II SA/Wr 298/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Asesor WSA Malwina Jaworska - Wołyniak, Protokolant: Starszy specjalista Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S[...] w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 7 marca 2024 r. nr SKO 4131/12/2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2024 roku, nr SKO 4131/59/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, po wszczęciu na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, wniesiony w trybie art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094), postępowania administracyjnego w sprawię stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r., nr 0Ś 220.9.2022 w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. 6 Stanowiska" zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.): odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r., Nr BOŚ.6220.9.2022 w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Nr BOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023 r. Prezydent Miasta Ś. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.:" Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. Dnia 20.11.2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu wpłynął wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 25.10.2023 r. wniesiony w trybie art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.6220.9.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: Rozbudowa ziemnozwarciowych elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. We wniosku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wskazał, że postanowieniem znak WOOŚ.4220.739.2022. MN.3 z dnia 6.12.2023r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Prezydent po uzyskaniu tego stanowiska decyzją z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.6220.9.2022 umorzył postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazując, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikowało się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko wobec czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wskazało że zgodnie z art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) dalej k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest traktowane jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art.157 i następnych k.p.a. Jest to samodzielne postępowanie administracyjne, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie w trybie nieważnościowym, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne. Oznacza to, że rozstrzyga on tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanego aktu przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (tak wyrok wsa w Warszawie z dnia 14.07.2011 r. SA/Wa 264/11 LEX nr 1150798). Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy organ, w tym wypadku Kolegium, orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego, obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 roku, sygn. akt. II OSK 1174/05). Powyższe oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, ostatecznej ma na celu jedynie wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją. W żadnym wypadku organ nadzoru nie może w tym trybie orzekać tak jak organ odwoławczy, który jest zobowiązany do rozpatrzenia sprawy od początku i pod każdym możliwym względem. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie istnienia wady decyzji określonej w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy, w której ta decyzja została wydana. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie lub niemerytorycznie nie została dotknięta ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem prawa wyliczonym enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Wobec powyższego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji NrBOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023 r. Prezydenta Miasta Ś. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia Kolegium jest upoważnione do rozpatrzenia istnienia przesłanek opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. i czy w sprawie nie wystąpiła przeszkoda, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a., w myśl którego nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a nieodwracalne skutki prawne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 roku sygn. akt ISA/Wa 1142/06). Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 k.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a jest zobligowany do zajęcia się wyłącznie sprawami prawnymi i nie ma możliwości dokonywania ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie ma możliwości uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w efekcie doprowadziłoby do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych jak i dotyczących prawa materialnego. W postępowaniu nieważnościowym ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające ją postępowanie. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe (por. wyrok . VII SA/Wa 2508/10 z 31.05. 2011 r. wsa w Warszawie LEX nr 996758 ). Wyliczenie przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji zawiera art. 156 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3)dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Katalog zawarty w powołanym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie podlegają wykładni rozszerzającej. W konsekwencji takiego stanu rzeczy Kolegium, zobowiązane jest dokonać rozstrzygnięcia z punktu widzenia wszystkich przesłanek opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. W sprawie przedmiotem stwierdzenia nieważności decyzji jest decyzja Prezydenta Miasta Ś. Nr BOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023r. Prezydent Miasta Ś. umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. W pierwszej kolejności zbadać należy zatem czy w sprawie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 1, 3-7 k.p.a. Rozpatrując przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy stwierdzić, iż nie zachodzi w sprawie przesłanka, dotycząca naruszenia przepisów o właściwości określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzja została bowiem wydana przez organ właściwy rzeczowo. Nie zachodzi w sprawie przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - bowiem sprawa nie była rozstrzygnięta inną decyzja ostateczną. W sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem decyzja nie została skierowana do osób nie będących stronami w sprawie. Nie zachodzi w sprawie przesłanka niewykonalności decyzji w dniu jej wydania o charakterze trwałym, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie tej przesłanki uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków: a/ niewykonalność decyzji musi istnieć w momencie jej wydania (np. zmiana stanu prawnego obejmująca datę wydania decyzji), b/ niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały (adresat decyzji jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków). Nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 §1 pkt 6 k.p.a., że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Rozpatrując tę przesłankę należy wskazać, że do zakresu pojęcia "czyn zagrożony karą" zalicza się czyny zagrożone sankcją kamą przewidzianą w kodeksie karnym, kodeksie karnoskarbowym, kodeksie wykroczeń oraz w innych przepisach pozakodeksowych. Wykonanie kwestionowanej decyzji nie rodzi sankcji karnych określonych wskazanymi aktami. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt.7 k.p.a., a dotycząca istnienia wady powodującej nieważność decyzji z mocy prawa. Przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Należy zatem zbadać czy w sprawie zachodzi przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej lub przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a, W tym miejscu organ podnosi, iż rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa, które zaważyło na treści decyzji. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze, gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Dalej organ wskazuje, że k.p.a. mówi oddzielnie "o naruszeniu prawa" i oddzielnie "o rażącym naruszeniu prawa". Jeżeli chodzi o "naruszenie prawa", to przyjmuje się, że może ono polegać na błędnej wykładni lub nienależytym zastosowaniu prawa. Podkreślenia wymaga, że nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Mając na względzie, że "rażące naruszenie prawa nie może być utożsamianie z każdym "naruszeniem prawa". W związku z tym dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Pojęcie "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlega ścisłej wykładni. Uwzględnienie wskazań wynikających z takiej wykładni, a także wniosków prowadzonych z wykładni gramatycznej uzasadnia tezę, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 373/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażące naruszenie prawa występuje zatem w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W postępowaniu nieważnosciowym organ administracji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie, o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji ( por. wyrok II OSK 968/10 NSA w Warszawie z 09.06.2011 r. LEX nr 1083720). Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, co oznacza, że badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności (I OSK 1034/10 wyrok NSA w Warszawie z 12.05.2011 r. LEX nr 1080852). Organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zobligowany do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, m.in. że doszło do rażącego naruszenia prawa i la czym ono polegało (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). K.p.a. rozróżnia "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa", nie każde naruszenie prawa wywołuje skutki prawne. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenia prawa i wywołuje najdalej idące konsekwencje prawne, dlatego też podlega ścisłej wykładni (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r., sygn. akt IV SA 90/89; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 828/13). Przedmiotem rażącego naruszenia prawa są najczęściej przepisy prawa materialnego. Skuteczność zarzutów przedstawionych przez pryzmat rażącego naruszenia prawa zależy więc od wykazania szczególnej wadliwości decyzji administracyjnej podjętych w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości aktów administracyjnych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Chodzi tu zatem o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć poprzez wyeliminowanie z obrotu obarczonego tymi wadami aktu administracyjnego. Nie zachodzi w sprawie przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - bowiem decyzja Prezydenta Miasta Ś. Nr BOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023r. umarzająca postępowanie w sprawić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnia, że przez pojęcie "rażącego naruszenia prawa", o jakim mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., należy rozumieć wyraźne naruszenie, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego. Chodzi o takie sytuacje, gdy zestawienie treści aktu prawnego z treścią przepisu prowadzi do wniosku w sposób nie budzący wątpliwości, że pozostają one w sprzeczności. Naruszenie przepisów proceduralnych może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności badanego aktu, jeżeli zostało wyszczególnione w art. 156 § 1 k.p.a. (np. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, niewykonalność decyzji). Inne naruszenia przepisów proceduralnych nie mogą być kwalifikowane jako wyczerpujące dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa. T. S.A. z siedzibą w K. złożyła w dniu 30.08.2022 r. do Prezydenta Miasta Ś. