II SA/Wr 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Władysław Kulon Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel /sprawozdawca/ Sędzia NSA - Halina Kremis Protokolant starszy sekretarz sądowy - Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody D. z dnia 19 maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Wojewoda D., na skutek odwołania złożonego przez J.S., decyzją z dnia 19 maja 2014 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm., dalej w skrócie u.e.l.d.o.) utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia 20 marca 2014 r., nr [...], o odmowie wymeldowania M. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. [...] w M.. Zaskarżona decyzja Wojewody D. została wydana w następującym stanie faktyczno-prawnym: Postępowanie w sprawie wymeldowania M. S. (dalej zwanej również uczestniczką postępowania) z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. [...] w M. zostało wszczęte w dniu 8 listopada 2013 r., w trybie art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o., na wniosek J.S. (dalej zwanej również wnioskodawczynią, stroną lub skarżącą). Pismem z dnia 13 listopada 2013 r. uczestniczka postępowania poinformowała, że nie opuściła miejsca stałego zameldowania. Z uwagi na wykonywaną pracę za granicą jest zmuszona do częstych wyjazdów. Podczas jednego z takich wyjazdów bez jej wiedzy w przedmiotowym lokalu zostały wymienione zamki do których nie posiada kluczy. W dniu 18 grudnia 2013 r. zeznania do protokołu złożyła E. D.. Wyjaśniła wówczas, że M. S. nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od około dwóch lat. Stwierdziła jednak, że Pani S. regularnie odwiedza babcię J.S., oraz wykonywała prace w przydomowym ogródku. Potwierdziła fakt wymiany zamków w drzwiach w przedmiotowym lokalu, do których M. S. nie posiada kluczy. W tym samym dniu zeznania do protokołu złożył F. M.. Wyjaśnił, że M. S. mieszkała jakiś czas w miejscu stałego zameldowania i opiekowała się swoją babcią – J. S.. Nie potrafił wskazać okoliczności opuszczenia przez ww. miejsca stałego zameldowania. Stwierdził jedynie że M. S. w przedmiotowym lokalu ostatni raz widział około dwóch miesięcy temu. W dniu 14 stycznia 2014 r. w przedmiotowym lokalu wizytacji kontroli meldunkowej dokonał Dzielnicowy Komisariatu Policji w C., który stwierdził na podstawie informacji J. S., że pod wskazanym adresem znajdują się rzeczy osobiste należące do M. S. oraz że w ostatnim okresie często podejmowała pracę za granicą i nie mogła przebywać w miejscu stałego zameldowania. Nadmienił, że według oświadczeń sąsiadów M. S. w momencie, gdy wracała z zagranicy to opiekowała się J. S. w przedmiotowym lokalu. Po dokonaniu powyższych ustaleń, działając zgodnie z art. 10 k.p.a., organ I instancji wezwał strony do zapoznania się z materiałem dowodowym, dając jednocześnie możliwość wniesienia ewentualnych uwag bądź żądań. Na decyzję Wójta Gminy M. z dnia 20 marca 2014 r. o odmowie wymeldowania M. S. z miejsca dotychczasowego pobytu stałego odwołanie wniosła strona zarzucając m.in., że: - uczestniczka postępowania tylko na czas kontroli Dzielnicowego Komisariatu Policji w C. przyjechała do M., - pralka automatyczna należąca do uczestniczki została ustawiona w łazience wbrew woli skarżącej, nie była uruchamiana i używana, a w szafie znajduje się kilka drobnych ciuchów, - skarżąca leczy się na nowotwór skóry i przechodzi do trzech zabiegów rocznie oraz kilkanaście konsultacji w szpitalu onkologicznym we Wrocławiu, a nadto przebywała dwa razy w szpitalu w Ś. w związku z chorobą [...]. Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji Wojewoda D. wskazał m.in., że: "absencja M. S. w miejscu stałego zameldowania spowodowana jest tymczasowymi wyjazdami do pracy za granicę. Jednak, jak wynika z relacji powołanych w sprawie świadków i oświadczeń samej zainteresowanej, gdy tylko ma możliwość przyjeżdża do Polski i zamieszkuje wówczas w spornym lokalu. Fakt przebywania poza granicami Polski, związany z pracą, nie stanowi przeszkody dla posiadania miejsca stałego pobytu w dotychczasowym miejscu zameldowania. Wyjazdy i powroty do miejsca stałego pobytu są bowiem zjawiskiem normalnym i pochopne jest wyprowadzanie z tego faktu wniosku o opuszczeniu miejsca zameldowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 05 kwietnia 2012 r. sygn. II SA/Bk 767/11). Dowody zgromadzone w aktach sprawy, należycie ocenione przez organ I instancji nie świadczą o tym, że zainteresowana w sposób trwały i definitywny zerwała więzi z lokalem, a co z tym się wiąże, że zaistniały podstawy do wymeldowania jej z miejsca pobytu stałego. Sprawy meldunkowe należą do materii ewidencyjnej, toteż kwestia uprawnień do zamieszkiwania, tytułu do lokalu, czy innych zagadnień natury cywilnej, pozostają poza kręgiem zainteresowania organów administracji orzekających w tych sprawach. Co nie mniej istotne dla niniejszego postępowania to fakt, że sama wnioskodawczyni nie stwierdziła w żaden sposób, że M. S. dobrowolnie i trwale opuściła miejsce zameldowania. Takie stwierdzenia jedynie potwierdzają - w ocenie organu II instancji - że zainteresowana faktycznie zamieszkuje w rzeczonym lokalu". Dalej podniesiono również, iż " z dostępnej dokumentacji wynika, że M. S. opuszcza miejsce stałego zameldowania jedynie tymczasowo, z zamiarem powrotu, co też manifestuje poprzez przebywanie w danym miejscu w trakcie pobytu w kraju. Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wyrażonym w wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. II SA/Rz 105/07 i Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanym w wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. II OSK 302/05 fakt częstych wyjazdów za granicę nie świadczy o trwałym opuszczeniu miejsca stałego pobytu w Polsce, a wymeldowanie z miejsca stałego pobytu musi być następstwem ustalenia, że nastąpiło trwałe i definitywne zerwanie więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, bez okazanej woli powrotu. Jak ustalono w niniejszym postępowaniu M. S. wyjeżdża za granicę w celach zarobkowych. Wyjazdy te, jak wskazuje zgromadzony materiał dowodowy są tymczasowe, zaś w miejscu stałego pobytu zainteresowana zamieszkuje, gdy tylko pojawia się w kraju. Oświadczenia świadków jak i wywiad środowiskowy udowodniły, że strona [uczestniczka] w miejscu stałego zameldowania posiada swoje rzeczy osobiste. Również sama wnioskodawczyni nie zanegowała tego faktu potwierdzając, że wymieniona nadal stale mieszka w tym miejscu, pomimo wymiany zamków w drzwiach". Na koniec rozważań, przywołując stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 513/13, organ odwoławczy podniósł, że "skoro wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu, to - analogicznie jak przy zameldowaniu - źródłem powinności dokonania tej czynności przez organ administracji jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. Z kolei o opuszczeniu stałego miejsca zamieszkania można mówić tylko wówczas, gdy jest ono dobrowolne i ma charakter trwały. Samo więc podjęcie zatrudnienia przez określoną osobę poza miejscem jej stałego zameldowania nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że opuściła miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. Należy wziąć pod uwagę dalsze okoliczności, a mianowicie zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania spraw życiowych w innym miejscu oraz zerwanie związków z dotychczasowym lokalem. W przypadku M. S. faktycznie dochodzi do opuszczania miejsca zameldowania, niemniej jednak jej absencja pod tym adresem związana jest ściśle z wykonywaną pracą zarobkową. Dla organu II instancji okoliczność ta jest zrozumiała, szczególnie w obecnych warunkach życia, gdy wyjazdy zagraniczne są skutkiem wieloaspektowych trudności ze znalezieniem pracy w kraju. Nie można zatem – z uwagi na tymczasowe wyjazdy do pracy - uważać, że dla danej osoby miejsce jej stałego pobytu przestało mieć znaczenie. Przeciwnie - w przypadku gdy taka osoba wyjeżdża w poszukiwaniu pracy poza granicę kraju, lecz bardzo często przyjeżdża do danej nieruchomości i stara się utrzymywać z nią ścisły związek - wysnucie automatycznej tezy o obowiązku wymeldowania takiej osoby byłoby sprzeczne z logiką. Nie