II SA/Wr 47/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca), Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi Prezydenta W. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm./ Wojewoda D. stwierdził uchybienie przez Prezydenta W. reprezentującego Skarb Państwa terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia 5 września 2007r. Nr 1669/07 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. Z. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na dobudowie magazynu na pojemniki do istniejącego pawilonu handlowego przy ul. L. [...] we W. /dz. nr [...]/ - Kategoria obiektu – XVII. W uzasadnieniu tego orzeczenia Wojewoda D. wyjaśnił, że w odwołaniu wniesionym od decyzji opisanej w osnowie postanowienia Prezydent W. reprezentujący Skarb Państwa wskazał, że nieruchomość objęta zamierzeniem inwestorskim stanowi własność Skarbu Państwa. W dniu 30 czerwca 2003r. R. Z. zawarł z właścicielem reprezentowanym przez Prezydenta W. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej umowę dzierżawy dotyczącą części terenu o powierzchni 31,62m2, należącej do działki nr [...] o powierzchni całkowitej 1167 m2, zabudowanej pawilonem handlowym. Zgodnie z treścią § 6 umowy dzierżawy nie wolno bez zawarcia odrębnego pisemnego porozumienia czynić na wydzierżawionym gruncie nakładów inwestycyjnych innych niż wymienione w § 1, w tym polegających na wznoszeniu tymczasowych lub trwałych obiektów budowlanych pod rygorem rozwiązania umowy bez zachowania terminu wypowiedzenia. W odwołaniu Prezydent W. podał również, że porozumienie jakie zastrzeżono w umowie dzierżawy nigdy nie zostało zawarte, ani też nie udzielono dzierżawcy w innej formie zgody na dysponowanie gruntem o powierzchni większej niż wynikająca z umowy dzierżawy, a to oznacza, że inwestor nie dysponuje prawem do gruntu, objętym pozwoleniem na budowę, a tym samym nie spełnia przesłanek dla uzyskania pozytywnej decyzji. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. przedstawił argumentację odnoszącą się do podjętego rozstrzygnięcia i w tym zakresie wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została wydana w dniu 5 września 2007r. i ten dzień w przypadku Prezydenta W. /zarówno organu wydającego decyzję, jak i jej adresata/ należy uznać za dzień doręczenia. Organ orzekający wskazał następnie, że stosownie do art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 19 września 2007r. /środa – dzień powszedni/. Odwołanie Prezydenta W. reprezentującego Skarb Państwa opatrzone jest datą 21 września 2007r. i w tym dniu zostało złożone w Kancelarii Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W., a więc po upływie ustawowego terminu. W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. wyjaśnił dodatkowo, że zachowanie terminu określonego w art. 129 § 2 kpa jest konieczne dla rozpatrzenia odwołania przez organ wyższego stopnia, a termin ten może zostać przywrócony na wniosek zainteresowanego złożony wraz z odwołaniem, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy /art. 58 § 1 kpa/. Taka czynność nie została przez Prezydenta W. reprezentującego Skarb Państwa podjęta. Prawidłowość postanowienia wydanego przez organ odwoławczy zakwestionował Prezydent W. reprezentujący Skarb Państwa i wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu działający imieniem Prezydenta W. pełnomocnik T. Ł. – zastępca Dyrektora Wydziału Mienia Komunalnego i Skarbu Państwa Urzędu Miejskiego W. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zarzucając jednocześnie wydanie go z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 i 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 129 § 2 oraz art. 28 i 29 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając wniosek zawarty w skardze pełnomocnik Prezydenta W. wskazał na błędną ocenę dokonaną przez Wojewodę D. w zakresie art. 129 § 2 kpa, a ponadto wyjaśnił, że stosownie do art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Skoro zatem Starosta – Prezydent W. wykonujący te zadania jest stroną w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu, to nie może być traktowany odmiennie od pozostałych stron tego postępowania i pozbawiony możliwości korzystania z gwarancji procesowych przysługujących stronie, ani też nie można bez podstawy prawnej wyłączać w stosunku do niego obowiązującej w postępowaniu zasady równości stron. W uzasadnieniu skargi podkreślono również, że Prezydentowi W. jako stronie prowadzonego postępowania doręczono zawiadomienie o jego wszczęciu oraz decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W ocenie pełnomocnika