II SA/Wr 207/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), Sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant: asystent sędziego Bartłomiej Hamadyk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi M.F. i J. F. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie oceny aktualności studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze Gminy Z. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). Rada Gminy Z. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie oceny aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze gminy Z.. Po wezwaniu Rady Gminy Z. do usunięcia naruszenia prawa J.F. i M.F. wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną wyżej uchwałę, którą powołując się min. na art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) wnieśli o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w obszarze ujętym w pkt 38, tabeli nr 9, str. 65, złącznika do uchwały w części dotyczącej działki nr [...] powstałej w wyniku podziału działki nr [...] powstałej w efekcie uprzedniego scalenia działek nr [...] i [...], zasądzenie kosztów postępowania i alternatywnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku opisanego w pkt 1 skargi stwierdzenie nieważności § 1 przedmiotowej uchwały w obszarze ujętym w pkt 38 tabeli nr 9, str. 65, złącznika do uchwały w części dotyczącej działki nr [...] powstałej w wyniku podziału z działki nr [...], powstałej w efekcie uprzedniego scalenia działek nr [...] i [...] oraz rysunku planu w zakresie oznaczonym symbolem R zaskarżonej uchwały. Wnioski skargi poparto zarzutami naruszenia art. 32 ust. 2 zdanie drugie, art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80 poz. 717 ze zm. – dalej – u.p.z.p.) oraz art. art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 27 wskazanej ustawy. Na wstępie skargi zamieszczono wnioski dowodowe dotyczące: - wezwania Rady Gminy Z. do przesłania uwierzytelnionego odpisu wniosku z dnia 10 czerwca 2016 r. wraz z załącznikami, zgodnie ze stemplem pieczęci z koperty nadania pisma przewodniego [...] i uchwały w sprawie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, - przesłuchania M.M. w charakterze świadka, na okoliczności rozmowy w Urzędzie Gminy Z. dnia 19 stycznia 2017 r. z Ł.F. synem skarżących, - przesłuchania Wójta A.W. na okoliczności rozmowy w Urzędzie Gminy Z. dnia 19 stycznia 2017 r. z Ł.F. synem skarżących, - przesłania nagrań z sesji Rady Gminy Z. z dnia 9 lutego 2017 r. (część pierwsza) oraz protokołów, - przesłania nagrań z sesji Rady Gminy Z. z dnia 13 lutego 2017 r. (część druga) oraz protokołów, - zawieszenie postępowania do czasu zajęcia ewentualnego stanowiska przez Wojewodę D. w sprawie wniosku nadanego na biuro D. Urzędu Wojewódzkiego 16 lutego 2017 r. W szczegółowych motywach skargi po odwołaniu się do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz uchwały Rady Gminy Z. z dnia [...] r. nr [...] podano, że na obszarze objętym regulacją przywołanej uchwały znajduje się działka nr [...], która w części jest działką oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako R - rolna, a w części jako budowlana - B, natomiast w uchwale nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] r. ówcześnie działka ta figurowała pod numerem ewidencyjnym [...]. Działka nr [...] ujęta była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako "położona na terenie oznaczonym symbolami 89 MN i R, natomiast działka nr [...] ujęta była jako "położona na terenie oznaczonym symbolami 88 M1, 89 MN i R. Skarżący po przytoczeniu art. 140 kodeksu cywilnego i art. 6 u.p.z.p. wskazali na ich interes prawny do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikający z przysługującego im prawa własności, podkreślając nadto, że plan miejscowy kształtuje treść prawa własności wprowadzając ograniczenia w sposobie zagospodarowania daną nieruchomością, co zresztą poparli orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Następnie autor skargi skoncentrował się na wykazaniu, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, gdyż uchwała nie odpowiada już celom oraz stanowi faktycznemu i jest w części nieaktualna. Pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. do Rady Gminy Z. wnioskowano o dokonanie analizy planu miejscowego i przekazanie wyniku analizy komisji urbanistyczno-architektonicznej, co nie zostało uczynione ze względu na ,,obstrukcję" działania Wójta Gminy Z.. Wójt Gminy Z. nie przekazał wniosku z dnia 10 czerwca 2016 r. Radzie Gminy Z.. Skarżący zaznaczyli, że wniosek miał charakter samoistny i niezależny od wniosku złożonego do Wójta Gminy z tą samą datą. Wniosek dla Rady Gminy Z. nie stanowił w sensie prawnym "rozdzielnika" pisma dla Rady Gminy Z., gdyż zawierał