I SA/Wr 983/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.NSA Andrzej Szczerbiński Sędziowie: Asesor WSA Marek Olejnik S.WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca Protokolant: Katarzyna Gierczak po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. H. P. i M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. określił małżonkom A. H. P. i M. P. kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. W podstawie przywołał przepis art. 21 § 1 pkt 1 § 3, art. 52 § 1 pkt 1, art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powodem weryfikacji rozliczenia rocznego złożonego przez Skarżących za ww. okres stały się ustalenia dotyczące odliczeń tytułu wydatków mieszkaniowych, poniesionych w poprzednim roku podatkowym a wpływających na rozliczenie 1998 r. oraz poniesionych w tymże roku. W dniu [...] Skarżący złożyli w Urzędzie Skarbowym rozliczenie roczne z tytułu podatku dochodowego za 1997 r., zaś w dniu [...] wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za 1997 r., z uwagi na nieujęcie w pierwotnym rozliczeniu całej kwoty wynikającej z rachunku uproszczonego Nr [...] dokumentującego zakup lokalu mieszkalnego ([...]). Do wniosku załączono korektę zeznania. Łączna kwota odliczeń (wraz z opłatą notarialną i wydatkami na zakup materiałów budowlanych) po korekcie wyniosła [...], zaś limit wydatków na 1997 r. - [...]. W toku postępowania organ podatkowy ustalił, iż w dniu [...] małżonkowie P. zawarli umowę zakupu lokalu mieszkalnego, z aktu notarialnego wynikało, iż przed jego podpisaniem nabywcy zapłacili kwotę [...], spłata pozostałej kwoty tj. [...], została rozłożona na 36 rat płatnych miesięcznie. W 1997 r. Skarżący uiścili 7 rat na łączną kwotę [...]. W związku z faktem, iż w 1997 r. Skarżący z tytułu zakupu ww. lokalu ponieśli wydatki wyłącznie w kwocie [...]. (a więc w kwocie deklarowanej w zeznaniu rocznym, złożonym w dniu [...]), organ podatkowy decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty za 1997 r. Ponieważ jednak w złożonej korekcie Skarżący wykazali zawyżoną kwotę odliczeń od podatku za lata następne ([...]) Urząd Skarbowy wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania za 1997 r., które umorzył, wskazując w uzasadnieniu prawidłową kwotę nie znajdująca pokrycia w podatku za 1997 r. w wysokości [...]. W dniu [...] Skarżący złożyli rozliczenie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. wykazując kwotę odliczenia wydatków mieszkaniowych, które nie znalazły pokrycia w podatku za 1997 r. w wysokości [...]. Powołując się na przepis art. 27 a ust. 1 pkt 1 oraz ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych organ podatkowy zakwestionował odliczenie wydatków we wskazanej wyżej kwocie, odwołując się do ustaleń poczynionych w postępowaniu dotyczącym 1997 r. W toku postępowania dotyczącego zobowiązań za 1998 r. Strony przedłożyły wykaz wydatków poniesionych w tymże roku tytułem spłaty rat za mieszkanie w łącznej wysokości [...]. Analizując powyższy dokument Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż ww. kwota, zawiera w sobie także koszt odsetek związanych z rozłożeniem na raty płatności ceny, te zaś nie stanowią wydatku na jego zakupu, w konsekwencji nie mogą podlegać odliczeniu. Uwzględnił natomiast wartość rat kapitałowych uiszczonych w 1998 r. W złożonym odwołaniu Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji zarzucali naruszenie art. 210 § 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 6, art. 187 § 3, art. 21 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 27a ust. 1 pkt 1 lit d, w związku z art. 27a ust. 6 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu zarzucali, iż organ podatkowy nie określił kwoty zaległości podatkowej do czego był obligowany. Decyzja dotycząca rozliczenia podatku dochodowego za 1997 r. nie określiła kwoty ulgi do przeniesienia, nie zanegowała także prawidłowości dokonanego przez Skarżących