II SA/Wr 433/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./, Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 26 maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia 2 marca 2010 r. Nr [...] Burmistrz Miasta K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy (poprzednia decyzja Burmistrza Miasta K. z dnia 8 lipca 2009 r. Nr [...] , została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. decyzją z dnia 11 sierpnia 2009 r. Nr [...] ), określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. ,,Budowa krzesełkowego wyciągu narciarskiego z obiektami towarzyszącymi w K. w rejonie potoku Ł.". Jak wskazano, decyzja wydana została na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 56 ust. 1,2,3, 7, 8, 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz.902 z późn. zm.) w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227, z późn. zm.), na wniosek z dnia 7 grudnia 2007 r. złożony przez spółkę z o.o. "A." z siedzibą w Z.. W decyzji określono, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na działce nr [...] oddz. [...] należącej do Skarbu Państwa - Nadleśnictwo "Ś." w K., którą wnioskodawca wydzierżawił. Inwestor planuje wybudowanie krzesełkowego 6-cio osobowego wyciągu narciarskiego o długości ok. 600 m (firmy Doppelmayr) oraz obiektów towarzyszących wraz z infrastrukturą techniczną, trasę narciarską pomiędzy ul. T., ul. O. i potokiem Ł. a także parking przy ul. T.. Teren inwestycji położony jest w reglu dolnym K. wzdłuż potoku Ł., począwszy od węzła komunikacyjnego K. - B.J. do ulicy O., która graniczy z K. Parkiem Narodowym. Wysokość bezwzględna terenu w przedziale 714 - 820 m. n.p.m. Ponadto inwestycja zlokalizowana jest w granicach obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 pn. "K." kod obszaru [...], oraz projektowanego Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk pn. "K." kod [...]. Ze względu na skalę oraz charakter przedsięwzięcia przyjęto, że może ono znacząco oddziaływać na gatunki i siedliska, dla ochrony których utworzono obszar Natura 2000. Planowana inwestycja graniczy z potokiem Ł., gdzie występują stanowiska lęgowe pliszki górskiej i pluszcza oraz w pobliżu K. Parku Narodowego. Uzasadniając zastosowanie w sprawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska wskazano, że na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227), do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. W związku z tym przyjęto, że sprawa podlegała rozpatrzeniu zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25 poz. 150 ze zm. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r.). Organ I instancji na podstawie przedstawionych we wniosku informacji przyjął, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). Dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ prowadzący postępowanie wystąpił do organów opiniujących, o których mowa w art. 51 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska celem wydania opinii w przedmiocie nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia i przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Starosta J. postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 31 stycznia 2008 r., a także Wojewoda D. postanowieniem z dnia 30 stycznia 2008 r. opowiedzieli się za potrzebą sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Po uzyskaniu stosownych opinii Burmistrza K. postanowieniem z dnia 8 lutego 2008 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu określając jego zakres. Wykonując nałożony obowiązek wnioskodawca przedłożył raport oddziaływania na środowisko dla opisanego przedsięwzięcia autorstwa B. B., B. J. - maj 2008 r. później uzupełniony przez M. M. w dokumencie z dnia 23 czerwca 2009 pt. "Uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko inwestycji: wyciąg narciarski wraz z nartostradą i usługami towarzyszącymi w K. wzdłuż ulicy T.", który został opracowany po kontroli terenowej obszaru przedsięwzięcia we wrześniu roku 2008 oraz dniach 10-13 maja 2009 r., a także dokumentem sporządzonym przez R. R. pt. "Ekspertyza faunistyczna dla obszaru planowanego przedsięwzięcia ,,Budowa krzesełkowego wyciągu narciarskiego z obiektami towarzyszącymi w K.", oraz opracowaniem A. N. pt. "Bilans wodny rz. Ł., w km 17+976". Przed wydaniem decyzji w sprawie, wypełniając dyspozycję art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska Starosta J. postanowieniem z dnia 2 lipca 2008 r. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 14 lipca 2008 r. uzgodnili warunki realizacji planowanej inwestycji. Wojewoda D. złożył uwagi dotyczące opracowanego raportu oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym inwestor został zobligowany do poprawienia raportu oddziaływania na środowisko. Po przedłożeniu aneksu do raportu – po zmianie przepisów, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 3 września 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. uzgodnił i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wypełniając despocję przepisu art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska organ administracyjny podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania. W postępowaniu stosownie do przepisu art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska wzięło udział Stowarzyszenie A. oraz Stowarzyszenie B. . Ponadto postępowanie prowadzone było z udziałem m.in. C.K. sp. z o.o. w K. oraz Polskie Towarzystwo Turystyczno - Krajoznawcze Oddział "S.Z." w J.G.. W dniu 15 października 2009 r. przeprowadzona została otwarta dla społeczeństwa rozprawa administracyjna. Po zapoznaniu się ze zgromadzonymi materiałami i dowodami tj.: wnioskiem inwestora, raportem oddziaływania na środowisko wraz z uzupełnieniami i aneksami, wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzgodnieniami - Starosty J. zawartym w postanowieniu z dnia 2 lipca 2008 r. - podtrzymanym przy piśmie z dnia 16 września 2009 r., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zawartym w postanowieniu z dnia 14 lipca 2008 r. - podtrzymanym pismem z dnia 15 września 2009 r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dokonanym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r., po ustosunkowaniu się do zgłoszonych w sprawie wniosków i uwag oraz stanowisk uczestniczących w postępowaniu podmiotów i organizacji, decyzją z dnia 2 marca 2010 r. Burmistrz K., określił warunki wykorzystania terenu ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W punkcie trzecim rozstrzygnięcia pt. Warunki wykorzystania terenu ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich zobowiązano wnioskodawcę m.in. do : 1) W miejscu występowania siedliska 91EO - łęg wierzbowy, topolowy, olszowy i jesionowy, dokonania maksymalnego zawężenia szerokości nartostrady, by zachować jego jak największy fragment. W tym celu - pod nadzorem botanika - wyznaczyć zawężony pas, który będzie zajęty pod nartostradę w rejonie występowania ww. siedliska na mapie (w skali 1:1 000 lub dokładniejszej) oraz w terenie. Fragment siedliska, który przeznaczony będzie do pozostawienia, odgrodzić od strony nartostrady i zachować w stanie nienaruszonym. Grodzenie zabezpieczające siedlisko przed zniszczeniem utrzymywać również w trakcie eksploatacji inwestycji, by uniemożliwić penetrowanie tego obszaru przez narciarzy. 2) Przy wyznaczaniu fragmentu ww. łęgu przeznaczonego do pozostawienia, uwzględnić konieczność zachowania występujących tam roślin z gatunków róża alpejska Rosa pendulina, turzyca rzadkokłosa Carex remota i modrzyk górski Mulgedium alpinum. 3) Na całym odcinku bezimiennego cieku uchodzącego do Ł., wzdłuż którego wytworzyło się siedlisko ziołorośla górskie i ziołorośla nadrzeczne (kod siedliska 6430), zaniechać regulacji i kanalizacji tego odcinku cieku - zamiast tego, by umożliwić przejazd nad ciekiem, wykonać drewnianą kładkę. 4) Prace związane z wyrównywaniem terenu przeznaczonego pod trasę zjazdową ograniczyć do zupełnego minimum. Nie gromadzić, nie spychać i nie usypywać nadmiaru ziemi na brzegach ani na skarpach potoku Ł.. 5) Wycinkę drzew i krzewów, prace ziemne oraz prace budowlane o dużym natężeniu hałasu wykonywać w okresie od 1 września do 15 marca. 6) Pozostawić wszystkie drzewa rosnące w korycie potoku Ł. oraz na jego skarpach. 7) Rośliny z gatunku podrzeń żebrowiec Blechnum spirant przenieść we współpracy z botanikiem - z terenu inwestycji na siedliska niezagrożone. 8) Prace budowlane w bezpośrednim sąsiedztwie potoku Ł. (murki oporowe i inne sztuczne elementy krajobrazu) wykonywać wyłącznie w sytuacjach koniecznych. Prace te wykonywać w sposób gwarantujący pozostawienie odpowiedniej ilości szczelin i otworów w celu zachowania potencjalnych miejsc do zakładania gniazd przez pliszkę górską Motacilla cinerea. 16) Okres funkcjonowania trasy narciarskiej należy dostosować do warunków śniegowych. Dośnieżanie może mieć miejsce jedynie w okresie naturalnego zalegania pokrywy śnieżnej w tym rejonie. Ponadto nie dopuszcza się możliwości dodawania wszelakich polepszaczy czy krystalizatorów do naśnieżania. 17) W porozumieniu z ornitologiem oraz w uzgodnieniu z Nadleśnictwem Ś. w odległości do 2 km od terenu inwestycji rozmieścić po 10 budek lęgowych o parametrach dostosowanych do wymagań sóweczki Glaucidium passerinum i włochatki Aegolius funereus. 18) W porozumieniu z chiropterologiem oraz w uzgodnieniu z Nadleśnictwem Ś., w odległości do 2 km od terenu inwestycji rozmieścić po 15 skrzynek o parametrach dostosowanych do wymagań mopka Barbastella barbastellus i nocka dużego Myotis myotis. 