II SA/Wr 299/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji w sprawie zawiadomienia, że organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanawia odrzucić zażalenie D. i M.W., M.W. i J. W. z dnia 10 sierpnia 2010 r. na postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 299/05. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 299/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek skarżących D. i M. W. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 299/05. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących D. i M. W. adwokatowi W. L. w dniu 21 lipca 2010 r., a skarżącej D.W. jako pełnomocnikowi skarżących M. W. i J. W. w dniu 4 sierpnia 2010 r. W dniu 10 sierpnia 2010 r. skarżący D., M., M. i J.W. nadali listem poleconym zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2010 r. wezwano D. W. – jako pełnomocnika skarżących M. W. i J. W. – do uiszczenia wpisu od powyższego zażalenia. Wezwanie to doręczono D. W. w dniu 14 września 2010 r. Pismem z dnia 20 września 2010 r. D. W., M. W., M.W. i J. W. wnieśli zażalenie na wskazane wyżej zarządzenie. Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt II OZ 1068/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie wskazując, że prawo pomocy w zakresie całkowitym zostało przyznane jedynie D. W. i M. W., a M. W. i J. W. z prawa pomocy nie korzystają i dlatego ich pełnomocnika należało wezwać do uiszczenia wpisu od zażalenia wniesionego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W wykonaniu prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2010 r. pismem z dnia 5 listopada 2010 r. ponownie wezwano D.W.– jako pełnomocnika skarżących M. W.i J. W. – do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczono D. W. w dniu 1 grudnia 2010 r., jednak opłata od wskazanego wyżej zażalenia nie została w wyznaczonym terminie uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie D. i M. W., M. W. i J. W. z dnia 10 sierpnia 2010 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 299/05 podlegało odrzuceniu, bowiem skarżący D. W. i M. W. zażalenie to wnieśli po upływie terminu do jego złożenia, a M.W. i J. W. zażalenia tego nie opłacili. Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zażalenie na postanowienie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Przepis art. 67 § 5 tej ustawy stanowi, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W dniu 18 marca 2010 r., w myśl postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2010 r. o przyznaniu D. W. i M. W. prawa pomocy w zakresie całkowitym, Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu wyznaczyła dla skarżących D.W. i M. W. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata W. L. Stosownie do art. 244 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Jak podkreślano w orzecznictwie sądowym i w literaturze prawniczej, przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom. Żaden z tych podmiotów nie może skutecznie domagać się wysyłania korespondencji wprost do strony (por. post. SN z dnia 8 września 1993 r., III CRN 30/93, OSN 1994, nr 7-8, poz. 160). Doręczenie dokonane pod adresem strony jest bezskuteczne wobec pełnomocnika, a więc nie wywiera skutku procesowego (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 1977, s. 185; post. NSA z dnia 3 marca 2005 r., I FZ 9/05, niepubl.). Z obowiązku doręczenia pisma pełnomocnikowi nie zwalnia sądu okoliczność, że pismo zostało wniesione przez stronę osobiście (Dauter Bogusław, Komentarz do art. 67 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W wyroku z dnia 20 marca 2000 r., II SA/Wa 1907/05 (niepubl.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę, że gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to brak jest podstaw prawnych do doręczania pism bezpośrednio stronie. Doręczenie dokonane w takiej sytuacji pod adresem strony byłoby bezskuteczne. Osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle, że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy (M.Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, iż doręczenie skarżącym D. W. i M. W. postanowienia z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 299/05 nastąpiło w chwili doręczenia powyższego postanowienia ich pełnomocnikowi z urzędu Adwokat W. L., to jest w dniu 21 lipca 2010 r. Doręczenie zaś skarżącej D. W. wspomnianego postanowienia w dniu 4 sierpnia 2010 r. nastąpiło z uwagi na fakt, że jest ona pełnomocnikiem skarżących M.W. i J. W. Od dnia 4 sierpnia 2010 r. biegł zatem termin do złożenia zażalenia przez M. W. i J. W., natomiast w odniesieniu do D. W. i M. W. termin ten biegł od 21 lipca 2010 r. W tej sytuacji złożenie zażalenia przez skarżących D. W. i M.W. w dniu 10 sierpnia 2010 r., chociaż miał miejsce w ciągu 7 dni od doręczenia skarżącej D.W. odpisu postanowienia z dnia 30 czerwca 2010 r., nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Przedmiotowe zażalenie zostało wniesione w terminie przez M. W. i J.W., ale ponieważ – w przeciwieństwie do D. W. i M. W. – nie przyznano im prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, stosownie do art. 214 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ciążył na nich obowiązek uiszczenia opłaty od złożonego zażalenia. Skarżący M. W. i J. W., opłaty tej jednak w wyznaczonym terminie nie uiścili. W myśl art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji postanowienia.