II SA/Wr 346/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody D. z dnia 9 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Sąd Ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją nr [...] z dnia 4 sierpnia 2010 r., przywołując w podstawie prawnej art. 124 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) Starosta Powiatu W. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,93 ha, AM-1, obręb [...], gmina S., dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] , stanowiącej własność R. S., poprzez zezwolenie A. S.A. na przeprowadzenie przez tą nieruchomość odcinka linii elektroenergetycznej w ramach zadania inwestycyjnego "Budowa linii 400 + 2 x 110 kV P.-W. wraz z rozbudową stacji 400/110 kV P. o pole liniowe 400 kV" w pasie technologicznym ograniczonej zabudowy o szerokości 70 m, którego powierzchnia wynosi 0,2930 ha oraz lokalizacji urządzeń towarzyszących niezbędnych dla potrzeb eksploatacji tej linii. Orzekł dalej, że przeprowadzenie linii winno nastąpić zgodnie z decyzją Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2009 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji obejmującej budowę linii energetycznej 400kV+2x110 kV P. - W.. W pkt 2 rozstrzygnięcia wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wejścia na teren nieruchomości i wybudowaniu linii elektroenergetycznej, a także jej późniejszej eksploatacji, a dalej, że właściciel obowiązany jest do biernego znoszenia ograniczeń wynikających z niniejszej decyzji, w szczególności do znoszenia naruszenia posiadania nieruchomości oraz wstrzymania się od jakiejkolwiek zabudowy w granicach pasa technologicznego, ustalonego mocą decyzji Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2009r. Nr [...]. Wskazał, że inwestor wstrzyma się od takiego wykonywania uprawnień wynikających z niniejszej decyzji, które by zakłócało bądź wpływało na prawidłowe i swobodne wykonywanie praw właściciela do pozostałej części nieruchomości nie objętej niniejszą decyzją. W pkt 3 organ zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka linii. W pkt 4 wskazał, że decyzja stanowi podstawę dokonania wpisu w księdze wieczystej nieruchomości, a w pkt 5, decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Od tej decyzji odwołanie złożyła R. W., w którym podniosła szereg zarzutów naruszenia w postępowaniu przed organem I instancji przepisów procesowych i materialnych, skutkujących wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie. Zarzuciła w nim m.in. że: decyzja Starosty Powiatu W. skierowana została do osoby nie będącej stroną postępowania - do R. S., przez co nie uwzględniono w decyzji okoliczności, że w czasie trwania postępowania, w związku ze zmianą stanu cywilnego, zmianie uległo nazwisko wymienionej na W.; poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji - decyzja Wojewody D. z dnia 29 grudnia 2006r., sygn. [...], o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzja tego samego organu z dnia 14 sierpnia 2009 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji obejmującej budowę linii energetycznej 400kV+2x110 kV P. - W., nie są decyzjami ostatecznymi; inwestycja nie obejmuje działki nr [...]; organ powołał się na przepis art. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2007 r., Nr 173, poz. 1219 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, poz. 78, wskazujące niniejszą inwestycję jako przedsięwzięcie EURO 2012 pomimo, że inwestycja nie jest traktowana jako inwestycja miejska; organ konsekwentnie przyjmuje, że jeśli wydana została decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, wszelkie dotychczasowe ograniczenia planistyczne tracą moc (nie istnieje ograniczenie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego); rozstrzygnięcie z zastosowaniem art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie daje podstaw do wydania decyzji o opisanej treści; B. S.A. nie są spółką celową wymienioną w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w konsekwencji nie są m.in. uprawnione do prowadzenia rokowań; organ nie udowodnił, że budowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej jest inwestycją celu publicznego. Odwołująca wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji lub też jej zmianę poprzez uzupełnienie raportu o oddziaływaniu na środowisko i przeniesienie planowanego słupa nr [...] na proponowaną w trakcie rozmów z lokalną społecznością działkę nr [...]. Wniosła ponadto o uchylenie nadanego decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewoda D. decyzją [...] , wydaną a podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania R. W. od opisanej decyzji Starosty Powiatu W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 22 czerwca 2007 r. B. S.A. w W., reprezentowane przez H. P., wystąpiły do Starosty Powiatu W. o wydanie na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zezwolenia na czasowe zajęcie części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. 0,93 ha, AM-l, obręb [...], Gmina Ś. K., stanowiącej własność R. S., w celu przeprowadzenia napowietrznej, wielotorowej linii energetycznej 400/110 kV P.-W. (M.). Jak wskazano w uzasadnieniu wniosku, planowana linia o długości 48 km przebiegać będzie przez 5 gmin powiatu W., zaś jej budowa wiąże się z koniecznością sprostania wzrastającemu krajowemu zapotrzebowaniu na energię elektryczną i z lokalizacją nowych inwestycji na terenie m.in. pod W. miejscowości. Linia zapewnić ma poprawę jakości funkcjonowania polskiego systemu elektroenergetycznego, spełnienie warunków uczestnictwa Polski w europejskim rynku handlu energią elektryczną i istotną poprawę niezawodności zasilania w energię elektryczną regionu i aglomeracji W.. Budowa opisanej linii stanowi cel publiczny wymieniony w art. 6 pk 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wskazano dalej, w związku z koniecznością wykonania prac na nieruchomości objętej wnioskiem, niezbędne jest zajęcie pasa o szerokości 90 m (pas montażowy), który po zakończeniu budowy zostanie przywrócony do stanu pierwotnego i przekazany dotychczasowemu użytkownikowi. Nieruchomość, której wniosek dotyczy, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, położona jest w obszarze przebiegu napowietrznej, wielotorowej-linii energetycznej 400/110 kV P.