19) W trakcie eksploatacji wyciągu stosować środki konserwujące (np. smary) nie wpływające negatywnie na organizmy żywe, glebę i wody. 20) Od momentu rozpoczęcia eksploatacji inwestycji corocznie przez okres 5 lat dokonywać oceny stopnia zachowania siedliska 91EO - łęg wierzbowy, topolowy, olszowy i jesionowy, zmian w nim zachodzących oraz wpływu eksploatacji przedmiotowej inwestycji na to siedlisko. Ocena ta winna być wykonana przez botanika w trakcie trwania sezonu wegetacyjnego oraz winna być przedstawiona Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska we W. w terminie 30 dni od dnia zakończenia obserwacji wykonanych przez botanika w danym roku. 21) Corocznie przez okres 3 lat od zakończenia budowy, w pierwszej połowie czerwca, na obszarze występowania siedliska ziołorośla górskie i ziołorośla nadrzeczne (kod siedliska 6430) prowadzić regularny monitoring obcych gatunków inwazyjnych występujących w obszarze realizowanej inwestycji, takich jak: szczaw alpejski Rnmex alpinus, rdestowiec sachaliński Fallopia sachalinensis, smotrawa okazała Telekia speciosa, kroplik żółty Mimulus guttatus oraz marchewnik anyżowy Myrrhis odorata. Gatunki te winny być usuwane. 22) W przypadku, gdy po upływie 3 lat występowanie gatunków nadał będzie obfite o których mowa w pkt 21, dopuszcza się możliwość przedłużenia konieczności prowadzenia monitoringu na kolejne lata. 23) Ograniczyć emisję hałasu w czasie realizacji i eksploatacji inwestycji poprzez wykorzystywanie jedynie sprawnych technicznie maszyn i urządzeń o niskiej emisji dźwięku. Ustala się dla pory dziennej, tj. od godziny 6:00 do godziny 22:00, emisję hałasu na poziomie 55 dB oraz dla pory nocnej, tj. od godz. 22:00 do godz. 6:00, wartość 45 dB. 25) Pobór wody do naśnieżania jest dopuszczalny jedynie pod warunkiem pozostawienia w korycie potoku przepływu nienaruszalnego NQ=0,033 m3/s. Należy zastosować w korycie potoku podziałki (łaty pomiarowej obok ujęcia wody), tak aby operator wyciągu mógł uruchomić instalację do naśnieżania po stwierdzeniu, że w potoku jest odpowiednia ilość wody. Ponadto, nakłada się obowiązek prowadzenia rejestru stanu głębokości wody w potoku. W dniach poboru wody do dośnieżania - MEW B.J. winna być wyłączona z eksploatacji, w pozostałych dniach może pracować na obecnych zasadach. 26) Drzewa przeznaczane do wycinki powinny być obalane wzdłuż warstwie, a ich zrywka wleczona powinna być po szlakach zrywkowych wyznaczonych po warstwicach lub jak najmniejszych spadkach terenu. Szlaki zrywkowe winny być stabilizowane poprzez budowę przegród erozyjnych oraz biologiczną odbudowę przy pomocy płatów zebranych w miejscach wykopów. 27) W rejonie wycinek leśnych należy wprowadzić strefę ekotonową co powinno polegać na dokonaniu nasadzeń gatunków liściastych (jarzębina, buk) i zakrzaczeń w strefie 20 m (+/- 1 m w głąb drzewostanu), szczegóły tego działania należy ustalić z Nadleśnictwem Ś.. Ponadto należy utworzyć pas zieleni wysokiej w pobliżu nieruchomości położonej przy ul T. 2, sposób i miejsce nasadzenia należy uzgodnić z właścicielem nieruchomości. 28) Nakłada się zakaz nagłośniania przy górnej stacji kolei, może być emitowany jedynie hałas dotyczący niezbędnych komunikatów dla turystów. Stałe nagłośnianie powinno zostać ograniczone do dolnej stacji wyciągu. 29) Natężenie naświetlania tras narciarskich nie może przekroczyć poziomu 10-20 Lx (luksów) na całej powierzchni stoku. 30) Użytkowanie turystyczno - sportowe tras narciarskich dopuszczalne jest tylko w takich warunkach, gdy grubość warstwy śniegu jest większa niż 40 cm. 31) Użytkowanie turystyczno - sportowe tras narciarskich jest dozwolone jedynie w okresie od 15 grudnia do końca marca. Ze względu na konieczność ograniczenia zjawisk erozji zabrania się ruchu tj. samochodów, motorów, quadów po stokach narciarskich, z wyłączeniem ratraków, skuterów śnieżnych. 33) W przypadku zaobserwowania, że napowietrzne elementy konstrukcji wyciągu powodują kolizję z ptakami, należy zainstalować sylwetki ptaków drapieżnych na szczytach podpór wyciągów. 35) Należy zabezpieczyć całość terenu przedsięwzięcia przed możliwością przyśpieszonego odpływu wód i związanej z tym intensywnej erozji w szczególności w trakcie ulewnych deszczy i związanym z tym wpływem szybkiego odprowadzenia wody na wzrost zagrożenia powodziowego. Konieczne jest ułożenie mat anty erozyjnych zapewniających ochronę przed erozją i wspomagających rozwój roślinności oraz technicznych rozwiązań związanych z rozsączaniem w glebie ujętych wód opadowych. Ponadto należy wykonać prace mające na celu zabezpieczyć nieruchomość położoną przy ul T. 2 przed możliwością zalewania wodami opadowymi oraz roztopowymi. 36) Od momentu rozpoczęcia realizacji przedsięwzięcia należy prowadzić monitoring powierzchni gleby pod kątem procesów denudacji i erozji. W przypadku stwierdzenia negatywnych skutków środowiskowych i przyrodniczych nie przewidzianych w raporcie oddziaływania na środowisko wykonanym na potrzeby niniejszej decyzji, użytkownik terenu - inwestor ma obowiązek w terminie niezwłocznym wdrożyć skuteczne i adekwatne działania naprawcze, których zakres powinien być uzgodniony z organem odpowiedzialnym za ochronę obszarów Natura 2000. Działania naprawcze związane z eliminowaniem zaobserwowanych niekorzystnych zmian w środowisku, prowadzone będą na koszt inwestora wyciągu i tras narciarskich. 37) Nakłada się obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w terminie jednego roku od daty oddania obiektu do użytkowania i przedstawienia tej analizy Burmistrzowi K. oraz organowi odpowiedzialnemu za ochronę obszaru Natura 2000 w terminie 18 miesięcy od daty oddania obiektu do użytkowania. Zakres analizy porealizacyjnej powinien obejmować: -porównanie charakteru i wielkości prognozowanych w raporcie oddziaływań (i ich skutków) na poszczególne komponenty środowiska z oddziaływaniami rzeczywistymi, - określenie skuteczności działań minimalizujących, - wskazanie konieczności przeprowadzenia działań naprawczych, w przypadku stwierdzenia negatywnych oddziaływań środowiskowych. 38) Zobowiązuje się wnioskodawcę do przeprowadzenia działań kompensacyjnych polegających na dokonaniu nasadzeń leśnych zapewniających (w momencie 5 lat od dokonania nasadzenia) pojemność retencyjną lasu równą obecnej pojemności retencyjnej na terenie lasów przeznaczonych do wycinki. W tym celu konieczne jest uprzednie wyliczenie pojemności retencyjnej lasów wycinanych na potrzeby realizacji przedsięwzięcia. Wyliczenie to powinno obejmować ilość wody zawartej w usuwanym drewnie, pojemność intercepcyjną (ilość wody zatrzymywanej przez igliwie i korony drzew) oraz uwilgotnienie ściółki i gleby leśnej. Dokonane nasadzenia leśne powinny zrekompensować (w ciągu 5 lat od dokonania nasadzenia) ubytek pojemności retencyjnej lasu, do jakiego dojdzie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Wskazane jest, by nasadzenia zostały wykonane na terenie Nadleśnictwa Ś., na obszarze gminy K.; jeśli będzie to niemożliwe - na terenie gmin sąsiadujących z K. od strony wschodniej lub zachodniej. Przy doborze gatunków do nasadzeń należy kierować się zapewnieniem zgodności z warunkami siedliskowymi. Szczegóły przeprowadzenia kompensacji powinny być uzgodnione z Nadleśnictwem Ś. oraz organem odpowiedzialnym za ochronę obszaru Natura 2000. Prace związane z realizacją działań kompensacyjnych należy zakończyć na 30 dni przed oddaniem całości przedsięwzięcia do użytkowania. O terminie zakończenia prac należy powiadomić Nadleśnictwo Ś., organ odpowiedzialny za ochronę obszarów Natura 2000 oraz Burmistrza K.. 39) Nakłada się na inwestora obowiązek wykonania zabezpieczenia (zadaszenia lub osiatkowania) przejścia szlaków pod trasą kolei w jej dolnym odcinku. 40) Zobowiązuje się inwestora, w przypadku ewentualnego letniego wykorzystania trasy zajazdowej, do wykonania bezkolizyjnego przejścia szlaków po kładce nad górną częścią trasy od ulicy O. a na całej jej długości mają być ustawione trwałe zabezpieczenia odseparowujące nich pieszy od narciarskiego lub rowerowego. 41) Przebieg letnich szlaków ma pozostać bez zmian by turyści mogli z nich korzystać na dotychczasowych zasadach bez ograniczeń, poza okresem funkcjonowania trasy zjazdowej i jej dośnieżania. Wyłączenie szlaków z użytkowania może nastąpić od 15 grudnia do 30 marca. 42) Po zmianie szlaku żółtego z uwagi na kolizję w górnym fragmencie z wyciągiem powinien być poprowadzony - szlak żółty razem z czerwonym, zielonym i czarnym szlakiem do ul. O. i dopiero nią odejść do dawnego toru saneczkowego. 43) Inwestor - Spółka A. winna zabezpieczyć dojazd C. Sp. z o. o. do zbiornika wody usytuowanego na terenie planowanej inwestycji. 44) Ogranicza się zdolność przewozową wyciągu - 1800 osób/h dla okresu zimowego oraz 1200 osób/h dla okresu letniego. Z decyzją tą nie zgodziła się C. K. sp. z o.o. w K. oraz Stowarzyszenia A. w K. składając w terminie odwołanie i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odwołaniu C. K. sp. z o.o. zarzuciła, że decyzja narusza przepisy art. 7, 75, 80 i 107 k.p.a., a także przepis art. 56 ust. 2 ppkt 2 i ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska. Odwołująca się spółka wskazała, że jest dzierżawcą działki nr [...] obr. K.