II SA/Wr 221/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA - Alicja Palus (spr.), Sędzia WSA - Anna Siedlecka, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. wniosku A. S.A. z siedzibą w K. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi A. S. i A. S. na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie linii elektroenergetycznej 400 kV [...] postanawia: odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. A. S. i A.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy Ż. z dnia [...] r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie linii elektroenergetycznej 400 kV [...]. Pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r. A. SA, działając na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożyły wniosek o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika w postępowaniu wszczętym skargą A. i A. S.. W uzasadnieniu złożonego wniosku w pierwszej kolejności wskazano, że zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a., udział w postępowaniu w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt: II OZ 655/08 Naczelny Sąd Administracyjny w kontekście art. 33 p.p.s.a. wyjaśnił, iż "o interesie prawnym mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być także przepisy procesowe i ustrojowe". Dalej spółka wyjaśniła, że budowa dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741, z późn. zm.), natomiast A. są operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego w rozumieniu art. 9h w zw. z art. 9h1 ust. 1 w zw. z art. 9k ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. Nr 54, poz. 348 ze zm.), na którym spoczywa szereg ustawowych obowiązków w zakresie m.in. zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz rozbudowy sieci przesyłowej i połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Ponadto, spółka została wyznaczona operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] r., znak [...], na okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 1 lipca 2014 r. a następnie decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] r., znak [...], na dalszy okres - tj. od dnia 2 lipca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. Tym samym spółka wykonuje wszelkie ustawowe obowiązki operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego określone w art. 9c ust. 2 ww. ustawy. Kolejno wnioskodawca podał, że A. SA realizują też w ramach swoich ustawowych obowiązków inwestycję w zakresie budowy linii elektroenergetycznej 400 kV [...], do której to inwestycji odnosi się bezpośrednio kwestionowana w niniejszym postępowaniu uchwała Rady Gminy Ż. z dnia [...] r. Możliwość bowiem realizacji wskazanej wyżej inwestycji uzależniona jest od uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie trasy linii elektroenergetycznej. Tym samym spółka A. SA posiada interes prawny w utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały Rady Gminy Ż., co umożliwi jej wykonywanie jej obowiązków ustawowych jako operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego oraz dalszą realizację inwestycji w zakresie budowy linii elektroenergetycznej 400 kV [...]. Wobec powyższego spółka wskazała, że nie ulega wątpliwości, iż posiada interes prawny uprawniający ją do brania udziału w przedmiotowym postępowaniu, znajdujący oparcie w przepisach prawa materialnego, w szczególności art. 9c ust. 2 w zw. z art. 9h Prawa energetycznego. Tym samym, zdaniem spółki, wniosek o dopuszczenie spółki do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika jest w pełni uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, wyznaczonej na dzień 13 maja 2015 r., pełnomocnik wnioskodawcy podtrzymał wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. W świetle powyższego przepisu dopuszczenie podmiotu do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, może mieć miejsce wyłącznie w tym postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi staje się niejako "następstwem" postępowania administracyjnego. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca posłużył się pojęciem "postępowanie administracyjne", które jest pojęciem prawnym i nawiązuje do regulacji zawartej w art. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, która to jedynie postępowania enumeratywnie wymienione w tym przepisie uznaje za "postępowanie administracyjne". Do tak rozumianego "postępowania administracyjnego" odwołuje się również przepis art. 33 § 2 p.p.s.a., statuujący przesłanki dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym. Interes prawny osoby, która zgłasza swój udział w postępowaniu na prawach strony musi się zatem odnosić do postępowania administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 623/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 217/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga innej osoby, która zainicjowała to postępowanie sądowe powinna dotyczyć aktu wydanego w postępowaniu administracyjnym. Tymczasem uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie następuje w trybie postępowania administracyjnego, ale zgodnie z procedurą ustanowioną w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199). W procedurze tej nie mamy bowiem do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu k.p.a., gdyż procedura planistyczna jest odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, a stanowi o trybie postępowania w sprawie projektowania, uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadmienić także należy, że z brzmienia art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) wynika, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność aktu z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. W przeciwieństwie bowiem do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia stwarza dopiero możliwość przeprowadzenia merytorycznej oceny rodzaju tego naruszenia wobec podmiotu kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność uchwały. Natomiast inny podmiot, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1354/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdyby bowiem interes tego podmiotu został przedmiotową uchwałą naruszony, wówczas mógłby on po wyczerpaniu procedury z art. 101 cytowanej ustawy samodzielnie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Wnioskodawca nie znajduje się więc w takiej samej sytuacji prawnej wobec skutków prawnych zaskarżonej uchwały jak skarżący. Skarżący bowiem wnoszą o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały z powołaniem się na naruszenie przysługującego im właśnie, indywidualnego i skonkretyzowanego interesu prawnego. Natomiast wnioskodawca powołuje się na przysługiwanie mu interesu w oddaleniu skargi, co też wyartykułował wprost w złożonym wniosku. W rezultacie pragnie on stać się pomocnikiem procesowymi organu, a dopuszczenia takich osób – jak interwenientów w procedurze cywilnej – ustawa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 425/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym inny podmiot, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dokonywana bowiem ocena naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność danej uchwały. Nadto, zdaniem Sądu, argumentacja wskazana we wniosku nie potwierdza, jakoby wynik postępowania sądowego dotyczył interesu prawnego wnioskodawcy. Argumentacja sięgająca do przepisów Prawa energetycznego, w których spółka upatruje źródła swego interesu prawnego nie może, w ocenie Sądu, być argumentem za dopuszczeniem spółki do udziału w sprawie w trybie art. 33 § 2 p.p.s.a. W świetle zatem wskazanych regulacji normatywnych i przywołanych poglądów judykatury, brak jest w niniejszej sprawie podstaw do dopuszczenia A. SA do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi A. S. i A. S. na uchwałę Nr [...]Rady Gminy Ż. z dnia [...] r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie linii elektroenergetycznej 400 kV [...]. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.