-W. (M.). Właściciel nieruchomości, R. S. po przeprowadzeniu negocjacji nie wyraziła zgody na wykonanie prac żądając zbyt wygórowanego odszkodowania odbiegającego od ustalonego przez rzeczoznawcę majątkowego. Do wniosku załączone zostało pełnomocnictwo z dnia 17 stycznia 2006 r. udzielone H. P. przez zarząd spółki B. S.A. w W. do samodzielnego prowadzenia spraw związanych z realizacją zadania inwestycyjnego składającego się m.in. z zadania "Budowa linii 400/110 kV P.W.", a także dokumentacja związana z przeprowadzeniem rokowań poprzedzających wystąpienie. Ten sam wnioskodawca, pismem z dnia 2 października 2007 r., wystąpił do Starosty Powiatu W. o nadanie, na podstawie 108 § 1 Kpa, rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, o wydanie której wystąpił we wniosku z dnia 22 czerwca 2007 roku. Nadanie rygoru uzasadniał względami związanymi z interesem społecznym i z wyjątkowo ważnym interesem inwestora - strony postępowania. Decyzją Nr [...] z dnia 14 sierpnia 2009 r. Wojewoda D. ustalił na rzecz A. S.A. z siedzibą w K. – J., reprezentowanej przez J. K., lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji obejmującej budowę linii elektroenergetycznej 400kV+2x110 kV P. - W.. Pismem z dnia 28 maja 2010 r. do Starostwa Powiatowego we W. wystąpił radca prawny J. K., informując, że w związku z wydaniem decyzji Wojewody D. [...] , nastąpiła zmiana stanu faktycznego w toczącej się sprawie udzielenia zezwolenia w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mianowicie obszar inwestycji objęty został postanowieniami powołanej decyzji. Z uwagi na to wniósł o przeprowadzenie postępowania w trybie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w związku z pkt 78 załącznika do rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Do wniosku załączył mapę przedstawiającą działkę nr [...] z zaznaczonym przebiegiem inwestycji i powierzchnią pasa technologicznego niezbędnego do zajęcia. Wojewoda D. rozpatrując odwołanie wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje w trybie postępowania administracyjnego, z zachowaniem zasad określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej "ustawą" oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego. Należy pamiętać, że w postępowaniu administracyjnym strona może działać osobiście bądź przez pełnomocnika (art. 32 Kpa). Zgodnie z regułami odnoszącymi się do doręczeń pism (w tym - decyzji) w toku postępowania administracyjnego, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi; jeżeli zaś strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 1 i § 2 Kpa). Od zasady tej nie przewiduje się żadnych wyjątków. Stosownie zaś do zasady czynnego udziału, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 Kpa). Organy mogą odstąpić od zasady tylko wtedy, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 Kpa). W konsekwentnym związku z przytoczoną zasadą pozostaje ujęty w art. 81 Kpa przepis, w myśl którego okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 Kpa. Wojewoda, podzielając pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1993 r. (III ARN 45/93, OSNCP 1994/5/112), zauważa, że od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien on mieć zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w jakichkolwiek czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne. Akta sprawy wskazują, że w rozpatrywanej sprawie doszło do istotnego naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa, art. 40 § 2 Kpa i do pominięcia pełnomocników strony, równoznacznego z pominięciem jej samej. Z treści decyzji nr [...] z dnia 4 sierpnia 2010 r. wynika, że stroną postępowania w sprawie jest spółka A. S.A. Z kolei akta sprawy wskazują, że do reprezentowania A. S.A. w sprawie budowy linii 400 +2x110 kV P. - W. umocowani zostali radcowie prawni J. S. i M. O. (pełnomocnictwo z dnia 21 lutego 2008 r.), a ich pełnomocnictwo nie zostało odwołane. Na podstawie upoważnienia z dnia 3 czerwca 2008 r. J. S. umocował K. P., aplikanta adwokackiego, do zastępowania go w tym postępowaniu. Analiza przebiegu postępowania przed organem I instancji nakazuje stwierdzić, że wymienione osoby pominięte zostały w opisywanym postępowaniu zarówno w fazie między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji, jak również w fazie wydawania decyzji - pominięto je przy zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonej dokumentacji przed wydaniem decyzji, jak również nie skierowano do nich decyzji kończącej sprawę (należałoby ustalić, czy udział w postępowaniu powinien być zapewniony J. S., czy też K. P.). Z kolei akta sprawy nie potwierdzają, że J. K., do którego skierowana została decyzja Starosty Powiatu W., był umocowany do reprezentowania A. S.A. z siedzibą w K. – J. w niniejszym postępowaniu (akta nie zawierają takiego pełnomocnictwa). W następnej kolejności Wojewoda wskazuje, że w postępowaniu doszło do naruszenia art. 10 Kpa (a równocześnie art. 9 Kpa) także poprzez nie udzielenie przez organ I instancji - przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie - odpowiedzi na prośbę R. S. o wyznaczenie nowego terminu dla końcowego zapoznania się z aktami sprawy. Dalej organ odwoławczy zauważa, że w toku postępowania doszło do faktycznego wyłączenia z udziału w nim B. S.A. w W., wnioskodawcy postępowania (po złożeniu przez J. K. pisma z dnia 28 maja 2010 r. modyfikującego wniosek wszczynający postępowanie). Organ. I instancji wskazał co prawda w uzasadnieniu decyzji, że A. S.A. jest następcą prawnym wspomnianej jednostki, jednakże nie wyjaśnił z czego opisane następstwo wynika i jaki ma ono charakter. Na co należy wskazać, dokumentacja zawarta w aktach sprawy potwierdza jedynie (por. w szczególności odpis pełny z rejestru przedsiębiorców sporządzony na dzień 5 marca 2008 r. - nr KRS [...], kopia odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców sporządzony na dzień 13 września 2007 r. - nr KRS [...]), że A. S.A. przejął część majątku B. S.A. w wyniku podziału. Ze wspomnianej dokumentacji wynika także, że B. S.A. w W. i A. S.A. są odrębnymi podmiotami, zatem każdy z nich posiada zdolność do występowania w postępowaniu administracyjnym. Wobec tego niezbędne jest dokładne wskazanie okoliczności, które spowodowały opisane zmiany w stronie podmiotowej postępowania. Konsekwencją nierozstrzygniętych wątpliwości wiążących się ze stroną podmiotową postępowania jest brak pewności co do tego, że rokowania poprzedzające wszczęcie postępowania prowadził właściwy podmiot, tj. B. S.A. w W. - spółka, która nie została wskazana jako inwestor w zaskarżonej decyzji Starosty Powiatu W.. Jak wynika z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela do nieruchomości może być realizowane tylko wówczas gdy nie ma jego zgody na przeprowadzenie na jego gruncie prac związanych z realizacją określonej inwestycji, a rokowania między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na teren danej nieruchomości. Niezależnie od tego, wskazać dalej należy, że dokumentacja przedstawiona wraz z wnioskiem przez B. S.A. w W., rodzi liczne wątpliwości co do zgodności rokowań na które powołuje się inwestor, z wymogami wynikającymi z treści art. 124 ustawy. Wyjaśnić należy, że w myśl stanowiska doktryny, utrwalonego na tle uregulowań Kodeksu cywilnego, w tym art. 72, rokowania (pertraktacje, a obecnie: negocjacje) mają charakter przygotowawczy i nie oznaczają składania oświadczeń woli. Mówiąc inaczej, rokowania prowadzone są wówczas, gdy strony rozpoczną (i kontynuują) omawianie istotnych warunków przyszłej umowy (por. także wyrok NSA z dnia 29 października 2009 r., sygn. Akt I OSK 63/09). Przedmiotem rokowań mogą być wszystkie możliwe składniki umowy (essentialia, naturalia i accidentalia negotii), a ich celem jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników (por. K. Piasecki (w:) Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze 2003). Z tego względu moment rozpoczęcia rokowań należy wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy. W świetle uregulowania zawartego wart. 124 ustawy rokowania przeprowadza osoba zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie lub starosta, jeżeli zamierza wszcząć postępowanie z urzędu, przy czym wymagane jest odpowiednie udokumentowanie dokonanych w tym zakresie czynności. Udokumentowanie przeprowadzenia rokowań powinno zatem polegać na dołączeniu do wniosku pisma zawierającego propozycję zawarcia w wyznaczonym terminie umowy w sprawie sposobu wykonania określonych prac wraz z projektem tej umowy i dowodem jego doręczenia właścicielowi lub wieczystemu użytkownikowi nieruchomości. Pozytywny wynik rokowań, czyli uzyskanie zgody na wykonanie prac, powinien mieć charakter umowy polegającej na umownym ograniczeniu się przez właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości w zakresie sposobu korzystania z nieruchomości, ewentualnie na umownym ustanowieniu służebności gruntowej ("zgoda" właściciela nieruchomości powinna obejmować pod względem treści wszystkie warunki związane z udostępnieniem nieruchomości). W przeciwnym razie dowody powinny dokumentować fakt podjęcia przez uprawnioną osobę rokowań i brak możliwości uzyskania porozumienia (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. II SA/Op 543/08, WSA w Lublinie z 31 marca 2009 r., sygn. II SA/Lu 2/09). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 grudnia 2007 L, sygn. II SA/Go 579/07). Podkreślić należy, że wskazane w art. 124 ust. 3 ustawy przeprowadzenie rokowań, zalicza się do przesłanek mających na celu zminimalizowanie dolegliwości, jaką stwarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu ograniczenie jego praw o jakim mowa w art. 124 (skuteczne rokowania powinny bowiem doprowadzić do zawarcia umowy cywilnoprawnej określającej sposób ograniczenia i jego warunki zgodnie z wolą zainteresowanych stron). Należy mieć bowiem na uwadze, że wspomniane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, jest instytucją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego. W świetle zaś art. 21 Konstytucji RP własność podlega ochronie, a jej odjęcie lub ograniczenie możliwe jest tylko w granicach ustaw co oznacza, że niedopuszczalna jest rozszerzająca interpretacja przepisów ustawowych zezwalających na ingerencję w to prawo. Konsekwencją ochrony prawa własności i prawa użytkowania wieczystego jest powinność ścisłego przestrzegania reguł postępowania przewidzianych ustawą zezwalającą na ingerencję w to prawo w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 marca 2006 r., sygn. II SA/Rz 943/05). Nałożonego na wnioskodawcę przez ustawodawcę obowiązku przeprowadzenia rokowań przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie można bagatelizować, stąd też, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, o rokowaniach w rozumieniu art. 124 ust. 3 można mówić tylko wówczas, gdy z przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji będzie wynikała rzeczywista wola stron co do załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 marca 2009 r., sygn. IISA/Sz 933/08 i wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 924/09). Zastosowanie art. 124 ust. 1 ustawy wymaga zatem dokonania przez organ administracji analizy przebiegu negocjacji, by stwierdzić, że zostały wyczerpane możliwości uzyskania zgody właściciela bądź użytkownika wieczystego na wejście inwestora na nieruchomość. Dopiero takie stwierdzenie warunkuje wydanie decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu wykonywania praw do nieruchomości przysługujących właścicielowi bądź użytkownikowi wieczystemu. Odnosząc powyższe do badanej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że rokowania