-4 i posiada pozwolenie na szczególne korzystanie z wód rzeki Ł. w zakresie poboru wody w km 15 + 375 w okresie od 15 listopada do 15 kwietnia. Wskazała, że w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że pobór wody dla wnioskowanej inwestycji odbędzie się m.in. na podstawie porozumienia, jakie inwestor posiada z właścicielem Małej Elektrowni Wodnej "B.J." w K., co nie było przedmiotem postępowania dowodowego, jak również porozumienie w sprawie udostępnienia gruntu na budowę parkingu przez I. P.. W odwołaniu zostało podniesione, że szczegółowe warunki korzystania z wód rzeki Ł. organ określił nie w treści rozstrzygnięcia, a w uzasadnieniu wydanej decyzji, w części informującej o sposobie rozpatrzenia zgłoszonych uwag, co zdaniem strony odwołującej się nie jest prawidłowe. Wskazano również, że decyzja nie uwzględnia konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W tym zakresie spółka podniosła, że teren przedsięwzięcia otacza dzierżawiony przez nią teren, do którego musi mieć zapewniony stały dostęp i dojazd. Wskazała, że decyzja z jednej strony nakazuje zapewnić jej dojazd a z drugiej strony zabrania ruchu samochodów, motorów i ąuadów po stokach, co oznacza, że dojazd będzie możliwy tylko ratrakiem lub skuterem śnieżnym, co byłoby bardzo uciążliwe, jeśli nie niemożliwe, a nie wzięto pod uwagę przeprowadzenia trasy narciarskiej z drugiej strony zbiornika. Skarżąca spółka wskazała ponadto, że pominięta została kwestia budowy parkingu dla inwestycji, który w wersji zamierzonej jest niewystarczający, a brak będzie możliwości korzystania z parkingu. Drugie z odwołań, złożone przez Stowarzyszenie A. w K. (dalej jako SOKiAS), zarzuciło, że wydana decyzja zawiera rozstrzygniecie tylko w częściowym zakresie, a nie całościowym, na co wskazują decyzje o wyłączeniu produkcji leśnej na potrzeby planowanej inwestycji. Zarzucono również oparcie się na decyzjach o wyłączeniu z produkcji leśnej dla innego przedsięwzięcia - budowy wyciągu narciarskiego "Kopa", niezapewnienie udziału w postępowaniu dyrektorowi K. Parku Narodowego, naruszenia w zakresie ochrony chronionego gatunku -podrzenia żebrowca, a także wyprowadzenie niewłaściwego wniosku, że budowa zmniejszy presję na teren K. Parku Narodowego. W toku postępowania odwoławczego Stowarzyszenie uzupełniło swoje odwołanie wskazując, że przy wydawaniu decyzji doszło do nieprawidłowości w ocenie oddziaływania na obszary Natura 2000 oraz naruszenie prawa jeśli chodzi o ustalenia dla chronionego gatunku ptaka - sóweczki Glaucidium passerinum, w którym to zakresie SOKiAS powołało postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 kwietnia 2010 r. Decyzją z dnia 26 maja 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), art. 46 ust. 1 i 3, art. 47, art. 48 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 1, art. 56 ust. 1, lb, 2, 3, 4, 7 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia - do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przytoczeniu treści mających zastosowanie w sprawie przepisów stwierdził, że postępowanie wypełniło wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa. Odnosząc się do treści merytorycznej zawartej w decyzji, organ odwoławczy wskazał, w oparciu o przedłożony w sprawie Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia -"Budowa krzesełkowego wyciągu narciarskiego z obiektami towarzyszącymi w K. w rejonie potoku Ł." [B., J. - maj 2008 r.] wraz z uzupełnieniami, tj. uzupełnieniem raportu oddziaływania na środowisko inwestycji: wyciąg narciarski wraz z nartostradą i usługami towarzyszącymi w K. wzdłuż ulicy T. [M. M., Wrocław 2009 r.], ekspertyzą faunistyczną dla obszaru planowanego przedsięwzięcia "Budowa krzesełkowego wyciągu narciarskiego z obiektami towarzyszącymi w K." [R. R., 18 maja 2009 r.] oraz uzasadnieniem nieznacznego wpływu inwestycji (...) na siedlisko 91EO łęgi wierzbowe, olszowe i topolowe w obszarze SOOS K. [M. - 23 czerwca 2009 r.], że planowana inwestycja - po zastosowaniu działań minimalizujących - nie będzie znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Na tej podstawie organ odwoławczy wskazał, że z treści Raportu wynikają warunki, które muszą zostać zapewnione dla ochrony środowiska naturalnego i warunki te zostały przeniesione do treści rozstrzygnięcia decyzji. W ocenie organu odwoławczego w sprawie dokonano wymaganych uzgodnień planowanej inwestycji uzyskując aprobatę dla rozważanego przedsięwzięcia, pod ściśle określonymi warunkami wskazanymi w wydanych postanowieniach i opiniach (pismo Dyrektora K. Parku Narodowego). W tym zakresie organ odwoławczy podzielił wszystkie ustalenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu Miejskiej Kolei Linowej, że brak było postępowania dowodowego w zakresie poboru wody dla wnioskowanej inwestycji, co ma nastąpić na podstawie porozumienia, jakie inwestor posiada z właścicielem Małej Elektrowni Wodnej "B.J." w K., a także brak było postępowania dowodowego co do porozumienia w sprawie udostępnienia gruntu na budowę parkingu przez I. P., organ II instancji wskazał, że wbrew przedstawionemu stanowisku, w aktach sprawy znajduje się dokumentacja dotycząca zawartych porozumień, przez co zarzut jest chybiony. W zakresie zarzutu, że szczegółowe warunki korzystania z wód rzeki Ł. organ określił nie w treści rozstrzygnięcia, a w uzasadnieniu wydanej decyzji, w części informującej o sposobie rozpatrzenia zgłoszonych uwag, wskazano, że treść rozstrzygnięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmuje kwestie określone w art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska, a nie może rozstrzygać wszystkich okoliczności dotyczących zamierzonej inwestycji, jak np. objętych kwestiami uregulowanymi w ustawie Prawo wodne. W tym zakresie decyzja środowiskowa określa możliwość wykonania inwestycji, której szczegółowa precyzacja może nastąpić dopiero w dalszych etapach prowadzenia inwestycji. W ocenie organu odwoławczego zawarte ustalenia są wystarczające na aktualnym etapie inwestycji. W zakresie zarzutu, że decyzja nie uwzględnia konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, gdyż decyzja z jednej strony nakazuje zapewnić jej dojazd, a z drugiej strony zabrania ruchu samochodów, motorów i quadów po stokach, co oznacza, że dojazd będzie możliwy tylko ratrakiem lub skuterem śnieżnym, co byłoby bardzo uciążliwe, jeśli nie niemożliwe, wskazano, że kwestia ta nie może być podstawą uchylenia decyzji. W tym zakresie przyjęto, że organ I instancji w sposób korzystny dla skarżącej nałożył obowiązek zapewnienia dojazdu do zbiornika w ramach ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Kwestia natomiast formy tego zapewnienia nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, gdyż będzie miała znaczenie dopiero na następnych etapach inwestycji. Wyjaśniając wątpliwość dotyczące dopuszczalności w ramach decyzji środowiskowej ustalenia dojazdu odwołującej się spółce organ odwoławczy stanął na stanowisku, że kwestia ta może być rozstrzygnięta w ramach przedmiotowej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu pominięcia kwestii budowy parkingu dla inwestycji, który w wersji zamierzonej jest niewystarczający, a brak będzie możliwości korzystania z parkingu odwołującej się spółki, organ odwoławczy przyjął, że z dwóch powodów przedstawiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać trzeba bowiem, że inwestor przedłożył porozumienie co do wykonania parkingu dla inwestycji na innych gruntach - osób ) prywatnych, a zatem istnieje możliwość zapewnienia miejsc parkingowych. Stwierdzono także powołując się w tym zakresie na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 548/09, zgodnie z którym "nie podlega unormowaniu na etapie toczącego się w oparciu o przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacją przedsięwzięcia szczegółowy zakres praw i obowiązków inwestora niemieszczących się w regulacji art. 56 ust. 2 tej ustawy i niezwiązanych z potrzebą ochrony środowiska", że w sprawie kwestia lokalizacji dodatkowych parkingów nie mieści się w zakresie rozpatrzenia sprawy. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez SOKiAS, że wydano rozstrzygnięcie tylko w częściowym zakresie, a nie całościowym, na co wskazują decyzje o wyłączeniu produkcji leśnej na potrzeby planowanej inwestycji, organ odwoławczy stwierdził że zakres rozpatrzenia wniosku wyznacza treść wniosku. Organy administracji publicznej nie mają podstaw domniemywać innych zamierzeń inwestycyjnych niż wskazane we wniosku, a dalsza możliwość realizacji inwestycji i uzyskania odpowiednich decyzji jest uzależniona m.in. od treści decyzji środowiskowej. Ustosunkowując się do zarzutu w postaci oparcia decyzji na decyzjach o wyłączeniu z produkcji leśnej dla innego przedsięwzięcia - budowy wyciągu narciarskiego "Kopa", organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność ta nie wpływa na sposób rozpatrzenia sprawy, gdyż wydanie decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej nie ma jakiegokolwiek znaczenia prawnego na treść wydanej decyzji o ustaleniu środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu niezapewnienia udziału w postępowaniu dyrektorowi K. Parku Narodowego stwierdzono, że wbrew stanowisku skarżącego stowarzyszenia, organ ten zgłosił swoje uwagi w toku postępowania. Przechodząc do zarzutu naruszenia ochrony chronionego gatunku - podrzenia żebrowca, a także zarzutu wyprowadzenia niewłaściwego wniosku, że budowa zmniejszy presję na teren K. Parku Narodowego, wyjaśniono, że okoliczności te zostały wykazane w toku postępowania - w tym treści Raportu o oddziaływaniu na środowisko i brak jest wystarczających podstaw aby ustalenia te zakwestionować. W zakresie zarzutu nieprawidłowości w ocenie oddziaływania na obszary Natura 2000 oraz naruszenie prawa jeśli chodzi o ustalenia dla chronionego gatunku ptaka - sóweczki Glaucidium passerinum, w którym to zakresie stowarzyszenie powołało postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 kwietnia 2010 r., stwierdzono, że postanowienie to nie zostało wydane w przedmiotowej sprawie, a zatem nie