I SA/Wr 749/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Solatycka Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2026 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.-G. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 września 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.111.2025.4.MBD w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 czerwca 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.111.2025.3.ZK; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: Spółka, Wnioskodawca, Strona, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) z dnia 5 września 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.111.2025.4.MBD utrzymujące w mocy własne postanowienie z 13 czerwca 2025 r. znak: 0111-KDIB1-3.4010.111.2025.3.ZK o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Strony o wydanie interpretacji indywidualnej. Postępowanie przed organem. W dniu 26 lutego 2025 r. do DKIS wpłynął wniosek Strony o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. Przedmiotem wniosku były przepisy art. 24d ust. 1, 2 i 7 i art. 24e ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805, dalej: ustawa o CIT). We wniosku Spółka przedstawiła następujący opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca zajmuje się tworzeniem, sprzedażą i wdrażaniem innowacyjnego oprogramowania komputerowego dostosowanego do specyficznych potrzeb klientów oraz ich procesów biznesowych. Zgodnie z danymi zamieszczonymi w aktualnym wpisie do KRS, powyższa aktywność Spółki jest klasyfikowana wedle kodów PKD: • 62, 0, Z, Działalność związana z oprogramowaniem (działalność przeważająca) • 62, 02, Z, Działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki • 62, 09, Z, Pozostała działalność usługowa w zakresie technologii • 43, 21, Z, Wykonywanie instalacji elektrycznych • 47, 19, Z, Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach • 68, 20, Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi • 70, 22, Pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania • 82, 11, Działalność usługowa związana z administracyjną obsługą biura informatycznych i komputerowych. W szczególności Spółka wytwarza między innymi: a) Systemy [...]: Personalizowane algorytmy analizy danych klienta, umożliwiające automatyczne prognozowanie potrzeb klientów oraz rekomendacje działań sprzedażowych w oparciu o sztuczną inteligencję (AI), b) Systemy [...](1): Integracja modułów opartych na uczeniu maszynowym, które przewidują zapotrzebowanie na zasoby w oparciu o dane historyczne, sezonowość i bieżące wyniki biznesowe, c) Programy do obiegu dokumentów: Automatyzacja procesów decyzyjnych z wykorzystaniem zaawansowanych reguł biznesowych i przetwarzania języka naturalnego (NLP) do analizy treści dokumentów, d) Aplikacje analityczne i raportowe: Dynamiczne dashboardy wyposażone w moduły predykcyjne i analitykę wizualną oparte na AI, umożliwiające odkrywanie ukrytych wzorców i trendów w danych, e) Inteligentne wyceniaki: Wykorzystanie algorytmów AI do tworzenia wycen w czasie rzeczywistym, uwzględniających zmienne rynkowe, koszty materiałów oraz oczekiwania klienta, z możliwością ich ciągłego doskonalenia na podstawie danych zwrotnych. Jak wyjaśniła Strona proces tworzenia oprogramowania opiera się na technologii Microsoft [...], co umożliwia szybkie i efektywne tworzenie aplikacji z zastosowaniem metodologii low-code. Metodologia ta pozwala na minimalizację wykorzystania tradycyjnego kodowania poprzez zastosowanie wizualnych komponentów oraz automatyzację procesów, co znacząco przyspiesza tworzenie nowatorskich rozwiązań. Oprogramowanie tworzone przez Spółkę wyróżnia się nie tylko nowatorską metodą wytwarzania, ale również pełnym dostosowaniem do indywidualnych potrzeb biznesowych klientów. Dzięki temu każde stworzone rozwiązanie stanowi unikalne prawo własności intelektualnej, które pozostaje wyłączną własnością Wnioskodawcy. Proces tworzenia oprogramowania przez pracowników Spółki przeprowadzony zostaje etapowo, w oparciu o następujący schemat: 1. Analiza potrzeb klienta – przeprowadzane są szczegółowe konsultacje z klientem, podczas których identyfikowane są kluczowe problemy i wymagania biznesowe. 2. Projektowanie rozwiązań – na podstawie analizy przygotowywane są szczegółowe koncepcje oprogramowania, w tym mapowanie procesów oraz wizualizacja przepływów danych i funkcjonalności systemu. 