II SA/Wr 127/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Artur Stefański po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. W.-W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 listopada 2021 r. nr SKO 4122/146/21, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej jako k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741, ze zm.; dalej jako u.p.z.p.), po rozpatrzeniu odwołań A. W.) oraz F. C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 1 lipca 2021 r., Nr 1169/2019 (znak: WAB-P4.6730.46.2018.AL-16), w przedmiocie: 1) umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia - na rzecz P. S. - warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dla terenu położonego we W., oznaczonego geodezyjnie jako działka nr [...], AM- [...], obręb O.; 2) ustalenia - na rzecz P. S. - warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dla terenu położonego we W. przy ul, [...], oznaczonego geodezyjnie jako działka nr [...], AM- [...], obręb O. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Kolegium w pierwszej kolejności wskazało na podstawy normatywne i związany charakter decyzji lokalizacyjnej przywołując odpowiednio brzmienie art. 61 u.p.z.p. Dalej wskazało, że w rozpatrywanej sprawie, wszystkie przesłanki ustalenia warunków zabudowy zostały spełnione. W tym kontekście podało, że działka objęta zamierzoną inwestycją usytuowana jest w sąsiedztwie działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, zabudowanych w sposób pozwalający określić wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna mieszkaniowa. Teren jest już zurbanizowany, a w sąsiedztwie planowanej zabudowy zlokalizowane zostały budynki mieszkaniowe jednorodzinne. W sąsiedztwie nie pojawi się więc nowy rodzaj funkcji. Odnośnie do pozostałych parametrów planowanej nadbudowy Kolegium podniosło, że przede wszystkim w rozpatrywanej sprawie nie ulegną zmianie takie cechy i parametry zabudowy jak: linia zabudowy, wskaźnik zabudowy oraz szerokość elewacji frontowej. Zasadnie organ lokalizacyjny pierwszej instancji odstąpił więc od ich wyznaczania. SKO wyjaśniło również, że stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 st. 3). Zgodnie z danymi wynikającymi z analizy, średni wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyniósł w obszarze analizowanym 6,2 m, przy wartościach skrajnych w przedziale do 3 m do 8,5 m. Organ dostrzegł przy tym prawidłowość występowania budynków o wysokości okapu od 6,5 m do 8,5 m, w szczególności dla budynków z dachem płaskim. W sprawie wskaźnik ten wyznaczono na poziomie do 8,5 m, ale w ocenie Kolegium tak ustalony parametr, choć odbiega od średniej wartości w obszarze analizowanym, jest nawiązaniem do zabudowy objętej inwestycją oraz zlokalizowanej na działkach nr [...] i nr [...], bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. W konsekwencji planowana inwestycja w zakresie wysokości będzie przedłużeniem wysokości budynków na działce bezpośrednio sąsiadującej. Dodatkowo w pobliżu występuje zabudowa z wysokością gzymsu od 7m do 8,5 m co uzasadnia takie właśnie ustalenie. Tożsame ustalenia odnoszą się do rodzaju dachu – wskazano, że wynikający z decyzji dach płaski jest przedłużeniem wysokości również płaskich dachów na działkach sąsiednich. Teren objęty inwestycją ma dostęp do drogi publicznej, ulicy [...], zatem i ten warunek został spełniony. Uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ zapotrzebowanie na energię elektryczną, wodę i odbiór ścieków nie ulegnie zmianie. W ocenie Kolegium, ustaleniu warunków zabudowy nie sprzeciwia się też żaden przepis odrębny. Odnosząc się do szczegółowych zarzutów odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że inwestor jest zobowiązany do przedstawienia takiego projektu budowlanego, który będzie odpowiadał standardom wynikającym z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Co istotne, sam fakt uzyskania decyzji lokalizacyjnej nie oznacza jeszcze, że realizacja obiektu budowlanego będzie możliwa. Akceptacja projektu budowlanego przez organ architektoniczno - budowlany będzie możliwa tylko wtedy, gdy będzie on zgodny z przepisami prawa i warunkami technicznymi. Z tego względu na etapie warunków zabudowy nie rozstrzyga się problematyki szczegółowego umiejscowienia budynku. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada bowiem warunków technicznych inwestycji, a jedynie, "zastępując" plan miejscowy, określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja są dopuszczalne na danym terenie. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Ocena możliwości realizacji inwestycji będzie należała do organu architektoniczno-budowlanego, udzielającego pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r" II OSK 2075/10, Legalis). Na tym etapie Kolegium nie bada też, czy zostaną naruszone przepisy dotyczące zachowania "linijki światła" i odległości od granicy działki, albowiem dopiero konkretny projekt budowlany pozwala ustalić, czy normy "odległościowe" zostaną zachowane. Z tego względu na etapie warunków zabudowy nie rozstrzyga się w sposób definitywny problematyki usytuowania budynku przy granicy działki oraz zachowania linijki słońca. Zarówno taki wniosek, jak i treść decyzji lokalizacyjnej określają kształt inwestycji w pewnym ogólnym zarysie (dopuszczalnych parametrów), nie rozstrzygają o finalnej postaci obiektu, przedstawianej dopiero w projekcie budowlanym, składającym się z projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego. W rozpatrywanej sprawie, Kolegium nie dopatrzyło się też uchybień procesowych. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła A. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: 1) § 2 pkt. 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie, że w sprawie nie nastąpiło błędne oznaczenie przez organ I instancji obszaru analizowanego, a w konsekwencji, że nie nastąpiło nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i tym samym wydanie wadliwej decyzji 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności zignorowanie podnoszonych przeze mnie zastrzeżeń dotyczących ograniczeń w dopływie światła dziennego, jakie spowodowuj realizowana inwestycja, podczas gdy okoliczność ta winna być przez organ zbadana i ustalona; organu obu instancji zignorowały całkowicie prawną i faktyczną funkcję decyzji lokalizacyjnej, przypisując jej wyłącznie abstrakcyjny charakter, nie oddziałujący na interesy innych właścicieli nieruchomości; 3) planowana w związku z utrzymaną skarżoną decyzją inwestycja spełnia wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, podczas gdy budynek ten znacznie odstaje od pozostałej zabudowy występującej na tym terenie, a planowana rozbudowa nie pasuje do infrastruktury otoczenia, organ powinien zatem odmówić ustalenia warunków zabudowy w sprawie; 4) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że brak wskazania w decyzji na jakiej podstawie (i w nawiązaniu do których istniejących budynków) wyznaczony został wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych oraz wysokość głównej kalenicy, które to wartości stały się następnie podstawą dla wydania zaskarżonej decyzji, nie miało wpływu na wynik postępowania i mogło być sanowane w postępowaniu przed organem I instancji. Zdaniem skarżącej zabrakło w zaskarżonej decyzji informacji jaka jest długość frontowa działki zainwestowania, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości ustalenia promienia obszaru analizowanego. W dalszej części wskazywano, że decyzja nie uwzględnia jej zastrzeżeń co do ograniczenia dostępu światła słonecznego w mieszkaniu skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dnu 5 kwietnia 20923 r,. pełnomocnik skarżącej podniósł, że zakażona decyzja nie uwzględnia konieczności ochrony zabytkowego charakteru O. i złożył kopię decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 2 sierpnia 2022 r. dotyczącego warunków zabudowy w tej samej części miasta. Uczestnik postępowania F. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, że kolejne remonty w części budynku należącej do inwestora spowodują zniszczenia w części uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 poz. 2167) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. [...] we W., na działce nr [...], AM-[...], obręb O. Materialnoprawną podstawę kwestionowanych decyzji stanowił przepis z art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z ich brzmieniem zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższa regulacja normatywna określa przesłanki, których dopiero łączne spełnienie pozwala wydać decyzję o warunkach zabudowy. Do przesłanek tych ustawodawca zaliczył: kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostęp do drogi publicznej, wystarczające uzbrojenie terenu, niewymagalność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto taka decyzja winna być zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja lokalizacyjna określa podstawowe kwestie dotyczące zmiany zagospodarowania terenu odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych realizacji planowanych zamierzeń. Jej celem jest wyłącznie przesądzenie o dopuszczalnym w świetle istniejącego ładu sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 719/11, Lex nr 1104258). Istotne jest, że decyzji o warunkach zabudowy w żadnej mierze nie można utożsamiać z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który to stanowi podstawowy instrument polityki planistycznej gminy. Przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dbałość o ład nie powinna być przy tym realizowana przez bardzo restrykcyjne rozumienie przepisów prowadzące do odmowy ustalenia warunków zabudowy i wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych, uniemożliwiając realizację zagwarantowanego konstytucyjnie prawa własności, w tym - stanowiącego element treści tego prawa - określonego w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. prawa do zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 908/13, Lex nr 1405122). Stąd nie