może być wiążące dla organów administracji publicznej w niniejszej sprawie. Obowiązujące w tym zakresie są ostateczne postanowienia organów uzgadniających, które nie zostały zmienione lub uchylone, a zatem brak jest podstaw do ich kwestionowania. Ponadto w ocenie organu odwoławczego kwestia ta została należycie rozważona w treści postępowania, czego wynikiem są również niektóre ustalenia zawarte w rozstrzygnięciu decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. złożyło Stowarzyszenie A. zarzucając zaskarżanej decyzji naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 138 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania istoty sprawy w ramach postępowania odwoławczego, ograniczenie się wyłącznie do polemiki z zarzutami składających środki odwoławcze, pominięcie obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w ramach II instancji, w konsekwencji wydanie decyzji administracyjnej utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie postępowania dowodowego w znacznej części, w konsekwencji czego wydanie decyzji bez zgromadzenia całości materiału dowodowego albowiem dotychczasowe postępowanie dowodowe uniemożliwiało wydane decyzji administracyjnej. Przyjęcie w sentencji decyzji uwarunkowań bez oparcia się na materiale dowodowym. Ponadto naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawarcia uzasadnienia faktycznego dla znacznej części sentencji decyzji w sprawie oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie kompleksowej analizy materiału dowodowego oraz zaniechanie uzasadnienie w zakresie faktów i okoliczności, których nie uwzględnił wydając decyzje administracyjną. Wskazując na powyższe zarzuty stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J.G.. W ocenie skarżącego stowarzyszenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób tendencyjny analizowało poszczególne zapisy decyzji Burmistrza K. - pomijając szereg sprzeczności i braków także o charakterze dowodowym w toku postępowania. Uzasadniając naruszenie zasady dwuinstancyjności strona skarżąca wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając decyzję za prawidłową nie dostrzegło szeregu niejasności i sprzeczności występujących pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem jak również całkowicie pominęło znaczną części uzasadnienia faktycznego, które ogranicza się w zasadzie do wskazania celu w jakim określony fragment decyzji został wydany. Brak również jakiegokolwiek uzasadnienia stanowiska organu I Instancji w zakresie wydanej przez siebie decyzji. Zdaniem stowarzyszenia spełnienia wymogu uzasadnienia faktycznego w zakresie ustalenia zasad korzystania z wody potoku Ł. nie spełnia zawarte w decyzji stwierdzenie tu cyt.: "Warunki korzystania z wód potoku Ł. określono w pkt. 25 z uwagi na potrzebę pozostawienia w korycie potoku przepływu nienaruszalnego". Ustosunkowując się do stwierdzania zawartego w decyzji, w którym założono ograniczenie presji T. dla obszaru Natura 2000 oraz K. Parku Narodowego w ocenie stowarzyszenia kuriozalne jest korzystanie w tym kontekście z wyrazu ,,ogranicza" skoro organ I instancji określił te ograniczenia zgodnie z wnioskiem inwestora całkowicie ignorując, w tym zakresie zarzuty innych uczestników postępowania. W powyższym zakresie brak również czynności postępowania dowodowego. Zapisy te w żadnym zakresie nie odzwierciedlają sposobu rozumowania organu w podejmowaniu decyzji i nie uzasadniają jej w żaden sposób. Omawiając zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. stowarzyszenie podniosło, że Burmistrz winien w toku postępowania przeprowadzać tak czynności aby ustalić rzeczywisty stan faktyczny oraz poznać (w sposób przewidziany przez prawo ) opinię obywateli, z jednoczesnym poszanowaniem interesu społecznego i interesu obywateli. Zdaniem stowarzyszenia postępowanie prowadzone było w taki sposób, że uwzględnienie interesu jednego obywatela (inwestora) będzie różnoznaczne z naruszeniem słusznego interesu obywateli i interesu społecznego jakim jest prawo do nienaruszonego środowiska naturalnego lub też ingerowania w środowisko naturalne w sposób zoptymalizowany. W zakresie zarzutu naruszenia dyspozycji art. 107 k.p.a. podano natomiast, że w szeregu kwestiach środowiskowych zastrzeżone uwarunkowania nie zawierają uzasadnienia organu, czym kierował się określając je na wskazanym decyzji poziomie. Nie zawiera również uzasadniania, dlaczego szereg parametrów zostało nałożonych zgodnie z wnioskiem inwestora, pomimo zastrzeżeń innych uczestników postępowania i wniosków o ograniczenie tych warunków. W szczególności dotyczyło to przepustowości kolejki. Ponadto w ocenie stowarzyszenia w toku postępowania nie zgromadzono materiału dowodowego umożliwiającego wydanie prawidłowej decyzji administracyjnej. Mimo szeregu wniosków uczestników postępowania organ I instancji a także SKO, uznało że materiał dowodowy jest zupełny i zgromadzony prawidłowo. W szczególności w kwestii danych hydrologicznych oparto się na danych nieaktualnych, gdy dane te nie obrazują już rzeczywistego stanu potoku Ł.. Brak jest także dowodów dotyczących zagwarantowania bezpieczeństwa na trasie narciarskiej, podczas, gdy jej warunki uzasadniają obawę, że przy zakładanej przepustowości kolejki bezpieczeństwo narciarzy może być w znacznym stopniu zagrożone. Inwestor nie wykazał także rzeczywistego zapotrzebowania na usługę w takiej skali, przyjęcie mniejszego zapotrzebowania umożliwiałoby ustalenie innych parametrów np. przepustowości i mogło poprzez ograniczenie skali inwestycji ograniczyć także negatywne konsekwencje dla środowiska naturalnego. Zdaniem strony skarżącej przyjęte zgodnie z wnioskiem inwestora zdolność przewozowe kolejki na 1800 osób na godzinę w sezonie zimowym oraz 1200 osób w sezonie letnim nie zostały przez organy obu instancji poddane jakiejkolwiek analizie pod kątem skutków założonych wartości przepustowości wyciągu. Nie podjęto nawet trudu analizy potrzeb istnienia wyciągu o tak dużej wydajności. W szczególności Burmistrz K. całkowicie nie odniósł się do innych istniejących wyciągów, w szczególności pod kątem ich funkcji oraz wydajności. W przeciwieństwie do wyciągów krzesełkowych o znacznej długości pond 1000 m inwestycja w powyżej wydajności w sezonie letnim jest zasadniczo wyciągiem do nikąd, albowiem korzyść dla pasażerów kolejki nadrabiających odległości 600 m jest nikła i wątpliwym jest aby turyści piesi skłonni byli korzystać z kolejki w tym celu. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w świetle dalszych wywodów - hałas w okresie letnim. Natomiast w sezonie zimowym wydajność kolejki w skali godziny powinna być determinowana w oparciu o przepustowość trasy narciarskiej wchodzącej w skład zamierzenia inwestycyjnego, konieczność prowadzania prac konserwacyjnych trasy (równanie naśnieżnie). Zdaniem strony skarżącej w toku postępowania inwestor w żaden sposób nie uzasadnił potrzeby zbudowania wyciągu o takiej właśnie przepustowości oraz stanowiska tego nie poparł analizami zapotrzebowania na powyższą usługę. Co prawda organy administracyjne nie są władne do oceny ryzyka gospodarczego inwestycji jednak uwzględniając fakt znacznego ingerowania w środowisko naturalne, realnym ryzykiem jest wybudowanie kolejki a następnie zaniechanie jej eksploatacji w pewnych okresach czasu z uwagi na aspekty ekonomiczne. Nadto uwzględniając specyfikę projektowanej trasy narciarskiej, pozostałe uwarunkowania środowiskowe - w szczególności warunki techniczne trasy zjazdowej uniemożliwiają zagwarantowanie jej przepustowości na poziomie 1800 osób na godzinę bez realnego uszczerbku dla środowiska naturalnego oraz otoczenia. Zdaniem strony skarżącej warunki topograficzne trasy i jej parametry techniczne w przypadku próby uzyskania powyższej przepustowości mogą zagrażać osobom przebywającym na stoku z uwagi na realne ryzyko kolizji narciarzy. Powyższa okoliczności w żaden sposób - mimo zgłaszanych zastrzeżeń - nie została przeanalizowana. Organ I instancji nie zwrócił się także do Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego z zapytaniem czy projektowana trasa spełni wymogi bezpieczeństwa w sezonie zimowym. Dla porównania Stowarzyszenie przedłożyło dane powszechnie dostępne w sieci Internet dotyczące przepustowości oraz wielkości poszczególnych kolejek i wyciągów w innych regionach (D., K., E., Gr., J., L., Z.). Zwracając uwagę na konieczność prawidłowego zastosowania wskaźnika chłonności danego obszaru stowarzyszenie wskazało, że w istocie organ administracji nie dokonał jakiejkolwiek analizy wniosku inwestora w tym zakresie poprzestając na jego akceptacji bez dokonania analizy możliwości trasy i jej warunków terenowych. Nie trudził się nawet o wyjaśnienia, skąd pomysł uzyskania przepustowości kolejki linowej tak wysokim poziomie. Organ administracji nie uznał za celowe przeprowadzenia analizy oddziaływania kolejki na otocznie w przypadku, gdy projektowana przepustowości będzie na niższym poziome. Wobec powyższego w ocenie stowarzyszenia zasadnym wydaje się ustalenie górnych parametrów przepustowości wyciągu w granicach: 700 - 900 osób na godzinę w sezonie zimowym 600 osób na godzinę sezonie letnim. Zwracając uwagę na zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu stanowisko dotyczące braku możliwości ingerencji w ustalenia poczynione przez inwestora z innymi właścicielami nieruchomości w zakresie miejsc parkingowych, stowarzyszenie podniosło, że organ określenia środowiskowych uwarunkowań winien dokonać przy uwzględnieni skali inwestycji, wszelkich elementów dodatkowych na równie szczegółowym poziomie. W ramach decyzji zabrakło odniesienia