I SA/Wr 95/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA - Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA - Aleksandra Sędkowska (spr.), , Protokolant referent - Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 19 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 19.10.2016r., nr: [...], uchylająca decyzję Wójta Gminy S. z dnia 04 sierpnia 2016r., nr: [...] i określająca A (dalej: Strona, Skarżący, podatnik) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011r. w wysokości 8239 zł. Z akt sprawy wynika, iż deklaracją na podatek od nieruchomości, sporządzoną w dniu 12 stycznia 2011 r, Skarżący zadeklarował podatek od nieruchomości za 2011 rok w wysokości 4.179 zł. W dniu 17 lutego 2011 r. złożył korektę deklaracji i zmienił kwotę zadeklarowanego podatku na 3.656 zł. Wójt Gminy S. , postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016r., nr [...], wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok. Po przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminu S. , decyzją z dnia 4 sierpnia 2016r., nr: [...], określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011 rok. Opodatkowaniem objęto : • budynki mieszkalne o pow. 712,70 m2 x 0,62 zł = 441,87 zł, • budynki pozostałe o powierzchni 60,95 m2 x 5,12 zł = 312,06 zł, • grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 269,12 m2x 0,74 = 199,15 zł • oznaczone jako dr położone w obrębie G. o powierzchni 19130 m2 x 0,34 zł = 6.504,20 zł, • grunty oznaczone jako Bz położone w obrębie B. o powierzchni 2300 m2 x 0,34 zł = 3783,86 zł, • grunty oznaczone jako Bz położone w obrębie G. o powierzchni 9300 m2x 0,34 zł = 3.162,00 zł • grunty oznaczone jako Bz położone w obrębie S. o powierzchni 55500 m2 x 0,34 zł= 18.870,00 zł, • grunty oznaczone jako Bi o powierzchni 777 m2 położone w obrębie L. 777 m2x 0,34 zł = 264,18 zł. Od powyższej decyzji Podatnik, wniósł odwołanie, w którym wskazano na naruszenie prawa materialnego: 1) art. 1 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30.10.2002r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. 2013, poz. 465), poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że opodatkowane zaskarżoną decyzją grunty podlegają podatkowi od nieruchomości; 2) art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 849) poprzez uznanie, iż podatnik nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie; 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o lasach oraz art. 336 k.c. poprzez uznanie, że zarząd ma charakter posiadania samoistnego Zarzucono w skardze także naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynika sprawy, a to: 1) art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.) w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 194 § 3 o.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji ustalenie, że przedmiotowe nieruchomości sa opodatkowane podatkiem od nieruchomości; 2) art. 122 o.p. poprzez nie ustalenie prawdy materialnej w toku postępowania i w konsekwencji przyjęcie, że objęte zaskarżona decyzja grunty, nie są opodatkowane podatkiem leśnym; 3) art. 123 § 1 o.p. i art. 200 § 1 o.p. w związku z art. 121 § 1 o.p. poprzez nieustosunkowanie się do treści zarzutu skarżącego w piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r., co świadczy o iluzorycznym traktowaniu przez organ podatkowy naczelnej zasady postępowania podatkowego, jaką jest zasada zapewnienia czynnego udziału strony w toku postępowania oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; 4) art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności, iż organ I instancji w dacie wydania decyzji z dnia 26 października 2015r. posiadał stosowna wiedzę na temat zmian w ewidencji gruntów działek objętych ww. decyzją co przy należnej ocenie okoliczności towarzyszących owej zmianie skutkować winno umorzeniem postępowania w przedmiotowej sprawie; 5) art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 w zw. z art. 121 w zw. z art. 122 w zw. z art. 123 § 1 o.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność błędnych zapisów w ewidencji gruntów i budynków funkcjonujących w 201 Or. Ponadto w uzasadnieniu odwołania podano, iż działka nr 461 obr. L. nie powinna być objęta opodatkowaniem, gdyż jest ona przedmiotem dzierżawy i obowiązek podatkowy ciąży na dzierżawcy nie zaś na podatniku. Ponadto Strona zaznaczyła, że organ I instancji dokonując opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie wziął pod uwagę, że klasyfikacja gruntów nie jest zgodna ze stanem faktycznym. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , decyzją z dnia 19.10.2016r., nr [...], uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy S. z dnia 4 sierpnia 2016r., nr [...] i określiło Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011 r. w wysokości 8.239 zł. W skardze z dnia 29.12.2016r. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji błędy w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania decyzji, a nadto: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego : a) art. 1 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30.10.2002 r. o podatku leśnym poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że opodatkowane zaskarżoną decyzją grunty podlegają podatkowi od nieruchomości; b) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o lasach oraz w związku z art. 336 k.c. poprzez uznanie, że zarząd ma charakter posiadania samoistnego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 194 § 3 o.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji ustalenie, że przedmiotowe nieruchomości są opodatkowane podatkiem od nieruchomości; b) art. 122 o.p. poprzez nie ustalenie prawdy materialnej w toku postępowania i w konsekwencji przyjęcie, że objęte zaskarżoną decyzją grunty, nie są opodatkowane podatkiem leśnym; c) art. 123 § 1 o.p. i art. 200 § 1 o.p. w związku z art. 121 § 1 o.p. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do treści zarzutu Skarżącego zawartego w piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r., co świadczy o iluzorycznym traktowaniu przez organ podatkowy naczelnej zasady postępowania podatkowego, jaką jest zasada zapewnienia czynnego udziału stronom w toku postępowania oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; d) art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności, iż organ I instancji w dacie wydania decyzji z dnia 26 października 2015r. posiadał stosowną wiedzę na temat zmian w ewidencji gruntów dziatek objętych ww. decyzją, co przy należytej ocenie okoliczności towarzyszących owej zmianie skutkować winno umorzeniem postępowania w przedmiotowej sprawie; e) art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 w zw. z art. 121 w zw. z art. 122 w zw. z art. 123 § 1 o.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność biednych zapisów w ewidencji gruntów i budynków funkcjonujących w 2011 r. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji uznał, że Strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości dla działki nr 461 obręb L. w sytuacji, gdy działka powyższa jest od 2009 r. przedmiotem dzierżawy, co oznacza, że zgodnie z art.3 ust.1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy ciąży na ewentualnym dzierżawcy a nie na Skarżącym. Strona zarzuciła, że okoliczności powyższej organ II instancji nie uznał za uzasadnioną. W skardze zarzucono także, że zarówno organ I jak i II instancji pominęły fakt, że przyjęta w zaskarżonej decyzji do opodatkowania działka o numerze ewidencyjnym 1239 o powierzchni 2300 m2 , która widnieje (zdaniem Strony) w wykazie z dnia 11.01.2011 r., była i jest dzierżawiona przez dzierżawcę i wobec powyższego nie powinna podlegać obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości przez Skarżącego a w zaskarżonych decyzjach została ujęta jako podlegająca opodatkowania . Jako dowody strona przywołała, załączone do skargi: - wykaz z dnia 11.01.2011 r. znak [...], - umowę dzierżawy z dnia 15.10.2002r. wraz z aneksami nr [...] i nr [...] z dnia 5.06.2007r. Tym samym zdaniem pełnomocnika strony organy obu instancji wydały decyzję nie uwzględniające stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, uzasadniona, dlatego nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawie nie doszło – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – do upływu terminu przedawnienia. Sąd uznał również za bezzasadny zarzut Strony dotyczący błędnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy działki gruntu nr 461 obręb L. . Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji działki tej nie opodatkował podatkiem od nieruchomości (vide str. 5, 6 i 7 decyzji SKO), bowiem uznał za zasadny zarzut odwoławczy Strony, iż działka ta od 2009 r. jest przedmiotem umowy dzierżawy a obowiązek podatkowy zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ciążył ewentualnie na posiadaczu tej nieruchomości tj. na dzierżawcy a nie na Stronie. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że nie popiera stanowiska organu I instancji w zakresie opodatkowania w/w działki podatkiem od nieruchomości i tej działki (o powierzchni 777 m2) nie opodatkował, co wynika wprost z wykazu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości (w tym działek gruntu) wyszczególnionych na str. 7 decyzji organu II instancji. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut Strony, że zarówno organ I jak i II instancji pominęły fakt, że przyjęta w zaskarżonej decyzji do opodatkowania działka o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 2300 m2 , która widnieje (zdaniem Strony) w wykazie z dnia 11.01.2011r., była i jest dzierżawiona przez dzierżawcę i wobec powyższego nie powinna podlegać obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż w/w działka gruntu nr [...] została opodatkowana w decyzji organu I instancji, natomiast w odwołaniu od tej decyzji Strona tej okoliczności nie kwestionowała. W/w działka została objęta opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości w decyzji Kolegium Odwoławczego z dnia 30.12.2014r., nr [...], w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2009 r., zaś Strona w złożonej skardze do WSA we Wrocławiu nie podniosła zarzutów kwestionujących opodatkowanie tej właśnie działki. WSA we Wrocławiu oddalił zaś skargę na decyzję SKO (prawomocnym już) wyrokiem z dnia 6 maja 2015r., sygn. akt I SA/Wr 316/15. Odnosząc się zaś do powyższego zarzutu wskazać należy, iż – wbrew twierdzeniom skargi - w wykazie z dnia 11.01.2011r. a dotyczącym wydzierżawionych i wynajmowanych nieruchomości, złożonym przez Stronę do Urzędu Gminy w S. , działka nr [...] nie figuruje. Figuruje działka inna - tj. [...]. Dalej zauważenia wymaga, że w toku postępowania podatkowego prowadzonego w I i II instancji, Strona nie podnosiła okoliczności, że w/w działka nr [...] została przez Stronę wydzierżawiona, nie przekazano również organom podatkowym dokumentów, dołączonych dopiero do skargi tj. umowy dzierżawy z dnia 15.10.2002 r. wraz z 2 aneksami. Zatem o okoliczności tej i dowodach organy podatkowe I i II instancji, w sposób przez siebie niezawiniony, nie miały wiedzy wydając zaskarżone decyzje. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Według komentowanego przepisu sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd nie może zatem oceniać legalności decyzji organu odwoławczego na podstawie dowodów, którymi organ odwoławczy nie dysponował - nie z własnej winy - w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. W wyroku z dnia 30.04.2015r., sygn. akt GSK 1377/13, NSA zajął stanowisko, że wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. W innym wyroku, z dnia 14.04.2015r, sygn. akt II FSK 742/13, NSA stwierdził, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Z kolei w wyroku z dnia 6.03.2015r., sygn. akt I FSK 299/14, NSA uznał, że organu podatkowego nie można obarczać winą za braki postępowania, jeżeli takowe miały miejsce zdaniem skarżącego, a jeżeli są one wyłącznie wynikiem okoliczności leżących po stronie podatnika, np. tylko on posiada wiedzę co do pewnych okoliczności faktycznych, czy dowodów. Organy podatkowe nie mają bowiem nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organów podatkowych wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika. NSA w wyroku z dnia 25.05.2017 r., sygn. akt II OSK 1714/16 stwierdził z kolei, iż ujawnienie nowych, nieznanych organowi administracji dowodów, może być podstawą uchylenia decyzji przez sąd administracyjny tylko wówczas, gdy jest ono wynikiem naruszenia prawa przez organ administracji – a wynika to wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Stanowisko przyjęte w przywołanych powyżej wyrokach Sąd w pełni aprobuje i uznaje za własne. Podzielając powyższy pogląd, trzeba wskazać, że zasadność uznania, iż art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. dotyczy tylko tych podstaw wznowienia postępowania, które są tożsame z "naruszeniem prawa", potwierdzają wnioski wypływające z wykładni gramatycznej tego przepisu. Zaakcentowania zatem wymaga fakt, iż Strona nie podnosiła ani w postępowaniu w I instancji ani w postępowaniu odwoławczym, że działka [...], opodatkowana w decyzji organu I