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych wraz z jednoczesnym wyposażeniem tych stanowisk w najnowszą aparaturę probierczą i kontrolnopomiarową, zapewniającą zwiększenie bezpieczeństwa personelu stacji. Postanowieniem znak WOOŚ.4220.739.2022. MN.3 z dnia 6.12.2022 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia pn.:" Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś., nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W trakcie prowadzonego przez Prezydenta Miasta Ś. postępowania administracyjnego przeanalizowano dokumentację i wniosek oraz dokumenty sporządzone po zrealizowaniu inwestycji zgromadzone w aktach pierwszej instancji. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że prace przeprowadzone zostały na stacji o nazwie [...] S., ale dotyczą tylko urządzeń o napięciu znamionowym 20 KV, a więc mniejszym niż 110 kV, co skutkuje brakiem kwalifikacji omawianej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2016 r., poz. 71), która to kwalifikacja zobowiązuje inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro przeprowadzone prace dotyczą tylko urządzeń o napięciu znamionowym 20 kV, a więc mniejszym niż 110 kV, dla zrealizowanej w 2016 r. inwestycji przepisy prawa nie wymagały uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ zrealizowane prace wykonane prace nie polegały na zrealizowaniu przedsięwzięcia określonego w §. 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. Zatem przy wydaniu decyzji z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.6220.9.2022, którą Prezydent Miasta Ś. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła fundacja. Decyzją z dnia z dnia 7 marca 2024 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1, po wszczęciu postępowania administracyjnego na skutek wniosku Stowarzyszenia E. z/s w Ś. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 16.01.2024 r. Nr SKO 4131/59/2023 wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta w Ś. z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.622C'.9.2022 w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozlwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 16 stycznia 2024 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.6220.9.2022. Z motywów, jakie wskazał organ orzekając w ten sposób wynika, iż kolegium wzięło pod uwagę okoliczność, że w toku rozpoznania sprawy umorzył postępowanie w sprawie 'wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia organ pierwszej instancji uzyskał stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu o tym, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - wobec tego umorzył postępowanie, uznając, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W dniu 12.02.2024 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu wpłynęło pismo wniesione przez Stowarzyszenie E. w Ś. z dnia 8.02.2024 r. o ponowne rozpatrzenie wniosku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 25.10.2023 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu, czy decyzja Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.03.2023 r. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa skutkującym w myśl art. 156 § 1 k.p.a., stwierdzeniem nieważności decyzji. Stowarzyszenie E. w Ś. w złożonym wniosku podniosło, min. iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa oraz z naruszeniem wartości takich jak zdrowie i życie. W ocenie Stowarzyszenia materiał dowody zebrany w sprawie świadczy o szkodliwym oddziaływaniu mikrofal emitowanych przez T. z jego działki nr [...] (w kumulacji z indukcją magnetyczną) do organizmów ludności. Ponadto Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisu art. 2, art. 68.3, art. 68.4 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a., bowiem wydana w sprawie decyzja organu pierwszej instancji "legalizuje trucie, powalanie chorobami, okaleczanie i uśmiercanie ludności w otoczeniu działki T. nr [...]". Zdaniem Stowarzyszenia "proceder ten jest uprawiany od 2001 r. w imię maksymalnych zysków T. oraz niemieckiego operatora T.(1)". Ponadto Stowarzyszenie podniosło, iż T. czerpie zyski z eksploatacji na swojej działce nr [...] mając równocześnie wiedzę o wyniszczeniu środowiska i zdrowia ludności w otoczeniu jego działki przez skumulowanie szkodliwości wnikającej do organizmów ludności indukcji magnetycznej i mikrofal. W ocenie Stowarzyszenia powyższe okoliczności świadczą, w myśl art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a., o rażącym naruszeniu przepisów prawa, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej w sprawie decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się w pierwszej kolejności do podstaw stwierdzenia nieważności decyzji wskazało, że zgodnie z treścią przepisu art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Instytucja stwierdzenia nieważności stanowi zatem nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji i stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to też, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może stanowić skuteczną podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie. W orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (porównaj wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36). Zatem o przyjęciu, że dany akt administracyjny został wydany z rażącym naruszeniem prawa decydują następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje społeczne lub gospodarcze (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn.. akt I OSK 1900/13). Innymi słowy oczywistość naruszenia prawa polega na niebudzącej wątpliwości sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki wywołane decyzją uznaną za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia powodujące, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Dla ustalenia charakteru przepisu, który został naruszony, konieczne jest dokonanie oceny w konkretnej sprawie, tj. funkcji jaką pełni dany przepis w relacji do całej regulacji dotyczącej tego rodzaju sprawy oraz czy naruszenie