można zapominać bowiem, że migracje poza granice kraju w poszukiwaniu pracy należą do zachowań popularnych i całkowicie zrozumiałych, wiążą się one z dokonującymi się w społeczeństwie przemianami. M. S. przebywa obecnie za granicą, lecz miejscem jej stałego pobytu nadal pozostaje lokal, w którym zameldowana jest na stałe. W tym miejscu przechowuje rzeczy, nocuje. Wobec wywiedzionego powyżej niemożliwym jest uznanie, że do opuszczenia - trwałego i dobrowolnego - w rzeczywistości doszło. Oględziny lokalu czy też zeznania powołanych w sprawie świadków potwierdzają to w zupełności. Samo opuszczenie danej nieruchomości w związku z czasowymi wyjazdami z kraju w celu zarobkowym nie uprawnia do wymeldowania z dotychczasowego miejsca stałego pobytu w kraju. Nawet zaniechanie wykonania obowiązku zgłoszenia wyjazdu za granicę, nałożonego art. 15 ust. 3 u.e.l.d.o., nie ma bezpośredniego wpływu na ustalenie przesłanek wymeldowania. Należy również podkreślić, że wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego ustawodawca uznaje za jedną (pierwszą) przesłankę uzasadniającą obowiązek zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące, dlatego nawet długotrwałe opuszczenie miejsca stałego zameldowania i wyjazd za granicę w celach zarobkowych nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 766/10). Podsumowując organ II instancji podniósł, iż "rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu musi nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia woli, jak i w drodze odpowiedniego zachowania się, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby opuszczenia miejsca stałego pobytu. W niniejszej sprawie te przesłanki nie zaistniały. Zgodnie z obowiązkami wynikającymi z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego, przy czym w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego. Pamiętać przy tym należy, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Wobec powyższego organ administracji może zameldować osobę w lokalu tylko w sytuacji, gdy ona faktycznie w nim zamieszkuje, wymeldować zaś jedynie wówczas, gdy lokal opuściła. Opuszczenie to jednak musi być tak trwałe jak i dobrowolne". W dniu 17 czerwca 2014 r. T.K., syn wnioskodawczyni, zawiadomił Urząd Gminy w M., że Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt [...], ubezwłasnowolnił całkowicie J.S. z powodu zespołu otępiennego, a następnie w dniu 8 lipca 2014 r., za pośrednictwem Wojewody D., złożył w imieniu wnioskodawczyni skargę do tut. Sądu na przywołaną powyżej decyzję organu odwoławczego z dnia 19 maja 2014 r. Uzasadniając skargę podniesiono szereg okoliczności, które miały przemawiać o braku sprawowania opieki nad schorowaną J. S. przez uczestniczkę postępowania i jej matkę, które to osoby miały dopuścić się także wielu czynności mających na celu niekorzystne pomniejszenie majątku skarżącej. Autor skargi wskazywał ponadto, że to on od czerwca 2013 r. przejął całodobową opiekę nad schorowaną matką, natomiast M. S. od blisko dwóch lat nie przebywa w lokalu mieszkalnym w M.. W tym kontekście podniesiono również, iż "M. S. jest tymczasowo zameldowana w domu swojej mamy, opłaca KRUS w Strzelinie i nie jest związana z pobytem u swojej babci i jest manewrowana przez swoją matkę, a moją siostrę S., ażeby nie pomóc własnej matce, a wyciągnąć jak najwięcej pieniędzy, co dokładnie pokazują dokumenty dołączone do odwołania". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując przede wszystkim, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, że M. S.