencji jest oczywistą omyłką, co czyni ewidencje rzetelną. Skarżący podjął próbę podważenia ustaleń faktycznych dotyczących świadczonych przez podatnika usług transportowych. Zdaniem skarżącego bezpodstawnie odmówiono wiarygodności zeznaniom świadka R. S. Organy podatkowe jak zarzuca winny zbadać czy wszystkie przekroczenia przez granicę są ewidencjonowane przez straż graniczną. jeżeli okazałoby się, że nie ewidencjonuje się wszystkich przekroczeń to podnosi skarżący że R. S. mógł wyjechać wcześniej po samochód, a następnie wrócić do kraju po dokumenty niezbędne do załatwienia formalności celnych. W tym celu przekroczył granicę czterokrotnie a organy celne i straż graniczna zaewidencjonowały wyłącznie dwa przekroczenia granicy" wyjazd do Niemiec z niezbędnymi dokumentami do oclenia o godz. 2008 oraz powrót do kraju o godz. 2139 w celu oclenia sprowadzonego przez siebie samochodu. Skarżący zarzucił, że organ podatkowy I instancji w sentencji decyzji za podstawę szacowania przychodu podał art. 23 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej natomiast w uzasadnieniu decyzji jako podstawę szacowania wskazano art. 23 § 3 pkt 1 ordynacji podatkowej stąd rodzi się niepewność co do podstawy prawnej w oparciu o jaką dokonano rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Poddał pod wątpliwość skarżący prawidłowość przyjętej metody szacowania skoro organy nie uzasadniły przyczyn dla których szacunku dokonały w oparciu o metodę porównawczą wewnętrzną. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, powielając argumentacje zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przyznanych kompetencji stwierdzić należy, iż odpowiada ona prawu, a zatem brak podstaw do jej uchylenia. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 lit e) ustawy z dnia 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne odwołuje się do pojęcia przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, 2 i 5-9 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. z 1993 r. Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.). Istotny z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy jest zapis art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z jego treścią przychodem z działalności gospodarczej są również przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością, nie będących nieruchomościami lub prawami, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8. Dokonując jego interpretacji stwierdzić należy, iż opodatkowaniu podlega sprzedaż tych składników majątku podatnika, których posiadanie wiąże się z faktem wykonywania działalności gospodarczej, bez względu na to czy przedmioty takie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Ocena istnienia takiego związku winna być w każdej sprawie dokonywana indywidualnie, z uwzględnieniem charakteru prowadzonej działalności, przydatności owego składnika do prowadzonej działalności, częstotliwości jego wykorzystania, jak również zamiaru i celu w jakim został on nabyty. Zdarzyć się może, iż za związany z działalnością uznany będzie przedmiot nigdy w jej ramach nie używany ale nabyty w tym celu oraz taki, który został nabyty bez wskazania, iż służyć ma działalności ale jest w niej wykorzystywany i to dominującym zakresie. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 30.03.2001 r. sygn. akt III SA 3293/99 PP 2001/12/63; wyrok NSA z dnia 23.04.1999 r. III SA 5300/98 LEX 37871; wyrok z dnia 7.07.1999 r. III SA 7654/98 LEX 39466). Odnosząc powyższe stwierdzenia na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż dokonana przez organy podatkowe ocena istnienia powiązania pomiędzy składnikiem majątkowym a prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą znajduje oparcie w materiale dowodowym i nie wykracza poza zakres wyznaczony granicami art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Analiza dokumentów odprawy celnej potwierdziła iż skarżący wykorzystywał ww. pojazdy do prowadzonej działalności, której istota co należy jeszcze raz podkreślić polegała na świadczeniu usług przy użyciu samochodów. Nie można zatem mówić o sporadycznym wykorzystywaniu składnika majątkowego dla potrzeb działalności, skoro w istocie właśnie na nim zasadzała się