II SA/Wr 446/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis, Sędziowie: sędzia WSA Olga Białek, sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adw. A.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w tym podatek VAT w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100). Z.W. (dalej - skarżąca) oprotestowała skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej - DKWPSP) z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w K. G., (dalej – KPPSP), w ramach postępowania dotyczącego naruszenia przepisów przeciwpożarowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wydał decyzję z dnia [...]r., nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1212 ze zm.), oraz art. 104 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, (aktualnie Dz. U. z 2020 r. poz. 256 t.j., dalej - k.p.a.) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej C. [...] wykonanie następujących obowiązków: 1. Usunąć materiały palne (meble, wykładziny, kartony, palne elementy wystroju wnętrza) z pomieszczeń strychu w budynku mieszkalnym. 2. Usunąć z dróg komunikacji ogólnej służących ewakuacji materiały palne (meble) w budynku mieszkalnym. 3. Usunąć z dróg komunikacji ogólnej służących ewakuacji materiały zawężające drogi ewakuacyjne w budynku mieszkalnym. Wskazana decyzja została oprotestowana przez skarżącą odwołaniem. DKWPSP w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...]o umorzeniu postępowania odwoławczego. Organ II instancji uznał w swoich rozważaniach, że Z.W.nie przysługuje przymiot strony postępowania. Skarga na wskazaną decyzję organu II instancji, jaką wywiodła Z.W., okazała się nieskuteczna bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r. (sygn. akt II SA/Wr 640/19) orzekł o jej oddaleniu. Wskazany wyrok jest prawomocny. W dniu 13 maja 2019 r. KPPSP w K.G. wydał postanowienie nr [...], którym działając na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119 § 1 i § 2, art. 120 § 1, art. 121 § 2, art. 122 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm. - zwanej dalej u.p.e.a.) oraz art. 11a ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową C. [...] grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 500,00 zł (słownie: pięćset złotych 00/100), z powodu uchylania się od wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym [...]z dnia [...]r.. W sentencji postanowienia zobowiązano także wspólnotę mieszkaniową do wniesienia opłaty egzekucyjnej w wysokości 50 zł, wpłacenia grzywny i uiszczenia opłaty egzekucyjnej w terminie do dnia 31 maja 2019 r. na wskazany rachunek bankowy oraz do wykonania obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym [...]z dnia [...]r. w terminie do dnia 30 czerwca 2019 r.. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że decyzją z dnia [...] r., nr [...]nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej C. [...]: usunięcie materiałów palnych (meble, wykładziny, kartony, palne elementy wystroju wnętrza) z pomieszczeń strychu w budynku mieszkalnym, usunięcie z dróg komunikacji ogólnej służących ewakuacji materiały palne (meble) w budynku mieszkalnym, usunięcie z dróg komunikacji ogólnej służących ewakuacji materiały zawężające drogi ewakuacyjne w budynku mieszkalnym. Termin wykonania obowiązku upłynął z dniem 28 lutego 2019 r., a dodatkowo na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec uchylania się strony zobowiązanej od wykonania obowiązków KPPSP w K. G. upomnieniem z dnia [...]r., nr [...]wezwał zobowiązaną do ich wykonania pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru upomnienie zostało doręczone w dniu 27 marca 2019 r.. W związku ze stwierdzeniem braku wykonania obowiązków KPPSP w K.G.jako wierzyciel uprawniony do żądania ich wykonania, wystawił wobec zobowiązanej tytuł wykonawczy [...]z dnia [...]r. opatrzony klauzulą o skierowaniu do egzekucji administracyjnej i pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie organ egzekucyjny na podstawie art. 20 § 1 pkt 4 i 26 § 4 u.p.e.a. podjął czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Uzasadniając przyjęcie grzywny w celu przymuszenia jako środka egzekucyjnego wyjaśniono, że jest to najczęściej stosowany środek w odniesieniu do obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jednocześnie jest to środek, który ze względu na dolegliwość natury finansowej ma skłonić zobowiązanego do określonego zachowania się, tj. wykonania nałożonych obowiązków, w przedmiotowej sprawie mających zapewnić właściwy poziom ochrony przeciwpożarowej oraz zgodność z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Dokonując wyboru środka egzekucyjnego obowiązków o charakterze niepieniężnym spośród wymienionych w art. 1a pkt. 12 b w zw. z art. 119 i 120 §1 u.p.e.a. wierzyciel kierował się zasadą z art. 7 § 2 stosowania środków egzekucyjnych najmniej uciążliwych dla zobowiązanego i prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązków. Nadto