tego przepisu miało rzeczywiście wpływ na treść decyzji administracyjnej. Jak wskazano na wstępie, stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy organ administracji publicznej ustali, że decyzja w sposób oczywisty narusza konkretny przepis prawa - czyli dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 k.p.a. Jak już wskazano w uzasadnieniu decyzji z dnia 16 stycznia 2024 r., przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie, czy decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie lub niemerytorycznie, nie została dotknięta ciężkim kwalifikowanym naruszeniem prawa wyliczonym enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Nr BOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023 r. Prezydenta Miasta w Ś. wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn,: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanych na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz [...] w Ś. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu jest upoważnione do rozpatrzenia istnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest zatem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt. 1-7 k.p.a. W świetle powyższego, zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie E. w Ś., a dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji oraz zarzuty dotyczące szkodliwego oddziaływania mikrofal emitowanych przez T. z jego działki nr [...] (w kumulacji z indukcją magnetyczną) do organizmów ludności, są nieuzasadnione. W rozpatrywanej sprawie istotną kwestią jest, iż postanowieniem z dnia 6.12.2022 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś., nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Co istotne, ze zgromadzonych dokumentów w trakcie prowadzonego postępowania przed organem pierwszej instancji wynika, iż prace przeprowadzone zostały na stacji o nazwie [...] S., ale dotyczą tylko urządzeń o napięciu znamionowym 20 KV, a zatem mniejszym niż 110 kV, co przesądza o braku kwalifikacji tej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), która to kwalifikacja zobowiązuje inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dostrzec należy, że skoro przeprowadzone prace dotyczą tylko urządzeń o napięciu znamionowym 20 kV, a zatem mniejszym niż 110 kV, dla zrealizowanej w 2016 r. inwestycji przepisy prawa nie wymagały uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z tej przyczyny, że wykonane prace nie polegały na zrealizowaniu przedsięwzięcia określonego w § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 6. Mając na względzie wszystkie wskazane wyżej okoliczności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.6220.9.2022 wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego w sprawie przedsięwzięcia, nie doszło do rażącego naruszenia prawa, które w konsekwencji mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 kpa. Skargę na ostateczną decyzję do sądu złożyło stowarzyszenie, które wniosło o stwierdzenie nieważności ostatecznej Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO 4131/12/2023 z dnia 07.03.2024 r., poprzedzającej ją decyzji SKO nr SKO 4131/59/2023 z dnia 16.01.2024r. oraz decyzji Prezydenta Ś. nr 23/2023 z dnia 23.02.2023r., umarzających postępowanie w sprawie wydania dla Firmy T. S. A. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zrealizowanego w 2016r. przedsięwzięcia p.n.: ,,Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołów kompensacji prądów ziemnozwarciowych, zlokalizowanej na działce T. nr [...] (uprzednio [...]), AM-[...], obręb [...], O., przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w Ś. Strona podnosi, że wszystkie powyższe trzy decyzje zostały dotknięte potwierdzeniem nieprawdy, że na działce T. nr [...] nie istnieje potężna stacja bazowa telefonii komórkowej i mobilnego Internetu nr [...] [3], wyniszczająca w kumulacji z TRAFOSTACJĄ [2] środowisko i zdrowie ludności oraz fikcyjnym/myślowym odłączeniem 2 nowo zbudowanych stanowisk zespołów kompensacji prądów ziemnozwarciowych od elektroenergetycznej linii przesyłowej 110 kV będącej budowlą, dla obejścia licznego, wypływającego z Konstytucji RP prawa. Stowarzyszenie wyraża głębokie niezadowolenie z decyzji SKO nr SKO 4131/12/2023 z dnia 07.03.2024r., poprzedzającej decyzji SKO nr SKO 4131/59/2023 z dnia 16.01.2024 r. oraz decyzji Prezydenta Ś. nr 23/2023 z dnia 23.02.2023r., dotkniętych: a) celowym zatajeniem stanu faktycznego na działce nr [...] {[2]+[3]}, dla wprowadzenia w błąd organów współdziałających i uzyskania od nich korzystnych dla T. postanowień/opinii, b) fikcyjnym/myślowym odłączeniem 2 nowo zbudowanych stanowisk zespołów kompensacji prądów ziemnozwarciowych od elektroenergetycznej linii przesyłowej 110 kV będącej budowlą, dla obejścia na korzyść T. licznych przepisów prawa c) obejścia przez T. Decyzji DWINB oraz ugruntowanego orzecznictwa NSA. Stowarzyszenie podtrzymuje zarzuty, wskazania i dowody zawarte: a) w skierowanych do PREZYDENTA (w ramach postępowania) naszych pism o nr [...] z dnia 14.11.2022r. [24]; nr [...] z dnia 12.06.2023 r. [28], nr [...] z dnia 30.10.2023r. [31] (w aktach SKO), b) w skierowanych do SKO n. pismach nr [...] z dnia 02.01.2024. [35] i nr [...] z dnia 08.02.2024 r. (w aktach SKO). Stowarzyszenie wskazuje na następujący (jego zdaniem) przebieg sprawy: w roku 1999 T. eksploatował na swojej działce nr [...] (obecnie nr [...]) TRAFO [...] S. Wg aktualnego stanu faktycznego i prawnego, TRAFO emituje do organizmów ludności zamieszkałej w pobliskich spółdzielczych blokach oraz otaczającego środowiska, indukcję magnetyczną 50 [Hz], generującą skutki biologiczne jak w Tabeli 1 na str. 3 skargi. Za skutki te niesie odpowiedzialność T., jako właściciel działki nr [...].Odpowiedzialność ta jest usankcjonowana w przepisach: ustawy POŚ, art. art. 322 i 323, ustawy Kodeks cywilny [56], art. 143 i 144. Skutki biologiczne