skarżącego Wojewoda D. podejmując zaskarżone postanowienie błędnie przyjął fikcję doręczenia decyzji w dniu jej wydania tj. w dniu 5 września 2007r. mimo, że decyzja została doręczona w dniu 7 września 2007r. Fikcyjne ustalenie innego początkowego dnia biegu terminu do wniesienia tego samego środka zaskarżenia dla różnych stron tzn. dla jednej od dnia doręczenia, a dla innej od dnia wydania decyzji nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie prawa. Zdaniem pełnomocnika Prezydenta W. odwołanie zostało bezsprzecznie wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 129 kpa, a organ drugiej instancji bezzasadnie nie rozpatrzył odwołania, naruszając tym przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 28 stycznia 2008r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze organ wskazał, że stosownie do przepisu art. 33 ust. 1 w zw. z art. 11 a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /j.t. Dz.U. z 2001r. poz. 142, poz. 159 z późn. zm./ prezydent miasta /odpowiednio prezydent miasta na prawach powiatu – art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym – j.t. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm./ wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy. Ponadto w myśl przepisu art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Oznacza to – zdaniem Wojewody D. ego, że w mieście na prawach powiatu niezależnie od rodzaju podejmowanych przez prezydenta miasta czynności, wykonywane są one przy pomocy jednego urzędu miejskiego. Niezależnie zatem od struktury administracyjnej urzędu wpływ pisma do urzędu jest równoznaczny z datą doręczenia. W przypadku, gdy osobą wydającą decyzję, a zarazem adresatem jest prezydent miasta, to data wydania takiej decyzji jest zarazem datą jej doręczenia. W sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem odwołanie wpłynęło po terminie obliczonym w sposób wcześniej opisany, dlatego też obowiązkiem organu odwoławczego było stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia, stosownie do treści art. 134 kpa. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008r. pełnomocnik Wojewody D. ego podtrzymała wniosek o oddalenie skargi oraz argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie istniejących w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych stwierdził zasadność zawartego w skardze wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz konieczność zastosowania przy orzekaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 tej regulacji. Odwołanie jest zwyczajnym środkiem prawnym, przysługującym od decyzji wydanej w pierwszej instancji, poprzez który realizowana jest w postępowaniu administracyjnymi zasada dwuinstancyjności. Z jej istoty wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, załatwionej przez organ pierwszej instancji oraz prawo weryfikacji orzeczenia podjętego przez ten organ w danej sprawie. Możliwość korzystania z odwołania przyznana została w kodeksie postępowania administracyjnego stronie, czyli podmiotowi kwalifikowanemu wg kryteriów zawartych w przepisach art. 28-30 tej regulacji, a warunkiem jego skutecznego wniesienia jest zachowanie terminu określonego w przepisie art. 129 § 2 powoływanej ustawy. Zgodnie z jego treścią "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie". Z akt sprawy – na podstawie których, stosownie do przepisu art. 133 § 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeka sąd administracyjny – wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że stroną prowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania orzekającego, legitymowaną na zasadach wcześniej wskazanych był Prezydent W. – miasta na prawach powiatu, działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej i z tego względu będący na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami /j.t. Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603/ organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania jego nieruchomościami. Uczestnictwo Prezydenta W. w takim charakterze wynikało z faktu, że nieruchomość objęta wnioskiem inicjującym postępowanie w sprawie i zamierzeniem inwestorskim stanowi własność Skarbu Państwa. Okoliczność ta została prawidłowo oceniona przez organ pierwszej instancji, a ocena ta uwzględnia stanowisko prezentowane w tym zakresie przez sądownictwo administracyjne, które zakres umocowania starosty reprezentującego Skarb Państwa, wynikającego z art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami traktuje szeroko, włączając weń wszystkie czynności faktyczne i prawne dotyczące nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa /por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2000r., sygn. akt I SA 1060/99, Lex nr 75554/. Niewątpliwie zatem Prezydent W. wykonujący funkcję starosty w mieście na prawach powiatu i działający jako organ reprezentujący Skarb Państwa był legitymowany do skorzystania z prawa do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w sprawie w pierwszej instancji przy zastosowaniu reguły terminowej, przyjętej w przepisie art. 129 § 2 kpa, wcześniej in extenso przywołanym. Zważyć zatem należy, że ustanowiony w tym przepisie czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest – zgodnie z nakazem ustawodawcy – od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie. /Ogłoszenie decyzji stronie następuje w sprawach prowadzonych przy zastosowaniu przepisu art. 14 § 2 kpa, a zatem z odstąpieniem od zasady pisemności, które w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca./ Wojewoda D. stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Prezydenta W., reprezentującego jako Starosta Skarb Państwa, uznał, że dniem doręczenie temu organowi decyzji z dnia [...] nr [...] wydanej w sprawie przez Prezydenta W. działającego jako organ wykonawczy gminy jest dzień 5 września 2007r. tj. dzień jej wydania. Dokonana przez organ odwoławczy ocena tej kwestii pozwala wnosić, że organ ten przyjął nieznaną stosowanym procedurom konstrukcję niejako " samodoręczenia". W uznaniu Sądu stanowisko prezentowane w odniesieniu do tej okoliczności przez Wojewodę D. nie zasługuje na akceptację i nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Należy bowiem zwrócić uwagę, że czynności doręczenia mimo ich materialno-technicznego charakteru są ściśle sformalizowane przede wszystkim ze względu na skutki związane z nimi zarówno w sferze materialno jak i formalnoprawnej. Zasadnicze – zdaniem Sądu – znaczenie w omawianym zakresie ma to, że zgodnie z art. 39 kpa "organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnienie osoby lub organy", natomiast w myśl przepisu art. 46 § 1 kpa odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Z regulacji zawartej w rozdziale 8 Dział I kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że obligatoryjnym elementem prawidłowego doręczenia pisma w postępowaniu administracyjnym /poza przypadkami tzw. fikcji doręczenia/, nawet przy wykorzystaniu przy tej czynności środków komunikacji elektronicznej jest potwierdzenie w sposób określony w ustawie jego przyjęcia przez adresata lub osoby upoważnione /uprawnione/ do odbioru pism. Przy tak określonych przez ustawodawcę kryteriach prawidłowości doręczenia należy wskazać, że w aktach sprawy brak jest podstaw dla stwierdzenia, że w dacie 5 września 2007r. taka czynność, mająca za przedmiot decyzję Prezydenta W. z tej daty [...] w odniesieniu do Prezydenta wykonującego funkcję Starosty i reprezentującego Skarb Państwa, została skutecznie i prawidłowo dokonana. W ocenie Sądu Wojewoda D. w przyjętym w rozpoznawanej sprawie poglądzie nie uwzględnił szczególnej pozycji Prezydenta W. wynikającej ze statusu W. jako miasta na prawach powiatu, ustanowionego w ustawie z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /j.t. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592 z późn. zm./ oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998r. w sprawie utworzenia powiatów /Dz.U. Nr 103, poz. 652/. Tak określona pozycja ustrojowo-terytorialna miasta W. powoduje, że stosownie do ustalenia zawartego w art. 92 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 5 powołanej powyżej ustawy o samorządzie powiatowym, Prezydent W. wykonuje jednocześnie funkcję Starosty, a pracownicy urzędu w zakresie czynności podejmowanych przez Starostę są pracownikami starostwa /np. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006r., sygn. akt I OSK 346/05, Lex nr 196290/. Nie można zatem pominąć w przypadku łączenia takich stanowisk swoistego dualizmu funkcyjnego i funkcjonalnego, postrzegając je wyłącznie poprzez kontekst personalny. Pomimo bowiem wykonywania kompetencji Prezydenta i Starosty przez jedną osobę nie zachodzi kumulacja ich funkcji czy statusu i są to w istocie – wobec przyjętej koncepcji samorządowo-terytorialnej – dwa różne ustrojowo organy o innych zakresach działania. Prezydent miasta, o jakim mowa w ustawie z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /j.t. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm./, działający jako organ administracji architektoniczno-budowlanej to nie ten sam organ co Prezydent miasta na prawach powiatu, wykonujący funkcję Starosty, stosownie do przepisów powoływanej wcześniej ustawy o samorządzie powiatowym, a zatem działający jako reprezentant Skarbu Państwa w sprawach określonych w art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami /np. wyrok NSA z dnia 17 maja 2006r., sygn. akt I OSK 888/05, Lex nr 236577; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 1999r., sygn. akt I ACa 240/99, OSAG 2000/2/3; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt II SA 3554/02, Lex nr 1810/16/. Z tych względów, jeżeli w postępowaniu administracyjnym jako strona w rozumieniu art. 28 kpa uczestniczy Starosta /Prezydent miasta na prawach powiatu/ jako statio fisci Skarbu Państwa, to jego pozycja procesowa jest taka sama jak każdej innej strony postępowania, a on sam może korzystać ze wszystkich uprawnień i gwarancji proceduralnych określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązujących, nawet jeżeli organem prowadzącym postępowanie w sprawie i dysponującym kompetencją orzeczniczą jest Prezydent tego samego miasta, podlegający w tym zakresie ustawie o samorządzie gminnym. Nie istnieje bowiem w polskim porządku prawnym szczególna regulacja procesowa, normująca takie sytuacje. W warunkach rozpoznawanej sprawy konsekwencją tego był obowiązek doręczenia Prezydentowi wykonującemu funkcję Starosty i działającemu jako reprezentant Skarbu Państwa, decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] w sposób określony w przepisach art. 39-49 kpa, a następnie przyjęcia daty dokonanej prawidłowo czynności doręczenia za dzień stanowiący początek biegu terminu do wniesienia odwołania, liczonego wg reguły ustanowionej w przepisie art. 57 § 1 kpa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie należy również zwrócić uwagę że w treści przepisu art. 33 ust. 1 w zw. z art. 11 a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym /art. 92 ustawy o samorządzie powiatowym/ oraz § 49 a Statutu W., stanowiącego załącznik do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie przyjęcia Statutu W. w brzmieniu uzgodnionym z Prezesem Rady Ministrów wynika, że Prezydent wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Miasta /oraz miejskich jednostek organizacyjnych/. Z kolei § 3 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego W. ustanowiony zarządzeniem Nr 900/07 Prezydenta W. z dnia 30 kwietnia 2007r. stanowi, że: "Urząd jest jednostką organizacyjną Miasta, działającą w formie jednostki budżetowej, przy pomocy której Prezydent realizuje gminne i powiatowe zadania publiczne, zadania z zakresu administracji rządowej wynikające z ustaw oraz porozumień zawartych z innymi jednostkami administracji publicznej, a także umów z innymi podmiotami". Urząd ma określoną strukturę organizacyjną, a kryterium wydzielającym jednostki strukturalne jest zazwyczaj przedmiot działania. Ustawodawca – działający racjonalnie – nie wymaga bowiem od organu administracji publicznej osobistego wykonywania wszystkich czynności należących do zakresu jego kompetencji. Nie można zatem – niezależnie od argumentów wcześniej powołanych w uzasadnieniu wyroku – uznać za słuszne twierdzenie Wojewody D. ego zawarte w odpowiedzi na skargę, że "w przypadku, gdy osobą wydającą decyzję, a zarazem adresatem jest prezydent miasta, to data wydania takiej decyzji jest zarazem datą jej doręczenia". W istniejących warunkach prawnych nie zasługuje też na akceptację pogląd organu odwoławczego, wyrażony w tym samym piśmie, iż z tego względu że Prezydent Miasta nawet, jeśli działa jako starosta, to wykonuje zadania przy pomocy jednego urzędu miejskiego, a zatem niezależnie od struktury urzędu "wpływ pisma do urzędu jest równoznaczny z datą jego doręczenia", tym bardziej, że w tej sprawie nie można mówić o wpływie decyzji w dniu 5 września 2007r. do Urzędu Miasta, ale raczej o jej "powstaniu" tam w tej dacie. Zdaniem Sądu w omawianym kontekście należy też zwrócić uwagę na zapis § 46 ust. 2 powołanego wcześniej Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego W., z którego wynika, że czynności związane z doręczaniem korespondencji wewnątrz Urzędu wykonuje Wydział Organizacyjny, Prawny i Kadr. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku, a ponadto – zdaniem Sądu - powinien wyjaśnić, czy wnoszący odwołanie Wiceprezydent W. w ramach udzielonego mu przez Prezydenta upoważnienia został również uprawniony do podejmowania czynności należących do sfery działania Starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, w tym określonych w przepisie art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. H.B. 10.06.2008r.