całkowicie odmienny mechanizm procedowania, co jasno wynikało już z pierwszej strony pisma. Nadto Urząd Gminy Z. nie posiada oddzielnego biura podawczego dla Rady Gminy Z.. Pisma dla Rady Gminy Z. zgodnie z informacją zamieszczoną na tablicy Urzędu powinny być kierowane do sekretariatu, będącego "wewnętrzną" jednostką organizacyjną Wójta Gminy Z.. Pismo z dnia 10 czerwca 2016 r. zostało opatrzone w sekretariacie stemplem urzędu i czytelnym podpisem pracownicy sekretariatu, w górnym prawym rogu. W dalszej części skargi zaznaczono, że działka nr [...] była działką w części budowlaną, a w części rolną, oznaczoną w uchwale Rady Gmina Z. z dnia [...] r., nr [...] jako działka gruntu [...] i [...] z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową - MN, i jako grunt orny - R. Skarżący w dniu 20 grudnia 1996 r. uzyskali decyzję o warunkach zabudowy i w dniu 18 maja 1997 r. decyzję o pozwoleniu na budowę i rozpoczęli budowę domu jednorodzinnego. Teren nie był ujęty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dla części działki [...] uchwałą z dnia [...] r. Rady Gminy Z., działkę ujęto jako budowlaną, a w części przy rzece S. i na zachodzie jako rolną. Według skarżących taki stan uniemożliwia im dalszą rozbudowę przedmiotowej działki i zbyt daleko reglamentuje prawo własności w rozumieniu art. 140 k.c. Ze względu na wygaśnięcie obowiązywania planu pismem z dnia 10 czerwca 1016 r. kierowanym do Rady Gminy Z. domagali się oni od Rady Gminy, zajęcia stanowiska prawnego i faktycznego w przedmiotowej kwestii, tymczasem ocena Rady Gminy została "de facto" oceną Wójta Gminy Z., która bez konsultacji prawnej wykluczyła zbadanie uchwały przez Radę Gminy Z. i dokonała samodzielnie oceny podstawy prawnej, posiadając wykształcenie Wyższe Górnicze, nie legitymując się doświadczeniem na stanowiskach kierowniczych obejmując w 2015 r. urząd Wójta Gminy Z.. Z powyższego skarżący wyprowadzili zarzut naruszenia art. 27 u.p.z.p. polegający na wyłączeniu Rady Gminy z czynności. Wyjaśniono także, że na skutek błędów organizacyjnych podejmując uchwałę nr [...] z dnia [...] r. Rada Gminy Z., naruszyła art. 27 u.p.z.p.. Po wezwaniu Rady Gminy do sanowania skutków uchwały procedowanej z rażącym naruszeniem prawa i wskazaniu na działania Wójta Gminy Z. polegające na nieprzekazaniu wniosku z dnia 10 czerwca 2016 r. Radzie Gminy Z. podniesiono iż, M.M. na spotkaniu w gabinecie Wójta Gminy Z. w przedmiocie pisma z dnia 17 stycznia 2017 r. - w odpowiedzi na pytanie syna skarżących - kiedy zapoznał się z wnioskiem z dnia 10 czerwca 2016 r. - udzielił odpowiedzi, że " z wnioskiem zapoznałem się 18 stycznia 2017 r.". Zdaniem skarżących Rada Gminy nie widziała nic o istnieniu wniosku z dnia 10 czerwca 2016 r., który to "rzekomo" był przedmiotem analizy uchwały nr [...] z dnia [...] r. Ze względu na podane okoliczności skarżący wezwali Radę Gminy Z. do usunięcia naruszenia prawa. W ramach rozpoznawania tego wniosku odbyły się dwa posiedzenia Rady Gminy Z. w dniach 9 i 13 lutego 2017 r., nadto pismem z dnia 16 lutego 2017 r. kierowanym do Wojewody D. wnioskowano o wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego ze względu na zarzuty ujęte w wezwaniu. Opisując fakt wydania uchwały nr [...] w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa na sesji w dniu 13 lutego 2017 r. podniesiono zarzut jej podjęcia z mocą wsteczną, skoro jest ona opatrzona datą 9 lutego 2017 r. Dowodem na zasadność twierdzeń ma być nagranie z sesji rady i wydruk z systemu BIP. Wezwany do wyjaśnienia wskazanych wątpliwości Przewodniczący Rady pozostał bierny. Kontynuując uzasadnienie skargi skarżący mocno akcentowali dualizm postępowania inicjowanego wnioskami z dnia 10 czerwca 2016 r. wykazując ich niezależność polegającą na kierowaniu wystąpień zarówno do Wójta jak i Rady Gminy Z.. Wedle skarżących rozpoznane zostało tylko pismo do Wójta Gminy, zaś pismo do Rady nie zostało przekazane zgodnie z właściwością. Natomiast jako formę ,,instrumentalnego traktowania sprawy i próbę zamarkowania zaniechania przekazania adresatom wniosku" uznano wskazanie przez Wójta na sesji Rady Gminy Z. dnia 13 lutego 2017 r., że ,,pismo z dnia 10 czerwca 2016 r. dla "Rady Gminy Z." zostało przekazane Pani W.W. przewodniczącej Gminnej Komisji ds. Komisji Rozwoju Gospodarczego, Planu i Budżetu". W odpowiedzi na skargę reprezentowana przez pełnomocnika Rada Gminy Z. wniosła o oddalenie skargi. Po zrelacjonowaniu treści zaskarżonej uchwały oraz wskazaniu na twierdzenia zawarte w skardze organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżących, nie narusza ona żadnego interesu prawnego skarżących, co ma wynikać z samej istoty zaskarżonej uchwały. Powołując się na orzecznictwo organ wyjaśnił że