II SA/Wr 187/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 26 stycznia 2021 r., nr SKO 4131/3/2021 w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę w całości. Sprawa była już uprzednio przedmiotem rozpoznania przed tutejszym Sądem. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2019 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 340/19, tutejszy Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 7 stycznia 2019 r. nr SKO 4131/49/2018, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ś. (dalej: organ I instancji) z dnia 26 października 2018 r. nr 08/18, którą zobowiązano skarżącego do , prowadzącego samoobsługową myjnię wielostanowiskową, w S., do dotrzymywania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w wysokości 55dB (A) dla pory dziennej w godzinach 6:00 do 22:00 oraz w wysokości 45 dB dla pory nocnej w godzinach 22:00 do 6:00 i zobowiązano skarżącego do wykonywania raz na dwa lata pomiarów hałasu przenikającego do środowiska z terenu jego zakładu i przedkładania wyników pomiarów hałasu do Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w Ś. począwszy od 1 stycznia 2019 r. Sąd uchylił także poprzedzające zaskarżoną decyzję orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że przeprowadzona przez Dolnośląski Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w Wałbrzychu kontrola emisji hałasu do środowiska z myjni samochodowej prowadzonej przez skarżącego wykazała przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory nocnej. Wskazano, że myjnia znajduje się na terenie płaskim, najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się od strony południowej i zachodniej. Odległość pierwszego rzędu zabudowy od granicy terenu, do którego władający zakładem ma tytuł prawny wynosi około 20 m. Liczba obiektów bezpośrednio eksponowanych na emisję wynosi 2, zaś liczba osób narażonych wynosi 6. Brak jest obiektów odbijających fale akustyczne w otoczeniu źródła i punktu pomiarowego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego we wsi S. przyjętego uchwałą Rady Gminy Ś. nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. (dalej: mpzp) myjnia usytuowana jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Pomiar przeprowadzono 5 kwietnia 2018 r. w godzinach od 22:05 do 23:25 dla dwóch punktów pomiarowych: 1. na terenie działki funkcjonalnie związanej z budynkiem mieszkalnym nr [...] w S., 2 m od granicy terenu oraz 2 w świetle zamkniętego okna I kondygnacji budynku mieszkalnego nr [...] w S. w odległości 0,5 m od okna. Dla 1-go punktu pomiarowego stwierdzono poziom hałasu wartości 58,8 dB zaś dla 2-go o wartości 57,3 dB. Skarżący w odwołaniu od podnosił, że teren dla którego badano wyniki poziomu hałasu jest terenem usługowym (U), z dopuszczalnością funkcji przemysłowej, magazynowej lub mieszkaniowej, dla którego nie ma normy poziomu hałasu. Zdaniem skarżącego nie można przyjąć, że teren ten jest terenem mieszkaniowo-usługowym (MNU). W ocenie skarżącego wątpliwości budzi również przyjęta metodyka pomiarów. Wskutek odwołania wniesionego przez skarżącego SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że że zgodnie z mpzp tereny sąsiadujące od strony południowej z działką, na której znajduje się myjnia, mają przeznaczenie jako tereny zabudowy zagrodowej i usług (RM/U), natomiast tereny sąsiadujące od strony południowo-wschodniej są oznaczone jako tereny zabudowy usługowej (U) z dopuszczalną funkcją produkcyjną, magazynową i mieszkaniową. Odnosząc się do wyrażonego w odwołaniu zarzutu odnoszącego się do nieprawidłowego uznania przez organ I instancji, że obszar U jest zbliżony funkcjonalnie do terenu przeznaczonego na cele mieszkaniowo-usługowe SKO powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1647/08 i wyjaśnił, że jeżeli dla określenia rodzaju terenów w planie zagospodarowania przestrzennego użyto innej nazwy niż wymieniona w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr., wydając decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu i określając poziom hałasu, organ może zastosować wskaźnik przewidziany dla rodzaju terenu, którego funkcja jest najbardziej zbliżona do ustaleń planu. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy pr. śr. nie regulują problemu, który wystąpił w niniejszej sprawie. Brak jest bowiem przepisu, który wyjaśniłby, jakie wskaźniki hałasu powinien stosować organ, kiedy ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, określające przeznaczenie danego terenu posługują się innymi sformułowaniami (pojęciami) niż wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. Organ odwoławczy podkreślił, że teren na którym znajduje się myjnia oznaczony jest na rysunku planu symbolem U, dla którego obowiązuje przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy usługowej z funkcją dopuszczalną: funkcje produkcyjne, magazyny, funkcja mieszkaniowa. Tak określone przeznaczenie terenu nie odpowiada rodzajom terenów wymienionym w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. Uchylając opisane decyzje Sąd zwrócił uwagę przede wszystkim na okoliczność, że prawidłowo w sprawie organy ustaliły, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) muszą być intepretowane zawsze zgodnie z celem dla jakiego zostały ustanowione, tj ochrona ludzi i środowiska. Stąd nałożenie limitów na obszar oznaczony w mpzp jako U jest słuszne co do zasady, jednakże Sąd wskazał, że w zaskarżonych rozstrzygnięciach zabrakło wyjaśnienia dlaczego zastosowano limity jak dla terenów mieszkaniowo – usługowych (45 dB i 55 dB), a nie jak dla zabudowy jednorodzinnej (40 dB i 50dB). Dodatkowo zastrzeżenia Sądu wzbudził fakt, że w decyzji nałożono obowiązek przestrzegania ustalonych limitów hałasu zarówno w dzień jak i w nocy, podczas gdy z akt administracyjnych nie wynika, żeby normy przekroczone były w porze dziennej. Rozpoznając ponownie sprawę, organ pierwszej instancji zwrócił się Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie badań i pomiaru hałasu w porze dziennej na myjni należącej do skarżącej. W odpowiedzi na prośbę, DWIOŚ wyjaśnił, że niemożliwe jest przeprowadzenie obiektywnych pomiarów w porze dziennej z uwagi na bliskość drogi krajowej o bardzo dużym nasileniu ruchu, generującej tło akustyczne o dużej sile. Decyzją z dnia 30 listopada 2020 r. nr 4/2020 Starosta Ś. zobowiązał skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie samoobsługowej myjni samochodów zlokalizowanej w S. na dz. nr [...], do dotrzymywania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w wysokości 45 dB dla pory nocnej w godzinach 22:00 do 6:00. W decyzji tej wskazano nadto, że natężenie hałasu emitowanego do środowiska nie może przekroczyć dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wyżej. Nadto zobowiązano skarżącego do wykonywania raz na dwa lata pomiarów hałasu przenikającego do środowiska z terenu jego zakładu i przedkładania wyników pomiarów hałasu do Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w Ś. począwszy od 15 stycznia 2021 r. W bardzo obszernym uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania wyjaśnił, że w bezpośrednim sąsiedztwie myjni znajduję się budynek mieszkalny stale zamieszkiwany, dlatego tereny te musza być chronione przez szkodliwymi immisjami z terenu zakładu. Tymczasem, przeprowadzone kontrole wykazały, że normy hałasu generowane przez myjnię w nocy przekraczają dopuszczalne normy hałasu, co obligowało organ do wydania decyzji. Organ wyjaśnił, że teren na którym położona jest myjnia oznaczony jest w MPZP jako U, czyli tereny z zabudowa usługową, ale z funkcją uzupełniającą produkcyjną, magazynową lub mieszkaniową. Dodatkowo organ przytoczył zapisy Rozdziału [...] Planu "Zasady ochrony środowiska, przyrody", z których z paragrafu 9 wynika, że na terenach oznaczonych symbolami MNU, U i RM/U obowiązują dopuszczalne normy poziomu hałasu jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. W ocenie organu zapis ten musi się odnosić całego terenu chronionego, czyli całej działki nr [...] obręb S., na której zlokalizowany jest zamieszkany budynek mieszkalny. Dodatkowo organ wyjaśnił, że decyzją z dnia 23 czerwca 2016 r. zatwierdził zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny. Wobec faktu, że przedmiotowy teren ma funkcję podstawową usługową, a funkcja mieszkaniowa jest na nim dopuszczalna do 50% powierzchni, to w ocenie organu poziomu dopuszczalnego hałasu winno się ustalić jak dla terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej, pomimo że funkcja mieszkaniowa wymieniona jest na pierwszym miejscu. Są to bowiem obszary, których przeznaczenia terenu znajdują odzwierciedlenie w zapisach załącznika tabeli 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Z kolei z zapisów § 9 pkt MPZP wynika jednoznacznie, że na terenach oznaczonych symbolem, MN obowiązują dopuszczalne normy hałasu jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wobec czego Organ zakwalifikował teren działki z myjnia i budynkiem mieszkalnym jako teren chroniony, , oznaczony w planie jako teren usługowy z dopuszczalną funkcją mieszkaniową, zatem dla pory nocnej 45dB. Organ nie zobowiązał do przestrzegania dopuszczalnych norm hałasu dla pory dziennej wobec braku ustalenia przekraczania norm w porze dziennej. Od decyzji tej odwołanie wniósł skarżący, a Kolegium decyzję Starosty Ś. utrzymało w mocy w zakresie punktów I i II, a w zakresie punktu III, zamieniło termin początkowy dokonywania pomiarów z dnia 15 stycznia 2021 r., na dzień 15 kwietnia 2021 r. oraz określając punkty w jakich pomiary kontrolne mają być dokonywane. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że prawidłowo organ pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy odstąpił od zobowiązania przestrzegania dopuszczalnych norm poziomu hałasu w porze dziennej, wobec braku pomiarów wskazujących na występowanie przekroczeń. Przeanalizował również wywody organu pierwszej instancji w zakresie zastosowania norm hałasu dla zabudowy mieszkaniowo - usługowej i uznał, że zrzuty strony w tym zakresie są bezpodstawne. Wskazał, że w wyroku w sprawie II SA/WR 340/19 Sąd już przesądził, że teren myjni i sąsiednich zabudowań jest terenem chronionym przed hałasem, ponieważ organom nie wolno tracić z pola widzenia funkcji dla jakich je ustanowiono, tj ochrony ludzi i środowiska przed nadmierną emisją hałasu. Wobec prawomocnego rozstrzygnięciu Sądu w tym przedmiocie, którym organy w sprawie są związane, zarzut skarżącego nie mógł być uznany za uzasadniony. Jednocześnie Kolegium podniosło, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku, organ pierwszej instancji wyjaśnił dlaczego zastosował w sprawie dopuszczalne normy hałasu jak dla terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej a nie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i z wyjaśnieniami tymi się zgodziło. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. G., prowadzący działalność gospodarczą pod postacią myjni samoobsługowej wielostanowiskowej, wniósł skargę do sądu administracyjnego i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W skardze podniesiono, rażące naruszenie art. 153 p.p.s.s. poprzez niezastosowanie się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 12 listopada 2019 r. sygnatura akt II SA/Wr 340/19 oraz rażące naruszenie art. 115 ustawy Prawo o ochronie środowiska poprzez dokonanie oceny faktycznego wykorzystania działki nr [...] w S. i ustalenie, że należy ona do terenu o którym mowa w art. 113 ustawy, wbrew temu, że obowiązuje tam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Organy administracji rozpatrując sprawę ponownie, związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku tutejszego Sądu z dnia 12 listopada 2019 r. sygnatura akt II SA/Wr 340/19, którym uchylono poprzednio wydane decyzje zobowiązujące skarżącego do przestrzegania ustalonych dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska z terenu prowadzonej przez niego myjni samochodowej. Zgodnie bowiem treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślenia wymaga, że komentowane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt: , z dnia 23 września 2009 r" sygn. akt: I FSK 494/09, z dnia 13 lipca 2010 r" sygn. akt: I GSK 940/09, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt: I SA/Wr 1591/09- CBOSA). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II FSK 2129/08). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r. sygn. akt: ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r" sygn. akt: III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.). Ponieważ w rozstrzyganej sprawie nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko wyrażone w przywołanym wyroku z dnia 12 listopada 2019 r., a obecnie kontrola wydanych aktów sprowadzała się do badania, czy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Starosta Ś. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przekroczyli oceny prawnej dokonanej przez Sąd oraz czy wykonali zalecenia co do prowadzenia postępowania. Dokonując tak rozumianej kontroli sprawy Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargo, organy dokonując ponownie rozpatrzenia sprawy wypełniły wszystkie zalecenia Sądu. Należy wyraźnie podkreślić, co zresztą słusznie już zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji, że wbrew głównemu zarzutowi skargi, Sąd w wyroku z dnia 12 listopada 2019 r. rozstrzygnął, że teren działki nr [...] w S., pomimo oznaczenia go w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania terenu jako terenu U (usługi), bezwzględnie podlega ochronie, na którym mają zastosowanie normy dopuszczalnego poziomu hałasu. Na stronie 7 uzasadnienia do wyroku Sąd napisał bowiem: "w ocenie sądu organy prawidłowo uznały, że teren zabudowy usługowej z dopuszczalną funkcją mieszkaniową, na którym co więcej znajduje się budynek mieszkalny, stale zamieszkany (dz. nr [...] , obręb S.) mieści się w zakresie pojęcia "terenów faktycznie zagospodarowanych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową". Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, według której nazwa terenu, którą posłużył się w mpzp prawodawca lokalny musi pokrywać się z nazwami terenów wymienionymi w art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. Takie rozumienie tego przepisu w ocenie sądu jest zbyt formalistyczne, pomija bowiem wolę ustawodawcy, która sprowadza się do zapewnienia warunków korzystania z zasobów środowiska z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju (art. 1 pr. śr.). Z treści art. 113 ust. 2 pkt 1 pr. śr. wynika, że wolą ustawodawcy było ustalenie limitów poziomu hałasu, dla terenów faktycznie zagospodarowanych, które łączą się z przebywaniem na tych terenach ludzi. W ocenie sądu dosłowne rozumienie tego przepisu powinno ustąpić miejsca jego rozumieniu funkcjonalnemu, nie można bowiem stracić z pola widzenia dopuszczalnego przeznaczenia terenu w postaci funkcji mieszkaniowej, która co istotne - faktycznie jest realizowana. W konsekwencji Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., gdyż w sprawie nie zaszła przesłanka wątpliwości co do treści normy prawnej, która warunkuje rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony. Stąd, podnoszony obecnie po raz kolejny zarzut niemożności stosowania dopuszczalnych norm poziomów hałasu na terenach co do których obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie mógł odnieść skutku postaci stwierdzenia nieważności decyzji. W wytycznych wyroku II SA/Wr 340/19 Sąd - przesądzając o konieczności zastosowania ochrony przed hałasem na działce nr [...] - nakazał organom wyjaśnienie w rozstrzygnięciu przyczyn zastosowania norm hałasu dopuszczalnych na terenach mieszkalno - usługowych ( 45 dB i 55 dB), a nie dla terenów mieszkaniowych zabudowy jednorodzinnej. (40dB i 50dB). W tym kontekście wskazać należy, że organ pierwszej instancji dokonał szerokiej analizy zarówno przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i ustawy Prawo o ochronie środowiska i przepisów wykonawczych do ustawy i wyjaśnił, dlaczego przyjął normy dla terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej, pomimo że funkcja mieszkaniowa występuje w nazwie jako pierwsza, tymczasem na kontrolowanym terenie może spełniać funkcję uzupełniającą do 50% zabudowy działki. Sąd wskazuje, że wyjaśnienia organu w tym zakresie są spójne i logiczne. W najbliższym sąsiedztwie myjni znajduje się budynek, stale zamieszkany, zatem organy musiały podjąć działania mające na celu ochronę ludzi przed nadmiernym hałasem z zakładu. Z przytoczonych wcześniej przepisów wynika, że organy zastosować winny normy obowiązujące dla terenów na których zamieszkałych, a wobec przeważającej funkcji usługowej na działce, prawidłowo organy zdecydowały się zastosować normy dla zabudowy mieszkaniowo- usługowej, a nie zabudowy jednorodzonej. Co istotne, jest to korzystne dla skarżącego, bowiem w przypadku innej interpretacji organy, poddanej pod rozwagę przez Sąd, normy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która nakazał w swych wytycznych Sąd wziąć pod uwagę, normy te byłyby niższe. Drugą kwestię jaką nakazał Sąd wyjaśnić w swym wyroku przy ponownym rozstrzyganiu sprawy, było wskazanie przyczyn dla jakich w decyzji określono zobowiązanie do przestrzegania dopuszczalnych norm poziomów hałasu dla pory dziennej, skoro z akt administracyjnych nie wynikało, aby przeprowadzona kontrola wykazała przekraczanie takich norm w porze dziennej. Po podjęciu działań w przedmiocie uzyskania badań poziomu hałasu od upoważnionych kompetentnych organów w tym przedmiocie (Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska), Starostwa otrzymał informację, że określenie natężenia hałasu generowanego przez myjnię w porze dziennej nie jest obiektywnie możliwe. Wobec tego, Starosta wydając ponownie decyzję nie zobowiązał w ogóle skarżącego do przestrzegania limitów w porze dziennej (od 6 rano do 22). Również i to rozstrzygnięcie należy ocenić nie tylko jako prawidłowe, ale również jako korzystne dla skarżącego. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na ich wynik, dlatego w tym stanie sprawy skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), podlega oddaleniu.