nie zostały udokumentowane w sposób wymagany art. 124 ust. 1 ustawy i opisany powyżej. Po pierwsze, na podstawie dokumentacji sprawy, a w szczególności dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę wraz z podaniem, nie można stwierdzić w sposób niepodważalny, że do właścicielki działki nr [...] skierowana została propozycja podjęcia rokowań (propozycja zawarcia umowy w wyznaczonym terminie), w której sformułowane zostałyby oznaczone warunki realizacji inwestycji na nieruchomości, określające w szczególności rodzaj i sposób wykonania oznaczonych robót (projekt umowy). W aktach sprawy co prawda zawarty jest formularz umowy, który prawdopodobnie miał zostać podpisany przez inwestora i właścicielkę działki nr [...], nie uwierzytelniona kopia mapy obrazującej przebieg trasy linii elektroenergetycznej 400 kV P. - W. (załącznik do umowy) oraz sporządzony w dniu 27 października 2006 r. operat szacunkowy, określający wysokość odszkodowania za przewidziane szkody spowodowane planowaną realizacją inwestycji liniowej (napowietrznej linii elektroenergetycznej) - rzecz jednak w tym, że brak jest w dokumentacji sprawy dowodu, że opisane materiały, w całości bądź w części (a w szczególności projekt umowy), zostały właścicielce nieruchomości doręczone (w szczególności potwierdzenia ich odbioru). Takiego potwierdzenia nie może stanowić zapis zawarty w protokole rozbieżności z dnia 1 marca 2007 r., stwierdzający w § 3, że właścicielowi przedstawiono szacunkową wycenę określającą wysokość należnego odszkodowania i zaproponowano zawarcie umowy cywilnoprawnej, skoro nie został on podpisany przez właścicielkę (zgodnie z adnotacją w § 4 protokołu, właściciel odmówił jego podpisania). Podpisu właścicielki nieruchomości nie zawierają również dalsze dokumenty dołączone do akt sprawy przez wnioskodawcę, tj. protokół z rokowań przeprowadzonych w dniu 21 czerwca 2007 r. oraz notatka o przeprowadzeniu rokowań z dnia 7 listopada 2006 roku. Z punktu widzenia dowodowego, wymienione dokumenty - samodzielnie - nie stanowią wiarygodnego potwierdzenia, że opisane w nich rozmowy (rokowania) i czynności faktycznie miały miejsce - podpisane zostały bowiem jedynie przez jedną - zainteresowaną określonym sposobem załatwienia sprawy - stronę. Nie zmienia tej oceny - z tych samych przyczyn - fakt zamieszczenia przez pełnomocnika inwestora, H. P., na końcu każdego z dokumentów adnotacji o potwierdzeniu przebiegu i wyniku rokowań (ponadto wymieniona osoba, jak wynika z treści protokołów, nie uczestniczyła w rozmowach i przeprowadzeniu negocjacji). Co prawda, jak wskazał organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, strony postępowania nie zaprzeczyły przebiegowi rokowań wynikającemu z protokołów i notatki przedstawionych przez wnioskodawcę - rzecz jednak w tym, że właściciel nieruchomości takiego przebiegu także nie potwierdził. Dodatkowo wskazać należy, że R.W. kwestionuje - jak się wydaje - w treści odwołania twierdzenia wnioskodawcy związane m.in. z protokołami z rokowań, jako nie odpowiadające rzeczywistemu przebiegowi zdarzeń (str. 4 odwołania, zarzuty odnośnie pkt 3, 5, 7-11). Niezależnie od powyższego wskazać także należy, że treść wspomnianych protokołów i notatki nie wskazuje na przebieg rozmów jakie miały miejsce w trakcie opisanych w nich rokowań, w szczególności na to, jaki zakres robót przedstawiony został przez inwestora jako planowany do wykonania na gruncie w ramach realizowanej inwestycji, czy inwestor formułował dodatkowe propozycje zmierzające do zawarcia umowy, czy właściciele faktycznie wyrażali swoje konkretnie oznaczone oczekiwania finansowe względem inwestora (we wniosku o wszczęcie postępowania z dnia 22 czerwca 2007 r. wskazano, że R.S. nie wyraziła zgody na wykonanie prac żądając zbyt wygórowanego odszkodowania odbiegającego od ustalonego przez rzeczoznawcę majątkowego) i w jaki sposób odniósł się do tego inwestor, tj. czy rozpatrzył i udzielił odpowiedzi na zastrzeżenia lub ewentualne propozycje drugiej strony, czy opisywany brak zgody ze strony właściciela miał charakter definitywny. Nie wynika z ich treści wobec tego, czy spółka podjęła rzeczywisty dialog z właścicielem gruntu przedstawiającym swoje warunki, a co za tym idzie, czy podjęła starania o doprowadzenie do uzyskania jego zgody. Na co zwrócono uwagę już wcześniej, o rokowaniach w rozumieniu art. 124 ust. 3 ustawy można mówić tylko wówczas, gdy z przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji będzie wynikała rzeczywista wola stron co do załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej. Co należy uwypuklić, w żadnym z dokumentów odnoszących się do fazy rokowań, w szczególności w opisanej wcześniej umowie i w protokołach - nie wskazano w sposób precyzyjny, jaki zakres prac przewidziany został do wykonania na nieruchomości w ramach realizacji inwestycji. Z § 2 pkt a) opisywanego projektu umowy wynika, że właściciel nieruchomości wyrazić miałby zgodę na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji - poprzez wybudowanie na nieruchomości słupa( ów) linii, podwieszenie napowietrznych przewodów linii, a także na jej funkcjonowanie po wybudowaniu. Z powołanego zapisu nie wynika w sposób ścisły zakres planowanych robót, tj. jaka liczba słupów powinna zostać wzniesiona na gruncie, jak również to, czy wspomniane słupy i przewody są tożsame z wymienionymi w projekcie umowy wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do eksploatacji linii. Z kolei w zawartym w aktach protokole z przeprowadzonych w toku postępowania oględzin nieruchomości z dnia 17 grudnia 2007 r. stwierdzono, że nad działką nr [...] wnioskodawca planuje przeciągnięcie linii energetycznej (zaznaczyć należy, że w czynnościach i przy podpisywaniu protokołu udział, jako reprezentant strony, brał W. L., przy czym w aktach sprawy brak jest stosownego pełnomocnictwa udzielonego wymienionemu) na tej podstawie można by przypuszczać np. że na nieruchomości nie będą instalowane wspomniane wcześniej