organu administracyjnego czy powyższa liczba miejsc jest wystarczająca. Stowarzyszenie wskazuje, że określenie w decyzji ilości miejsc parkingowych na 17 miejsc (w rotacji x2) - przy przepustowości 1800 osób na godzinę jest całkowicie niewystarczające, nawet jeżeli przyjąć, że 2/3 pasażerów kolejki będzie niezmotoryzowana lub zostanie dowieziona pod wyciąg autobusami. Na marginesie stowarzyszenie wskazało, że w zakresie miejsc parkingowych dla komunikacji zbiorowej (autobusów) nie zostały zakreślone inwestorowi jakichkolwiek warunki. Co oznacza, że inwestycja będzie pozbawiona miejsc parkingowych dla pojazdów wielkogabarytowych. W tym stanie rzeczy skala inwestycji będzie oddziaływała na wydolność komunikacyjną znacznej części miasta K.. W sezonie zimowym wobec zwiększonych utrudnień komunikacyjnych związanych z warunkami terenowymi wręcz może go sparaliżować. Przechodząc do omówienia kolejnych zarzutów w ocenie stowarzyszenia ustalone w decyzji wartości maksymalne nagłośnienia i emisji hałasu na poziomie 55dB i 45 dB w zależności od pory dnia nie zostały oparte na rzetelnych danych lub informacji technicznych producenta kolejki. Nie potwierdzono także czy powyższe parametry są możliwe do uzyskania. Jednocześnie inwestor nie przedstawił danych technicznych oraz eksploatacyjnych. Decyzja organu I instancji całkowicie jest pozbawiona uzasadniania tej kwestii. Podkreślono przy tym, że powyższe parametry są wartościami granicznymi jednak o rzeczywistym poziomie hałasu będzie decydowała: przepustowość trasy jako element podstawowy, jej rzeczywiste obłożenie oraz wilgotność względna powierza, która ma wpływ na słyszalny zasięg rzeczywisty hałasu generowanego przez urządzenia kolejki oraz jej pasażerów. Okoliczności powyższe maja szczególne znacznie w okresie wiosenno - jesiennym czyli w okresie lęgowym ptaków podlegających ochronie prawnej. W ocenie stowarzyszenia również ustalenie możliwości poboru wody z potoku Ł. nastąpiło z naruszeniem prawa oraz bez analiz stanu faktycznego w zakresie przepływu wody w potoku oraz granic możliwego poboru bez uszczerbku dla cieku wodnego. Autor skargi wskazał w tym zakresie na całkowitą wewnętrzną sprzeczność decyzji albowiem Burmistrz K. ustalił maksymalny pobór wody z potoku z jednoczesnym zastrzeżeniem, iż w czasie poboru wody (naśnieżania stoku) Mała Elektrownia Wodna (MEW) winna być wyłączona z poboru wody. Powyższe sformułowanie jednoznacznie wskazuje, że dane na których organ I Instancji oparł ustalenia dotyczące kwestii hydrologicznych są nieaktualne lub wskazują na brak możliwości dalszego poboru wody z potoku bez uszczerbku dla środowiska naturalnego tego cieku wodnego. W powyższych okolicznościach dokonywanie ustaleń na podstawie archiwalnych (20 - letnich danych hydrologicznych ) jest naruszeniem zasady określonej w art. 77 § 1 k.p.a. Strona skarżąca przyjęła przy tym, że logika wydanej decyzji wskazuje, iż organ I instancji będąc świadom zagrożenia środowiska naturalnego potoku poprzez nadmierny pobór wody zastrzegł konieczność wyłączenia z eksploatacji MEW w czasie poboru wody przez urządzenia inwestora. W tym kontekście wskazano, że na podstawie danych archiwalnych organ I instancji uznał, iż możliwości poboru wody zostały przekroczone. W inny wypadku zastrzeżenia dotyczące MEW nie byłoby elementem ustaleń środowiskowych. Uwzględniając specyfikę MEW oraz urządzeń inwestora wskazano jednocześnie na różnicę w sposobie wykorzystania wody, albowiem inwestor będzie wodę pobierał i "nawadniał nią stok" podczas gdy MEW korzysta wyłącznie w energii kinetycznej wody do napędu turbin oddając wodę z powrotem do potoku. W powyższej sytuacji - braku danych aktualnych - oraz w związku ze zmianami klimatycznymi, które z całą pewnością nie ominęły także Kotliny J., Burmistrz K. winien przed wydaniem decyzji w sprawie uwarunkowań środowiskowych zażądać aktualnych danych hydrologicznych, a nie aktualnych analiz danych archiwalnych. Zdaniem strony skarżącej organ nie podjął się także rozważań dotyczących ewentualnego braku inwestycji i skutków dla środowiska oraz zmniejszenia jej skali. Pozostał bierny i w pełni akceptował wszelkie wnioski inwestora, mimo ich sprzeczności z interesem innych uczestników postępowania. Brak jest wyjaśnienia dlaczego interes prawny i faktyczny innych uczestników postępowania nie został uwzględniony. W tym stanie rzeczy dyspozycja art. 11 oraz 107 k.p.a. została w pełni naruszona. Wobec istotnych braków dowodowych, w ocenie stowarzyszenia za niewystarczające potraktować należało ustalenia w zakresie ochrony gatunkowej ptaków oraz innych zwierząt. Według "Ekspertyzy faunistycznej dla obszaru planowanego przedsięwzięcia 'Budowa krzesełkowego wyciągu narciarskiego z obiektami towarzyszącymi w K." (R. R., 18.05.2009 r.), która stanowi dowód w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, w odległości 700 m od obszaru planowanej inwestycji znajduje się stanowisko szczególnie chronionego gatunku ptaka: sóweczki (Glaucidium passerinum). Według krajowych przepisów jest to gatunek objęty ochroną ścisłą. Chroni go również Dyrektywa Ptasia (przepisem art. 4) oraz Konwencja Berneńska. Autor skargi zwrócił uwagę, że przywołana "Ekspertyza..." wyraża pogląd, iż realizacja przedsięwzięcia nie będzie znacząco oddziaływać na ten gatunek ptaka, przy czym postawiona teza nie jest solidnie udowodniona i nie uwzględnia dodatkowej presji pochodzącej z innych istniejących bądź też planowanych przedsięwzięć (oddziaływań skumulowanych). Podejmując dyskusję z powyższym wnioskiem, stowarzyszenie powołało się na informacje pochodzące z równolegle toczącej się procedury, która także dotyczyła oddziaływania inwestycji narciarskiej na populację sóweczki - i to na terenie tej samej gminy. Analiza oddziaływania inwestycji narciarskich na ten gatunek ptaka była przedmiotem postępowania prowadzonego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w którym weryfikowano uzgodnienia z zakresu ochrony przyrody poprzedzające przyjęcie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. w rejonie góry Izbica. Wskazano, że GDOŚ w postanowieniu z dnia 14.04.2010 r. stwierdził, tu cyt.: "Nie można zgodzić się z (...) twierdzeniem, że planowana inwestycja prawdopodobnie nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla stanowiska sóweczki Glaucidium passerinum, zinwentaryzowanego w jej sąsiedztwie. Uwzględniając odległość stanowiska gatunku od obszaru objętego przedsięwzięciem oraz średnią powierzchnię areału lęgowego sóweczek wynoszącą ok. 1 km2 (...), a w Górach Stołowych ok. 1,5 km2 (...) należy uznać, iż planowana inwestycja i związana z nią wycinka drzewostanu prawdopodobnie ingeruje bezpośrednio w terytorium sóweczki. Utrata siedlisk jest uznawana za główne zagrożenie dla ww. gatunku. Jak wynika ze Standardowego Formularza Danych dla obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "K.", w ostoi tej występuje od 5 do 10 par sóweczek. W związku z powyższym, utrata choćby jednego stanowiska może istotnie wpłynąć na populację tego gatunku zamieszkującą K.". Stowarzyszenie podniosło, że postanowienie GDOŚ zostało przedłożone organowi odwoławczemu jako dowód w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uwzględnienia tego dokumentu i wynikających z niego faktów, kierując się tym, że dotyczy ono zupełnie innej inwestycji. W ocenie strony skarżącej postanowienie GDOŚ dotyczy tego samego aspektu, na dodatek mającego miejsce na terenie tej samej gminy. W celu zachowania zgodności postępowania z przepisami art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. organ administracji powinien uwzględnić postanowienie GDOŚ, gdyż rozstrzyga ono kwestię niezwykle istotną dla inwestycji będącej przedmiotem skarżonej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Skoro w ocenie specjalistów na terenie kraju występują tylko 2 siedliska tego gatunku organ nie powinien zasłaniać się kwestiami proceduralnymi a skorzystać z opinii biegłych w tym zakresie lub przynajmniej zasięgnąć opinii GDOŚ w kwestii ochrony tego gatunku W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia dwuinstancyjności postępowania podniesiono, że takie naruszenie nie miało miejsca. Podano, że materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób pełny, co uniemożliwiało zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., który to przepis może być podstawą uchylenia decyzji wyłącznie w ściśle określonych sytuacjach, w nim opisanych. Natomiast odmiennie od oceny skarżącego, organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę powtórnie merytorycznie wskazując, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym w szczególności w postaci dokumentacji obrazującej oddziaływanie na środowisko oraz pism innych organów (Dyrektora K. Parku Narodowego), dają podstawę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, przy czym samych uwarunkowań organ II instancji nie przepisał z decyzji organu pierwszej instancji, gdyż podzielając je w całości orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W zasadzie zatem argumentację skargi należałoby traktować jako brak ponownego wpisania uwarunkowań, co nie jest wymagane przepisami prawa. Podkreślono, że organ odwoławczy ponownie rozstrzygnął sprawę merytorycznie, przyjmując, że istnieją przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, uwarunkowania wynikają z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i nie ma żadnych przeszkód do ustalenia tychże warunków. Zatem argumentacja skargi jest w tym zakresie bezzasadna. W zakresie domniemanego naruszenia przepisu art. 7 k.p.a., to z wywodów skargi nie sposób