wybór tego środka uzasadniano okolicznościami sprawy, mimo że charakter nałożonych obowiązków pozwala organowi na zastosowanie wykonania zastępczego. Jednakże zastosowanie wykonania zastępczego byłoby dla zobowiązanego bardziej dokuczliwe, gdyż spowodowałoby nieodwracalne dodatkowe koszty związane z wykonaniem zastępczym. Zastosowanie grzywny jest mniej dotkliwe, gdyż pozostawia zobowiązanemu wybór wykonawcy robót, co może wpłynąć na ograniczenie kosztów wykonania obowiązków. Ponadto zgodnie z art. 125 i art. 126 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte, podlegają umorzeniu, natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być zwrócone w całości lub w części na wniosek zobowiązanego. Ustalając wysokość grzywny na kwotę 500 zł organ uznał, że stanowi ona 5% maksymalnej stawki dopuszczonej w art. 121 u.p.e.a. i będzie wystarczającą formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania. KPPSP zaznaczył, że za jak najszybszym wykonaniem obowiązku stoi słuszny interes strony postępowania, a przez zapewnienie odpowiedniego wymaganego przepisami przeciwpożarowymi ogólnego poziomu bezpieczeństwa pożarowego także interes społeczny. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru postanowienie zostało doręczone zarządcy w dniu 20 maja 2019 r, a wspólnocie mieszkaniowej w dniu 21 maja 2019 r.. W dniu 25 września 2019 r. Z.W. złożyła osobiście w siedzibie KPPSP w K. G. zażalenie na postanowienie z dnia [...]r. nr [...]. Po przedstawieniu sprawy żaląca się podała, że jako członek wspólnoty mieszkaniowej i osoba zobowiązana do poniesienia udziałowego kosztu nałożonej grzywny ma prawo do wniesienia zażalenia na bezprawności KPPSP. Organowi zarzucała błędne ustalenie stron postępowania. Zdaniem żalącej się stroną postępowania był zarządca R.S. tylko nie posiadał pełnomocnictwa. Zarządca pobierał wynagrodzenie jednak dopuścił się zaniedbań. Po wskazaniu na ustawę o własności lokali i ustawę o gospodarce nieruchomościami żaląca się wskazywała na odpowiedzialność zarządcy oraz przedstawiła własne stanowisko względem umowy o zarząd nieruchomością, w tym wynikające z niej obowiązki i odpowiedzialność. Zasadnicza treść zażalenia sprowadzała się do argumentowania niezasadności nałożenia grzywny w celu przymuszenia na wspólnotę mieszkaniową, gdy zdaniem skarżącej powinna być ona nałożona na zarządcę. Żaląca się domagając się ,,anulowania" postanowienia i nałożenia grzywny na zarządcę przedstawiła dodatkowo okoliczności istniejące w budynku jak samowola budowlana, zagrożenie pożarowe, zastawienie przejść, itd. DKWPSP postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania, w tym wydanych rozstrzygnięć i wyroku sądu administracyjnego, DKWPSP w ramach własnych rozważań jako niezbędne uznał badanie dopuszczalności i terminowości wniesienia zażalenia we wstępnej fazie postępowania odwoławczego. Zdaniem organu w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wspólnota Mieszkaniowa C. [...] nie powołała nowego zarządu wspólnoty. Wierzyciel egzekucyjny doręczył zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny (tak samo jak decyzję) zawodowemu zarządcy nieruchomości ze skutkiem dla Wspólnoty Mieszkaniowej C. [...]. Zarządca nieruchomości i wspólnota mieszkaniowa nie wnieśli zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Z. W. nie przedłożyła zgody wspólnoty mieszkaniowej na wniesienie zażalenia jako czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. W postępowaniach administracyjnych związanych z nieruchomością wspólną występować jako strona będzie tylko wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd, a nie wszyscy współwłaściciele nieruchomości wspólnej. Po wskazaniu na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ II instancji wyjaśnił problematykę legitymacji do reprezentowania wspólnoty mieszkaniowej oraz możliwość uznania członka wspólnoty mieszkaniowej za stronę postępowania, wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny interes oparty na przepisie prawa. Zdaniem organu zaskarżone postanowienie nakłada na Wspólnotę Mieszkaniową C. [...]grzywnę za niewykonanie obowiązków dotyczących tylko części wspólnych, a nie obowiązków dotyczących należącego do skarżącej lokalu nr [...]