generowane przez TRAFO T. w otoczeniu jego działki nr [...] – jak w tabeli 1, zawartej w skardze, a powodującej (zdaniem strony) szereg chorób, wymienionych w skardze, a wynikających z indukcji magnetycznej o podanej w skardze mocy. Obowiązujący w 1999 r. miejscowy plan zagospodarowanie przestrzennego nie zawierał żadnego prawnego tytułu/umocowania do legalizacji przez prezydenta i starostę lokalizacji, budowy i eksploatacji SBTK. W związku z tym prezydent wydał decyzję lokalizacyjną nr 113/99, zaś Starosta Ś. decyzje o pozwoleniu na budowę nr 114/2000, w oparciu o następujący ogólny bełkot w § 12 mpzp: ,,§ 12 warunki zabudowy/modernizacji/ i zagospodarowania terenu będącego ustaleniami - właściwego do ich określania - planu należy uzupełnić o ustalenia szczególnie właściwe dla przedmiotu ich formułowania". Oparte na powyższym bełkocie decyzje stanowiące szokującą obrazę przepisów wg art. 34 i art. 40.1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - sygn. Dz.U.1994.89.415 [46] o zagospodarowaniu przestrzennym, pozostają do dziś w obrocie prawnym i są starannie strzeżone przez prezydenta, czego dowodem jest jego ostatnia decyzja nr 23/2023, stanowiąca między innymi przedmiot niniejszej skargi. Operator P. (obecnie T.(1)) dysponując tytułem prawnym od T. na służebność działki nr [...] oraz decyzjami administracyjnymi jak w p. 2.4, zbudował w 2000 r. SBTK nr [...] i następnie dokonywał jej kolejnych rozbudów aż do osiągnięcia w 2023 r. sumarycznej mocy emisji mikrofal (EIRP) ponad milion Wat [3]. Wg aktualnego stanu faktycznego i prawnego, SBTK nr [...] emituje do organizmów ludności zamieszkałej w pobliskich spółdzielczych blokach oraz otaczającego środowiska mikrofale, generujące skutki biologiczne jak w Tabeli 2 skargi. Za skutki te niesie odpowiedzialność T., jako właściciel działki nr [...]. Odpowiedzialność ta jest usankcjonowana w przepisach: ustawy POŚ [57], art. art. 322 i 323, ustawy kodeks cywilny [56], art. 143 i 144. 2.6 skutki biologiczne generowane przez SBTK nr [...] w otoczeniu działki T. nr [...].[tabela 2]L. gęstość mocy modulowanych, rodzaj choroby mikrofal [μW/m2]. Powodują- Norma sanit. wg choroby. Dz.U.2019.2448[51]. Dalej skarga podaje konkretne jednostki chorobowe, które zdaniem autora, powoduje promieniowanie takie, jak na spornej działce. Zgodnie z prawami Natury (bioelektroniki, medycyny), zapisem na str. 15 EKSPERTYZY nr [...] [7], przepisem wg art. 63.1 pkt 1 b) Ustawy OOŚ [55] oraz wykładnią NSA nr BO.511.4.2021 [39] - szkodliwości zestawione w Tabelach 1 i 2 podlegają kumulacji. Powoduje to w otoczeniu działki nr [...] wzrost zachorowalności ludności na liczne schorzenia, zestawione w załączonej do EKSPERTYZY nr [...] Tabeli 1, w tym szczególnie na złośliwe nowotwory [9]. Proceder ten jest uprawiany przez T. i T.(1) bez oceny i decyzji prezydenta w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludności w otoczeniu działki nr [...] - pr. up. porównać dowód nr [...] z dnia 17.10.2023 r. Zgonie z przepisem wg art. 3 pkt 3) Prawa budowlanego [52] oraz decyzją DWINB nr 671/2022 [18] i orzecznictwem NSA, doprowadzona na działkę nr [...] przesyłowa linia elektroenergetyczna 110 kV wraz z przynależnymi urządzeniami budowlanymi eksploatowanymi na TRAFO - stanowi techniczno-użytkową całość - czyli budowlę. W 2016 r. T. dokonał rozbudowy tej budowli, budując na TRAFO w nowej lokalizacji, bez pozwolenia na budowę - dwa potężne stanowiska kompensacji prądów ziemnozwarciowych jak na Foto [2]. W związku z tym, Stowarzyszenie kierując się przepisem wg § 3.1 pkt 7) katalogu szkodliwych przedsięwzięć - Dz.U.2016.71, wystąpiło do PINB-Ś. z żądaniem o podjęcie naprawczego postępowania budowlanego. W trakcie biegnącego naprawczego postępowania administracyjnego a następnie procesowego. Sąd wskazał w wyroku z dnia 10.12.2019 r. o sygn. II SA/Wr 551 na obowiązek przedłożenia przez T. do PINB - decyzji uzgodnień środowiskowych prezydenta dla dokonanej w 2016 r. rozbudowy elektroenergetycznej linii przesyłowej 110 kV. Analogiczne wskazania powtórzył DWINB w swojej decyzji nr 671/2022 z dnia 28.06;2022 r. (na str. 5 i 7 ), zaznaczając, że dokonana rozbudowa obejmuje linię elektroenergetyczną 110 kV, stanowiącą budowlę - art. 3 pkt 3) Prawa budowlanego. PINB wykonując powyższe wskazania, wydał decyzję nr 113/2022 z dnia 27.04.2022 r., nakładającą na T. wykonanie obowiązku określonego w decyzji w terminie do 31.08.2022 r. W decyzji tej jednak nie dopatrzył wymogu przepisu wg art. 3 pkt 3) Prawa budowlanego, interpretacji decyzji DWINB i orzecznictwa NSA [40]+[41], zgodnie z którym rozbudowa dotyczyła: .... rozbudowy linii elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołów kompensacji prądów ziemnozwarciowych.... .itd. Powyższe niedoprecyzowanie, spowodowało potem manipulacje T.; prezydenta i SKO, dla obejścia przepisu wg § 3.1 pkt 7) katalogu szkodliwych przedsięwzięć wg Dz.U.2016.71 (obecnie Dz.U.2019.1839). T. opracował Kartę informacyjną przedsięwzięcia, w której celowo pominął stan faktyczny na działce nr [...], udokumentowany na Foto i skierował do prezydenta wniosek o wydanie stosownej decyzji uzgodnień środowiskowych, dla rozbudowanej na TRAFO linii elektroenergetycznej 110 kV. Stowarzyszenie skierowało do pisma nr [...] z dnia 14.11.2022 r. i nr [...] z dnia 21.11.2022 r., przekazując ważne dowody i żądania do uwzględnienia we wszczętym postępowaniu oraz potwierdzenia stowarzyszeniu przywileju strony. Prezydent pismem nr BOŚ.6220.9.2022 dopuścił stowarzyszenie do postępowania. Prezydent skierował do organów współdziałających pismo nr BOŚ.6220.9.2022 z dnia 27.09.2022 r. o wydanie postanowień/opinii, dotyczących konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko rozbudowy linii 110 kV, obejmującej budowę na TRAFO dwóch nowych stanowisk zespołów kompensacji prądów ziemnozwarciowych. W piśmie tym celowo zataił, że budowa