ustalić na czym miałoby ono polegać, w szczególności wobec ustaleń, że realizacja inwestycji przy spełnieniu wymogów określonych w decyzji nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. W zakresie zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. wskazano, że po dokonaniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w sposób szczegółowy odniósł się również do poszczególnych zarzutów podniesionych w złożonych w sprawie odwołaniach. Okoliczności te wynikają wprost z treści decyzji z dnia 26 maja 2010 r. W zakresie naruszenia art. 77 k.p.a. natomiast podniesiono, że argumentacja skargi w tym zakresie jest hasłowa i nie daje żadnych podstaw do sformułowania tez, jakie ze skargi wynikają. Skarga wskazuje m.in. że w kwestii danych hydrologicznych oparto się na danych nieaktualnych bez wskazania jakiegokolwiek uzasadnienia tego stwierdzenia. W zakresie skali przedsięwzięcia skarga podaje, że przepustowość wyciągu ustalono zgodnie z wnioskiem inwestora, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym, gdyż przepustowość została ustalona w toku postępowania i została zmniejszona w stosunku do wniosku inwestora. Ustalenia w tym zakresie wynikają z materiału dowodowego sprawy. Skarga podnosi w tym zakresie również, że nie zwrócono się do Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w zakresie wymogów bezpieczeństwa, co stanowi zarzut chybiony, gdyż w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia brak jest podstaw do dokonywania takich ustaleń. Również pozostałe zarzuty w zakresie ustaleń faktycznych nie znajdują uzasadnienia. W tym zakresie autor odpowiedzi na skargę wskazał, że postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, na jakie powołuje się skarżący, nie zostało wydane w niniejszej sprawie i nie dotyczy przedmiotowego postępowania, przez co brak jest podstaw do jego stosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Dodania wymaga, że jak wskazano w literaturze przedmiotu "przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a wiec na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" /por. [red.] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458/. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Uwzględniając przytoczone zasady dokonywanej przez sądy administracyjne kontroli legalności decyzji, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 przywołanej wyżej ustawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia 26 maja 2010 r. Nr [...] odpowiada przepisom prawa. Wyjaśniając przyjęte stanowisko na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Burmistrza K. z dnia 2 marca 2010 r. nr [...] z uwagi na termin wszczęcia postępowania, w myśl art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), wydane zostały według regulacji dotyczącej procedury ocen oddziaływania na środowisko zawartej w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przed jej nowelizacją wskazaną ustawą. Ocena wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko została dokonana w oparciu sporządzony raport, udział społeczeństwa oraz uzgodnienia dokonane przez organy wskazane w art. 48 ust. 2 pkt 1, 1a i 3 lit. ,,a" ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wydanie przez Burmistrza K. decyzji środowiskowej w rozpoznawanym przypadku poprzedzało stwierdzenie zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 29 września 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki B1 – K. Górny. Całość postępowania dowodowego, w tym treść raportu oddziaływania na środowisko wraz z jego uzupełnieniem i aneksami oraz dokonane przez organy współdziałające w uzgodnienia przesądziły o wydaniu pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. W tym miejscu podkreślić należy, że w chwili podejmowania decyzji przez organ odwoławczy w obrocie pozostawały wydane w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia tj. postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J.G. z dnia 14 lipca 2008 r. nr [...] , postanowienie Starosty J. z dnia 2 lipca 2008 r. nr [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 30 czerwca 2009 r. nr [...] . Dokonane w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań wiązały organ wydający decyzję. Dopóki zatem zawierające uzgodnienia postanowienia nie zostaną wyeliminowane w przewidzianym do tego trybie to organ właściwy do wydania decyzji pozostaje nimi związany. Pełnej aprobaty wymaga wobec tego przyjęte przez organ odwoławczy stanowisko, zgodnie z którym złożenie do akt sprawy postanowienia Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 14 kwietnia 2010 r. nr [...] / w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 października 2009 r. z racji tego, iż zostało wydane w innej sprawie nie może być wiążące dla organów orzekających w niniejszej sprawie. Obowiązujące w tym zakresie są ostateczne postanowienia organów uzgadniających, które nie zostały zmienione lub uchylone, a zatem brak jest podstaw do ich kwestionowania. Uzupełniając zaprezentowane stanowisko zwrócić można uwagę na jeszcze jedną istotną okoliczność. Jak wynika bowiem z treści przedłożonego postanowienia opisane w nim okoliczności, z powodu których stwierdzono nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z dnia 8 października 2009 r. wbrew zarzutom skargi, nie podważają ustaleń dokonanych w rozpoznawanej sprawie. Przede wszystkim w przedłożonym postanowieniu nie stwierdza się w sposób przesądzający, że planowane przedsięwzięcie i związana z nią wycinka drzew ingeruje bezpośrednio w terytorium sóweczki lecz określono taką ingerencję jako ,,prawdopodobną". Natomiast w aneksie faunistycznym do raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, gdzie zidentyfikowano występowanie chronionego gatunku ptaka – sóweczki w odległości ok 700 m od miejsca planowanego przedsięwzięcia, wbrew twierdzeniom stowarzyszenia i wyrwanym z całego kontekstu aneksu zdaniom cytowanym w skardze, autor aneksu analizując w warunkach występujących w sprawie zagrożenia związane z planowanym przedsięwzięciem wskazał, odnosząc się najpierw do fazy realizacji przedsięwzięcia, że zagrożenia dla wspomnianego gatunku związane jest z potencjalnym płoszeniem ptaków podczas prowadzonych prac budowlanych. Tak zdefiniowane zagrożenie określono jako znikome lub nie występujące ze względu na dużą odległość od znanych stanowisk lęgowych. Natomiast odnosząc się do zagrożeń związanych z wycinką drzew i zmniejszeniem potencjalnego obszaru żerowania przyjęto, że z uwagi na brak stwierdzenia na obszarze dotyczącym inwestycji występowania powyższego gatunku i obfitość korzystniejszych dla sóweczki siedlisk w otoczeniu przedsięwzięcia – to oddziaływanie tego potencjalnego zagrożenia nie powinno wpłynąć negatywnie na stan lokalnej populacji. W ocenie Sądu uznać należało, że przedstawione ustalenia i wyprowadzone z nich wnioski nie pozostają w sprzeczności z przywołanym przez stowarzyszenie postanowieniem. Przy czym kierując się zasadą przezorności/ zasadą ostrożności minimalizując ryzyko wystąpienia opisanych zagrożenia nałożono na inwestora obowiązek dokonywania wycinki drzew i krzewów, prac ziemnych oraz prac budowlanych o dużym natężeniu hałasu w okresie od 1 września do 15 marca – pkt 5 części 3 decyzji. W celu poprawy bytowania gatunku zalecono rozwieszenie 10 budek lęgowych dla sóweczki w promieniu 2 km od inwestycji po konsultacji z ornitologiem i w uzgodnieniu z administratorem terenu – pkt 17 części 3 decyzji. Ponadto w decyzji nałożony został obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w terminie jednego roku od daty oddania obiektu do użytkowania i przedstawienia tej analizy Burmistrzowi K. oraz organowi odpowiedzialnemu za ochronę obszaru Natura 2000 w terminie 18 miesięcy od daty oddania obiektu do użytkowania. Zakres analizy porealizacyjnej obejmować będzie porównanie charakteru i wielkości prognozowanych w raporcie oddziaływań (i ich skutków) na poszczególne komponenty środowiska z oddziaływaniami rzeczywistymi, określenie skuteczności działań minimalizujących, wskazanie konieczności przeprowadzenia działań naprawczych w przypadku stwierdzenia negatywnych oddziaływań środowiskowych - pkt 37 części 3 decyzji. W kontekście przedstawionych w skardze dalszych zarzutów poczynić należy uwagę o charakterze ogólnym. Podkreślenia wymaga, że zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a., nie może być w ten sposób rozumiana, że organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwać dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Stosownie, bowiem do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czy dana okoliczność została udowodniona. Wobec tego nieuprawnionym będzie przyjmowanie, że strona może kwestionować dokonane w sprawie ustalenia bez wskazania tych wszystkich dowodów na podstawie których wywodzi stanowisko sprzeczne z przyjętymi przez organ administracyjny ustaleniami. Strona nie może zatem oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2008 r. II OSK 2020/06). Zaprezentowane stanowisko zasługuje na pełną aprobatę w niniejszej sprawie - w szczególności jeżeli uwzględni się okoliczność, że podmiotem kwestionującym dokonane w sprawie ustalenia faktyczne jest wyspecjalizowana w sprawach związanych z ochroną środowiska organizacja ekologiczna jaką niewątpliwie jest Stowarzyszenie A.. W przypadku takich podmiotów zasadnym będzie oczekiwać udziału w sprawie polegającego przede wszystkim na wyrażaniu stanowiska w tych wszystkich kwestiach, które wymagają specjalistycznej wiedzy lub doskonałej znajomości specyfiki danego terenu (m.in. opinie biegłych z zakresu ochrony