3. Implementacja – przy użyciu platformy Microsoft [...] oraz narzędzi low-code tworzone jest oprogramowanie, które umożliwia szybkie prototypowanie oraz iteracyjne rozwijanie funkcjonalności. 4. Testowanie i wdrożenie – gotowe rozwiązanie jest szczegółowo testowane, a następnie dostarczane klientowi z pełną dokumentacją i wsparciem technicznym. Prace nad oprogramowaniem prowadzone są wyłącznie przez programistów zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w Spółce, bez udziału podwykonawców. Dalej wskazano we wniosku, że tworzone przez Spółkę oprogramowanie w ostatecznej wersji: - jest dostosowane do specyficznych potrzeb klienta, każdy projekt cechuje indywidualność, powstaje nowe oprogramowanie, niedostępne wcześniej z ofercie i zasobach Spółki, - wykorzystuje zaawansowane narzędzia analityczne, sztuczną inteligencję oraz nowoczesne technologie, - jest wynikiem systematycznych, udokumentowanych prac, które prowadzą do zwiększenia zasobów wiedzy i opracowywania nowych zastosowań, - objęte jest ochroną autorską przysługującą Spółce. W trakcie procesu powstawania produktu wykorzystywana jest więc aktualna wiedza (posiadana oraz na bieżąco nabywana na potrzeby wykonywania prac) oraz doświadczenie pracowników, które w połączeniu z nowoczesnymi narzędziami dają efekt innowacyjnego produktu dostosowanego do potrzeb indywidualnego klienta. W ramach prowadzonych prac badawczo-rozwojowych (B+R), opisanych powyżej, powstaje nowy produkt – oprogramowanie (pogrubienie Sądu). Następnie Wnioskodawca wskazał, że w oparciu o wytworzone oprogramowanie uzyskuje przychody z następujących źródeł: 1. Sprzedaż oprogramowania – odpłatne przekazanie praw do wytworzonej własności intelektualnej klientowi. Każde wytworzone przez Spółkę oprogramowanie jest projektowane i implementowane z myślą o specyficznych potrzebach klienta. Proces ten obejmuje analizę potrzeb, projektowanie, implementację oraz testowanie, co zapewnia wysoką jakość i dostosowanie funkcjonalności, prowadzi do stworzenia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w formie oprogramowania, sprzedawanego następnie kontrahentowi Spółki, 2. Usługi wdrożeniowe – instalacja oraz dostosowanie oprogramowania do istniejących procesów biznesowych klienta, w tym integracja z innymi systemami oraz ich modyfikacja w celu optymalizacji operacyjnej, 3. Opłaty serwisowe – utrzymanie, rozwijanie oraz aktualizowanie oprogramowania zgodnie z potrzebami klienta, co zapewnia ciągłość działania systemów oraz najnowszą wersję oprogramowania, która zawiera także nowe funkcjonalności do dyspozycji klienta. Wnioskodawca wszystkie powyżej wymienione źródła przychodów wynikające ze stworzonego oprogramowania wyodrębnia w księgach rachunkowych Spółki na odpowiednich kontach. W szczególności prowadzona ewidencja, w tym stosowane konta pomocnicze, pozwalają na: 1) wyodrębnienie każdego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w prowadzonej ewidencji rachunkowej; 2) prowadzenie ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; 3) wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 24d ust. 4 ustawy o CIT (wskaźnik nexus), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu. W związku z powyższym opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego zadano następujące pytania: 1. Czy Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej może dochód uzyskany ze sprzedaży prawa własności intelektualnej w postaci oprogramowania komputerowego opodatkować 5% stawką opodatkowania, o której mowa w art. 24d ust. 1 ustawy o CIT? 2. Czy Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej może dochód uzyskany z usług wdrożeniowych dot. sprzedanego oprogramowania komputerowego opodatkować 5% stawką opodatkowania, o której mowa w art. 24d ust. 1 ustawy o CIT? 3. Czy Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej może dochód uzyskany z opłat serwisowych dotyczących sprzedanego oprogramowania komputerowego opodatkować 5% stawką opodatkowania, o której mowa w art. 24d ust. 1 ustawy o CIT? 4. Czy sposób wyodrębnienia przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w księgach rachunkowych Spółki jest zgodny z wymogami określonymi w art. 24e ust. 1 ustawy o CIT? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Wnioskodawca uznał, że: 1. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej może dochód uzyskany ze sprzedaży prawa własności intelektualnej w postaci oprogramowania komputerowego opodatkować 5% stawką opodatkowania, o której mowa w art. 24d ust. 1 ustawy o CIT. 2. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej może dochód uzyskany z usług wdrożeniowych dot. sprzedanego oprogramowania komputerowego opodatkować 5% stawką opodatkowania, o której mowa w art. 24d ust. 1 ustawy o CIT. 3. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej może dochód uzyskany z opłat serwisowych dotyczących sprzedanego oprogramowania komputerowego opodatkować 5% stawką opodatkowania, o której mowa w art. 24d ust. 1 ustawy o CIT. 4. Sposób wyodrębnienia przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w księgach rachunkowych Spółki jest zgodny z wymogami określonymi w art. 24e ust. 1 ustawy o CIT. Postanowieniem z dnia z 13 czerwca 2025 r. znak: 0111-KDIB1-3.4010.111.2025.3.ZK DKIS pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Strony o wydanie interpretacji indywidualnej. Stwierdził, że Strona nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku, dlatego wydanie interpretacji indywidualnej nie jest możliwe. W uzasadnieniu wskazał, że wezwaniem nr II z 23 maja 2025 r. poinformował Spółkę, że wniosek nadal ma braki formalne i poprosił o ich uzupełnienie. Spółka odpowiedziała na ww. wezwanie nr II i uzupełniła wniosek. Zdaniem organu nie udzieliła jednak pełnej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie IV wezwania. DKIS podkreślił, że udzielona odpowiedź wskazuje jedynie, że wątpliwością Strony nie jest ustalenie, czy wytworzone przez Spółkę programy komputerowe, będące przedmiotem wniosku, zostały wytworzone w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 4a pkt 26-28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ zaznaczył, że informacja dotyczącą tego czy programy komputerowe, będące przedmiotem złożonego wniosku, zostały wytworzone przez Stronę w ramach prowadzonej przez Państwa działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 4a pkt 26-28 ustawy o CIT, była niezbędna do wydania interpretacji indywidualnej. Wskazany warunek jest bowiem konieczny do skorzystania z preferencyjnego rozliczenia podatku IP Box. W związku z powyższym, organ wskazał, iż nie mógł wydać interpretacji indywidualnej w zakresie objętym przedmiotem wniosku. Podkreślił, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej musi spełniać wymogi, które wynikają z przepisów art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: O.p.). W wyniku rozpatrzenia zażalenia Strony, postanowieniem z 5 września 2025 r., DKIS utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w I instancji. Podzielił stanowisko przedstawione w postanowieniu wydanym w I instancji i uznał zarzuty zażalenia za nieuzasadnione. Wskazał że we wniosku o interpretację i odpowiedzi na wezwanie, Strona nie wskazała czy programy komputerowe, będące przedmiotem złożonego wniosku, zostały wytworzone przez Skarżącą w ramach prowadzonej przez nią działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 4a pkt 26-28 ustawy o CIT. Organ wyjaśnił, że Skarżąca nie udzieliła jednoznacznej i konkretnej odpowiedzi w tym zakresie. Podsumowując, organ wyjaśnił, że Strona, ani w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, ani w jego uzupełnieniu, które stanowiło odpowiedź na wezwanie organu I instancji, nie wskazała wszystkich elementów niezbędnych do jego merytorycznego rozpatrzenia i dla prawidłowego wydania interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionych przez Stronę zagadnień dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. W konkluzji DKIS uznał, że organ I instancji wydał w sprawie właściwe rozstrzygnięcie, bowiem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Postępowanie przed Sądem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 14b § 3, art. 14b § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. poprzez wydanie na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 O.p. postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia 13 czerwca 2025 r., o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 26 lutego 2025 r. bez rozpatrzenia, podczas gdy organ bezpodstawnie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, mimo że okoliczności stanu faktycznego zostały wyczerpująco przez Wnioskodawcę opisane, w tym Wnioskodawca ustosunkował się do wszystkich dodatkowych pytań organu dotyczących stanu faktycznego; 2. art. 120, art. 121 § 1 i § 2 o.p. w zw. z art. 125 § 1 O.