rozliczenia. Zarzucali także, iż ustalenia dotyczące zobowiązań 1997 r. zostały wykorzystane w innym postępowaniu, zaś organ nie wskazał czy istnieją ku temu podstawy prawne. Nie powołano także podstawy prawnej pominięcia w odliczeniach mieszkaniowych kwoty odsetek zapłaconych w 1998 r., pomimo, iż są one dokumentowane tak samo jak raty kapitałowe i zostały uwzględnione w rozliczeniu za 1997 r. W piśmie z dnia [...] Skarżący zarzucali dodatkowo brak wskazania podstawy prawnej przyjęcia dowodu KP (dokumentującego płatność rat w 1998 r.), a pominięcie rachunku uproszczonego jako dokumentów uprawniających do skorzystania z odliczenia wydatków mieszkaniowych. Nie uzasadnił także organ I instancji jaki wpływ na kwoty odliczenia ma akcentowany w decyzji moment zasiedlenia mieszkania. Końcowo zarzucali pominiecie treści art. 21§ 5 Ordynacji podatkowej i poniechanie określenia kwoty do przeniesienia na następny rok podatkowy. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji, podzielając zawartą w niej argumentację. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ stwierdził, iż obowiązujące w dacie orzekania przepisy ordynacji podatkowej nie wymagały określania w decyzji także kwoty zaległości podatkowej, zaś przepis art. 21 § 5 ww. ustawy odnosi się do innej kategorii zobowiązań. Jako bezzasadny ocenił organ zarzut wykorzystania w prowadzonym postępowaniu materiałów odnoszących się do 1997 r., bowiem sprawdzenie rzetelności rozliczenia za ten rok wymaga przeanalizowania rozliczenia z lat ubiegłych. Wskazując na przepis art. 27 a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż odliczenie dotyczy tylko poniesionego wydatku, a zatem pomimo posiadania rachunku opiewającego na całość należnej z tytułu sprzedaży kwoty odliczyć można tylko tę jej wartość, która została faktycznie zapłacona. Odnosząc się do zagadnienia związanego z dokumentowaniem kwot odliczanych w 1998 r. organ wskazał, iż wobec faktu posiadania rachunku na cała kwotę nieuprawnionym byłoby kwestionowanie odliczenia. Podzielił jednakże pogląd wyrażony przez organ I instancji, iż może ono dotyczyć tylko kwoty rat kapitałowych nie zaś odsetek, bowiem nie są one związane z zakupem lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 27a ust. 1 pkt 1 lit d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ale konsekwencją rozłożenia na raty zapłaty podatku oraz swobodnego dysponowania kapitałem. W złożonej skardze małżonkowie P. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 210 § 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 6, art. 187 § 3, art. 21 Ordynacji podatkowej oraz art. 27a ust. 1 pkt 1 lit d, w związku z art. 27a ust. 6 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzucili zawężającą interpretację art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, wskazując, iż prawa i obowiązki musza wynikać z treści decyzji a nie z jej uzasadnienia. Świadczy o tym fakt otrzymania przez Strony upomnienia wzywającego do zapłaty kwoty [...]. (stanowiącej różnicę pomiędzy treścią decyzji a uzasadnieniem) pomimo, iż obowiązku tego dopełnili wpłacając całą należną kwotę zobowiązania. Powielono zarzut niewskazania podstawy prawnej wykorzystania w prowadzonym postępowaniu materiałów dotyczących rozliczenia roku 1997. Z treści decyzji za 1997 r. umarzającej postępowanie nie wynika aby rozliczenie za ww. okres było nieprawidłowe. Nie wskazano także na jakiej podstawie jest możliwe odliczenie rat kapitałowych, jeśli nie spełniają one wymogów wynikających z art. 27a ust. 6 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż faktura dokumentująca zakup lokalu nie zawierała odsetek z tytułu rozłożenia części płatności na raty. Odnosząc się do treści upomnienia wskazano, iż zostało ono wydane na skutek błędu w zaksięgowania wpłaty, co szczegółowo wyjaśniono w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa, a w związku z powyższym skargę jako bezzasadną należało