II SA/Wr 154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej postanawia oddalić wniosek. E. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej. W jej treści zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji wywodząc, że jest to dopuszczalne ze względu na to, iż decyzja lokalizacyjna może być wykonana poprzez wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zrealizowaniu inwestycji. W konsekwencji możliwe stanie się rozpoczęcie budowy, a odwrócenie tego stanu będzie niezwykle utrudnione. Tylko wiec w ten sposób można uniknąć sytuacji, w której na terenie objętym ochroną D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ukończona zostałaby inwestycja niezgodna z ostatecznie ustalonymi warunkami jej prowadzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Podkreślić jednak należy, że nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 136/09) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zważyć należy, że zaskarżona do tutejszego Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, nie kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższe orzeczenie nie ma cech wykonalności, gdyż nie uprawnia inwestora do podjęcia realizacji projektu inwestycyjnego, a stanowi jedynie konieczny warunek dla przyszłego postępowania inwestora podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego. Decyzja lokalizacyjna jest więc dla inwestora wyłącznie rodzajem promesy co do możliwości realizacji inwestycji w przyszłości - pod warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt IISA/Kr 799/09), a sama obawa wnioskodawczyni, że jej wykonanie spowoduje realizację inwestycji nie może być uznana za realne niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Prezentowane stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, a dla przykładu należy przywołać chociażby postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r. (sygn. akt II OZ 688/09), w którym tenże Sąd wskazał wprost, że "decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę". Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny np. w: postanowieniu z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1074/13; postanowieniu z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 511/13; postanowieniu z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 471/13; postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 109/12; postanowieniu z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 369/12. Mając zatem na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.