- w chwili wydania zaskarżonej decyzji- spełniała przesłanki wymeldowania w trybie art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. Wojewoda podkreślił, iż w swoim rozstrzygnięciu wyraźnie odniósł się do specyfiki sytuacji życiowej M. S., która ewoluowała w związku z faktem pojawienia się możliwości podjęcia przez nią pracy za granicą. Zdaniem organu II instancji z oświadczeń obu stron przedmiotowego postepowania wynika, ze absencja M. S. w miejscu stałego zameldowania spowodowana była tymczasowymi wyjazdami do pracy za granicę. Zeznania świadków temu nie przeczą. Żaden z nich nie potwierdza, że M. S. kiedykolwiek wyprowadziła się z lokalu przy ul. K. [...] w M.. Potwierdzają natomiast, że jest w tym lokalu okazjonalnie widywana. W toku postępowania tut. Sąd mając na uwadze brak zdolności procesowej skarżącej J.S. (brak pełnej zdolności do czynności prawnych) przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia przedstawiciela ustawowego skarżącej. Z dołączonego do akt pisma Sądu Rejonowego w L. III Wydziału Rodzinnego i Nieletnich z dnia 27 lutego 2015 r., wynika, że w dniu 20 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt [...], zostało wydane postanowienie o ustanowieniu opieki prawnej dla całkowicie ubezwłasnowolnionej J.S. oraz o powierzeniu obowiązków opiekuna prawnego T.K., który złożył przyrzeczenie w trybie art. 590 k.p.c. Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. przedstawiciel ustawowy skarżącej- T.K. podtrzymał skargę i przedłożył do wglądu wypis aktu notarialnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., zawierającego testament skarżącej J.S., w którym powołano do całego spadku uczestniczkę M. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 maja 2014 r., którą to decyzją utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia 20 marca 2014 r. orzekającą o odmowie wymeldowania uczestniczki postępowania z miejsca pobytu stałego. Prawidłowo organy rozpoznające sprawę przyjęły, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o., w myśl którego osoba która opuszcza miejsce pobytu stałego jest obowiązana wymeldować się, a w razie niedopełnienia przez nią tego obowiązku, na wniosek strony lub z urzędu organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania takiej osoby. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Wskazać również należy, że choć w art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. ustawodawca nie sprecyzował, jaki charakter ma mieć opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego pobytu, to w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrwalił się pogląd, zgodnie z którym spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z jej własnej woli (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 223/12, oraz z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2193/10). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – poprzez złożenie oświadczenia woli, ale także w sposób domniemany – poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Wskazać należy, że dla orzeczenia o wymeldowaniu nie jest wystarczające stwierdzenie, że zameldowana w danym miejscu osoba w nim nie przebywa, ale konieczne jest również zbadanie, czy ustał rzeczywisty zamiar zamieszkiwania w danym lokalu w sposób stały. Przy czym ocena ta winna uwzględniać całokształt okoliczności związanych z zamieszkiwaniem konkretnej osoby w danym miejscu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2193/10). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z którym, nie można uznać za dobrowolne takiego opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu, w ramach którego strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego, bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt. II OSK 1577/09, i z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 793/09). Rozpatrując sprawę w świetle wyżej wskazanych kryteriów ustalenia w sprawie wymagało, czy uczestniczka postępowania trwale i dobrowolnie opuściła miejsce dotychczasowego pobytu w przedmiotowym lokalu w znaczeniu art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Wskazać należy, że ustalenia powyższe winny były zostać poczynione zgodnie z przepisami prawa procesowego, w tym przede wszystkim zgodnie z wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, w świetle której organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy. W tym też celu, zgodnie z wymogami określonymi w treści art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., decyzja organu powinna zawierać powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Odnosząc wskazane reguły procesowe do rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że