oddalić. Istota sporu sprowadza się do oceny czy zasadnie organy podatkowe ograniczyły kwotę odliczenia wydatków poniesionych w 1997 r., a nie znajdujących pokrycia w podatku za ten okres oraz czy słusznie zakwestionowały odliczenie wydatków poniesionych na spłatę odsetek w związku z rozłożeniem na raty należności za zakupione w dniu [...] mieszkanie. Rozważając powyższe zagadnienia sięgnąć należy do regulacji ustawy z dnia 26 lipca 1991 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 ze zm.) - zwanej w dalszej części u.p.d.o.f., art. 27a ust. 1 pkt 1 lit d przywołanego aktu stanowi, iż podatek dochodowy (...), obliczony zgodnie z art. 27, zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-17, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej. W orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie dominują poglądy o preferowaniu w wykładni przepisów prawa podatkowego wykładni językowej, szczególnie gdy interpretowane przepisy dotyczą ulg i zwolnień podatkowych (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/P 596/92, POP 1993, nr 3, poz. 46; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 1994 r. sygn. akt SA/P 1598/93, Mon. Pod. 1994, nr 10, s. 313; wyrok NSA z dnia 7 lutego 1996 r. sygn. akt III SA 225/95, ONSA 1996, z. 4, poz. 192; wyrok NSA z dnia 21 marca 2000 r. sygn. akt SA/Rz 595/99, POP 2002, nr 1, poz. 23; wyrok SN z dnia 7 maja 1997 r. sygn. akt III RN 22/97, POP 1999, nr 6, poz. 170; wyrok SN z dnia 9 listopada 2001 r. sygn. akt III RN 145/00, OSNAPiUS 2002, nr 19, poz. 450; R. Mastalski: Interpretacja prawa podatkowego, "Acta Universitatis Wratislawiensis", Wrocław 1989, nr 1223, s. 109; W. Morawski: glosa do wyroku NSA z dnia 4 października 1994 r. sygn. akt SA/Wr 929/94, POP 1998, nr 1, s. 93; B. Brzeziński, Wykładnia celowościowa w prawie podatkowym, "Kwartalnik Prawa Podatkowego" 2002, nr 1, s. 18). Poglądy te wskazują przede wszystkim na to, że źródłem wiedzy, zarówno dla podatnika, jak i organów stosujących prawo, jest i zawsze będzie tylko językowe znaczenie norm prawnych, albowiem przekaz językowy rozumiany jako możliwy sens słów jest powszechną metodą komunikowania się ustawodawcy z podatnikiem i organami stosującymi prawo. Literalna treść przepisów prawa także oznaczać będzie zakres swobody organów stosujących prawo, w przeciwnym razie bowiem może dojść do przekroczenia granicy dzielącej wykładnię prawa od jego tworzenia. Jednakże skoro konstrukcje prawne są tworzone za pomocą słów w ten sposób, że stanowią określoną całość, to nie można ich interpretować nie mając na względzie całości, co uzasadniać może stosowanie wykładni systemowej, a wyjątkowo tylko celowościowej (uchwała NSA z dnia 22 czerwca 1998 r. sygn. akt FPS 9/97, ONSA 1998, z. 4, poz. 110). Jest to jednak uzasadnione wówczas, gdy z uwagi na nieścisłości językowe nie można z danego tekstu prawnego wyprowadzić jednoznacznej normy prawnej. (por wyrok NSA z dnia 5.08.2004 r. sygn. akt FSK 372/04 POP 2005/3/70) Z wykładni gramatycznej, przywołanego powyżej przepisu, wynika, iż odliczenie następuje jeżeli w danym roku podatkowym podatnik poniósł wydatki (podkreśl. Sądu) na określone w ustawie cele. Chodzi zatem o faktyczne, nie hipotetyczne, wydatkowanie środków finansowych. Nie wystarczy zobowiązanie się podatnika do uiszczenia takich należności w przyszłości. Wydatek musi być poniesiony w danym roku podatkowym. Jakkolwiek pogląd powyższy, wobec jednoznacznego brzmienia przywołanego na wstępie przepisu, nie może budzić wątpliwości, to odnotować należy, iż znajduje także uzasadnienie w orzecznictwie sądowym. "Z art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.p.d.f., w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., można wywieść tezę, że warunkiem odliczenia określonych wydatków od podatku jest to, aby były to wydatki rzeczywiście poniesione w danym roku podatkowym, mające służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych podatnika, a zaspokojenie tych potrzeb ma nastąpić przez budowę budynku mieszkalnego." ( por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 1.06.2004 r. sygn. akt SA/Rz 89/03; LEX nr 132982) Zasadnie zatem organy podatkowe zakwestionowały odliczenie całej kwoty wynikającej z rachunku uproszczonego Nr [...], wobec faktu, iż w rzeczywistości Skarżący w 1997 r. wydatkowali z tego tytułu tylko kwotę [...]