. Wobec tego stroną postępowania nie jest Z. W., a jej zażalenie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Faktyczne obciążenie Z.W. 4% udziałem ("550 x 4% = 22 zł") z tytułu zapłaty grzywny przez zarządcę nieruchomości stanowi szkodę finansową, lecz szkodę w rozumieniu indywidualnego interesu faktycznego członka wspólnoty, a nie w rozumieniu "zbiorowego" interesu prawnego wspólnoty mieszkaniowej. Wobec tego wyjaśniono, że organ II instancji nie może spełnić żądania "anulowania tego postanowienia (...), bo nałożono karę na niewłaściwą stronę". Nadto odnośnie zamieszczonego w zażaleniu żądania zwrotu kwoty 22 zł i opłaty egzekucyjnej DKWPSP wskazał, iż kwestia rozliczeń między członkami wspólnoty ma charakter cywilnoprawny. Z.W. nie wykazała, aby egzekucja nakazów dotyczących części wspólnych miała spowodować negatywne oddziaływanie na jej lokal, lecz przeciwnie jest w jej interesie, bo służy zapewnieniu bezpiecznych pożarowo ciągów komunikacyjnych w budynku. Po odwołaniu się do art. 141 § 1 i art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. organ II instancji uznał, że postępowanie zażaleniowe może zostać wszczęte wyłącznie na skutek zażalenia złożonego przez podmiot będący stroną postępowania administracyjnego. Aby postępowanie zażaleniowe mogło skutkować ponownym rozpoznaniem sprawy, w pierwszej kolejności organ musi ustalić, że podmiot, który wniósł środek zaskarżenia, jest stroną postępowania. O tym czy dany podmiot posiada legitymację, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, jak również uznanie go za stronę przez organ I instancji, lecz to, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Zdaniem organu nie zasługuje na ochronę interes faktyczny Z.W. Nie godząc się z wydanym postanowieniem Z.W. oprotestowała je skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Bardzo obszerne pismo procesowe zawiera opis prowadzonego w sprawie postępowania, jak i wydanych w jego toku rozstrzygnięć, które są przez stronę skarżącą kwestionowane. Szczególnie mocno akcentowane są okoliczności dotyczące odpowiedzialności zarządcy za stan budynku oraz zaistniałe w nim nieprawidłowości. Skarżąca szczegółowo przedstawiła swoje stanowisko odnośnie nieprawidłowego w jej ocenie rozpoznania sprawy przez KPPSP w K. G. Względem postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia autorka skargi uznała, że jest ono niezgodne z prawem, interesem społecznym i interesem obywateli. Odwołując się do stanowiska Ministra Infrastruktury wyjaśniła, że odpowiedzialność za budynek wynika z umowy i spoczywa na zarządcy. Uzasadniała to stanowisko wskazując na ustawę Prawo budowlane, ustawę o gospodarce nieruchomościami i ustawę o własności lokali. Dalsze twierdzenia w tym zakresie skarżąca opierała na przywołanych regulacjach prawnych. Na tle wskazanych przepisów skarżąca poruszyła zagadnienie odpowiedzialności za bezpieczeństwo przeciwpożarowe budynku. Z.W. poddała także w polemikę stanowisko organu jakoby wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji było w jej interesie. Wykluczyła również aby zażalenie stanowiło przekroczenie zakresu zwykłego zarządu, skoro skarżąca ma prawo do kontroli zarządu i ,,nie jest jej potrzebna zgoda innych". W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 2 października 2020 r. (data wpływu do sądu 4 listopada 2020 r.) skarżąca odniosła się do pisma organu ponawiając twierdzenia dotyczące błędnego stanowiska organów o braku przymiotu strony skarżącej w prowadzonym postępowaniu, odpowiedzialności zarządcy, niezasadności nałożonej grzywny, wadliwości decyzji. Nadto skarżąca błędy popełnione przez organy uzasadnia ,,matactwami, kłamstwem, pomijaniem i omijaniem prawa, a nawet nadużyciem prawa na szkodę wspólnoty, rażącymi zaniedbaniami zarządcy". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tak rozumianej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonego aktu, w realiach niniejszej sprawy - postanowienia, w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczyć trzeba, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co było możliwe na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach nakreślonej na wstępie kognicji sądów administracyjnych, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przedmiotowe postanowienie jest zgodne z prawem i wsparte zostało powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, przekonywującą argumentacją. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie DKWPSP we W. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia Z. W. na postanowienie KPPSP w K. G., którym nałożono na wspólnotę mieszkaniową grzywnę w celu przymuszenia. Przy tak kształtującym się stanie sprawy należy zwrócić uwagę, że kwestionowane skargą postanowienie zapadło w toku postępowania egzekucyjnego, które siłą rzeczy ma źródło w postępowaniu merytorycznym, w trakcie którego zapadły rozstrzygnięcia zawierające egzekwowany obowiązek. Jak już wskazano w części historycznej niniejszego uzasadnienia KPPSP w K.G. w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...], którą nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej C. [...] wykonanie następujących obowiązków: 1. Usunąć materiały palne (meble, wykładziny, kartony, palne elementy wystroju wnętrza) z pomieszczeń strychu w budynku mieszkalnym. 2. Usunąć z dróg komunikacji ogólnej służących ewakuacji materiały palne (meble) w budynku mieszkalnym. 3. Usunąć z dróg komunikacji ogólnej służących ewakuacji materiały zawężające drogi ewakuacyjne w budynku mieszkalnym. Wskazana decyzja została przez organ I instancji zaopatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 k.p.a.. Decyzja ta została oprotestowana przez Z.W. odwołaniem zaś DKWPSP we W.decyzją z dnia [...]r. nr [...]orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wskazanej decyzji organ II instancji w sposób jednoznaczny wykluczył brak posiadania przez Z. W. przymiotu strony. Decyzja ta została poddana kontroli sądowoadministracyjnej na skutek skargi Z. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r. (sygn. akt II SA/Wr 640/19) oddalił skargę. Wskazany wyrok jako prawomocny funkcjonuje w obrocie prawnym. Zauważyć za tym przyjdzie, że DKWPSP we W. jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia przyjął art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. W świetle tych regulacji organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Regulacje te znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, co wynika z art. 18 u.p.e.a. Przepis art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności zażalenia - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji (np. gdy przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia). Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia zażalenia przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia. Pogląd powyższy znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. III SA/Wr 848/13; czy WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. II SA/Wa 598/13 dostępne w orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy zawarte we wskazanych orzeczeniach skład orzekający Sądu w pełni akceptuje i przyjmuje jako własne. W tym stanie rzeczy z całą pewnością jedną z przyczyn niedopuszczalności zażalenia jest przyczyna o charakterze podmiotowym, czyli skorzystanie z tego środka zaskarżenia przez podmiot do tego nieuprawniony. Zdaniem Sądu organ II instancji w sposób prawidłowy ocenił brak możliwości złożenia przez skarżącą instancyjnego środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia KPPSP w K. G. Wobec dotychczas wydanych rozstrzygnięć, poddanych zresztą kontroli sądowoadministracyjnej, nie ma wątpliwości, że skarżąca nie tylko nie była stroną zwykłego postępowania administracyjnego, ale też z przymiotu strony nie korzysta w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez organy Państwowej Straży Pożarnej, gdyż nie jest stroną zobowiązaną. Jak wynika z art. 1a pkt 20 ab initio u.p.e.a., zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Bezspornie natomiast, to nie obowiązek ciążący na skarżącej był dochodzony w prowadzonym przez organ postępowaniu egzekucyjnym, lecz obowiązek nałożony na Wspólnotę Mieszkaniową C. [...]. Decyzja KPPSP w K. G. będąca podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego określa wprost wskazaną wyżej wspólnotę jako adresata zawartego w jej sentencji obowiązku. Oceny w zakresie stwierdzenia czy skarżącej przysługuje przymiot strony postępowania, nie zmienia także okoliczność, iż jest ona członkiem tej wspólnoty. Już na etapie postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem skarżącej organ II instancji analizował problematykę istnienia ewentualnego interesu prawnego Z.W. pozwalającego uznać ją za stronę postępowania i okoliczności takich nie dostrzegł. Sytuacja skarżącej nie ulega zmianie w postępowaniu egzekucyjnym, nawet przy uwzględnieniu, że w istocie będzie ona partycypować w kosztach tego postępowania. Skoro postępowanie egzekucyjne jest konsekwencją postępowania, w którym został nałożony obowiązek nie można tracić z pola widzenia tego, że adresatem tego obowiązku jest wspólnota mieszkaniowa. Wobec powyższego, w okolicznościach kontrolowanej sprawy wystąpiła podstawa do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skarżącej, zatem kwestionowane w skardze postanowienie DKWPSP we W. jest prawidłowe, a skarga podlega oddaleniu. Faktem jest, że obszerna skarga stanowi przejaw niezadowolenia skarżącej nie tylko z postanowienia nakładającego grzywnę ale też z całego postępowania prowadzonego przez organy Państwowej Straży Pożarnej. Dodatkowo strona skarżąca szeroko argumentuje okoliczności dotyczące wykonywania obowiązków przez zarządcę, nieprawidłowości w budynku wynikających z postawy wskazywanych osób, a nawet sięga do postępowań prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego. Mimo tak wielowątkowej argumentacji nie może ona stanowić przedmiotu oceny Sądu w niniejszej sprawie. Ocena legalności wydanych w sprawie decyzji, czy innych wskazywanych przez skarżącą okoliczności wykracza poza granice rozpoznawanej aktualnie sprawy sądowoadministracyjnej (art. 135 p.p.s.a.), której przedmiot zawężony jest do kwestii dopuszczalności zażalenia, jakie zostało złożone przez skarżącą, a nie prawidłowości nałożonego obowiązku. Z tego powodu żaden z argumentów wskazanych w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1c i § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 68).