II SA/Wr 104/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 27 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i F. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 26 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 26 listopada 2012 r. SKO w L. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia 3 października 2012 r. umarzającą postępowanie wznowione postanowieniem Burmistrza P. z dnia 29 lipca 2011 r. Organ odwoławczy w treści decyzji zawarł pouczenie o prawie wniesienia skargi na ostateczną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, którą należało wnieść za pośrednictwem tego organu w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Opisaną decyzję doręczono skutecznie skarżącym w dniu 11 grudnia 2012 r. (por. pokwitowanie odbioru decyzji wraz z datą odbioru w aktach administracyjnych). Skarga na decyzję SKO w L. z dnia 26 lipca 2012 r. została nadana w UP nr 3 w P. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 10 stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę k. 5) W dniu 14 stycznia 2013 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skierowana bezpośrednio do tut. Sądu skarga została przesłana do SKO w L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl przywołanych przepisów miarodajna dla zachowania terminu do wniesienia skargi jest data nadania (złożenia) skargi do organu właściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. (por. także: post. WSA w Warszawie z 24.5.2006 r., III SA/Wa 1515/06). W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje w takim wypadku data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (por. szerzej: post. NSA z 29.5.2008 r., I FSK 631/08; wyr. NSA z 20.5.2008 r., II FSK 426/07; post. NSA z 30.1.2008 r., II FSK 1724/06). W niniejszej sprawie skarga została nadana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w ostatnim dniu 30-dniowego okresu do jej złożenia. W takiej sytuacji Sąd nie miał możliwości skutecznego odesłania skargi do właściwego organu administracji w taki sposób, aby skarżący mieli możliwość zachowania terminu do jej złożenia. Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu 11 grudnia 2012 r. Tym samym termin do wniesienia skargi upływał dnia 10 stycznia 2013 r. W tym też dniu skarga została nadana bezpośrednio do tut. Sądu. Wprawdzie w tej dacie nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi, lecz jak wskazano wyżej w tej sytuacji datą wniesienia skargi jest data odesłania jej do organu II Instancji, czyli do SKO w L.. Skarga, która wpłynęła do tut. Sądu w dniu 11 stycznia 2013 r. (piątek) została natomiast wysłana do Kolegium w dniu 14 stycznia 2013 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Tym samym należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, mimo prawidłowego pouczenia przez organ administracji publicznej o sposobie i terminie złożenia tego środka zaskarżenia. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.