II SA/Wr 283/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Starosty L. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania sporu o właściwość postanawia: I. odrzucić skargę; II. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Starosta L. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej jako: "SKO") z dnia [...] IX 2020 r. w przedmiocie rozpoznania sporu o właściwość. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując na następujące okoliczności. Skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] VII 2020 r. wniósł do SKO o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Wójtem Gminy L. o właściwość poprzez wskazanie na podstawie art. 26 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 XII 2002 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779) Wójta Gminy L. jako organu właściwego do załatwienia sprawy nakazania posiadaczowi odpadów zgromadzonych po dniu [...] VI 2016 r. na działce nr [...] i nr [...], obręb [...], gmina L., usunięcie takich odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania i zgromadzonych bez posiadania wymaganego zezwolenia. SKO w piśmie z dnia [...] IX 2020 r. (nr [...]) wyjaśniło, iż opisany przez skarżącego spór pomiędzy nim a Wójtem Gminy L. sprowadza się do kwestii, który z organów jest właściwy do wyegzekwowania usunięcia odpadów z terenu działek nr [...] i nr [...] (poprzednio nr [...]), obręb [...], nagromadzonych tam po wydaniu przez Starostę L. SKO stwierdziło, że w przedstawionej w piśmie Starosty L. sprawie nie ma do czynienia ze sporem o właściwość o jakim mowa w art. 22 ustawy z dnia 14 VI 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej jako: "kpa"). Pismem z dnia [...] X 2020 r. skarżący wniósł do SKO ponaglenie w sprawie rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, które zostało uznane za nieuzasadnione postanowieniem z dnia [...] X 2020 r. (nr [...]). Skarżący w piśmie z dnia [...] XI 2020 r. zażądał wskazania, jaki charakter ma treść pisma z dnia [...] IX 2020 r. W odpowiedzi z dnia [...] XI 2020 r. SKO stwierdziło, że sprawa dot. pisma skarżącego z dnia [...] VII 2020 r. została załatwiona. Wobec tej informacji skarżący stwierdził, że pismo SKO z dnia [...] IX 2020 r. stanowi załatwienie sprawy, a więc stanowi ono orzeczenie w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570). Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że zarówno w piśmie z dnia [...] XI 2020 r., jak i z dnia [...] IX 2020 r. nie wskazano na prawo do wniesienia skargi na "załatwienie sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że Sąd zgadza się z wyrażonym w orzecznictwie stanowiskiem zgodnie, z którym samo przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinno być poprzedzone ustaleniem, jaki akt lub czynność organu administracji publicznej jest przedmiotem zaskarżenia tą skargą. Od rodzaju czynności bądź aktu kwestionowanego w skardze może bowiem zależeć w szczególności to, czy do rozpoznania sprawy właściwy jest sąd administracyjny (zob. post. NSA z dnia 7 IX 2010 r., II GZ 233/10 – publ. CBOSA). Gdyby bowiem okazało się, że skarga z tego powodu byłaby niedopuszczalna i jako taka podlegałaby odrzuceniu, to bezprzedmiotowe byłoby w takim przypadku rozpoznawanie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Rozważanie samej możliwości przywrócenia terminu do wniesienia nieznanej procedurze skargi uznać należałoby za niedopuszczalne, bowiem termin taki w ogóle nie istniał (zob. post. WSA w Warszawie z dnia 2 X 2009 r., V SA/Wa 1429/09 – publ. CBOSA). Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kpa oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 VIII 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kwestię określenia organów właściwych do rozstrzygania sporów o właściwość między organami administracji normuje art. 22 kpa. Słusznie wskazuje się w literaturze, że postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu o właściwość nie jest postępowaniem administracyjnym. Rozstrzygnięcie sporu o właściwość nie następuje ani w formie decyzji, ani w formie postanowienia. Na rozstrzygnięcie sporu o właściwość nie przysługują środki odwoławcze w toku instancji, ani skarga do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, str.162-163, Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 22 Kodeksu postępowania administracyjnego, publ. LEX/el., post. NSA z dnia 28 III 1991 r., SA/Lu 218/91, publ. ONSA 1991, nr 1, poz. 30). Rozstrzygnięcia sporu o właściwość nie można zaklasyfikować do rozstrzygnięć, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Skoro na rozstrzygnięcie sporu o właściwość skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, nie jest możliwe jej rozpatrzenie przez Sąd. Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego dotyczącej braku poinformowania go o możliwości zaskarżenia pisma z dnia [...] IX 2020 r. stanowiącego "załatwienie sprawy" to stwierdzić należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie jej nie podziela. W niniejszej sprawie pismo, które skarżący uczynił przedmiotem zaskarżenia nie zostało bowiem wydane w postępowaniu administracyjnym, a zatem nie mają do niego zastosowania przepisy k.p.a. nakazujące pouczanie strony w zakresie środków zaskarżenia i związane z tym konsekwencje braku pouczenia lub pouczenia nieprawidłowego. Podzielić należy pogląd, że zasada informowania (pouczania) jest stosowana wyłącznie w ramach postępowań unormowanych przez kpa (zob. np. tezę pierwszą wyroku NSA z dnia 20 VI 1997 r., SA/Sz 1114/96, publ. - CBOSA). Wskazać też trzeba, że granice czasowe realizacji obowiązków organu administracji publicznej wynikających z art. 9 kpa są co do zasady postrzegane jako wyznaczone granicami postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został trafny pogląd, że obowiązki wynikające z omawianej zasady są związane bezpośrednio z toczącym się postępowaniem administracyjnym (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 V 2009 r., II SA/Lu 126/09, publ. - CBOSA), a więc mają miejsce w ściśle określonych ramach, a mianowicie od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego do momentu jego zakończenia, a tym samym nie występuje ono już po zakończeniu postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 IX 2009 r., IV SA/Gl 1015/08; por. też wyrok NSA z dnia 3 III 2006 r., I OSK 991/05, publ. - CBOSA). W odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu to wyjaśnić należy, że ewentualne uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu skutkowałoby przywróceniem terminu do wniesienia skargi, która podlegałaby odrzuceniu. Jak już wcześniej wskazano rozważanie samej możliwości przywrócenia terminu do wniesienia nieznanej procedurze skargi uznać należałoby za niedopuszczalne, bowiem termin taki w ogóle nie istniał. Wobec tego odrzucenie skargi z omówionych już powodów oznacza, że za niedopuszczalny należało uznać wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Stosownie bowiem do art. 88 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzekł jak w pkt I sentencji. O odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd orzekł na podstawie art. 88 ppsa.