uchwała, o której mowa w art. 32 ust. 2 u.p.z.p. ma charakter aktu kierownictwa wewnętrznego i jako taka nie wiąże w stosunkach zewnętrznych, a zatem nawet pośrednio nie kształtuje sytuacji prawno-planistycznej nieruchomości. Wobec tego zaskarżona uchwała nie naruszała interesu prawnego skarżących i z tej przyczyny skarga winna podlegać oddaleniu. W piśmie procesowym organu odniesiono się również do merytorycznych twierdzeń skarżących poprzez wyjaśnienie, że pismo skarżących zostało przekazane przez Wójta Gminy Z. osobie sporządzającej opinię urbanistyczną, a następnie uwzględnione w tejże, czego dowodem ma być zestawienie tabelaryczne sporządzone przez autorkę analizy. Wskazano też na oświadczenie K.G., z którego wynika, że zapoznała się ona z pismem wnioskodawców. Podano także, że procedując przy podejmowaniu uchwały dochowano zasad wynikających z art. 32 ust. 1 i 2 u.p.z.p.. Skarżący pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. nazwanym odpowiedzią na odpowiedź na skargę oświadczyli, że podtrzymują skargę w całości, natomiast podając rozbieżność w datach podjęcia uchwały dotyczącej wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( 9 lutego – 13 lutego 2017 r.), uznali, że nie wywołuje ona skutków prawnych jako uchwała nieistniejąca. Dodatkowo szeroko uzasadniali interes prawny i jego naruszenie, legitymujący do zaskarżenia uchwały. Innym pismem opatrzonym także datą 19 kwietnia 2017 r. skarżący zawnioskowali o pozostawienie odpowiedzi na skargę bez rozpoznania, co argumentowano brakiem legitymacji Wójta Gminy Z. do udzielenia pełnomocnictwa, gdyż Wójt ,,ze względu na zaniechanie leżące wyłącznie po jego stronie podlega wyłączeniu na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a.". Pismem procesowym z dnia 26 kwietnia 2017 r. skarżący wnieśli o pozostawienie odpowiedzi na skargę bez rozpoznania jako bezskutecznej. Zaś pismem datowanym na 12 maja 2017 r. ustanowiony przez skarżących profesjonalny pełnomocnik przedłożył poświadczone za zgodność załączniki do skargi i wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że cofa wniosek o zawieszenie postępowania, podtrzymuje skargę i wnioski dowodowe oraz przedłożył do akt sądowoadministracyjnych kopie dokumentów, w tym wniosku o ujawnienie informacji publicznej i protokołu z sesji Rady Gminy Z.. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie wniosków dowodowych (osobowych). Sąd postanowił nie uwzględnić wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że w myśl art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej –p.p.s.a.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący złożyli szereg wniosków dowodowych, które w ocenie Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie. Co do dowodów z dokumentów zauważyć należy, że skoro znajdywały się one w przekazanych Sadowi aktach administracyjnych zostały poddane analizie z urzędu, gdyż Sąd zobligowany jest rozpoznać sprawę w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy wynikający z akt sprawy. Co do wniosków dowodowych z przesłuchania wskazanych osób, czy dowodów dotyczących utrwalenia przebiegu sesji Rady Gminy Z. nie zasługiwały one na uwzględnienie, gdyż nie służyły wyjaśnieniu istoty sprawy. Skargą objęto bowiem uchwałę Rada Gminy Z. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie oceny aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze gminy Z., a nie uchwałę nr [...] dotyczącą rozpatrzenia wezwania do naruszenia prawa. Zarówno twierdzenia skarżących jak też wnioski dowodowe dotyczą procedowania nad rozpoznaniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a nie skarżonej uchwały, dlatego też nie mają wpływu na rozpoznanie skargi. Podobnie nie znalazł uzasadnienia wniosek o ,,pozostawienie bez rozpoznania odpowiedzi na skargę" ze względu na mankamenty udzielonego pełnomocnictwa. Sąd w składzie orzekającym nie dopatrzył się podstaw do uznania aby udzielone przez Wójta Gminy Z. pełnomocnictwo profesjonalnemu pełnomocnikowi było wadliwe lub niezgodne z prawem. Pozostając w sferze zagadnień formalnoprawnych zauważyć należy, że wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego został skutecznie cofnięty przez pełnomocnika skarżących na rozprawie. W przekonaniu Sądu w składzie orzekającym skarga okazała się niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem. Skarżący redagując skargę powołali się na interes prawny wynikający z przysługującego im prawa własności do nieruchomości, który został naruszony skarżoną uchwałą, w ten sposób, że nie mogą korzystać z tej nieruchomości zgodnie z zakładanymi planami. Warunkiem formalnym dopuszczalności skargi złożonej na uchwałę jest w szczególności wykazanie, że uchwała narusza przysługujący skarżącemu interes