słupy. Wspomnieć też należy, że na budowę na nieruchomości obiektów i urządzeń nie wskazuje również operat szacunkowy określający wysokość odszkodowania (mowa w nim jest o wprowadzeniu "służebności infrastrukturowej" w pasie eksploatacyjnym). Podkreślenia wymaga, że opisane dane są istotne z punktu widzenia właściciela nieruchomości i powinny wpływać na jego decyzję o dobrowolnym ograniczeniu jego prawa. Nie można wykluczyć, iż zmiana zakresu robót wyrażająca się w zmniejszeniu stopnia ingerencji w nieruchomość, mogłaby skłaniać właściciela nieruchomości do wyrażenia zgody na ograniczenie swojego prawa. Z drugiej strony nie można też wykluczyć, że ewentualny brak zgody właściciela mógłby wynikać z braku jednoznacznego i ścisłego wskazania zakresu robót na gruncie i takiego sformułowania warunków umowy, które umożliwiałyby w zasadzie przeprowadzenie na działce wszelkich robót. Wobec powyższego, jeśli nawet uznać, że propozycja zawarcia umowy została złożona właścicielowi. działki nr [...], to jak wynika z opisanych dokumentów, nie została ona sformułowana w sposób jednoznaczny, jak również nie została doprecyzowana w toku rokowań, przez co właściciel nie miał możliwości właściwie jej ocenić. Podnieść także należy, że również sentencja zaskarżonej decyzji nie wskazuje w sposób ścisły na zakres zezwolenia udzielonego inwestorowi, a tym samym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co może wynikać z faktu, że opisane wątpliwości związane z zakresem planowanych do wykonania na nieruchomości prac, nie zostały wyjaśnione w toku postępowania przed organem I instancji. Zezwolenie udzielone w decyzji Starosty Powiatu W. A. S.A. (część pierwsza orzeczenia) obejmuje mianowicie przeprowadzenie przez nieruchomość odcinka linii elektroenergetycznej w ramach zadania inwestycyjnego w pasie technologicznym ograniczonej zabudowy o szerokości 70 m oraz lokalizację urządzeń towarzyszących niezbędnych dla potrzeb eksploatacji tej linii. W dalszej kolejności organ wskazał, że przeprowadzenie linii winno nastąpić zgodnie z decyzją Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2009r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji obejmującej budowę linii energetycznej 400kV+2x110kV P. - W.. Rozstrzygnięcie takie, w ocenie Wojewody D., nie odpowiada wymogom art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami - organ zobligowany jest na podstawie powołanego przepisu do ścisłego określenia w decyzji zakresu ograniczenia prawa, co oznacza że zakres ograniczenia winien wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak również zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji. Tymczasem w rozstrzygnięciu nie wskazano urządzeń określonych jako towarzyszące, niezbędne dla potrzeb eksploatacji linii, jak również nie wskazano na przebieg inwestycji w obrębie działki, odsyłając w tym zakresie do decyzji Wojewody D.. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, organ rozstrzygający w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości winien w sentencji decyzji określić to ograniczenie w sposób zrozumiały dla inwestora, dla właściciela nieruchomości i dla każdego, kto zetknie się z taką decyzją w obrocie prawnym. Sprecyzowane w decyzji ograniczającej prawo własności powinno być ustalenie granic czasowych i przestrzennych ograniczenia tego prawa, przy czym prawidłowe wskazanie, na czym polega orzeczone ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma zasadnicze znaczenie dla dalszych kwestii i ewentualnych rozstrzygnięć takich jak przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego lub ewentualne określenie odszkodowania albo wykupienie tej nieruchomości. Stąd też rozstrzygnięcie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie powinno odsyłać do postanowień innej decyzji, gdyż stwarzać to może dla właściciela nieruchomości stan niepewności co do zakresu tego ograniczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 924/09 i WSA w Szczecinie z dnia 8 września 2010r., sygn. II SA/Sz 537/10). Z kolei w pkt 2 orzeczenia, organ I instancji wskazał m.in. że właściciel obowiązany jest do wstrzymania się od jakiejkolwiek zabudowy w granicach pasa technologicznego, ustalonego mocą decyzji Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2009r. Nr [...]. Wskazania wymagałaby podstawa ustanowienia takiego obowiązku. Podsumowując, dokonane ustalenia należy stwierdzić, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień proceduralnych powodujących, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co wypełnia dyspozycję art. 138 §2 Kpa i stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Niezależnie od powyższego - oraz w kontekście zarzutów sformułowanych w odwołaniu - należy wskazać, że Minister Infrastruktury wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego o ustaleniu lokalizacji inwestycji obejmującej budowę linii energetycznej 400kV+2x110 kV P. - W.. W pkt II ostatniej z wymienionych decyzji, jako jedna z kilkudziesięciu działek na których realizowana będzie inwestycja, wymieniona została działka nr [...]. W decyzji co prawda wskazano, że działka nr [...] położona jest na terenie gminy Ś. K., nie zaś gminy S., jednakże jest to zgodne ze stanem faktycznym istniejącym w dniu wydania rozstrzygnięcia Wojewody D.. Zauważyć bowiem należy, że nazwa gminy Ś. K., w województwie dolnośląskim, w powiecie W., zmieniona została na nazwę gmina S., co nastąpiło z dniem 1 stycznia 2010 r., na mocy § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2009 r. w sprawie utworzenia, ustalenia granic i nazw gmin oraz siedzib ich władz, ustalenia granic niektórych miast oraz nadania niektórym miejscowościom statusu miasta (Dz. U. z 2009 r., Nr. 120, poz. 1000; zm.: Dz. U. z 2009 r., Nr 226, poz. 1814). Wobec tego nie może ulegać wątpliwości, że przedmiotowa działka objęta jest przedsięwzięciem Euro 2012 o którym mowa w decyzji z dnia 14 sierpnia 2009 roku. Budowa linii elektroenergetycznej o której mowa