środowiska, przyrody, hydrologii, akustyki). W ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty dotyczące przyjętych w sprawie ustaleń środowiskowych uwarunkowań zgody dla planowanego przedsięwzięcia nie zostały w odpowiednim stopniu uprawdopodobnione co do naruszenia norm prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Dotyczy to przede wszystkim kwestionowanych przez stronę skarżącą ustaleń, które zostały dokonane na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów - w tym raportu oddziaływania na środowisko wraz z jego uzupełnieniami. Podważając przyjęte w ten sposób ustalenia należy przynajmniej uprawdopodobnić nieprawidłowości lub nieścisłości w przyjętej metodzie badawczej, w oparciu o którą dokonano ustaleń w zakresie zagrożeń związanych z planowanym przedsięwzięciem, bądź też wykazać niekompletność lub niespójność w przedłożonej dokumentacji. Uprawdopodobnienie twierdzeń przeciwnych względem dokonywanych przez organ ustaleń na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów powinno polegać przynajmniej na powołaniu się na takiego samego rodzaju dowody. Odnosząc się szczegółowo do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze, Sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez stowarzyszenie w zakresie naruszenia w sprawie zasady dwuinstancyjności. Zgodnie z wyartykułowaną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy jest obowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że spawa ma być rozpatrzona w całości ponownie co do meritum. Przy czym jak słusznie podniósł skarżony organ w udzielonej odpowiedzi na skargę, powyższego obowiązku nie można rozumieć jako ,,przepisanie" treści rozstrzygnięcia - w rozpatrywanej sprawie środowiskowych uwarunkowań na podstawie jakich wyrażono zgodę na realizację przedsięwzięcia do decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji nie musi powtarzać wszystkich szczegółów stanu faktycznego sprawy tak jak to robi organ I instancji w swoim orzeczeniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2009 r. II OSK 1616/08). Na pełną aprobatę zasługuje również stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 października 2010 r. IV SA/Wa 2066/09, gdzie dopuszczono samo odniesienie się przez organ II instancji do zarzutów odwołania (z uwagi na szeroki zakres zgłoszonych zarzutów). W takim przypadku koniecznym jest w myśl art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przedstawienie zestawienia zgromadzonych w sprawie dowodów ze wskazaniem tych uznanych za istotne, wyjaśnienie kryteriów dokonanego wyboru, które organ miał na uwadze orzekając w sprawie w kontekście konkretnych zagadnień merytorycznych, natomiast w przypadku sprzecznych ze sobą wniosków wskazanie dlaczego jedne z nich organ uznał za miarodajne inne zaś zakwestionował. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja przedstawione kryteria spełnia. Organ odwoławczy przytoczył przepisy mające w sprawie zastosowanie oraz biorąc pod uwagę dokonane ustalenia faktyczne w oparciu o wskazany materiał dowodowy przyjął, że jego rozstrzygnięcie pokrywa się z tym, które zapadło w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Ponadto w treści uzasadnienia organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do licznych zarzutów podnoszonych przez dwa odwołujące się podmioty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wypowiedziało się w sposób logiczny i wyczerpujący. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że organ odwoławczy uznał za prawidłową decyzję, która jest niejasna, zawiera sprzeczności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem, jak również całkowicie pomija znaczną część uzasadnienia faktycznego, Sąd podziela zastrzeżenia do strony formalnej tej decyzji - w szczególności do jej przejrzystości, niemniej jednak podkreślenia wymaga okoliczność złożoności materii i zagadnień występujących w sprawie. Wbrew stanowisku skargi, jak wynika z lektury liczącej pięćdziesiąt stron decyzji, w uzasadnieniu faktycznym wskazano jakie okoliczności, które są istotne z punktu widzenia stosowanej normy prawnej zostały udowodnione, a jakie zostały odrzucone z tego powodu, że nie zostały udowodnione, natomiast w uzasadnieniu prawnym przedstawiono motywy, którymi kierowano się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Nie ma także racji skarżący, który cytując fragment decyzji, zarzuca znikomość wywodów i oderwanie przyjętych ustaleń od materiału dowodowego. Strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że argumentacja dla przyjętych zasad korzystania z wody potoku Ł. została przedstawiona na stronach: 26, 27, 39 i 40 uzasadnienia. Natomiast motywy dotyczące zasadności przyjętego w decyzji wariantu przedsięwzięcia w aspekcie ograniczenia presji T. na obszar Natura 2000 oraz PKN przedstawiono na stronie 27 uzasadnienia. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono również informację na temat wszystkich czynności podejmowanych w ramach postępowania. Nadto w sposób szczegółowy przedstawiono zgłaszane przez strony uczestniczące w postępowaniu uwagi i wnioski oraz wskazano w jaki sposób zostały one wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione. Z tych też powodów nie można czynić zarzutu organowi odwoławczemu, że ten przyjął, iż uzasadnienie decyzji I instancji spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. Niezrozumiałym pozostaje również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ I instancji ustalił stan faktyczny sprawy nie tylko w oparciu o informacje przekazane przez inwestora – które zresztą, czego nie można negować, w świetle obowiązującej regulacji prawnej stanowią główną część materiału dowodowego w oparciu o który dokonuje się ustaleń faktycznych w sprawie, ponieważ z materiału aktowego wynika, że organ prowadząc ponownie postępowanie zagwarantował możliwość szerokiego udział tym wszystkim podmiotom, które wyraziły zainteresowanie. Przedstawione uwagi i wnioski były także podstawą do wprowadzenia licznych modyfikacji w zaproponowanych przez inwestora rozwiązaniach dotyczących funkcjonowania wyciągu narciarskiego m.in. w zakresie kolizji ze szlakami turystycznymi. Odrzucając zarzut oceniania sprawy ,,za biurka" można wskazać m.in. na przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem przedstawiciela strony skarżącej. Nie można także czynić zarzutu organowi administracji z tego powodu, że autor raportu nie jest powoływany ani wskazywany przez ten organ, lecz przez wnioskodawcę (inwestora). Wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach organ administracji ustala środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje konkretnego przedsięwzięcia o określonych cechach w tym parametrach technicznych, jego usytuowaniu, które mogą mieć znaczenie dla jego wpływu na środowisko. W tym względzie m.in. biorąc pod uwagę dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, wbrew zarzutom skargi, ograniczono zaproponowane przez inwestora parametry wyciągu w zakresie jej przepustowości, określając w pkt. 44 części 3 decyzji zdolność przewozową wyciągu na 1800 osób/h dla okresu zimowego oraz 1200 osób/h dla okresu letniego. Natomiast pierwotnie jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych opisu przedsięwzięcia (k. 9) przepustowość określono na 2100 osób /h. Nie można także podzielić stanowiska strony skarżącej dotyczącego nieprawidłowości w przeprowadzeniu analizy w zakresie sposobu oceny zasadności realizacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia wymogów społecznych i gospodarczych. Jak wynika z dokumentacji przedłożonej przez inwestora, przedstawiono w niej przesłanki przemawiające za realizacją preferowanego wariantu, w tym analizę ekonomiczną oraz identyfikację kosztów społecznych związanych z jej realizacją. W tym zakresie uwzględniono m.in.: położenie terenu na wysokości 718-798 m. n.p.m., ekspozycję południowo-wschodnią, istniejące znaczne nachylenie, istniejącą drogę (ul. T.). Ze względu na ,,łatwość" planowanej trasy przyjęto, że stanie się ona atrakcyjna dla większości narciarzy i tym samym odciąży ona w istotny sposób trasy narciarskie na terenie K. Parku Narodowego. Również organ odpowiedzialny za obszary Natura 2000, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał pozytywną opinię co do możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji wraz z warunkami jej realizacji. Z uwagi na możliwość negatywnego oddziaływania na obszary chronione, tj. obszar Specjalnej Ochrony Ptaków "K." PLB 20007 w części 3 decyzji zostały nałożone obowiązki jak i zaostrzenia w stosunku do prowadzenia inwestycji. Organ w części 3 punkcie 5 ustanowił, że wycinkę drzew i krzewów, prace ziemne oraz prace budowlane o dużym natężeniu hałasu wykonać w terminie od 1. września do 15. marca z uwagi na możliwość oddziaływania na obszary chronione. Zgodzić się także należy z organem I instancji wskazującym na brak konieczności określenia, przepustowości wyciągu ponieważ teren, na którym jest posadowiony wyciąg nie jest rezerwatem ścisłym. Przewożenie turystów wjeżdżających przedmiotowym wyciągiem w celach turystycznych będzie spotykać się z ograniczeniem możliwości wywozu turystów przez warunki techniczne jakimi dysponuje C.. Ponadto prócz możliwości technicznych jakie posiada C., Karkonoski Park Narodowy określa maksymalny przewóz turystów. W zakresie podnoszonego zarzutu dotyczącego przyjętej skali przedsięwzięcia, a w szczególności jego przepustowości podkreślenia wymaga jeszcze jedna okoliczność. Normy prawne z zakresu prawa ochrony środowiska charakteryzują się bowiem tzw. odesłaniami pozasystemowymi m.in. dotyczącymi