ww. działalność. Nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zarzut skargi, iż sporny samochód był wykorzystywany w działalności sporadycznie. Z akt sprawy wynika zaś, iż Volkswagen przekraczał granicę 34 razy a Ford 11 razy (w samych tylko dokumentach odprawy celnej) a działalność prowadzona była także na terenie kraju, przy czym z wystawionych dowodów nie wynika przy użyciu jakiego pojazdu świadczono usługi. Zgodnie z art.122 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięciem powyższej zasady, ujmowanej w judykaturze i piśmiennictwie jako zasada prawdy obiektywnej, są przepisy regulujące postępowanie dowodowe, wśród których priorytetowe znaczenie ma norma wyrażona w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jej treścią organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym ocena powyższa zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. I SA/Po 1342/99). W ocenie Sądu ocena dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie odpowiada ww. regułom. Wbrew wywodom skargi bez znaczenia w świetle przywołanych na wstępie przepisów pozostaje fakt, iż sporne pojazdy nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych, istotne jest bowiem to, iż były wykorzystywane w prowadzonej działalności. Nie można też stawiać zarzutu, iż organy podatkowe wobec posiadanych dokumentów nie prowadziły dalej idącego postępowania mającego na celu ustalenie czy skarżący wynajmował inne pojazdy do prowadzonej działalności. Trudno uznać za zasadną wynikającą z tego zarzutu tezę, iż organ podatkowy pomimo posiadanych już dowodów zobowiązany jest do rozważania i dowodzenia wszelkich możliwych do zrealizowania scenariuszy, które potencjalnie mogłyby zaistnieć. W tym miejscu zasadne wydaje się przywołanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Wprawdzie przepis art. 122 ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik nawet nie sygnalizował istnienia innych dowodów". (wyrok z dnia 6.06.2000 r. III SA 1252/99 LEX nr 43953). Nie zasługują na uznanie także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 19.11.1999r. Prawo o działalności gospodarczej oraz art. 55(1) k.c. Organy nie kwestionowały uprawnień podatnika do decydowania o przynależności danego składnika do majątku związanego z działalnością. W przedmiotowej zaś sprawie oparły się na czynnościach faktycznych znajdujących odzwierciedlenie w zebranych dowodach. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia przepisów Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego, prawo podatkowe cechuje się bowiem autonomią, która uniemożliwia proste przenoszenie instytucji regulujących inne stosunki prawne na grunt podatkowy. Uznając, iż samochody stanowiły składniki związane z działalnością gospodarczą, konsekwentnie należało uznać iż kwota uzyskana z ich sprzedaży stanowi przychód podlegający opodatkowaniu u podmiotu prowadzącego daną działalność tj. M. G., bez względu na fakt, iż środki uzyskane z prowadzonej działalności stanowią małżeńska wspólność majątkową, podobnie z resztą jak przychody ze stosunku pracy itd. Na marginesie już tylko wskazać należy, iż umowa sprzedaży jest czynnością dwustronną, a zatem pozbawione racji jest - w odniesieniu do niej -przywoływanie przepisu art. 37 § 3 KRiOp. Kwestia granic zwykłego zarządu w stosunkach małżeńskich pozostać winna zatem poza granicami rozważań objętych niniejszym wyrokiem, niemniej przywołać tu można tezę orzeczenia Sądu Najwyższego, zgodnie z którą: "Czynności podejmowane przez jednego z małżonków w celu prawidłowego funkcjonowania prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, obejmującego składniki stanowiące przedmiot majątku wspólnego obojga małżonków, w zasadzie mieszczą się w granicach zwykłego zarządu majątkiem wspólnym." (wyrok z dnia 30.11.1999 r. sygn. akt I CKN 240/98 OSNC 2000/6/108). Nie podziela także Sąd zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji. Uzasadniając jego powołanie skarżący wskazał na nierówność wobec prawa (co uzasadniałoby raczej przywołanie art. 32 Konstytucji) odnoszący się przy tym do zupełnie odmiennych stanów faktycznych, co uniemożliwia jakiekolwiek porównanie i tym samym odwołanie się do zasady równości. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia czy skarżący wprowadził przedmiotowe pojazdy do ewidencji środków trwałych czy też nie. Istotnym jest jedynie czy wykorzystywane one były przez skarżącego w prowadzonej działalności gospodarczej. Fakt ten zaś nie budzi w sprawie żadnych wątpliwości o czym była mowa wyżej. Nie budzi również zdaniem Sądu w świetle zebranego materiału dowodowego przyjęcie przez organy podatkowe faktu nie zaewidencjonowania przez skarżącego przychodu z tytułu świadczonych usług samochodowych polegających na sprowadzeniu przez skarżącego dwóch pojazdów samochodowych z zagranicy na rzecz J. B. i R. S.. Stanowisko swoje w powyższym zakresie organy podatkowe szczegółowo uzasadniły i podjęta przez skarżącego polemika z powyższym stanowiskiem nie była w stanie go podważyć. Organ podatkowy w sposób logiczny i spójny uzasadnił stanowisko w kwestii nie uznania za wiarygodne zeznania świadka R. S., że to właśnie on sam osobiście przywiózł dla siebie auto z Belgii. Trudno sobie wyobrazić aby świadek R. S. udając się do Belgii właśnie w celu nabycia dla siebie samochodu nie posiadał przy sobie dokumentów niezbędnych dla załatwienia formalności celnych. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe zasadnie uznały prowadzoną przez skarżącego ewidencję za nierzetelną z uwagi na zapis § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 18 grudnia 1998r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 161 poz. 1078 ze zm.) zgodnie z którym ewidencję uznaje się za rzetelną i niewadliwą, również gdy błędne zapisy są skutkiem oczywistej omyłki, a podatnik posiada dowody księgowe, o których mowa w § 2 ust. 1. Wskazać należy iż powołany przepis nie odnosi się do rozważanego stanu faktycznego. Mowa w nim bowiem o błędnych zapisach i dokumentach księgowych. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do błędnego zapisu ale do nie wpisania kwoty uzyskanego przychodu. Pozostając w kręgu rozważań dotyczących ewidencji i ustalania przychodu z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży stwierdzić należy, iż trafnie organy podatkowe uznały że ewidencja nie odzwierciedla stanu faktycznego, a w konsekwencji nie może stanowić dowodu w sprawie. W przedmiotowej sprawy organy podatkowe ustaliły podstawę opodatkowania w części dotyczącej niezaewidencjonowanego przychodu z tytułu usług transportowych z uwagi na brak dokumentów źródłowych w drodze oszacowania, a taką możliwość posiadały zgodnie z art. 23 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej. Metoda szacowania przyjęta przez organy podatkowe niewątpliwie pozwoliła na ustalenie przychodu ze spornych usług w wielkości najbardziej zbliżonej do jego rzeczywistych rozmiarów. Przyjęto bowiem metodę porównawczo-wewnętrzną a więc uwzględniającą specyfikę działalności skarżącego. Podkreślić należy, iż sporna kwestia dotycząca wartości nie zaewidencjonowanego przychodu z tytułu świadczonych usług transportowych była przedmiotem postępowania w podatku od towarów i usług od spornych usług. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Izbę Skarbową we W. O/Z w W. decyzji ostatecznych w których określono podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług w związku z przedmiotowymi usługami transportowymi. Argumentacja stanowiska zaprezentowanego w tychże decyzjach dotyczących podatku od towarów i usług jest analogiczna z argumentacją przywołaną w decyzji stanowiącej przedmiot skargi. Z urzędu Sądowi rozpatrującemu niniejszą skargę wiadomym jest, iż skargi podatnika na decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług o czym była mowa wyżej wyrokami zapadłymi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. w sprawach [...] zostały oddalone. Za pozbawiony racji należy uznać zarzut iż przywołanie w osnowie decyzji jako podstawy prawnej wydanej decyzji art. 23 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, zaś w jej uzasadnieniu art. 23 § 3 pkt 1 tejże ustawy stanowi uchybienie procesowe mające wpływ na wynik sprawy. Z art. 210 § 1 ordynacji podatkowej wynika bowiem jedynie co winna zawierać decyzja nie precyzując iż podstawa prawna w oparciu o którą została podjęta winna znajdować się w osnowie decyzji. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.