prawny bądź uprawnienie. W ocenie Sądu warunek ten w niniejszej sprawie się nie ziścił. Skarga na uchwałę Rady Gminy Z. z dniu [...] r. nr [...] w sprawie oceny aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze gminy nie może przynieść zakładanych przez skarżących rezultatów, gdyż z przyczyn dalej podanych nie podlega ona merytorycznej ocenie. Podkreślić trzeba, że ocena interesu prawnego skarżących legitymującego ich do wniesienia skargi na uchwałę musi być dokonana na gruncie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), gdzie warunkiem skuteczności skargi jest wykazanie istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a konkretną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Skarżący zobligowany jest do wykazania, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Skarżący musi więc wykazać naruszenie przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jego sytuację prawną. Dodatkowo naruszony interes prawny winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium istnienia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 wskazanej ustawy musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem. Wobec powiedzianego należy zwrócić uwagę na charakter zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 32 u.p.z.p. w celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach, o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego (ust. 1). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27 (ust. 2). Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1 (ust. 3). Względem charakteru uchwały w sprawie aktualności studium i planów miejscowych istnieje ugruntowane stanowisko prezentowane chociażby w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r. (sygn. II OSK 1773/08 - Lex nr 574412), w myśl którego ,,uchwała rady w sprawie stwierdzenia aktualności, podejmowana na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), nie może - w przeciwieństwie do uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a niekiedy nawet studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - naruszyć interesu prawnego właścicieli działek położonych na obszarze gminy. Uchwała w sprawie aktualności studium i planów miejscowych nie dość, że jest uchwałą o charakterze aktu kierownictwa wewnętrznego i jako taka nie wiąże w stosunkach zewnętrznych, to nawet pośrednio nie kształtuje sytuacji prawno-planistycznej nieruchomości. Jest aktem wyłącznie polityki przestrzennej, pozostającym bez wpływu i to nie tylko bezpośredniego ale nawet pośredniego na prawa i obowiązki obywateli (jednostek organizacyjnych). Jest zatem aktem o innym charakterze prawnym niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego czy nawet studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które zawierając wiążące ustalenia merytoryczne dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może w istocie rozstrzygać o sytuacji prawno-planistycznej nieruchomości. Celem uchwały rady gminy, podejmowanej w sprawie stwierdzenia aktualności studium i planów miejscowych jest przesądzenie o ewentualnej potrzebie działań planistycznych na określonych obszarach, tak aby funkcjonujące akty planistyczne (studium i plany miejscowe) nie zatracały waloru aktualności, mieszcząc się w szerszym, stanowiącym integralną całość, porządku przestrzennym". Podobne poglądy zawierają postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r. (sygn. akt II OSK 360/13 -Lex nr 1559718) czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2013 r. (sygn. akt IV SAB/Wa 69/13 - Lex nr 1523141). W świetle wskazanej jednolitej linii orzeczniczej przyjdzie stwierdzić, że skarżący nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny. Nie został bowiem wskazany konkretny, aktualny, realny i bezpośredni interes prawny, który miałby być naruszony. Co prawda skarżący posiadają nieruchomości położone w granicach objętych uchwałą z dnia [...] r. nr [...] jednak nie wpływa przedmiotowa uchwała w żaden sposób na możliwość czy niemożliwość zabudowy zgodnej z planami skarżących. Skarżona uchwała musi być odkodowywana jako akt stricte wewnętrzny skierowany do właściwego organu gminy, który nie oddziałuje bezpośrednio na prawa i obowiązki innych podmiotów, w tym właścicieli nieruchomości, znajdujących się na terenach objętych regulacjami planu bądź studium. Z tej przyczyny nie ingeruje ona w uprawnienia czy obowiązki właścicieli nieruchomości. Przy zakwalifikowaniu przedmiotowej uchwały jako aktu kierownictwa wewnętrznego, ze swej istoty nie powodującego możliwości naruszenia interesu prawnego skarżących, skarga okazała się niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Wobec powyższego Sąd orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.