II SA/Wr 269/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi J.B., A.K. i E.W. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi P., N.W.G. i W. postanawia zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Po myśli art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Skład orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że powyższą przesłankę zawieszenia postępowania, upoważniającą sąd administracyjny do zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy jego rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, należy ujmować szeroko, a przyjmowana interpretacja zdaje się wychodzić poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, przyjmując, że każde postępowanie przed organami państwa może być uznane za prejudycjalne dla toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GZ 141/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 882/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302- 303). Zależność, o której mowa w powołanym przepisie oznacza, że związek między postępowaniami, o których w nim mowa, powinien być realny i faktyczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi P., N.W.G. i W.. Pismem z dnia 9 maja 2012 r. pełnomocnik Rady Gminy wniósł o zawieszenie postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. pełnomocnik skarżących oświadczyła, że nie wyraża zgody na zawieszenie postępowania i wnosi o rozpoznanie sprawy. Jak wynika zaś z akt sprawy II SA/Wr 216/12 skargę na w/w uchwałę wniósł Wojewoda D.. Postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r. WSA we Wrocławiu zawiesił postępowanie na zgodny wniosek stron. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na uzasadnienie wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie II SA/Wr 216/12, w którym strona wskazała, że od 3 kwietnia 2012 r. strony prowadzą prezentacje opcji wzajemnych stanowisk w tym postępowaniu jak i w szeregu podobnych zagadnień planistyczno-inwestycyjnych dotyczących także innych gmin Województwa D. czy też Województwa W.. Trwa także korespondencja w tym w zakresie ocenno-interpretacyjna z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Elementy zapisów uchwałodawczych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla takich j/w zamierzeń inwestycyjnych są przedmiotem szeregu analiz celowościowych i prawnych. W sprawach tego rodzaju zapadają ostatnio przed sądami administracyjnymi nieprawomocne jeszcze orzeczenia. W tym kontekście przedmiot sporu sądowego zawisłego przed WSA we Wrocławiu z pewnością z punktu widzenia stron i uczestników tego postępowania jest i wymaga wciąż aktualizacyjnych rozwiązań i analiz tak, co do akcji i stanowisk procesowych, jak i merytorycznych w tym zakresie. W piśmie z dnia 16 maja 2012 r. Wojewoda wskazał zaś, że w dniu 11 maja 2012 r. otrzymał pismo Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] wskazujące na dokonanie analizy prawnej uchwał kilku gmin województwa d. w sprawie lokalizacji elektrowni wiatrowych. W piśmie tym wymieniono również zaskarżoną uchwałę Rady Gminy P. Nr [...]. W celu zajęcia przez organ nadzoru wobec wszystkich wymienionych uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lokalizujących elektrownie wiatrowe jednolitego stanowiska, zasadnym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Ponadto Wojewoda zwrócił uwagę na ostatnie orzeczenia, które zostały wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w tym w dniu 12 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OSK 60/12 oraz o sygn. akt II OSK 94/12. W orzeczeniach tych Sąd stwierdził, że procedurze odrolnienia podlegają wyłącznie poszczególne lokalizacje turbin wiatrowych na gruntach, traktowane odrębnie i nie podlegające sumowaniu. Orzeczenia te są istotne dla rozpoznania sprawy, bowiem przedmiot orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zbliżony do zarzutów istotnego naruszenia prawa skierowanych wobec uchwały Rady Gminy P. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi P., N.W.G. i W.. Wojewoda D. zarzucił m.in. naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę stanowisko strony przeciwnej, zasadnym jest zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie na zgodny wniosek stron. W nadesłanym przez Wojewodę piśmie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] zobowiązano natomiast wojewodę, w związku z licznymi skargami z terenu województwa d. (wśród których znajduje się skarga na zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę), w których zwrócono uwagę na naruszenie procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w przypadku lokalizacji elektrowni wiatrowych poprzez pominięcie występowania przez gminy o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, wymaganej przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, mając na względzie przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do oceny zgodności m.in. zaskarżonej uchwały z przepisami prawnymi. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności oraz przywołane regulacje normatywne uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniająca Sąd do zawieszenia niniejszego postępowania. Bez wątpienia bowiem podjęcie w niniejszej sprawie orzeczenia, w którym zachodzić będzie konieczność wypowiedzenia się w kwestii naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego skarżących, zależy od uprzedniego zakończenia się postępowania w sprawie II SA/Wr 216/12, w której skargę wniósł Wojewoda D.. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt II OSK 355/11, publ. Lex nr 920623) "obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.". Od zbadania zatem, czy zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała narusza obiektywny porządek prawny, do czego uprawniony jest Sąd w sprawie ze skargi Wojewody D. o sygn. akt II SA/Wr 216/12, zależy rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Uwzględniając powyższe okoliczności oraz powołany wyżej przepis art. 125 § 1 pkt 1, należało stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Stąd orzeczono jak w sentencji.