emisji. W wielu jednak przypadkach prawo nie określa standardów jakie powinny być zachowane w przypadku realizacji danego przedsięwzięcia. Taka też sytuacja występuje w przypadku planowanej przepustowości przedsięwzięcia. Trudno zatem czynić zarzuty organom administracyjnym dotyczące niedostosowania przepustowości wyciągu do warunków terenowych w tym szerokości trasy, skoro w obowiązującym stanie prawnym brak jest tego rodzaju norm. Weryfikacja przyjętych parametrów przedsięwzięcia z punktu widzenia podnoszonych przez stowarzyszenie wątpliwości związanych z bezpieczeństwem narciarzy możliwa będzie dopiero w momencie odbiorów technicznych przedsięwzięcia, a przede wszystkim na etapie jego funkcjonowania. Wówczas wskazane przez stowarzyszenie Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe będzie mogło ocenić i ewentualnie zweryfikować przyjęte w decyzji środowiskowej założenia dotyczące bezpieczeństwa narciarzy. Ponadto wbrew zarzutom skargi raport odnosi się do tak zwanego wariantu zerowego, który to wykazał istnieje konieczność lokowania tego typu inwestycji na terenie K. z uwagi na niewydolność obecnie istniejącej infrastruktury narciarskiej, która nie stanowi elementu zachęcającego turystów do wypoczynku. Również w odniesieniu do zarzutów podniesionych w zakresie warunków korzystania przez planowane przedsięwzięcie z wód potoku Ł., należy stwierdzić, że podnoszone przez stowarzyszenie twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dowodami czy opiniami zawierającymi wnioski przeciwne w stosunku do wniosków zawartych w sporządzonym raporcie, a w szczególności w przeprowadzonej we wrześniu 2009 r. analizie - Bilansie wody dla rzeki Ł. w K.. Strona skarżąca, kwestionując przyjęte w tym zakresie warunki nie podała żadnych zarzutów merytorycznych w zakresie ewentualnego negatywnego oddziaływania przyszłej inwestycji na środowisko, zaś ogólnikowe uwagi nie zostały poparte dowodami (choćby zaprezentowaniem opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska, przeciwstawną do istniejącego raportu). W tym miejscu odwołując się do definicji przepływu nienaruszalnego oraz przepływu gwarantowanego zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą (Dz. U. nr 150, poz. 1087) powiedzieć należy, że przez przepływ nienaruszalny rozumie się przepływ poniżej budowli piętrzącej niezbędny do zachowania życia biologicznego w cieku (§ 1 pkt 16 cyt. rozporządzenia), a przez przepływ gwarantowany rozumie się przepływ poniżej budowli piętrzącej, będący sumą przepływu nienaruszalnego oraz przepływu niezbędnego do pokrycia potrzeb wodnych, w tym w szczególności potrzeb wodnych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, zlokalizowanych w zasięgu oddziaływania danej budowli (§ 1 pkt 15 cyt. rozporządzenia). Natomiast przez przepływ naturalny rozumie się przepływ w cieku, który występuje w warunkach naturalnych (A. Magnuszewski, U. Soczyńska (red.), 2001: Międzynarodowy słownik hydrologiczny. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa). Należy podkreślić, że z uwagi na charakter sprawy, gdzie kluczową rolę odgrywają procesy przyrodnicze (naturalne oraz będące skutkiem działalności człowieka), przy czym istnieje tu oddziaływanie i wpływ składowych i wartości wypadkowych poszczególnych procesów, nie jest możliwe ścisłe wyliczenie (np. w sposób matematyczny) szeregu parametrów, np. przepływów, parowania czy ewapotranspiracji i ocena ich zawsze będzie miała do pewnego stopnia charakter szacunkowy. Ocena wielkości przepływu jest tym bardziej szacunkowa ze względu na fakt, iż na potoku Ł, nie ma posterunków wodowskazowych. Sytuacja taka jest normą w przypadku niewielkich cieków, a z takim niewątpliwie mamy do czynienia w sprawie. Niemniej jednak podnoszone przez stowarzyszenie wątpliwości dotyczące analizy bilansu wodny na podstawie powołanego materiału źródłowego nie ma większego znaczenia skoro inwestor zmodyfikował pierwotny wniosek w ten sposób, że pobór wody odbywać się będzie z istniejącego ujęcia dla MEW B.J. i w ramach zasobów, na które elektrownia ma ważne pozwolenie wodnoprawne do końca 2010 r. Przy tym zastrzeżono, że w dniach poboru wody do dośnieżania - MEW B.J. winna być wyłączona z eksploatacji, w pozostałych dniach może pracować na obecnych zasadach. Powyższy wariant został zaakceptowany przez organ, który jak wynika z treści rozstrzygnięcia nałożył na inwestora celem możliwości wyegzekwowania tego obowiązku zastosowania w korycie potoku podziałki (łaty pomiarowej obok ujęcia wody), tak aby operator wyciągu mógł uruchomić instalację do naśnieżania po stwierdzeniu, że w potoku jest odpowiednia ilość wody. Ponadto, nałożony został obowiązek prowadzenia rejestru stanu głębokości wody w potoku. Dodać także należy, że określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia nie gwarantuje inwestorowi uzyskania późniejszych zezwoleń na jego realizację – w tym pozwolenia wodnoprawnego. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem stowarzyszenia dotyczącym wątpliwości związanych ze spełnieniem przez planowane przedsięwzięcie norm hałasu. Należy w całości w tym zakresie przychylić się do argumentacji przedstawionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd argumentację tę uznaje za własną. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy wyłącznie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Można uznać, biorąc pod uwagę miejsce decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w toku całego procesu budowlanego, że pozytywne rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia jest rodzajem promesy, ustaleniem warunków koniecznych do spełnienia w przypadku planowanej realizacji, przy czym warunki te odnoszą się wyłącznie do regulacji związanych z ochroną środowiska. W takim przypadku to inwestor musi zastosować odpowiednie rozwiązania techniczne i budowlane aby takich standardów dotrzymać. Nie znajdują także uzasadnienia ani w przepisach prawa, ani też w poddanym analizie stanie faktycznym te zarzuty skargi które zmierzają do poddania ocenie planowanego przedsięwzięcia w kontekście wszystkich planowanych inwestycji w mieście oraz nieprzystosowania rozwiązań komunikacyjnych względem planowanej inwestycji. Uwzględniając miejsce decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w systemie prawa ustawodawca w art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nałożył obowiązek stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W tym względzie przyjęto, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 29 września 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki B1 – K. G.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji wskazano również, że na etapie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była przeprowadzana analiza układu komunikacyjnego miasta K. dla jednostki planistycznej B1. W tym zakresie organ administracyjny przyjął, że założenia jakie zostały wykonane przez inwestora do projektowanej inwestycji w zakresie układu komunikacyjnego pozostają w zgodzie z założeniami przyjętymi przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócono także uwagę, że podnoszona w sprawie kwestia niedrożności komunikacyjnej miasta odnosić można jedynie do okresu szczególnego natężenia ruchu turystycznego, tj. w okresie świąteczno - noworocznym oraz weekendu majowego. Sama drożność infrastruktury drogowej jest zachowana na całym odcinku leżącym w granicach K.. W tym stanie sprawy nie można podzielić zarzutów stowarzyszenia dotyczącego braku wydolności komunikacyjnej miasta zwianej z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Z planu zagospodarowania przestrzennego, dokumentacji planistycznej oraz opracowanego raportu oddziaływania na środowisko wynika, że ruch samochodowy utrzyma się na dotychczasowym poziomie, a jedynie nastąpi zmniejszenie presji T. w rejony C. w K., tj. na tereny K. Parku Narodowego. Zważyć również należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy planowanej inwestycji i nie jest w tej sytuacji możliwe ustalenie innych parametrów tej inwestycji niż wskazane przez inwestora. Tak więc takie parametry planowanej inwestycji jak powierzchnia zabudowy obiektów, rodzaj i ilość budynków mogą zostać ustalone wyłącznie w oparciu o informacje zawarte we wniosku (tak też NSA w wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. II OSK 988/09). Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie nakładają na inwestora obowiązku posiadania tytułu prawnego do gruntu, na którym będzie realizowane planowane przedsięwzięcie. Dotyczy to również terenów na których zlokalizowane będą parkingi. W tym przypadku nie będzie złamaniem zakazu dzielenia przedsięwzięcia przyjęte przez inwestora rozwiązanie polegające na formalnym i organizacyjnym oddzieleniu od planowanego przedsięwzięcia miejsc parkingowych. Rację ma zatem organ odwoławczy zwracając uwagę, że na etapie toczącego się na podstawie przepisów1) ustawy Prawo ochrony środowiska postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacją przedsięwzięcia kwestia zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych może być rozpatrzona na podstawie przedłożonych przez inwestora oświadczeń osób trzecich, wyrażających zgodę na lokalizację na ich terenach miejsc parkingowych. Powyższe deklaracje będą musiały być zweryfikowane na późniejszych etapach procesu inwestycyjnego w tym przede wszystkim ubiegania się o udzielenie pozwolenia budowlanego. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszyła obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w związku z czym zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.