instancji, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem jest przedmiotem umowy dzierżawy. Działki tej nie wskazała także Strona w wykazie z dnia 11.01.2011 r. Dodatkowo zauważenia wymaga, że sam podatnik zadeklarował do opodatkowania w/w działkę gruntu nr [...] w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r., sporządzonej w dniu 12.01.2011 r., wykazując ją w załączniku [...] (dane o nieruchomościach) w rubryce C.3 pkt 15 działki ([...]). Należy w tym miejscu podkreślić, iż zarówno deklaracja podatkowa, jak i informacje podatkowe, do złożenia których zobowiązują każdego podatnika przepisy regulujące podatek od nieruchomości, są formą oświadczenia wiedzy i woli podatnika. Dokumenty te służą przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania. W ten sposób sam podatnik przedstawia w deklaracji stan faktyczny objęty obowiązkiem podatkowym (vide: wyrok NSA z dnia 18.02.2014 r., sygn. II FSK 470/12). Jak wynika przy tym z zaświadczenia Starosty Z. z dnia 15.04.2016r., działka nr [...] o powierzchni 57, 21 ha została przenumerowana z działki nr [...], a więc o numerze innym, niż wskazany w wykazie z dnia 11.01.2011 r. Nowe okoliczności podnoszone przez Stronę na etapie skargi, nie mogą zatem stanowić przyczyny uchylenia decyzji, gdyż nieuwzględnienie ich przez organy nie było związane z naruszeniem prawa. Organ, zarówno I, jak i II instancji, orzekał na podstawie stanu faktycznego i prawnego ustalonego na dzień wydania decyzji. Ujawnienie dopiero na etapie skargi nowej okoliczności, nieznanej organowi, nie wskazuje w niniejszej sprawie na uchybienie przepisom procesowym w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i ustalania stanu faktycznego podczas wydawania decyzji. Materiał dowodowy wskazuje bowiem, iż okoliczność wskazywana przez Stronę na etapie skargi nie mogła być znana organom. Odnosząc się zaś do dokumentów załączonych do skargi, zauważyć należy, że zarówno z umowy dzierżawy z dnia 15.10.2002 r., jak i z aneksów nr [...] i nr [...] nie wynika, że przedmiotem tych umów była działka gruntu nr [...]. W aneksie nr [...] wskazano działkę nr [...], zaś w aneksie nr [...] - w/w działkę zmieniono na działkę nr [...] . Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego oraz art. 122 O.p. i art. 194 §3 O.p. wskazać na wstępie należy, że podstawę wymiaru podatków, zarówno leśnego jak i od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989 r. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, t.j.: Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Nadto, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 465), podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Z kolei według art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2010 r, Nr 95, poz. 613 ze zm.), przez użyte w ustawie określenia lasy - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, zatem organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wykazane w ewidencji gruntów I budynków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004 r., sygn. akt III SA 3016/03). "Dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia, w związku z czym nie można w tym przypadku skutecznie zarzucać niedopełnienia przez organy podatkowe swoich obowiązków w tym zakresie" - tak: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16.12.2010 r. (sygn. akt I SA/Rz 647/10). Sąd podziela, przytoczony powyżej, utrwalony pogląd, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w administracyjnych postępowaniach podatkowych, gdyż nie może budzić wątpliwości treść przepisu art. 21 ust. 1 cyt. wyżej ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, a zapisy wynikające z tej ewidencji mają rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów. Wypis z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów, jak i sposobu ich klasyfikacji. Ma on moc dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por.: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15.01.2013 r., sygn. akt I SA/Rz 1074/12). Wydając zatem decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości organy muszą uwzględniać dane zawarte w tej ewidencji odnośnie nieruchomości podatników w takim zakresie, w jakim opisują one parametry nieruchomości, istotne dla wymiaru tego podatku, tj. powierzchnię gruntu, jego przeznaczenie i ewentualne dane w zakresie powierzchni użytkowej budynków, jeżeli zawarte są one w tejże ewidencji. Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, iż organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego, co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie wielkości gruntu lub jego przeznaczenia (wyrok WSA w Rzeszowie z 17.01.2013 r., sygn. akt I SA/Rz 1036/12). Z kolei zgodnie z tezą wyroku WSA w Kielcach z dnia 15.09.2011 r., sygn. akt I SA/Ke 394/11, którą Sąd w pełni aprobuje, ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 o.p., tj. gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. Jak jednak prawidłowo przyjął organ podatkowy, Strona w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego przed organem I instancji nie przedstawiła dokumentu, który w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej powodowałby podważenie mocy dowodowej ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o którą organ podatkowy I instancji wskazaną wyżej decyzją dokonał wymiaru podatku od nieruchomości. W świetle powyższych wywodów oraz przyjętej linii orzeczniczej całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów prawa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy I instancji postępowania prowadzącego do obalenia mocy dowodowej tej ewidencji z powodu podnoszonych przez Podatnika nieprawidłowości w oznaczeniu gruntów jako "dr" zamiast "Ls". Słusznie zatem organ II instancji w zaskarżonej decyzji uznał, iż Wójt Gminy S. , określając wymiar podatku od nieruchomości za 2011 rok, zgodnie z prawem oparł ustalenia dotyczące sklasyfikowania opodatkowywanych gruntów na wypisie z rejestru gruntów prowadzonym przez Starostę w Z., według stanu obowiązującego w tym okresie. Podkreślić zatem należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie już przyjmowany jest pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, wyraził pogląd, akceptowany przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w którym zaakcentowano, że w świetle art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów. Za bezzasadny należy, zdaniem Sądu, uznać także zarzut naruszenia art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem organ odwoławczy przepisu tego nie zastosował w sprawie a także nie uznał w zaskarżonej decyzji, że zarząd, w jaki oddano A .nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa, ma charakter posiadania samoistnego. Podstawą prawną do określenia A zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. był - wbrew zarzutom skargi - nie art.3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, lecz art. 3 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie A - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi (tak też: NSA w wyroku z dnia 9 marca 2017 r., sygn. II FSK 2224/16). Z powyższego uregulowania wynika, że podatnikiem podatku od nieruchomości pozostających w zarządzie Lasów Państwowych są jednostki organizacyjne Lasów Państwowych (nadleśnictwa), jeżeli faktycznie władają nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Jeżeli natomiast nieruchomość znajdująca się w zarządzie A została przekazana w posiadanie samoistne innemu podmiotowi, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczach, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub z innego tytułu prawnego. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że podatnikiem podatku od nieruchomości nie jest Skarb Państwa tj. właściciel spornych nieruchomości, lecz jednostka organizacyjna Lasów Państwowych a ściślej - A., faktycznie władająca tymi nieruchomościami. A zatem w rozpatrywanej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciążał A, jako jednostkę organizacyjną Lasów Państwowych, stąd prawidłowo organ zastosował art. 3 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art.123 § 1 i art.200 o.p. w związku z art.121 § 1 o.p. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do treści zarzutu Skarżącego zawartego w piśmie z dnia 22.12.2014 r. W aktach sprawy znajduje się bowiem postanowienie Wójta Gminy S. z dnia 11 lipca 2016r., nr [...], którym to postanowieniem wyznaczony został Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Podatnik z prawa tego jednak nie skorzystał. Z kolei zarzuty zawarte w punkcie 2 lit. d) i e) skargi nie dotyczą zaskarżonej decyzji I instancji z dnia 4.08.2016 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r., stąd należy je uznać za chybione. Podsumowując, zdaniem Sądu, nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.