II SA/Wr 359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. SA z siedzibą w Krakowie i B. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Skargę w piśmie z dnia 24 kwietnia 2017 r. wniosła spółka B. sp. z o.o. z siedzibą w Z., reprezentowana przez zarząd, oraz spółka A. SA z siedzibą w K., zastępowana przez pełnomocnika w osobie A. O.. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 29 maja 2017 r. wezwano A. O. do złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa do działania w imieniu A. SA z siedzibą w K.. W odpowiedzi na to wezwanie A. O. podał, że spółka B. sp. z o.o. z siedzibą w Z. jako inny skarżący jest pełnomocnikiem spółki A.SA z siedzibą w K.. Następnie w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 4 sierpnia 2017 r. wezwano spółkę A.SA z siedzibą w K. do podpisania skargi przez osobę lub osoby uprawnione do reprezentacji spółki oraz do złożenia do akt sprawy dokumentu wskazującego na sposób reprezentacji spółki. W wezwaniu pouczono, że braki skargi winny być usunięte w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 22 sierpnia 2017 r. (dowód: k. 41 akt), jednak w wyznaczonym terminie nie udzielono na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z dwóch przyczyn. Po pierwsze Sąd uznał, że A. O. nie wykazał, iż może być pełnomocnikiem A.SA z siedzibą w K., ani nie przedłożył pełnomocnictwa udzielonego przez A.SA z siedzibą w K. spółce B. sp. z o.o., a więc należało zwrócić się bezpośrednio do spółki A.SA z siedzibą w K. o uzupełnienie braków skargi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pod skargą nie podpisała się osoba uprawniona do reprezentacji A.SA z siedzibą w K., ani nie dołączono do skargi dokumentów określających, kto jest uprawniony do reprezentacji tej spółki. Pomimo wezwania braków tych nie uzupełniono. Tymczasem w myśl art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przedstawiciel ustawowy lub organ osoby prawnej ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie ustawa w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wprowadza normę, że sąd odrzuca skargę wtedy, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Już powyższe oznacza, że skargę A.SA z siedzibą w K. należało odrzucić. Jednak nie można pominąć, że skarga A.SA z siedzibą w K., podobnie jak skarga spółki B. sp. z o.o. podlega odrzuceniu także z innej przyczyny. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). Zwrócić przy tym należy uwagę, że na s. 6 zaskarżonej decyzji znajduje się prawidłowe pouczenie dla stron, wskazujące, że skargę do sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu administracji w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzję doręczono spółce A.SA w dniu 13 marca 2017 r., zatem termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływał w dniu 12 kwietnia 2017 r. Natomiast spółce B. sp. z o.o. decyzję SKO doręczono w dniu 17 marca 2017 r., więc termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływał w dniu 16 kwietnia 2017 r., a że była to niedziela, a po niej był dzień wolny od pracy, to w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi trzeba przyjąć dzień 18 kwietnia 2017 r. (wtorek). Tymczasem skarga została nadana za pośrednictwem właściwego operatora pocztowego w dniu 24 kwietnia 2017 r., lecz bezpośrednio do Sądu, który otrzymawszy ją w dniu 26 kwietnia 2017 r., przekazał ją Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W.. Rozpoznając sprawę Sąd doszedł do przekonania, że jeśli skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, który następnie przekazał ją organowi właściwemu, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez Sąd na adres właściwego organu. Pogląd Sądu w tym zakresie jest zbieżny ze stanowiskiem wypracowanym w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi do właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1418/10, z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 659/11, z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 597/14, z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 783/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko takie Sąd przyjął w niniejszej sprawie, uwzględniając, że do art. 53 p.p.s.a. dodano § 4, który stanowi, że termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. Jednak przepis ten nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a., w brzmieniu dotychczasowym. Ustawa nowelizująca m.in. art. 53 p.p.s.a. weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., a postępowanie sądowe zostało wszczęte przed tym dniem. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro bowiem skarga wpłynęła w dniu 26 kwietnia 2017 r. do Sądu i tego dnia została nadana na adres organu, to datę 26 kwietnia 2017 r. trzeba uznać za dzień wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi upłynął zaś z dniem 12 i 18 kwietnia 2017 r. Zatem skarga została wniesiona po upływie terminu 30-dniowego do jej wniesienia. Skargę, którą wniesiono po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Reasumując, skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o pkt II sentencji, to na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrot uiszczonego wpisu sądowego następuje z urzędu po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.