. A ponieważ rozliczenie roku 1997 r. (poprzez konstrukcje ulgi mieszkaniowej opisanej w powołanym wyżej przepisie) wpływa na wysokość zobowiązania za okres objęty skargą zasadnie skorygowano także wysokość kwoty odliczenia wydatków mieszkaniowych nie znajdujących pokrycia w podatku za 1997 r., a w konsekwencji rozliczenie podatku dochodowego za 1998 r. Przy ocenie zasadności odliczenia wydatków poniesionych przez Strony w 1998 r. zasadnym wydaje się także odwołanie do reguł wykładni gramatycznej. Istotny dla rozważanego zagadnienia przepis art. 27 a u.p.d.p.f. zawiera katalog wydatków objętych ulgą, ma on niewątpliwe charakter zamknięty, a interpretacja nie może być w żadnym wypadku rozszerzająca. Zgodnie z wolą ustawodawcy objęte ulgą są jedynie wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na: a) zakup gruntu lub odpłatne przeniesienie prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, b) budowę budynku mieszkalnego, c) wkład budowlany lub mieszkaniowy do spółdzielni mieszkaniowej; w razie przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, za wydatki poniesione na wkład budowlany uznaje się wydatki stanowiące nadwyżkę ponad kwotę wkładu mieszkaniowego zaliczonego przez spółdzielnię na wkład budowlany, d) zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, e) nadbudowę lub rozbudowę budynku na cele mieszkalne, f) przebudowę strychu, suszarni albo przystosowanie innego pomieszczenia na cele mieszkalne oraz wykończenie lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym, do dnia zasiedlenia tego lokalu, g) remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego oraz wpłaty na wyodrębniony fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej, utworzonej na podstawie odrębnych przepisów. Analiza ww. zapisów wskazuje, iż w katalogu tym nie mieszczą się wydatki związane z kredytowaniem czy też rozłożeniem na raty zapłaty za ww. towary lub usługi. Słusznie zatem stwierdził organ podatkowy, iż odliczenie może dotyczyć jedynie kwoty rat kapitałowych nie as odsetek naliczonych w związku z udzieleniem nabywcy ulgi w zapłacie ceny. Potwierdzenia tej tezy można doszukać się także w wykładni historycznej, późniejsze regulacje ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadziły tzw. ulgę odsetkową pozwalającą na pomniejszenie kwoty dochodu o wydatki poniesione na spłatę odsetek od kredytów na cele mieszkaniowe. W okresie rozliczeniowym objętym Skargą, jak wynika z treści cytowanych przepisów objęte ulga były tylko wydatki wymienione w pkt a -g. Niezależnie od ww. argumentacji wskazać należy, na art. 27aust. 6 pkt 1 u.p.d.o.f. który stanowi, iż wysokość wydatków na ww. cele ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z tym że wydatki na zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, ustala się na podstawie faktury lub rachunku, wystawionych wyłącznie przez podatnika podatku od towarów i usług, nie korzystającego ze zwolnienia od tego podatku. Jak wynika z akt sprawy cena sprzedaży lokalu mieszkalnego ujęta w rachunku uproszczonym z dnia [...], Nr [...] nie zawiera wartości odsetek, jest to zatem należność uboczna liczona obok ceny, stanowiąca wynagrodzenie dla zbywcy z tytułu odroczenia w czasie płatności. Taki zamysł Stron umowy sprzedaży wynika także z treści aktu notarialnego z dnia [...] .W § 4 umowy zapisano, iż ... płatność pozostałej kwoty to jest [...]. zostaje rozłożona na 36 rat miesięcznych rat po [...]