II SA/Wr 153/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi J.P. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części zespołu urbanistycznego S.-W. we W. oddala skargę. Rada Miejska W., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.) w zw. z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 5 października 2006 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części zespołu urbanistycznego S.–W. we W., podjęła w dniu [...] r. uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części zespołu urbanistycznego S.–W. we W.. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa J.P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wyżej opisaną uchwałę w zakresie § 6 pkt 8 wnosząc o stwierdzenie jego nieważności i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej regulacji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 20, art. 64 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na nie uwzględnieniu przez organ planistyczny zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego, w szczególności wymagań prawa własności nieruchomości objętych planem, przekroczeniu przez organ planistyczny władztwa planistycznego i w konsekwencji nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności nieruchomości położonych na terenach objętych miejscowym planem, w tym nieruchomości stanowiącej jej własność. Rozwijając w uzasadnieniu postawione zarzuty skarżąca podniosła, że jest właścicielką działki nr 47/7 przy ul. [...] we W., objętej kwestionowanym planem. Naruszenie swojego interesu prawnego upatruje w tym, że Rada Miejska w treści § 6 pkt 8 planu w sposób dowolny ograniczyła uprawnienia właścicieli (w tym także J.P.) do budowy na terenie ich działek. Zgodnie z jego zapisem dla budynków usytuowanych w obszarze 50 m od stopy wału, wyznaczonym na rysunku planu, z robót budowlanych nie polegających na remoncie i rozbiórce dopuszcza się wyłącznie przebudowę i montaż. Zdaniem skarżącej regulacja ta jest bardziej rygorystyczna niż rozwiązania ustawowe, gdyż wprowadza całkowity zakaz budowy na tym obszarze. W tym kontekście wyjaśniła, że zgodnie z art. 88n ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. z. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.), w celu zapewnienia szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych zabrania się wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej, przy czym w ust. 3 wskazano, że jeżeli nie wpłynie to na szczelność i stabilność wałów przeciwpowodziowych, marszałek województwa może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. Powyższe świadczy o tym, że już sam ustawodawca przyjmując tę regulację, poprzedzoną szczegółową, profesjonalną analizą (ustawa wprowadzająca tę regulację dokonała transpozycji prawa UE, tj. przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniającej dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), potwierdził, iż występują w praktyce sytuacje, w których wykonywanie obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej, nie wpłynie na szczelność i stabilność wałów. Wykonywanie w/w prac jest na gruncie regulacji ustawowej dopuszczalne, po uprzednim uzyskaniu odpowiedniej decyzji marszałka województwa, w której rozpatruje się możliwości realizacji robót i czynności z punktu widzenia ochrony przed powodzią. Skarżąca podniosła, że w treści uzasadnienia do uchwały nie wskazano przyczyn wprowadzenia zaskarżonym przepisem tak restrykcyjnej regulacji, co – w jej ocenie - stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 20, art. 64 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. J.P. wyjaśniła też, że na należącej do niej działce 47/7, AM-9, obręb W. we W., planowała budowę domu jednorodzinnego, parterowego z użytkowym poddaszem, bez podpiwniczenia. Prace ziemne miały być prowadzone w odległości od 11m do 33m od odpowietrznej stopy wału, na głębokości do 80 cm pod powierzchnią gruntu. Planowany budynek miał być zlokalizowany w strefie ochronnej wału przeciwpowodziowego rzeki O., jednakże poza obszarem zagrożonym powodzią, co potwierdza opinia Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia 31 października 2012 r. D. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., Inspektorat we W., w dniu 8 kwietnia 2013 r. pozytywnie zaopiniował budowę domu jednorodzinnego na w/w działce. Ponadto, również w zleconym opracowaniu geotechnicznego posadowienia budynku dla planowanej inwestycji, warunki gruntowe uznano za proste, a projektowany obiekt budowlany zaliczono do I kategorii geotechnicznej. W opracowaniu tym stwierdzono, że budowa w/w obiektu oraz instalacji technicznej nie wpłynie negatywnie na stateczność, konstrukcję i przeznaczenie wału przeciwpowodziowego. Co istotne, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy materiału dowodowego Marszałek Województwa D. decyzją z dnia 17 lipca 2013 r., podjętą na podstawie art. 88n ust. 3 ustawy Prawo wodne, zwolnił J.P. - w odniesieniu do przedmiotowej budowy - od zakazów określonych w art. 88n ust. 1 pkt 4 w/w ustawy, stwierdzając, że planowana inwestycja nie wpłynie na szczelność i stabilność wału przeciwpowodziowego i nie pogorszy stanu bezpieczeństwa terenów przyległych. W chwili obecnej przyjęta jednakże w § 6 pkt 8 uchwały regulacja uniemożliwia realizację celu przepisu art. 88n ust. 3 Prawa wodnego, a co za tym idzie uniemożliwia skarżącej przeprowadzenie na jej działce opisanej inwestycji, pomimo że na gruncie samej tylko regulacji ustawowej byłoby to możliwe. Ponadto, skarżąca wskazała, że w odróżnieniu od działań poprzedzających wprowadzenie kwestionowanego zapisu podstawą wydania skarżącej decyzji w oparciu o art. 88n ust. 3 Prawa wodnego była uprzednia dokładna analiza warunków panujących na terenie, na której znajduje się działka. W procesie planistycznym tego zabrakło, jak również nie wzięto pod uwagę okoliczności, że w związku z umocnieniem i poszerzeniem wałów przeciwpowodziowych (podwyższenie wału do kl. 1; inwestycja K.W. – W. przebudowa wału p/pow. obiekt WWW 8) zmniejszyło się zagrożenie podtopienia osiedla. W okresie poprzedzającym sporządzenie projektu i uchwalenie planu nie przeprowadzono szczegółowych i profesjonalnych badań mających na celu ustalenie, czy zamierzone ograniczenia są uzasadnione, celowe i czy nie naruszają w nieproporcjonalnym zakresie interesu prywatnego właścicieli nieruchomości. Zdaniem skarżącej powyższe zdaje się wskazywać, że kwestionowana przez nią regulacja została przyjęta bezrefleksyjnie, z nad wyrost rozumianej ostrożności. Tymczasem, jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 2012 r., II OSK 1407/11, ingerencja gminy w prawa właścicielskie jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności przez władze publiczne, a każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności, musi być szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. Ograniczenia te nie mogą być także interpretowane rozszerzająco. Konkludując skarżąca podała, że na gruncie omawianego stanu faktycznego Rada Miejska nie była kompetentna do niepopartego odpowiednimi analizami - pozwalającymi na rzetelne skonfrontowanie (ważenie) dobra ogółu i jednostek - przyznania prymatu interesowi publicznemu wyrażającego się we wprowadzeniu bardzo daleko idącej ochrony terenów przy wałach przed zalaniem, poprzez nieproporcjonalne ograniczenie uprawnień właścicielskich. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o jej oddalenie. Motywując swoje stanowisko w sprawie podała, że projekt kwestionowanego planu został opracowany na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 5 października 2006 r. oraz zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 6 lipca 2006 r., zmienionego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 20 maja 2010 r. Dokumentacja prac planistycznych wykonana została zgodnie z u.p.z.p. oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 z późn. zm.). Plan miejscowy przeszedł całą wymaganą ustawowo procedurę formalno-prawną, w tym w szczególności ogłoszono w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Zawiadomiono też instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. W odpowiedzi Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. pismem z dnia 16 czerwca 2008 r., poinformował, że teren objęty miejscowym planem położony jest na zawalu rzeki O. i jest obszarem zagrożenia powodzią narażonym na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia obwałowania oraz, że teren ten nie był zalany podczas powodzi 1997 r. Z kolei Zarząd Województwa D. złożył wnioski dotyczące m.in. wałów przeciwpowodziowych wzdłuż rzeki O. oraz zalewu falą powodziową w 1997 r. Z kolei w toku uzgadniania projektu planu Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. stwierdził, że w wyniku braku przesłanek wynikających z przepisów prawnych przedmiotowy plan nie podlega uzgodnieniu z Dyrektorem RZGW. Ponadto ponownie poinformował, że teren objęty planem znajduje się na zawalu rzeki O. i jest obszarem narażonym na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia obwałowania. W związku z czym w celu zapewnienia szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych należy uwzględnić wymagania art. 85 Prawa wodnego. Zarząd Województwa D. postanowieniem nr [...] uzgodnił przedmiotowy projekt planu. Po uzyskaniu uzgodnień i opinii, projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu, a skarżąca nie złożyła uwagi. W związku jednak z istotnymi zmianami, które nastąpiły w projekcie planu, m.in. w wyniku czynnego udziału społeczeństwa w postaci 621 złożonych uwag, ponownie przeprowadzono uzgodnienia oraz dokonano wyłożenia do publicznego wglądu. W ramach ponowionych