została dokonana pod masztem SBTK nr [...] jak na Foto, generującej skutki jak zdrowotne, wykazane w treści skargi. Cel - uzyskanie dla T. korzystnych opinii, umożliwiających obejście prawa i zapewnienie dalszych maksymalnych zysków z eksploatacji dwóch bardzo szkodliwych przedsięwzięć. Wprowadzone w błąd przez T. i prezydenta organy współdziałające, wydały zgodnie z oczekiwaniem postanowienia/opinie, że rozbudowa linii 110 kV obejmująca budowę na TRAFO dwóch nowych stanowisk kompensacji prądów ziemnozwarciowych - nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (skarga wskazuje tu na tabele 1 i 2 oraz treść skargi. Zgodnie z art. 80 KPA i wykładnią NSA, opinie organów współdziałających wchodzą w skład materiału dowodowego i podlegają ocenie prezydenta. Prezydent mając pełną wiedzę jak podstępnie wygenerowanymi błędami dotknięte są te opinie, nie dokonał ich jakiejkolwiek oceny. Wręcz odwrotnie - powołał się na nie werbalnie, odłączył od sieci 110 kV nowo zbudowane w 2016 r. 2 zespoły prądów ziemnozwarciowych, pracujące pod napięciem 20 kV i wydał decyzję nr 23/2023 umarzającą sprawę. Dla uniemożliwienia złożenia odwołania, prezydent celowo nie skierował na adres stowarzyszenia jako strony postępowania - kopii decyzji nr 23/2023. O jej wydaniu stowarzyszenie powzięło przypadkowo informacje od PINB i w związku z tym skierowało do prezydenta żądanie nr [...] z dnia 12.06.2023 [28] o wznowienie w myśl KPA postępowania. Żądanie zostało uwzględnione i prezydent wydał postanowienie wznawiające postępowanie. W ramach wznowionego postępowania, stowarzyszenie skierowało do prezydenta pismo nr [...] [31] stanowiące opinię do zgromadzonego materiału dowodowego. Na skutek prowadzonej przez stowarzyszenie interwencyjnej korespondencji, RDOŚ Wrocław skierował do SKO-Wałbrzych wniosek nr [...] z dnia 25.10.2023r. [30] o dokonanie rozpoznania czy Decyzja prezydenta nr 23/2023 nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym: a) prezydent przekazał do SKO za pismem nr BOŚ.6220/9/2022 z dnia 14.11.2023 r. całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, b) prezydent wydał postanowienie nr BOŚ.6220/9/2022 z dnia 15.11.2023 r. zawieszające wznowione postępowanie, c) SKO wydało zawiadomienie nr SKO 4131/59/2023 z dnia 13.12.2023 r. o wszczęciu postępowania z wniosku RDOŚ. W związku z wydaniem przez SKO zawiadomienia jak w p. 2.16, stowarzyszenie skierowało do SKO pismo nr [...] z dnia 02.01.2024r. [35] z dodatkowymi dowodami z żądaniami, celem ich uwzględnienia we wszczętym postępowaniu. SKO kierując się podstępnie uzyskaną przez prezydenta wadliwą opinią RDOŚ, dokonało odłączenia od przesyłowej linii 110 kV (stanowiącej budowlę), 2 nowo zbudowanych na TRAFO w 2016 r . stanowisk kompensacji prądów ziemnozwarciowych, dla obejścia przez prezydenta całości obowiązującego w sprawie prawa. Następnie sko wydało decyzję nr SKO 4131/59/2023 z dnia 16.01.2023 r. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję prezydenta nr 23/203 oraz wsparła kontynuację przez T. działalności jak w tabelach zawartych w skardze (art. 2 w zw. z art. 68.3 i art. 68.4 Konstytucji RP oraz przykładowy wyrok NSA. Stowarzyszenie stając w obronie fundamentalnych, ludzkich i konstytucyjnych praw ludności zamieszkałej w otoczeniu działki T. nr [...] oraz kierując się pouczeniem na str. 7 decyzji, wystąpiło do SKO z prośbą nr [...] z dnia 08.02.2024 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. SKO powołując się na identyczną argumentację jak poprzednio, wydało decyzję nr SKO 4131/12/2024 z dnia 07.03.2024 r. Decyzja ta ponownie utrzymuje w mocy decyzję prezydenta nr 23/2023 oraz podtrzymuje kontynuację przez T. działalności. Strona skarżąca powołuje się tu na art. 2 w zw. z art. 68.3 i art. 68.4 Konstytucji RP oraz przykładowy wyrok NSA. Ponieważ decyzje te stanowią w myśl art. 2 Konstytucji obrazę praworządnego Państwa i prawa, stowarzyszenie wnosi niniejszą skargę z uprzejma prośbą o jej rozpoznanie przez sąd. 3. Zarzuty do 3 decyzji. Obraza przepisów Konstytucji wg art. 2 w związku z art. 68.3; art. 68.4 i art. 74.2. Wszystkie powyższe 3 decyzje z uwagi na niedostatek wiedzy z zakresu Prawa budowlanego: art. 3 pkt 3) i art. 30.7 pkt 2-4 oraz orzecznictwa NSA usiłują zalegalizować dalszą bezkarną działalność T. jak w tabelach zawartych w skargach, w imię maksymalnych zysków tego podmiotu. Działalność ta prowadzi do powalanie ludności chorobami, kalectwem i śmiercią oraz degradacją użyteczności mieszkań, co stanowi obrazę najwyższego prawa (art. 8), co implikuje nieważność wszystkich decyzji. Skarga podnosi także zarzut obrazy przepisu art. 7 KPA. Zgodnie z uzasadnieniem decyzje nieustępliwie usiłują zalegalizować dalsze rażące naruszanie fundamentalnego interesu społecznego i słusznego interesu Obywateli (zapaść publicznego lecznictwa, utrata zdrowia i użyteczności nieruchomości). Prezydent i T. dokonali celowego potwierdzenia nieprawdy, dla pozyskania korzystnych postanowień/opinii od organów współdziałających. Działania te stanowią rażące naruszenie przepisu art. 7 KPA, co implikuje nieważność wszystkich decyzji. Obrazy przepisu art. 8 § 1 kpa strona skarżąca upatruje w tym, że wszystkie decyzje usiłują zalegalizować dalszą bezkarną działalność T. (patrz tabele ze skargi, w imię maksymalnych zysków tego podmiotu. Powoduje to utratę wszelkiej wiarygodności i zaufania społeczeństwa do władzy publicznej, co powinno skutkować nieważnością wszystkich 3 decyzji. Dalej strona skarżąca podnosi obrazę przepisu art. 77 § 1 kpa. Prezydent przez podstępne potwierdzenie nieprawdy odnośnie stanu faktycznego na działce nr [...] wprowadził w błąd organy współdziałające, dla uzyskania od nich przychylnych opinii na rzecz T. Następnie prezydent i SKO wykorzystali te wadliwe opinie jako fundament do wydania decyzji, legalizujących dalszą działalność T. jak w tabelach skargi. Stanowi