. płatnych do ostatniego dnia miesiąca za dany miesiąc płatności, począwszy od następnego miesiąca od podpisania tego aktu, z oprocentowaniem wynoszącym połowę oprocentowania kredytu refinansowego NBP w stosunku rocznym od niespłaconej kwoty. Zasadnie zatem uznały organy podatkowe, iż odliczenie może dotyczyć tylko tej części wydatków, które stanowią spłatę umówionej ceny lokalu mieszkalnego. Za bezzasadne uznać należy podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 21 § 3 ustawy z dnia 29.09.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), z osnowy decyzji organu I instancji w sposób nie budzący wątpliwości wynika wysokość zobowiązania podatkowego skarżących za badany okres. Jak słusznie wskazały organy podatkowe, obowiązujące w dacie orzekania przepisy procesowe (Ordynacja podatkowa) nie przewidywały już obowiązku określania obok zobowiązania podatkowego wysokości zaległości podatkowej, ta winna wynikać z treści uzasadnienia. Bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego aktu pozostaje także fakt wysłania, jak się następnie okazało błędnego, upomnienia. Okoliczności z tym związane zostały wyjaśnione przez organ podatkowy w piśmie z dnia [...]. Bezzasadny jest także zarzut niewskazania podstawy prawnej upoważniającej organy podatkowe do korzystania z materiałów dotyczących 1997 r. Jak już wskazano powyżej konstrukcja rozliczenia ulgi mieszkaniowej uzasadnia sięgniecie do rozliczenia poprzednich okresów, te bowiem jak wskazuje analizowana sprawa mogą wpływać bezpośrednio na rozliczenie podatkowe następnego okresu rozliczeniowego. Koniecznym jest zatem analiza deklaracji podatkowej za poprzedni okres rozliczeniowy, a w przypadku wydania decyzji odnoszącej się do tego rozliczenia przedmiotem badania i dowodem w spawie będzie także ten akt administracyjny. Przy czym bez znaczenie pozostaje jaki charakter ma podjęte rozstrzygnięcie, określające zobowiązanie czy umarzające postępowanie w sprawie. Istnieją bowiem sytuacje, czego dowodzi analizowana sprawa, gdy pomimo braku podstaw do weryfikacji zadeklarowanego zobowiązania zmianie ulęgną poszczególne pozycje deklaracji wpływające na rozliczenie następnego okresu. W takim wypadku umarzając postępowanie, wobec braku podstaw do orzekania w zakresie innym niż zobowiązanie za badany okres, organ podatkowy winien w uzasadnieniu wskazać na nieprawidłowości dotyczące innych pozycji deklaracji. Ustalenia te rzutują na następny okres rozliczeniowy, stad musza być uwzględnione w prowadzonym w tym zakresie postępowaniu. Odwołując się do zapisu art. 180 § 1Ordynacji podatkowej jako dowód należy przyjąć wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W świetle powyższej definicji dowodem w niniejszej sprawie są także dokumenty odnoszące się do poprzedniego okresu rozliczeniowego, zasadnie zatem organy podatkowe odwołały się do tej dokumentacji. Odnosząc się do ostatniego z podnoszonych zarzutów dotyczącego braku wskazania podstaw prawnych do odliczenia rat kapitałowych stwierdzić należy, iż istotnie treść art. 27 a ust. 6 pkt 1 u.p.d.o.f. stanowi o obowiązku posiadania rachunku dokumentującego poniesiony wydatek, co eliminuje dowody KP. Przyjęcie stanowiska prezentowanego w skardze prowadziłoby do pozbawienia Skarżących prawa do odliczenia pozostałej kwoty wydatków poniesionych w latach następujących po 1997 r. Jak bowiem wskazano tylko w tym okresie Strony spełniły w sposób nie budzący wątpliwości wszystkie przesłanki uzasadniające prawo do skorzystania z ulgi tj. poniosły wydatek i prawidłowo go udokumentowały. Stąd zarzut kwestionujący stanowisko organów podatkowych korzystne dla Stron jest co najmniej zastanawiający. W świetle powyższych stwierdzeń uznać należy, iż przyjęty przez organy podatkowe pogląd, iż pozbawienie Stron prawa do odliczenia kwot wydatków poniesionych w 1998 r. a udokumentowanych rachunkiem z 1997 r. byłoby nieuprawnione, uznać należy za korzystny dla Stron i zasadny. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.