bez powodu w literaturze oraz orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Z kolei ma on obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1219/13, CBOSA). Podstawą określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dla nowej zabudowy są ustalenia faktyczne dotyczące zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem. W celu dokonania tych ustaleń faktycznych organ wyznacza obszar analizowany, o którym mowa w § 3 powołanego rozporządzenia, wskazując tym samym, które działki sąsiednie będą stanowić punkt odniesienia dla określenia sposobu zabudowy i zagospodarowania działki objętej wnioskiem. Analizie podlega więc przede wszystkim zabudowa znajdująca się na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem, gdyż - zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. to w oparciu o ustalenia dotyczące tej zabudowy organ ustala warunki zabudowy planowanej na działce inwestora. Wynikająca z niniejszego przepisu konieczność przeprowadzenia oceny inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Rozumienie bowiem kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygnąć wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Z tego też względu przyjąć należy, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. (por. niepubl. wyrok WSA w Warszawie z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 446/08). Sąd podziela stanowisko organów, iż w realiach niniejszej sprawy przeprowadzona analiza obszaru wyznaczonego wokół objętej zamiarem inwestycyjnym działki pozwala na stwierdzenie, iż planowane przedsięwzięcie będzie stanowiło kontynuację dotychczasowej funkcji mieszkaniowej terenu, co też nie jest kwestionowane w sprawie. Realizacja niniejszej inwestycji, z uwagi na jej charakter, pozostaje bez wpływu na takie parametry jak: obowiązująca linia zabudowy, wskaźnik wielkości zabudowy, szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego oraz geometrię dachu. Nadto teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające, teren nie wymaga odrolnienia, a objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Tym samym spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące wydanie decyzji lokalizacyjnej. Zarzuty skarżącej w zakresie odnoszącym się do braku wskazania długości frontowej części działki a tym samym braku możliwości zweryfikowania prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego Sąd uznał za bezpodstawne. Z akt sprawy wynika jasno, że front działki, czyli część przylegająca do drogi publicznej ma szerokość niespełna 11 metrów. Obszar analizowany wyznaczony został w odległości 50 i 70 metrów od działki, zatem spełniony został wymóg co najmniej trzykrotnej odległości. Kwestia ta szczegółowo opisana została na stronie 6 zaskarżonej decyzji, wobec czego uznać należy, wbrew zarzutom skargi, że obszar analizowany wyznaczony został w sposób prawidłowy. Dalej należy dostrzec, że decyzja o warunkach zabudowy ma w dużym stopniu charakter informacyjny, wskazując inwestorowi jakie przepisy prawa będą brane pod uwagę przy realizacji inwestycji. Stąd też na etapie warunków zabudowy nie można przesądzić, że inwestycja będzie naruszała normy związane z rozwiązaniami techniczno-budowlanymi, gdyż te przyjmowane będą przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Treść decyzji oznacza tylko tyle, że projekt budowlany musi przewidzieć takie rozwiązania techniczne, które będą wpisywały się w ustaloną, obowiązującą zabudowę, zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa. W ocenie Sądu przyjęte przez organ, a kwestionowane przez skarżącą i uczestnika parametry dachu oraz maksymalna wysokość nadbudowy, wpisują się w istniejącą zabudowę. Przyjęte rozwiązanie dachu płaskiego wynika z tego, iż przedmiotowy budynek w części, a jakiej jest dobudowany do głównej bryły posiada dach płaski, stąd nie ma powodu, aby ograniczać taki rodzaj dachu, który to został wskazany przez inwestorów. Odpowiada to wymogom decyzji lokalizacyjnej i znajduje swoje odzwierciedlenie w przeprowadzonej analizie. Co do tzw. linijki słońca, czyli ewentualnego zacienienia lokalu skarżącej w wyniku nadbudowy, aktualne pozostają rozważania w zakresie dokonywania takich ustaleń dopiero na etapie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Dopiero wówczas bowiem znane będą dokładne parametry projektowanej nadbudowy, co pozwoli na precyzyjne określenie ewentualnego zaciemnienia u skarżącej. Orzeczenie w tym przedmiocie na etapie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie jest po prostu możliwe. Sąd uznał, iż nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., mające na celu ustalenie prawdy materialnej, poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który następnie powinien znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził, by prawa strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zostały naruszone w jakikolwiek sposób, który wymagałby uchylenia zaskarżonych decyzji. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.