organ I instancji na podstawie posiadanej wówczas wiedzy wyczerpująco zebrał materiał dowodowy, który następnie prawidłowo został oceniony przez organy obu instancji w granicach prawem przewidzianej swobody. Opierając się na właściwie dokonanych ustaleniach należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie na dzień wydania rozstrzygnięcia brak było faktycznych i prawnych podstaw do podjęcia decyzji o wymeldowaniu uczestniczki postępowania z miejsca pobytu stałego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że wielokrotna dłuższa nieobecność uczestniczki postępowania w przedmiotowy lokalu mieszkalnym w M. spowodowana jest jej tymczasowymi wyjazdami do pracy za granicę. Zgodzić należy się z organami obu instancji, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wykazał, że nie nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o., bowiem uczestniczka postępowania nie opuściła wskazanego lokalu w sposób trwały, dobrowolny i nie towarzyszył mu zamiar przeniesienia centrum życiowego poza miejsce dotychczasowego zameldowania. Pomimo wielokrotnych wyjazdów zagranicznych nie zerwała bowiem więzi z miejscem pobytu stałego. W mieszkaniu pozostawiła część swoich rzeczy, co pośrednio potwierdził przedstawiciel ustawowy skarżącej w treści odwołania od decyzji organu I instancji (pralka automatyczna, część odzieży w szafie), jak też sama skarżąca w trakcie kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez funkcjonariusza Komisariatu Policji w C. w dniu 3 lutego 2014 r. (rzeczy osobiste). Z notatki urzędowej sporządzonej w tym dniu wynika, że "według oświadczenia sąsiadów M. S. gdy wracała z zagranicy to cały czas przebywała pod w/w/ adresem i opiekuje się właścicielką mieszkania". Z zeznań natomiast E. D.- sąsiadki skarżącej – wynika, że "w przedmiotowym lokalu zostały zmienione zamki w drzwiach wejściowych, do których pani S. nie posiada kluczy. Obecnie w rzeczonej nieruchomości mieszka pani S. i jej syn T. K.. Pani S. nie opuściła dobrowolnie mieszkania- miejsca stałego zameldowania. Sytuacja ją do tego zmusiła. Obecnie Pani S. mieszka chyba u swoich rodziców. Ostatni raz Panią S. widziałam w miejscu stałego zameldowania kilka dni temu". Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela cytowany przez organ odwoławczy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 302/05, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wyłożony w wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 105/07, że "fakt częstych wyjazdów za granicę nie świadczy o trwałym opuszczeniu miejsca stałego pobytu w Polsce, a wymeldowanie z miejsca stałego pobytu musi być następstwem ustalenia, że nastąpiło trwałe i definitywne zerwanie więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, bez okazanej woli powrotu". Bez znaczenia pozostają okoliczności podnoszone w skardze oraz na rozprawie, a dotyczące rzekomo niegodnego, bo nacechowanego jedynie względami materialistycznymi, zachowania uczestniczki postępowania i jej matki względem J.S. (kradzież środków finansowych, podstępne wyłudzenia majątku, w tym mieszkania). Wyraźnie należy podkreślić, że postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych (np. własnościowych, najmu etc.), ani nie wpływa na stosunki prawne z zakresu prawa rodzinnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01, OTK ZU A 2002/3/34). Na zakończenie rozważań wskazać należy, iż rozstrzygnięcia zapadły na bazie stanu prawno-faktycznego istniejącego w dacie wydania tych decyzji, dlatego też w przypadku, gdy od tego czasu stan ten uległ zmianie nic nie stoi na przeszkodzie aby przedstawiciel ustawowy właścicielki mieszkania ponownie wystąpił ze stosownym wnioskiem o wymeldowanie, dla którego skuteczności zasadnym stanie się zgłoszenie konkretnych wniosków dowodowych na poparcie tezy o wystąpieniu przesłanek z art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. Z tych też względów, skoro zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie uchybiają prawu zarówno procesowemu, jak też i materialnemu, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.