II SA/Wr 360/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. SA z siedzibą w K. i B. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Skargę w piśmie z dnia 24 kwietnia 2017 r. wniosła spółka B. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (obecnie: w B.), reprezentowana przez zarząd, oraz spółka A. SA z siedzibą w K., zastępowana przez pełnomocnika w osobie A. O.. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 29 maja 2017 r. wezwano A. O. do złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa do działania w imieniu A. SA z siedzibą w K.. W odpowiedzi na to wezwanie A. O. w piśmie z dnia 10 sierpnia 2017 r. podał, że spółka B. sp. z o.o. jako inny skarżący jest pełnomocnikiem spółki A. SA. Następnie w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 16 sierpnia 2017 r. wezwano spółkę A. SA z siedzibą w K. do podpisania skargi przez osobę lub osoby uprawnione do reprezentacji spółki oraz do złożenia do akt sprawy dokumentu wskazującego na sposób reprezentacji spółki. W wezwaniu pouczono, że braki skargi winny być usunięte w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 11 września 2017 r. (dowód: k. 69 akt), jednak w wyznaczonym terminie nie udzielono na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z dwóch przyczyn. Po pierwsze Sąd uznał, że A. O. nie wykazał, iż może być pełnomocnikiem A. SA z siedzibą w K., ani nie przedłożył pełnomocnictwa udzielonego przez A. SA z siedzibą w K. spółce B. sp. z o.o., a więc należało zwrócić się bezpośrednio do spółki A. SA o uzupełnienie braków skargi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pod skargą nie podpisała się osoba uprawniona do reprezentacji A. SA, ani nie dołączono do skargi dokumentów określających, kto jest uprawniony do reprezentacji tej spółki. Pomimo wezwania braków tych nie uzupełniono. Tymczasem w myśl art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przedstawiciel ustawowy lub organ osoby prawnej ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie ustawa w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wprowadza normę, że sąd odrzuca skargę wtedy, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Już powyższe, a więc nieuzupełnienie braków formalnych skargi, oznacza, że skargę A. SA z siedzibą w K. należało odrzucić. Jednak nie można pominąć, że skarga A. SA z siedzibą w K., podobnie jak skarga spółki B. sp. z o.o. podlega odrzuceniu także z innej przyczyny. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). Zwrócić przy tym wypada uwagę, że na s. 7 zaskarżonej decyzji znajduje się prawidłowe pouczenie dla stron, wskazujące, że skargę do sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu administracji w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzję doręczono spółce A. SA w dniu 7 marca 2017 r., zatem termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływał w dniu 6 kwietnia 2017 r. Natomiast spółce B. sp. z o.o. decyzję SKO doręczono w dniu 17 marca 2017 r., więc termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływał w dniu 16 kwietnia 2017 r., a że była to niedziela, a po niej był dzień wolny od pracy, to w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi trzeba przyjąć dzień 18 kwietnia 2017 r. (wtorek). Tymczasem skarga została nadana za pośrednictwem właściwego operatora pocztowego w dniu 24 kwietnia 2017 r., lecz bezpośrednio do Sądu, który otrzymawszy ją w dniu 26 kwietnia 2017 r., przekazał ją Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W.. Rozpoznając sprawę Sąd doszedł do przekonania, że jeśli skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, który następnie przekazał ją organowi właściwemu, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez Sąd na adres właściwego organu. Pogląd Sądu w tym zakresie jest zbieżny ze stanowiskiem wypracowanym w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi do właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1418/10, z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 659/11, z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 597/14, z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 783/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko takie Sąd przyjął w niniejszej sprawie, uwzględniając, że do art. 53 p.p.s.a. dodano § 4, który stanowi, że termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. Jednak przepis ten nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a., w brzmieniu dotychczasowym. Ustawa nowelizująca m.in. art. 53 p.p.s.a. weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., a postępowanie sądowe zostało wszczęte przed tym dniem. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro bowiem skarga wpłynęła w dniu 26 kwietnia 2017 r. do Sądu i tego dnia została nadana na adres organu, to datę 26 kwietnia 2017 r. trzeba uznać za dzień wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi upłynął zaś z dniem 6 i 18 kwietnia 2017 r. Zatem skarga została wniesiona po upływie terminu 30-dniowego do jej wniesienia. Skargę, którą wniesiono po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Reasumując, skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o pkt II sentencji, to na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrot uiszczonego wpisu sądowego następuje z urzędu po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.