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na uchylanie się od odpowiedzi na pytanie prawne przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i przerzucanie ciężaru interpretacyjnego na podatnika; 3. art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 210 § 4 w związku z art. 219 oraz art. 124 i art. 122 O.p. poprzez wydanie postanowienia niezawierającego prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania i zasady prawdy obiektywnej. W świetle powyższego, Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie postanowienia organu oraz poprzedzającego je postanowienia o pozostawieniu wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, 2. zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym koszów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi Strona wyjaśniła, że w treści wniosku, w opisie stanu fatycznego i zdarzenia przyszłego Spółka jednoznacznie wskazała, że "w ramach prowadzonych prac badawczo-rozwojowych (B+R), opisanych powyżej, powstaje nowy produkt – oprogramowanie" – szczegółowo opisując jak przebiegają prowadzone przez nią prace, jaki jest ich efekt, w jaki sposób Wnioskodawca komercjalizuje efekty tych praw. Dokonując natomiast własnej oceny prawnej stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka dokonała interpretacji przepisów będących przedmiotem zapytania, w tym art. 4a pkt 26 – 28 ustawy o CIT, które mają również znaczenie dla ustalenia, czy podatnik może stosować 5% stawkę podatkową. Przedstawienie oceny własnej tego jak należy interpretować te przepisy nie stoi w sprzeczności z tym, że w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Spółka jednoznacznie stwierdza, że prowadzi działalność badawczo-rozwojową. Okoliczność, że Spółka prowadzi działalność badawczo-rozwojową została już przez Spółkę wprost wskazana we wniosku z dnia 26.02.2025, jak i w ramach odpowiedzi na wezwanie nr I, Spółka konkretnie odniosła się do licznych pytań organu, które dotyczyły poszczególnych kryteriów działalności B+R, w szczególności tych przytoczonych powyżej. Zdaniem Skarżącej, stwierdzenie organu, że wniosek Spółki posiadał braki formalne, które nie zostały uzupełnione, jest nieuzasadnione. Spółka, stoi na stanowisku, że zarówno opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, jak i stanowisko własne Wnioskodawcy zostało w sposób wyczerpujący przedstawione, a kolejne pytania organu formułowane w ramach wezwań organu w dużej części dotyczyły okoliczności, które zostały już przedstawione i organ posiadał kompletny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego niezbędny do wydania interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na pierwsze wezwanie organu do uzupełnienia braków we wniosku, Spółka wyjaśniła między innymi: - Na czym polega innowacyjność tworzonego oprogramowania; - Czy w wyniku wytworzenia oprogramowania nabyto nową wiedzę do wykorzystania w pracach B+R; - Na czym polega/będzie polegała systematyczność działań B+R; - Czy prace stanowią działalność badawczo-rozwojową według określonych kryteriów (ukierunkowanie na nowe odkrycia, oryginalność, ulepszenia, powtarzalność); - Czy efekty pracy w zakresie wytworzenia i udoskonalenia programów komputerowych, będących przedmiotem wniosku, których Strona jest "twórcą" będą spełniały wymagane kryteria B+R. Spółka wskazała, że w części poruszonych zagadnień organ pytał Spółkę o konkretne aspekty działalności Spółki świadczących o badawczo-rozwojowym charakterze prac. W odpowiedzi Spółka obszernie opisała charakter prac ze szczególnym uwzględnieniem wymienionych kryteriów – jako stanowiące elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W opinii Skarżącej, tak przedstawiony stan faktyczny, po wymaganym przez organ doprecyzowaniu o opis prowadzonej działalności pod kątem kryteriów B+R, umożliwia organowi określenie czy opisane prace kwalifikują się do kategorii działalności B+R, a tym samym czy przedstawione przez Spółkę stanowisko co do możliwości zastosowania 5% stawki podatkowej jest prawidłowe. Pomimo tego, organ nakazał Spółce jednoznaczne określenie czy prace będące częściowo przedmiotem wniosku są działalnością B+R w rozumieniu konkretnego przepisu ustawy o CIT, tym samym przerzucając ciężar interpretacyjny na Wnioskodawcę. W odpowiedzi na skarg DKIS podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przechodząc do omówienia motywów wydanego wyroku, należy wskazać, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone, jeśli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to zastrzeżenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Odnosząc się do przepisów prawa, które miały zastosowanie w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem, przywołać należy art. 14b § 1 O.p., zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Na podstawie art. 169 § 1 O.p. – który ma odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej na mocy art. 14h O.p. – jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W kontekście art.14b § 3 O.p., w judykaturze określenie "wyczerpujący" wyjaśniane jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyroki NSA: z 10.04.2015 r., II FSK 2356/13; z 22.10.2015 r., II FSK 2215/13; z 19.10.2018 r., II FSK 1864/16; z 14.06.2019 r., I FSK 804/17; z 2.03.2021 r., II FSK 3255/18). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125). Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić zainteresowanemu informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Organ interpretacyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego odnośnie do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Należy stwierdzić, że organ nie ma również kompetencji do uzupełniania elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wskazanego we wniosku, poprzez domniemywanie jakie inne zdarzenia będą towarzyszyć przedstawionemu zdarzeniu przyszłemu. Postępowanie interpretacyjne nie daje podstaw prawnych do uzależnienia wydania interpretacji indywidualnej od rekonstrukcji przez organ interpretacyjny ciągu zdarzeń, zachowań wnioskodawcy, których on sam nie przedstawia jako stan faktyczny. Ten podany stan faktyczny jest "wiążący" dla organu interpretacyjnego. Nie można bowiem dokonywać weryfikacji podanych okoliczności faktycznych ani ich w jakikolwiek sposób modyfikować. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega więc m.in. na tym, że organ wydający interpretację niejako "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Organ wydający interpretację jest niejako związany zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. W konsekwencji opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zawarty we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jest wiążący zarówno dla organu interpretacyjnego, a także dla sądu administracyjnego kontrolującego taki akt administracyjny. Stanowisko powyższe jest obecnie ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18.12.2020 r., sygn. akt II FSK 2482/18; z 31.03.2021 r., sygn. akt I FSK 480/18; z 23.09.2021 r., sygn. akt I FSK 1383/19; z 13.10.2021 r., I FSK 1898/18; z 19.05.2022 r., sygn. akt II FSK 1567/20, CBOSA). Jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny jest uznanie go za niewyczerpujący, co stanowi brak formalny wniosku o interpretację, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 § 1 O.p. (zob. np. wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1915/14). Ponadto wskazać trzeba, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację w wyznaczonym przez ten organ terminie. Należy też pamiętać, że skierowane do wnioskodawcy wezwanie powinno jednoznacznie wskazywać wątpliwe elementy stanu faktycznego, precyzować informacje ich dotyczące konieczne z punktu widzenia oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy z wyjaśnieniem, dlaczego organ interpretacyjny uznał je za istotne z punktu widzenia przedstawionego we wniosku pytania. Wnioskodawca ma bowiem prawo nie tylko wiedzieć, w jakim celu żąda się od niego uzupełnienia wniosku, ale także jak w sprawie niniejszej stanowisko organu w tym zakresie zakwestionować, wykazując, że żądane dane są nieistotne, bądź wezwanie organu zmierza jedynie do przedłużenia postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 26.07.2023 r. II FSK 2107/20). Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. i art. 169 § 1 i 4 O.p., a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku Strony o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa w zakresie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego czy też, jak wywodzi Skarżąca, wniosek zawiera wyczerpujący stan faktyczny, dlatego DKIS obowiązany był do wydania indywidualnej interpretacji podatkowej. Ponieważ stanowiska prawne Stron, w tym zarzuty skargi, zostały przedstawione w tzw. części historycznej nin. uzasadnienia, Sąd odstępuje od ich ponownej, szczegółowej prezentacji, podkreślając jedynie, że oś sporu koncentruje wokół tego czy Skarżąca dokonała właściwego uzupełnienia - w trybie art. 169 § 1 i 4 O.p. - doprecyzowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego o elementy wskazane w wezwaniu nr II w punkcie IV to jest czy programy komputerowe, będące przedmiotem złożonego wniosku, zostały wytworzone przez Spółkę w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 4a pkt 26-28 ustawy o CIT. Zdaniem organu, Skarżąca pomimo wezwania, nie uzupełniła opisu stanu faktycznego w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie wyznaczonym przez pytania zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, natomiast, zdaniem Skarżącej, przedstawiła ona opis stanu faktycznego w sposób zupełny i kompletny już we wniosku i w odpowiedzi na wezwanie nr 1, zaś odpowiedź na pytanie zadane w wezwaniu organu stanowiłby element oceny prawnej. W tak zarysowanym sporze należy podzielić stanowisko Skarżącej. Zasadniczym powodem wydania zaskarżonego postanowienia był wskazywany przez organ brak udzielenia przez Skarżącą odpowiedzi na wyżej opisane pytanie zawarte w wezwaniu nr II w punkcie IV. Zdaniem Sądu racją ma Strona wywodząc, że w ramach złożonego wniosku o interpretację i odpowiedzi na wezwania organu kompleksowo opisała okoliczności stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i wbrew temu co zarzuca DKIS w zaskarżonym postanowieniu, opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego nie zawierał braków formalnych, gdyż już we wniosku z dnia 26 lutego 2025 r. i w odpowiedzi na I wezwanie organu Wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność badawczo-rozwojową, podając konkretne okoliczności faktyczne o tym świadczą. Jak wynika z treści wniosku o interpretację Spółką wskazała w nim, że w ramach prowadzonych prac badawczo-rozwojowych (B+R), opisanych we wniosku, powstaje nowy produkt – oprogramowanie (pogrubienie Sądu). Trafnie także Strona wskazała w skardze, że w ramach odpowiedzi na wezwanie nr I, Spółka w piśmie z dnia 14 kwietnia 2025 r. konkretnie i precyzyjnie – w punktach od 1 do 12 odniosła się do licznych pytań organu, które dotyczyły poszczególnych kryteriów działalności badawczo-rozwojowej. Na uwagę, zdaniem Sądu, zasługuje odpowiedź Strony na pytanie nr 10 organu: Czy prace stanowią działalność badawczo-rozwojową według określonych kryteriów (ukierunkowanie na nowe odkrycia, oryginalność, ulepszenia, powtarzalność)? Z odpowiedzi Strony wynika, że prowadzone przez Spółkę prace stanowią działalność badawczo-rozwojową według następujących kryteriów: ukierunkowanie na nowe odkrycia, oryginalność koncepcji, efekt, powtarzalność lub możliwość odtworzenia. W ocenie Sądu, Strona we wniosku i odpowiedzi na wezwania organu, spełniła wymogi określone w art. 14b § 3 O.p. przedstawiając w sposób wyczerpujący zaistniały stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Opis ten – w ocenie Sądu - zawierał wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji w świetle wskazanych we wniosku przepisów ustawy o CIT. Reasumując, DKIS błędnie przyjął, że wniosek Skarżącej nie spełnia wymogu wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Uwzględniając powyższe Sąd uznaje, że postanowienia DKIS wydane w obu instancjach naruszają przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14g § 1 i art. 14h O.p., poprzez pozostawienie wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) bez rozpoznania i w tym zakresie zarzut skargi (pkt 1) uznaje za zasadny. Naruszenie prawa w tym zakresie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało pozostawieniem wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, podczas gdy wniosek nie zawierał takich braków wskazanych w wezwaniu do jego uzupełnienia, które uzasadniałyby takie zakończenie postępowania przez organ interpretacyjny. Powyższe powodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia je poprzedzającego, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi powoduje, że organ zobligowany będzie ponownie przystąpić do rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, przy czym organ interpretacyjny zobowiązany jest do uwzględnienia oceny poczynionej przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd orzekł również w pkt II sentencji wyroku o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmujący zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł) oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej będącego radcą prawnym (480 zł).