uzgodnień Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. i Zarząd Województwa D. zaprezentowali stanowisko tożsame jak przy pierwszym uzgodnieniu, a skarżąca w toku drugiego wyłożenia projekt planu do publicznego wglądu również nie skorzystała z możliwości uczestniczenia w procedurze planistycznej i nie złożyła uwagi. Uchwalony plan został przedstawiony wraz z załącznikami oraz dokumentacją planistyczną Wojewodzie, który opublikował go w Dzienniku Urzędowym Województwa D.. W dalszej części organ wyjaśnił, że celem niniejszego planu było ukształtowanie ładu przestrzennego określonego tam rejonu poprzez powstrzymanie chaotycznych procesów budowlanych na działkach dotychczas niezabudowanych, organizację struktury przestrzennej oraz zapewnienie optymalnych warunków rozwoju. Wypracowanie uporządkowanego układu urbanistycznego, opierającego się o optymalny układ komunikacyjny, wykreowanie ośrodka usługowego opartego o zabudowę wielorodzinną, zapewnienie swobodnej komunikacji pieszej i rowerowej oraz odsunięcie zabudowy od wałów przeciwpowodziowych, było trudnym procesem, wymagających licznych kompromisów. Projekt planu został uzgodniony m.in. przez instytucje odpowiedzialne za gospodarkę wodną, które nie wniosły żadnych zastrzeżeń, co do celowości i treści zapisów planu dotyczących warunków zagospodarowania w obszarze 50 m od stopy wału. Do wyłożonego ponownie projektu planu złożonych zostało 6 uwag, z których żadna nie dotyczyła ograniczeń wprowadzonych w sposobie zagospodarowania obszaru 50 m od stopy wału. Rozwiązania takie zostały przyjęte w świetle obowiązującego prawa, które daje Gminie delegację do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na jej terenie i miały na celu ochronę bezpieczeństwa mieszkańców i ich mienia. W tym miejscu organ wskazał, że jednym z przejawów władztwa planistycznego Gminy jest zapobieganie występowaniu zjawisk negatywnych, a w przypadku ich zaistnienia, do minimalizacji zagrożeń. Za jedno z takich zagrożeń uznano możliwość naruszenia stateczności i szczelności wałów przeciwpowodziowych. Za równie istotny aspekt uznano ochroę interesu prywatnego, poprzez niedopuszczenie do podejmowania działań mogących mieć negatywny wpływ zarówno na osoby trzecie, jak i osobę, która takie działania podejmuje. Odwołując się do poglądów judykatury organ wyjaśnił, że jeżeli właściwe organy uzgadniające nie zakwestionowały (uzgodniły negatywnie) w ramach procedury planistycznej przeznaczenia terenów położonych w 50 m strefie ochrony wałów przeciwpowodziowych na cele budowlane, to nie mamy do czynienia z naruszeniem art. 85 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, a aby marszałek województwa mógł w ogóle zwolnić potencjalnego inwestora np. z zakazu wykonywania obiektów budowlanych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi przewidywać przeznaczenie terenu na takie cele. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 28 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o uwzględnienie skargi, natomiast pełnomocnik organu o jej oddalenie. Ponadto, na pytanie Sądu pełnomocnik organu stwierdził, że działka nr 47/7 znajduje się w jednostce strukturalnej 1 MN/12, a pełnomocnik skarżącej podał, że działka nr 47/7 jest działką niezabudowaną, a także że skarżąca nie występowała o pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanego aktu). W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., (Nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części zespołu urbanistycznego S.–W. we W.. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest, że skarga złożona została na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.), co też oznacza, że obowiązkiem Sądu było zbadanie czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne i czy podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Nie budzi wątpliwości to, że sprawa, w której zaskarżona uchwała została podjęta – uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zaliczana jest do spraw z zakresu administracji publicznej. Na podstawie przedstawionych Sądowi akt stwierdzić również można, że spełniony został warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W dalszej kolejności Sąd zobligowany był do rozważenia kwestii naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego strony skarżącej, która wywodzi go z faktu przysługującego jej prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka o nr geodezyjnym 47/7 zlokalizowanej przy ul. [...] we W.. Nieruchomość ta znajdując się w jednostce strukturalnej 1 MN/12 objęta została postanowieniami kwestionowanej uchwały. Skarżąca naruszenie swojego interesu prawnego upatruje w tym, że Rada Miejska W. w treści § 6 pkt 8 w sposób dowolny ogranicza jej uprawnienia właścicielskie do budowy. Zgodnie z jego brzmieniem dla budynków usytuowanych w obszarze 50 m od stopy wału, wyznaczonym na rysunku planu, z robót budowlanych nie polegających na remoncie i rozbiórce dopuszcza się wyłącznie przebudowę i montaż. Zdaniem skarżącej regulacja ta wprowadza całkowity zakaz budowy. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Dla skuteczności skargi wniesionej na podstawie powyższego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały na sytuację skarżącego. W wyroku z dnia 3 września 2004 r. (sygn. akt OSK 476/04) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07). Zatem zadaniem Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie skarżącej zostało naruszone zaskarżoną uchwałą w przedstawiony wyżej sposób. Istotne jest przy tym, że pojęcie "interes prawny" i "uprawnienie" - nie zostało normatywnie dookreślone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym czy w sprawie sądowoadministracyjnej rozumieć należy w ten sposób, że akt organu administracji musi dotyczyć interesu własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa. Skarga wniesiona bowiem w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. Oznacza to tyle, że do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu z zakresu administracji publicznej, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r, sygn. akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005, Nr 7-8, str. 69). Skoro zatem w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza to tyle, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że akt ten narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. A. Kisielewicz – "Skarga na akt organu gminy w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego", Samorząd Terytorialny z 2003r.,Nr 10). W niniejszej sprawie, skarżąca obowiązana była zatem wykazać, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jej interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem § 6 pkt 8 a jej własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. Tym samym od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżania rozstrzygnięć organów administracji, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej. W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżąca nie wykazała, że kwestionowana uchwała w zakresie § 6 pkt 8 narusza jej prawem chroniony interes. Trudno bowiem uznać, że już w momencie podjęcia tejże regulacji negatywnie wpłynęła na sytuację prawną J.P. wprowadzając zakaz wykorzystania nieruchomości, do której przysługuje jej tytuł prawny zgodnie z planowanym przez nią przeznaczeniem, do czego to skarżąca, wbrew własnej woli, musiała się podporządkować. W tym kontekście wskazać przede wszystkim trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącej, kwestionowany przez nią § 6 pkt 8 nie wprowadza zakazu budowy. Nie zawiera on w ogóle w swojej treści normy, która zakres jej zastosowania odnosi do budowy budynku jednorodzinnego, jaki to objęty jest zamierzeniem inwestycyjnym skarżącej. Hipotezą wprowadzonych w nim ograniczeń objęto bowiem budynki już usytuowane i zlokalizowane w obszarze 50 m od stopy wału, wyznaczonym na rysunku planu. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy bezsporne jest to, że należąca do skarżącej działka nr 47/7 jest niezbudowana. Okoliczność tą wskazał na rozprawie pełnomocnik skarżącej. Ponadto, że złożonego przez niego oświadczenia wynika, że skarżąca nawet nie występowała z wnioskiem o wydanie pozwolenie na budowę, dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego o parametrach szeroko opisanych w skardze. Tym samym w realiach niniejszej sprawy nie można w żaden sposób przyjąć, że przywołany przez skarżącą § 6 pkt 8 uchwały pozbawia lub ogranicza ją w realizacji uprawnień wynikających z przepisów prawa bądź nakłada sprzeczne z tymi przepisami obowiązki. Wnosząc z kolei do sądu administracyjnego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. strona skarżąca musi wykazać, że kwestionowany przez nią akt z zakresu administracji publicznej w sposób bezpośredni, realny i aktualny, a nie potencjalny narusza sferę jej uprawnień gwarantowanych przepisami prawa. Skoro zatem stanowiąca przedmiot kontroli tut. Sądu uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w zakwestionowanej przez skarżącą części - tj. w zakresie § 6 pkt 8 - nie statuuje zakazu zabudowy, to w konsekwencji należy uznać, że nie narusza ona interesu prawnego skarżącej w ten sposób, że pozbawia ją prawa zabudowy domem jednorodzinnym, należącej do niej działki nr 47/7. Stwierdzenie tejże okoliczności wyklucza z kolei kontrolę legalności zaskarżonej uchwały w zakresie interesu prawnego skarżącej, a zatem przeprowadzenia oceny czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące zasad i procedury uchwalania planu miejscowego oraz czy gmina nie przekroczyła tzw. zasad władztwa planistycznego. Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.