to obrazę przepisu art. 77 § 1 kpa, implikującą nieważność wszystkich 3 decyzji. Obrazy przepisu art. 80 kpa i niegodności wykładnią NSA strona skarżąca upatruje w braku uwzględnienia opinii organów współdziałających, które wchodzą w skład materiału dowodowego i podlegają ocenie Prezydenta. Prezydent mając pełną wiedzę jak podstępnie wygenerowanymi błędami dotknięte są te opinie nie dokonał ich jakiejkolwiek oceny. Wręcz odwrotnie - powołał się na nie werbalnie, odłączył od sieci 110 kV nowo zbudowane w 2016 r. 2 zespoły prądów ziemnozwarciowych pracujące pod napięciem 20 kV i wydał decyzję nr 23/2023 umarzającą sprawę. Manipulacje te uszły celowo uwadze SKO, dla zalegalizowania dalszej działalności T. jak w powołanych w tabelach skargi. Stanowi to obrazę przepisu wg art. 80 kpa, implikującą nieważność wszystkich 3 decyzji. Strona podnosi także naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 3.1 pkt 7) katalogu szkodliwych przedsięwzięć, dla licznego obejścia obowiązującego prawa. Zgodnie ze standardową specyfikacją PSE nr [...], maksymalne robocze napięcie linii przesyłowej 110 kV doprowadzonej do TRAFO wynosi 121 kV. Jak już zaznaczono uprzednio doprowadzona na działkę nr [...] elektroenergetyczna linia przesyłowa 110 kV stanowi wraz z urządzeniami budowlanymi na TRAFO - techniczno-użytkową całość, czyli budowlę - art. 3 pkt 3) Prawa budowlanego, orzecznictwo NSA oraz opinia DWINB nr 671/2022. W związku z tym dokonaną w 2016 r. przez T. na TRAFO budowa 2 nowych potężnych stanowisk kompensacji prądów ziemnozwarciowych o nominalnym napięciu roboczym 20 kV, stanowi rozbudowę tejże linii przesyłowej o max. napięciu 121 kV, podlegającą pod przepis wg § 3.1 pkt 7) - rozporządzenie R.M. z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - sygn. Dz.U.2016.71 (obecnie Dz.U.2019.1839). Powyższe jest tożsame z interpretacją DWINB-Wrocław, zawartą na str. 5 i 7 jego decyzji nr 671/2022 z dnia 28.06.2022 r. Dokonana przez inwestora i organy administracyjne manipulacja, polegająca na fikcyjnym oddzieleniu od linii przesyłowej 110 kV - stanowisk kompensacji prądów ziemnozwarciowych, ma zapewnić T. dalsze generowanie na zdrowiu i środowisku skutków zestawionych w tabelach 1 i 2 oraz uzsadnieniu skargi, poprzez obejście następującego prawa: a) § 3.1 pkt 7) - Dz.U.2016.71 (obecnie Dz.U.2019.1839) - kwalifikacja przedsięwzięcia, b) art. 71.2 pkt 2) Ustawy OOŚ - Dz.U.2023.1094 - wystawienie decyzji uzgodnień środowiskowych, c) art. 72.1 pkt 1) Ustawy OOŚ - Dz.U.2023.1094 - wystawienie decyzji o pozwoleniu na budowę, d) art. 72.1 pkt 3) Ustawy OOŚ - Dz.U.2023.1094 - wystawienie decyzji lokalizacyjnej, e) art. 28.2 Pr. budowlanego - Dz.U.2023.682 - ustalenie kręgu stron postępowania, f) art. 322 i art. 327.1 Ustawy POŚ - Dz.U.2024.1054 - odpowiedzialność za szkody wyrządzone w środowisku, g) art. 143, art. 144 Ustawy KC - Dz.U.2023.1610 - odpowiedzialność za degradację wartości nieruchomości. Z uwagi na liczne, rażące jak wyżej naruszenia prawa, Stowarzyszenie E. wnioskuje o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO 4131/12/2024 z dnia 07.03.2024 r., poprzedzającej decyzji SKO nr SKO 4131/59/2023 z dnia 16.01.2024 r. oraz decyzji Prezydenta Ś. nr 23/2023 z dnia 23.02.2023 r. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd rozpoznając skargę ma obowiązek ocenić, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik kontrolowanego postępowania. Zgodnie z art. 134 powołanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 Kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 Kpa. Jedną z nich wymienioną w pkt 2 § 1 art. 156 Kpa jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dodać przy tym trzeba, że przesłanki wymienione w art. 156 § 1 Kpa stanowią zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej. Stąd działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga odmiennego podejścia do rozpoznawanej sprawy i w sposób zasadniczy różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest bowiem wyłącznie zbadanie, czy w sprawie rozpoznawanej w trybie zwykłym wystąpiła któraś z przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa. Rozstrzygnięcie kończące to postępowanie może zakończyć się stwierdzeniem nieważności decyzji lub odmową stwierdzenia jej nieważności (art. 158 § 1 Kpa) lub ewentualnie stwierdzeniem, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 Kpa). Co bardzo istotne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności poza kognicją organu nadzorczego pozostaje meritum zagadnień stanowiących przedmiot postępowania w trybie zwykłym. Dalej wskazać trzeba, że tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w "postępowaniu nieważnościowym" jest także zawężony i odbywa się wyłącznie z uwzględnieniem przepisów prawa obowiązujących w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygniecie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde, zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. Z kolei dalsza analiza orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala na przyjęcie, że preferowane jest w nim podejście kasacyjne (formalne), a nie apelacyjne do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Polega ono na rozumieniu tego pojęcia jako oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Taka linia orzecznictwa jest następstwem gramatycznej, językowej wykładni tego pojęcia. Według Słownika języka polskiego (Warszawa 1993, t. III, s. 24) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. Takie znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmowano, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska: Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Toruń 2002, s. 802). Odnosząc dotychczasowe uwagi do rozpoznawanej sprawy sąd w składzie ją rozpoznającym doszedł do przekonania, że nie zaistniała w niej przesłanka nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 