II SA/Wr 407/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji C. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 6 sierpnia 2021 r., nr SKO/41/CP-30/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przepięcia do nowej sieci kanalizacji sanitarnej nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 sierpnia 2021 r. (doręczonym osobiście organowi w dniu 19 sierpnia 2021 r.) kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze strona skarżąca wniosła skargę na decyzję SKO z dnia 6 sierpnia 2021 r. nr SKO/41/CP-30/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przepięcia do nowej sieci kanalizacji sanitarnej nieruchomości. W wykonanym zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 września 2021 r., w dniu 9 września 2021 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: 1/ wskazanie z imienia i nazwiska, kto w imieniu strony skarżącej podpisał skargę; 2/ złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS); 3/ podanie numeru REGON lub NIP strony skarżącej. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu strona skarżąca przesłała w dniu 14 września 2021 r. (data nadania w placówce pocztowej, zgodnie z pieczęcią znajdującą się na kopercie - k. 13 akt sądowych) pismo w treści którego wskazała, że podpis należy do M. G., podała NIP oraz załączyła pełnomocnictwo wraz z wydrukiem dokumentu mającym potwierdzić umocowanie do wniesienia skargi i określającym reprezentację strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (Postanowienie NSA z 17.04.2019 r., II OZ 343/19, LEX nr 2651800). W niniejszej sprawie nie można uznać, że strona skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o konsekwencjach nie zastosowania się do niego, uzupełniła brak formalny skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie osoby, która ją podpisała do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie Sądu zostały, co prawda nadesłane dokumenty w postaci pełnomocnictwa oraz wydruku przedstawiającego dane zawarte na stronie ekrs mające określić sposób reprezentacji, jednak należy wskazać, że przesłany wydruk nie został należycie uwierzytelniony, a także nie zawiera pełnych informacji pozwalających ocenić sposób reprezentacji strony skarżącej. Przede wszystkim należy wskazać, że ww. wydruk nie stanowi pobranego samodzielnie wydruku komputerowego aktualnych albo pełnych informacji o podmiotach wpisanych do rejestru, wobec czego nie posiada mocy zrównanej z mocą dokumentu wydawanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, zgodnie z art. 4 ust. 4aa w myśl ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 112 ze zm., dalej "ustawa o KRS"). Załączony dokument przedstawia stronę internetową ekrs zawierającą część informacji zawartych w KRS oraz odsyłającą do linków pozwalających pobrać zainteresowanemu wydruk informacji pełnych lub wydruk informacji aktualnych (co widać w dolnej sekcji przedłożonego wydruku), które z kolei posiadać będą moc zrównaną z mocą dokumentu wydawanego przez Centralną Informację. Wobec powyższego, załączony przez stronę dokument nie stanowiąc wydruku, o którym mowa w art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS, nie może zostać uznany za oryginał dokumentu określającego umocowanie do reprezentacji strony skarżącej, ani też za uwierzytelnioną kopię takiego dokumentu. Powyższe świadczy o niewypełnieniu przez M. G. wezwania Sądu w tym zakresie. Załączone do pisma z dnia 10 września 2021 r. dokumenty jednoznacznie nie spełniają tego wymogu, gdyż nie zostały w ogóle uwierzytelnione. Skoro zgodnie z orzecznictwem nieprawidłowo uwierzytelniony odpis nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony (Postanowienie NSA z 26 lipca 2013 r., II FSK 1798/13, LEX nr 1346566), to tym bardziej nie może być nim dokument, który w ogóle nie został uwierzytelniony. Nie można więc uznać, że braki formalne skargi zostały w ten sposób usunięte. Ponadto, zakres informacji objętych załączonym wydrukiem nie pozwala Sądowi ocenić sposobu reprezentacji strony skarżącej. Co więcej, przedłożone pełnomocnictwo jednoznacznie wskazuje, że M. G. został upoważniony do reprezentacji w oparciu o umowę zlecenia. Tymczasem krąg osób, które mogą pełnić funkcję pełnomocnika został w sposób wyczerpujący wyliczony w art. 35 p.p.s.a. W orzecznictwie na gruncie wykładni tego przepisu dominuje pogląd, że dla uznania danej osoby za pracownika z punktu widzenia możliwości reprezentowania przez niego osoby prawnej lub przedsiębiorcy w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie wystarczy samo świadczenie pracy, ale konieczne jest określenie warunków pracy w jednej z form przewidzianych w art. 2 k.p. (zob. postanowienia NSA z: 28 lutego 2013 r., I OSK 2880/12, GP 2013/81, s. 2; 13 listopada 2013 r., II FZ 784/13, LEX nr 1397910). Oznacza to, że pracownik świadczący pracę na podstawie umowy zlecenia co do zasady nie może reprezentować swego pracodawcy. Ponieważ zaistniałe braki dotyczące kwestii reprezentacji strony skarżącej uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu, zatem należało ją odrzucić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.