we wspomnianej decyzji podlega reżimowi ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, która to inwestycja została ujęta w punkcie 78 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r., Nr 8, poz. 52 - pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 12 października 2007 r. w punkcie 88) jako "rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji W. ". Inwestycję tę - ze względu na jej realizację wyłącznie jako inwestycję liniową, która wiąże się z wykonaniem na znacznym obszarze takiego zamierzenia dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej - należy kwalifikować jako inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (zgodnie z wymienionym przepisem celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania ź tych przewodów i urządzeń). Wyjaśnić dalej należy, że w myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, ustawodawca wprost wyłączył względem przedsięwzięć EURO 2012 stosowanie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez co decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 może zapaść w oderwaniu od zapisów miejscowych aktów planistycznych. W rezultacie, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 - wziąwszy pod uwagę jej przedmiot stanowi w istocie decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. II SA/Po 493110). Taki też charakter ma decyzja Wojewody D.. Biorąc to pod uwagę, wskazać również należy, że zaskarżona decyzja jako wydana w związku z realizacją przedsięwzięcia Euro 2012 niezależnie od decyzji Starosty Powiatu W. zawartego w pkt 5 decyzji podlegała natychmiastowemu wykonaniu (co oczywiste, uchylenie zaskarżonej decyzji powoduje wygaśnięcie nadanego jej rygoru). Odnośnie do kwestii decyzji Wojewody D. z dnia 29 grudnia 2006 r., sygn. [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, wyjaśnić należy, że jej istnienie, w tym fakt, że w określonym dniu stała się ona ostateczna (patrz: decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 14 października 2010 L, sygn. [...]), istotne jest dla decyzji Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2009 r., Nr [...], natomiast - biorąc pod uwagę, że ostatnia z wymienionych decyzji stała się ostateczna - indyferentne dla możliwości wydania decyzji administracyjnej w oparciu o art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z punktu widzenia przesłanek wymienionych w powołanym przepisie oraz w art. 112 ust. 1 ustawy, istotne jest pozostawanie w obrocie prawnym wspomnianej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 14 sierpnia 2009 roku. W kontekście zarzutów odwołania wskazać również należy, że z przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 nie wynika ograniczenie do realizacji przedsięwzięć Euro 2012 wyłącznie przez spółki celowe, o których mowa jest w Rozdziale 2 powołanej ustawy. W szczególności art. 2 ust. 1a ustawy wskazuje, że przedsięwzięcia Euro 2012 mogą być realizowane również przez podmioty nie będące spółkami celowymi utworzonymi na podstawie przepisów niniejszej ustawy. Wynika z tego, że również wspomniane podmioty uprawnione są - w szczególności - do przeprowadzania rokowań wiążących się z realizacją inwestycji, również w trybie określonym wart. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnośnie do zarzutu odwołania, że decyzja Starosty Powiatu W. skierowana została do osoby nie będącej stroną postępowania - skierowana została bowiem do R. S., przez co nie uwzględniono w decyzji okoliczności, że w czasie trwania postępowania, w związku ze zmianą stanu cywilnego, zmianie uległo nazwisko wymienionej na W. - wskazać należy, że nie wydaje się on uzasadniony. Zmiana nazwiska nie powoduje, że decyzja doręczona została innej osobie, niż strona, która brała dotychczas udział w postępowaniu. Ponadto, co należy podkreślić, w toku postępowania R.S. nie informowała organu o opisywanej zmianie, aczkolwiek miała ona miejsce - jak wynika z przedstawionej wraz z odwołaniem kopii odpisu skróconego aktu małżeństwa - we wrześniu 2008 roku (co mogło wprowadzić organ w błąd, R.W. jeszcze w piśmie złożonym w dniu 26 lipca 2010 r. w Starostwie Powiatowym we W., stanowiącym prośbę o wyznaczenie nowego terminu zapoznania się z aktami sprawy, posługiwała się nazwiskiem S.). Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożył pełnomocnik A. S.A. z siedzibą w K.-J.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji za zasądzeniem na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wszystkie ustawowe wymogi, wynikające z art. 124 ugn. Organ II instancji poprzez niezgodną z zasadami analizę akt sprawy niesłusznie zarzucił organowi I instancji niespełnienie wymogów wynikających z ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. analizy przebiegu negocjacji, nie wskazania zakresu przewidywanych robót jak również brak udokumentowania rokowań w sposób wymagany, czyli naruszenie art. 124 ust 1 i 3 ugn. Organ II instancji stwierdza, że spółka nie podjęła rzeczywistego dialogu z właścicielem gruntu, albowiem o rokowaniach w rozumieniu art. 124 ust.3 ugn. można mówić tylko wówczas gdy z przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji będzie wynikała rzeczywista wola stron co do załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej. Stwierdzenie swe popiera stanowiskiem doktryny utrwalonym na tle uregulowań na tle Kodeksu cywilnego. Faktem bezspornym jest, iż rokowania jako jeden ze sposobów zawarcia umowy, przewiduje dział II tytuł IV księgi pierwszej Kodeksu cywilnego. Podstawową zasadą prawa cywilnego jest swoboda zawierania umów. Zgodnie z tą zasadą strony swobodnie kształtują swój stosunek zobowiązaniowy i w takim kontekście należy przede wszystkim rozumieć i stosować zapisy kodeksu cywilnego. Postępowanie dotyczące udostępnienia nieruchomości na cele realizacji inwestycji celu publicznego ze swej specyfiki wyklucza kodeksową swobodę zawarcia umów. Realizacja celu publicznego narzuca konieczność przeprowadzenia jej na konkretnej nieruchomości, dlatego też właściciel nieruchomości z zasady pozbawiony jest swobody zawierania umów w zakresie przedmiotu umowy, albowiem określony jest on w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu. W związku z tym dla realizacji czynności opisanych w kodeksie właściciel nieruchomości musi wyrazić zgodę na przeprowadzenie i przebieg inwestycji przez jego nieruchomość. Dopiero wyrażona zgoda przez właściciela powoduje, możliwość podjęcia negocjacji i spełniona wymogu z art. 72 kc tj. rozpoczęcia i kontynuowania omawiania warunków przyszłej umowy. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji brak jest przywołania chociażby domniemanej zgody właścicielki nieruchomości na realizację inwestycji. Dlatego też nie można zarzucić organowi I instancji braku analizy przebiegu negocjacji, zgodnie z zasadami kodeksowymi. Właścicielka nigdy nie wyrażała zgody na realizację inwestycji. Podejmowane próby uzyskania takiej zgody i zawarcia umowy (przedłożono jej projekt umowy, wycenę) nie dały pozytywnego rezultatu. Dowodem na to jest fakt, iż właścicielka odmawiała podpisania jakiegokolwiek protokołu z negocjacji. Dlatego też inwestor zmuszony został do złożenia wniosku w trybie art. 124 ugn. Do wniosku dołączone były dokumenty z rokowań, które odzwierciedlały faktyczny stan rokowań. Żądanie organu II instancji, aby dokumenty te zawierały rzeczywistą wolę stron co do załatwienia sprawy w drodze umowy cywilnoprawnej, przy takiej postawie właścicielki tj. nie wyrażeniu zgody na przeprowadzenie inwestycji przez jej nieruchomość, jest niewykonalne, albowiem tylko inwestor dążył do zawarcia umowy. Wymogiem formalnym z art. 124 ugn jest nie wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji oraz dołączenie dokumentów z rokowań, co w zaistniałym stanie faktycznym zostało spełnione. Przy takiej interpretacji organu II instancji przepisów ugn, a w szczególności art. 124, inwestor nigdy nie mógłby skorzystać z ustawowego prawa jakim jest złożenie wniosku i uzyskaniu zezwolenia na przeprowadzenie inwestycji. Art. 124 ust. 3 ugn nakłada ustawowy wymóg, aby udzielenie zezwolenia było poprzedzone rokowaniami z właścicielem, a do wniosku dołączone dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Z dokumentów z przeprowadzonych rokowań ma wynikać, iż właściciel nie wyraża zgody na przeprowadzenie inwestycji. Zdaniem skarżącego dołączone dokumenty oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym protokół z rozprawy (przeprowadzonej w sprawie) jednoznacznie potwierdzają fakt, iż właściciel nieruchomości nie wyraził zgody. Powyższe potwierdził również właściciel nieruchomości, stwierdzając, iż negocjacje były przeprowadzone i to że nadal nie wyraża zgody na przeprowadzenie inwestycji. Właścicielowi był przedłożony projekt umowy, w którym był określony zakres wykonywanych prac. Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie nakłada obowiązku szczegółowego wskazania zakresu przeprowadzonych robót, albowiem zakres prac określany jest w decyzjach zatwierdzających projekt budowlany oraz udzielających pozwoleniu na budowę. Na tym etapie postępowania można mówić jedynie o obszarze jaki jest niezbędny do realizacji inwestycji oraz jej przebieg, przy zachowaniu zasady, iż ingerencja inwestora musi być jak najmniej uciążliwa w prawa właściciela. Zasada ta została spełniona. W zakresie zarzutu braku wyjaśnienia zmiany podmiotowej wnioskodawcy, stwierdzić należy, iż organ II instancji sam w uzasadnieniu odpowiedział na swoje wątpliwości, albowiem stwierdził, iż dokonany był podział przedsiębiorstwa. Fakt ten potwierdzają również w sposób wystarczający złożone w sprawie dokumenty i wyjaśnienia wnioskodawcy. Ponadto w późniejszym rozstrzygnięciu z dnia 29 marca 2011 r. w innej sprawie, w identycznym stanie prawnym i faktycznym, organ II instancji uznał, iż A. S.A. od strony podmiotowej był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia, a co za tym idzie jednoznacznie stwierdził, ze przeprowadzone negocjacje jednoznacznie stwierdził, że przeprowadzone negocjacje pod względem podmiotowym przeprowadzone były prawidłowo. A. S.A. od strony podmiotowej był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia, a co za tym idzie jednoznacznie stwierdził, iż przeprowadzone negocjacje pod względem podmiotowym przeprowadzone były prawidłowo. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa oraz art. 40 § 2 kpa poprzez pominięcie pełnomocników strony w postępowaniu i potraktowaniu jako równoznaczne z pominięciem strony uznać należy za przedwczesny i niesłuszny. Organ II instancji naruszył przepis art. 136 kpa. Wątpliwości dotyczące prawidłowego zawiadamiania pełnomocników ustanowionych w sprawie winny być rozstrzygane w kontekście praw strony do czynnego udziału w postępowaniu. Wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa następuje wówczas gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wydanie decyzji kasacyjnej jest odstępstwem od zasady, według której organ odwoławczy rozpoznaje sprawę merytorycznie i wydaje decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty. Służy tej zasadzie rozwiązanie przewidziane wart. 136 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić w niezbędnym zakresie uzupełniające postępowanie wyjaśniające w celu uzupełnienia materiałów lub dowodów. Z taką sytuacją mamy do czynienia w powyższej sprawie. O fakcie prawidłowej realizacji uprawnień strony świadczyć może również niniejsza skarga. Dodatkowo wskazać należy, iż w przypadku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji z uwagi na zmianę zapisu art. 40 § 2 kpa pisma nadal byłyby doręczane jednemu pełnomocnikowi. Reasumując, zdaniem strony skarżącej organ naruszył przepisy art. 10 § 1 kpa, 40 § 2 kpa, art. 17kpa, 136 kpa, 138 § 2 kpa i art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie może zostać uwzględniona. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje zapadłe w toku postępowania administracyjnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej w skrócie "p.p.s.a." - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) i z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do odpowiedzi na skargę, przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu decyzja kompetentnego organu uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,93 ha, AM-1, obręb [...], gmina S. z dodatkowymi zapisami do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej należy rozważyć czy orzekając o uchyleniu kwestionowanej decyzji i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 kpa. Materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 Nr 102, poz. 651), stosownie do którego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej) (ust. 1) starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustęp 1a określa, że w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei ustęp 3 omawianego przepisu wskazuje, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Analizując zatem argumentację organu odwoławczego należy wskazać, że - zdaniem sądu, w świetle materiału dowodowego, zgromadzonego w toku postępowania przed organem pierwszej instancji - Wojewoda D. był uprawniony do uznania, że czynność przeprowadzenia rokowań (która poprzedza postępowanie administracyjne i otwiera drogę do wszczęcia postępowania administracyjnego) w niniejszej sprawie nie została odpowiednio udokumentowana, a same rokowania nie zostały przeprowadzone w sposób, który odpowiada przepisom art. 72 k.c. Z dokumentów dołączonych do podania nie sposób wywieść wniosku, że ujawniona dokumentacja odpowiada kodeksowym zasadom negocjacji, czyli "dialogowi potencjalnych stron umowy, w toku którego następuje stopniowe uzgadnianie jej treści, "ucieranie się" stanowisk (Z. Radwański (w:) System Prawa Prywatnego, t. II, Suplement, s. 49). Negocjacje polegają na wzajemnym oddziaływaniu na siebie, dyskusji, przeciwstawianiu własnych interesów każdej ze stron i powoływaniu argumentów wspierających prezentowane przez każdą ze stron stanowisko. Negocjacje to "sytuacja targu" (por. S. Grzybowski (w:) System prawa cywilnego, t. I, s. 549)" - Małgorzata Pyziak-Szafnicka komentarz do art. 72 k.c. LEX 2009. Orzecznictwo sądowe przyjmuje w zasadzie jednolicie, że udokumentowanie przeprowadzenia rokowań we właściwej formie winno dokumentować wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dokumentami takimi winny być pismo zawierające propozycję zawarcia w wyznaczonym terminie umowy w sprawie sposobu wykonania określonych prac wraz z projektem tej umowy oraz z dowodem doręczenia właścicielowi lub wieczystemu użytkownikowi nieruchomości wymienionych dokumentów, a takiego dowodu w kontrolowanych aktach brak (brak podpisu strony na dołączonych dokumentach, brak również adnotacji o odmowie podpisania tychże). Także sama treść dokumentów nie dowodzi przebiegu jakichś rozmów w ich trakcie, ani nie wskazuje na to, aby dokładny zakres robót został przez inwestora przedstawiony właścicielce terenu, nie wykazano, aby inwestor składał stronie dodatkowe propozycje zmierzające do zawarcia umowy, przede wszystkim zaś brak dowodów, aby (czym inwestor uzasadnia wniosek o wszczęcie tego postępowania) istotnie R.S. żądała zbyt wygórowanego odszkodowania, a także nawet gdyby tak było czy stanowisko właściciela stanowiło np. pozycję wyjściową do dalszych negocjacji. Przede wszystkim zaś za jeden z najistotniejszych argumentów należy uznać okoliczność, że nie wiadomo czy na działce miał być usadowiony słup lub słupy, a co za tym idzie jaki będzie zakres trwałej ingerencji planowanej inwestycji w prawo własności uczestniczki postępowania. Należy także podzielić pogląd Wojewody, że decyzja zezwalająca na trwałą ingerencję w prawo własności właściciela do gruntu musi być na tyle precyzyjna i nie wymagająca interpretacji, aby nie dopuścić do sporów w toku jej realizacji. Nie wiadomo także na jakiej podstawie organ pierwszej instancji nałożył na uczestniczkę postępowania obowiązek powstrzymania się od konkretnych działań w pasie objętym decyzją. Wskazać także trzeba, że wniosek został złożony przez B. S.A. jeszcze 22 czerwca 2007 r. i w tym zakresie postępowanie zostało wszczęte (vide k. 38 akt adm.) a dopiero 28 maja 2010 r., r. pr J. K. wniósł (nie wiadomo w czyim imieniu wobec braku pełnomocnictwa w aktach) o "przeprowadzenie postępowania w trybie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 8, poz. 52). Z dokumentacji zawartej w aktach wynika jedynie, że A. S.A. przejęła część majątku B. S.A. skutkiem podziału a także to, że obie spółki są odrębnymi podmiotami, co każdej z jednostek daje samodzielną legitymację procesową. Jest to jednak okoliczność niewystarczająca dla przyjęcia następstwa prawnego spółki A. S.A. dla B. S.A. Z tego punktu widzenia również nie sposób przyjąć, aby istniała niewątpliwa tożsamość podmiotów prowadzących czynności negocjacyjne przed złożeniem wniosku i czynności procesowe w toku postępowania. Trafnie też organ odwoławczy zauważył, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa, art. 40 § 2 Kpa i do pominięcia pełnomocników strony, równoznacznego z pominięciem jej samej. Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi niewłaściwa reprezentacja strony w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie mogła być konwalidowana w toku postępowania przed drugą instancją, już choćby z tej przyczyny, że naruszałoby to np. zasadę dwuinstancyjności postępowania, wskazaną w art. 16 kpa. Także z naruszeniem wskazanego wcześniej przepisu nie umożliwiono uczestniczce postępowania faktycznego zapoznania się z materiałem sprawy. Reasumując, zdaniem sądu, stwierdzone i wykazane uchybienia proceduralne powodują konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, przez co zastosowanie art. 138 § 2 Kpa przez organ odwoławczy było uzasadnione, a sama kwestionowana decyzja mieści się w porządku prawnym. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu stosownie do treści art. 151 ppsa.