Kpa. Kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy jest wskazanie, iż podstawę prawną spornej, ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r., nr 0Ś 220.9.2022 umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia stanowił przepis art. 105 kpa. Zgodnie z jego treścią gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezzasadność żądania strony, w przeciwieństwie do bezprzedmiotowości, nie może prowadzić do umorzenia postępowania. Przedstawione rozważania ogólne są zgodne z poglądem wielokrotnie wyrażanym w licznych orzeczeniach (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 roku, III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25; wyrok NSA z dnia 22 maja 2001 roku, II SA 1223/00, Lex Nr 77609; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1999 roku, 1167/97, Lex Nr 47913; wyrok NSA z dnia 17 lutego 1999 roku, IV SA 2249/96, Lex Nr 48253 i inne, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są także w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Dalej trzeba powiedzieć, iż rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość aktu administracyjnego (w niniejszej sprawie - decyzji) powstałą wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ, wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźnie, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 27 października 2003 r. IV SA 905/02). Inaczej mówiąc o rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, a ma to miejsce wówczas, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja Prezydenta Ś. umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: rozbudowa stacji elektroener-getycznej" [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziem-nozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowa-niu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. W podstawie prawnej tego orzeczenia organ pierwszej instancji poza art. 105 kpa, przywołał także przepisy §. 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U, z 2016 r. poz. 71). W ocenie sądu, zasadnie kolegium uznało, że kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja inwestycji dokonana została na podstawie obowiązujących wówczas przepisów przywołanego rozporządzenia i organ uznał (posiłkując się stanowiskiem organu opiniującego), że planowana inwestycja nie podlegała zaliczeniu do przedsięwzięć wymienionych w tychże przepisach. Postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostało wszczęte w związku z treścią art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie... (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) z uwagi na charakter inwestycji i możliwość oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Po uzyskaniu stanowiska organu ochrony środowiska i analizie dokumentów gromadzonych w pierwszej instancji wynika, iż prace przeprowadzone zostały na stacji o nazwie [...] S., ale dotyczą tylko urządzeń o napięciu znamionowym 20 KV, a zatem mniejszym niż 110 kV, co doprowadziło organ do wniosku, ze brak podstaw do kwalifikacji tej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl powołanego rozporządzenia, a w konsekwencji zobowiązujących inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pamiętać trzeba, że prace w tym, kontrolowanym postępowaniu obejmują wyłącznie urządzenia o napięciu znamionowym 20 kV, (czyli poniżej 110 kV). W tamtym czasie (rok 2016 r.) normy prawne dla zrealizowanej w inwestycji przepisy prawa nie wymagały uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem prace nie polegały na zrealizowaniu przedsięwzięcia określonego w § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 6. Dokonując analizy przedsięwzięcia organ doszedł do przekonania, że planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji merytorycznej, uznając że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Inaczej mówiąc oceniając zebrany w tamtym postępowaniu materiał dowodowy sprawy organ uznał, że przedstawione przez inwestora parametry inwestycji pozwoliły na stwierdzenie, że inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska i okoliczność ta skutkowała bezprzedmiotowością dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak trafnie zauważyło kolegium w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu przeprowadzenie oceny czy decyzja została wydana przy zaistnieniu przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Zgodnie z tym twierdzeniem kolegium dokonało wnikliwej i obszernej oceny decyzji będącej przedmiotem postępowania w zakresie wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Za niezasadne należy uznać zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że kolegium naruszyło prawo materialne w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Wywody kolegium stanowiły szczegółową analizę zarzutów strony i nie stanowią o wadliwości decyzji wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zarzuty zgłoszone w toku kontrolowanego postępowania, które mogłyby stanowić zarzuty w zwykłym postępowaniu, nie mogą być skutecznie podnoszone w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, w którym badaniu podlega wystąpienie okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Prawidło także kolegium podniosło, że w zakresie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie można wskazać, aby decyzja ta naruszała w sposób rażący rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego, będąc ograniczonym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności i nie mogąc prowadzić postępowania dowodowego w sprawie, organ nadzorczy nie mógł badać czy w terenie istnieją (a ściślej istniały w dacie wydawania decyzji ostatecznej) okoliczności obligujące do wydania decyzji środowiskowej. Reasumując, wobec bezzasadności skargi i wobec nie podzielenia stanowiska strony skarącej skarga podlegała oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa