II SA/Wr 479/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi A. w K. na decyzję Wojewody D. z dnia 8 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia imion i nazwisk osób zameldowanych na pobyt czasowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda D. zaskarżoną decyzją z dnia 8 maja 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. nr [...] z dnia 18 lutego 2015 r. orzekającą o odmowie udostępnienia imion i nazwisk osób zameldowanych na pobyt czasowy w nieruchomości przy ul. O. [...] w P. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktyczno-prawnym: Proboszcz- administrator Parafii A. w K. (dalej jako Parafia, wnioskodawca, strona lub skarżący) zwrócił się z wnioskiem do Urzędu Miejskiego w P. o udostępnienie danych osób zameldowanych na pobyt czasowy w przedmiotowej nieruchomości w P. w zakresie ich imienia i nazwiska, a także daty zameldowania, podstawy zameldowania oraz zgody właściciela lokalu na powyższe zameldowanie. Jako uzasadnienie potrzeby uzyskania tych danych wnioskodawca podał, iż Parafia jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Uzupełniając ten wniosek, na żądanie organu I instancji, wnioskodawca wskazał, że swoje wystąpienie opiera na przesłankach wymienionych w art. 140 Kodeksu cywilnego, na podstawie którego właściciel może korzystać ze swoich rzeczy i nimi rozporządzać. W związku z powyższym Parafia jako właściciel przedmiotowej nieruchomości ma prawo znać żądane dane, zwłaszcza że mogło dojść do bezprawnego zameldowania osób na podstawie niezgodnego z prawem oświadczenia bądź przy użyciu sfałszowanych dokumentów. Przedmiotowa nieruchomość została bowiem wydzierżawiona podmiotowi o nazwie: B. Sp. z o. o., ale spółka ta ma na terenie tej nieruchomości jedynie siedzibę, a nie miejsce zamieszkania, zatem nie może być mowy o dowolnym meldowaniu w lokalu np. wspólników spółki czy innych osób bez zgody właściciela, a ponadto umowa dzierżawy została zawarta przez Parafię na czas oznaczony. Organ I instancji przedmiotowy wniosek o udostępnienie danych rozpatrzył w trybie interesu faktycznego i z uwagi na nieuzyskanie przez organ stosownej zgody osób, których żądane dane dotyczą, Burmistrz Miasta P. decyzją z dnia 17 października 2014 r., nr [...], odmówił udostępnienia Parafii A. w K. żądanych we wniosku danych osób zameldowanych na pobyt czasowy w tej nieruchomości. W wyniku złożonego odwołania Wojewoda D. uchylił powyższe rozstrzygnięcie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ gminy, stwierdzając, że organ I instancji nie przeprowadził należytego postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie, a także podnosząc, iż wydano decyzję z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wnioskodawca został wezwany do dokładnego wyjaśnienia, jakiego zakresu danych żąda, aby organ mógł określić właściwą opłatę za udostępnienie jednostkowych danych. W odpowiedzi wyjaśniono, iż wnioskodawca żąda podania jedynie imion i nazwisk wskazanych osób, tj. zakresu danych, za których udostępnienie opłata wynosi 31 zł. Po uzyskaniu tych wyjaśnień Burmistrz Miasta P. decyzją z dnia 18 lutego 2015 r., nr [...], na podstawie art. 44h ust. 2 pkt 1, obowiązującej do dnia 28 lutego 2015 r., ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (T. jedn. Dz. U z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm., dalej jako poprzednia ustawa lub w skrócie p.u.e.l.d.o.) orzekł o odmowie udostępnienia imion i nazwisk osób zameldowanych na pobyt czasowy w tejże nieruchomości przy ul. O. [...] w P. z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż podany przez wnioskodawcę art. 140 Kodeksu cywilnego nie uprawnia go do uzyskania ww. danych osobowych, gdyż wnioskodawca rozporządził swoją własnością w ten sposób, że wynajął nieruchomość firmie B. Sp. z o.o. W odwołaniu od tej decyzji podniesiono, iż z dniem 1 marca 2015 r. weszła w życie nowa ustawa o ewidencji ludności, dlatego też Parafia podtrzymuje swój wniosek i wnosi obecnie o udostępnienie z rejestru mieszkańców wykazu osób zameldowanych w spornej nieruchomości na pobyt czasowy z podaniem ich imion, nazwisk oraz daty zameldowania. Odwołujący zarzucił organowi I instancji, iż ten niezasadnie kwestionuje posiadanie przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych opartego na art. 140 K.c., gdyż organ administracji nie ma "kompetencji do prawnej oceny stosunku zobowiązaniowego" występującego w sprawie administracyjnej. Uzasadniając obecnie zaskarżoną decyzję z dnia 8 maja 2015 r. organ odwoławczy w pierwszej kolejności podniósł, iż zgodnie z art. 69 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 388, dalej jako nowa ustawa lub w skrócie u.e.l.) postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w sprawach indywidualnych m.in. o udostępnienie danych z gminnych zbiorów meldunkowych i niezakończone przed dniem wejścia w życie pierwszej z ww. ustaw (tj. do dnia 1 marca 2015 r.) - prowadzi się na podstawie ustawy o ewidencji ludności, przy czym odpowiednikiem art. 44h ust. 2 pkt 1 poprzedniej ustawy jest obecnie art. 46 ust. 2 pkt 1 nowej ustawy, zgodnie z którym dane z rejestru PESEL, rejestrów mieszkańców oraz rejestrów zamieszkania cudzoziemców mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. Jednocześnie art. 47 ust. 3 nowej ustawy stanowi, iż organ rozpatrujący wniosek o udostępnienie danych odmawia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia danych jednostkowych, jeżeli nie zostały spełnione warunki określone w art. 46. Dalej wskazano, że organ gminy może udostępnić dane z rejestru mieszkańców, jeśli podmiot wnioskujący wykaże interes prawny w uzyskaniu żądanych danych. Organ gminy jest zatem obowiązany istnienie interesu prawnego wnioskodawcy ocenić i udostępnić żądane dane tylko wówczas, gdy uzna ten interes za wykazany. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż ani w dotychczasowej ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ani w obecnej ustawie o ewidencji ludności nie zostało określone pojęcie interesu prawnego, należy odnieść się w tej kwestii do przepisu art. 28 k.p.a. oraz oprzeć na orzecznictwie sądów administracyjnych. Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. W myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści, musi więc istnieć konkretny przepis prawa materialnego, na którym ten interes się opiera. Szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego, nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Cechami interesu prawnego są także bezpośredniość oraz obiektywna sprawdzalność, a jego istnienie musi znaleźć potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (vide wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00, i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 26/13). Oznacza to, że z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych może wystąpić podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem administracyjnym lub czynnością organu administracji publicznej. Podniesiono również, że pełnomocnik Parafii wskazał, iż interes prawny jego mocodawcy wynika w niniejszej sprawie z treści art. 140 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem prawa właściciel, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy; w tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W tym kontekście przypomniano, iż skarżąca Parafia wydzierżawiła przedmiotową nieruchomość podmiotowi o nazwie: B. Sp. z o.o. Umowa dzierżawy została wprawdzie zawarta na czas oznaczony, ale na dzień orzekania w tej sprawie zarówno przez organ I instancji, jak i odwoławczy, umowa ta obowiązuje i wnioskodawca tego nie kwestionuje. Parafia, wynajmując swoją nieruchomość - zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwem sądów powszechnych w tym zakresie -wyzbyła się przez to na rzecz najemcy uprawnień dotyczących korzystania z lokalu, natomiast treść art. 193 Kodeksu karnego gwarantuje lokatorowi niezależną od właściciela rzeczy prawnokarną ochronę wynajętego lokalu. W ocenie organu odwoławczego skoro umowa dzierżawy przedmiotowej nieruchomości obowiązuje i wnioskodawca jej nie podważył, ani nie wypowiedział dzierżawcy, to Parafia nie posiada obecnie bezpośredniego i aktualnego interesu prawnego w uzyskaniu danych osób zameldowanych w tej nieruchomości na pobyt czasowy. W skardze do tut. Sądu wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia 8 maja 2015 r. w całości, z uwagi na naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, zarzucając naruszenie art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. i tym samym interesu prawnego skarżącego poprzez przyjęcie, iż skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych w przedmiocie imion i nazwisk osób zameldowanych na pobyt czasowy w przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy skarżący jako właściciel przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 140 k.c., z którego wynika jego interes prawny w niniejszej sprawie, ma prawo do informacji co do w/w danych osób zameldowanych na pobyt czasowy w tej nieruchomości. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano w pierwszej kolejności, iż skarżący jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości i że od początku tego postępowania powoływał się na art. 140 k.c. jako na podstawę swojego interesu prawnego w przedmiocie uzyskania danych osób zameldowanych na pobyt czasowy w tej nieruchomości w zakresie ich imienia i nazwiska, a także daty zameldowania, podstawy zameldowania oraz zgody właściciela lokalu na powyższe zameldowanie. Zwrócono uwagę, iż w piśmie z dnia 8 września 2014 r. Burmistrz Miasta P. udostępnił skarżącemu dane osoby zameldowanej w przedmiotowej nieruchomości na pobyt stały, uznając, iż skarżący posiada w powyższym przedmiocie interes prawny. Zdaniem skarżącego doktryna i judykatura bezdyskusyjnie przyjmuje obecnie stanowisko o możliwości posiłkowania się art. 140 k.c. czy innymi przepisami prawa cywilnego przy wykazywaniu swojego interesu prawnego uzasadniającego uzyskanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym. Podkreślono w tym kontekście, iż skarżący w niniejszej sprawie wskazał, iż z uwagi na jego uprawnienia właścicielskie ucieleśnione w art. 140 k.c. posiada on interes prawny w przedmiocie uzyskania danych, w szczególności imion i nazwisk osób zameldowanych na pobyt czasowy w przedmiotowej nieruchomości. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji wyrażonym w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym przez fakt zawarcia umowy najmu dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, Parafia niejako wyzbyła się na rzecz najemcy uprawnień, które w niniejszej sprawie administracyjnej chciała zrealizować. Zdaniem skarżącego na prawo do korzystania z rzeczy, składa się uprawnienie do posiadania rzeczy, używania rzeczy i pobierania pożytków, a tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania było jedynie uzyskanie przez skarżącego (właściciela nieruchomości) informacji odnośnie danych osób zameldowanych na pobyt czasowy w nieruchomości. W ocenie skarżącego jego wniosek w żaden sposób nie mieścił się w zakresie prawa do korzystania z nieruchomości. Postępowanie administracyjne zakończone decyzją organu II instancji, której dotyczy niniejsza skarga nie miało bowiem na celu podejmowania żadnych działań mieszczących się w zakresie prawa do posiadania rzeczy, jej używania czy też rozporządzenia rzeczą np. przez żądanie wymeldowania osób zamieszkujących w tej nieruchomości. Wniosek skarżącego miał jedynie na celu uzyskanie konkretnych informacji, do których skarżący jako właściciel ma prawo. Właściciel bowiem, nawet w przypadku oddania danej rzeczy w najem lub dzierżawę nie może zostać pozbawiony prawa do informacji na temat swojej rzeczy. Prawo to bowiem służy np. kontroli przez właściciela sposobu wykonywania przez najemcę lub dzierżawce zawartej umowy. W niniejszej sprawie Skarżący jako właściciel nieruchomości ma prawo wiedzieć kto i na jakich zasadach zameldowany jest w jego nieruchomości, choćby z uwagi na potrzebę kontroli prawidłowości wykonywania zarówno umowy o zarząd zawartej z C. we W. jak i umowny najmu z B. sp. z o.o. Wskazano w tym kontekście, iż stosownie do § 2 umowy najmu z dnia 1 listopada 2005 r. "najemca prowadzi w wynajmowanej nieruchomości działalność, mającą na celu zapewnienie całodobowej opieki ludziom starym". Właściciel nieruchomości ma prawo do kontroli czy przedmiotowa umowa zarówno ze strony najemcy, jak i wynajmującego (zarządcy) jest wykonywana prawidłowo stosownie do wyżej określonego przedmiotu, tzn. czy są tam meldowane osoby spełniające określone umową wymogi, tzn. osoby starsze, a nie inne, które powyższego wymogu nie spełniają. Tym samym uzyskanie informacji na temat danych osób zameldowanych w przedmiotowej nieruchomości jest konieczne dla właściciela nieruchomości choćby przy podejmowaniu decyzji dotyczącej przedłużenia umowy o zarząd nieruchomości czy też jej wypowiedzenia. W przekonaniu skarżącego również stanowisko organu II instancji odnośnie charakteru zameldowania na pobyt czasowy lub stały, które wynika z art. 28 ust. 4 u.e.l. nie wnosi niczego do niniejszej sprawy, a w szczególności w żaden sposób nie wzmacnia argumentacji organu. Fakt istnienia obowiązku meldunkowego nie może przeczyć istnieniu interesu prawnego skarżącego w niniejszej sprawie, gdyż organ II instancji całkowicie pomija fakt, iż dokonywanie meldunków osób, które spełniają wymogi określone w § 2 umowy najmu z dnia 1 listopada 2005 r. stanowi warunek prawidłowego wykonywania tej umowy przez najemcę. Tym samym fakt, iż na osobach zamieszkujących w przedmiotowej nieruchomości spoczywa obowiązek meldunkowy, nie ma żadnego związku z próbą ograniczenia uprawnień właściciela do uzyskania danych tych osób. Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)- lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że przedmiotem skargi są decyzje odmawiające skarżącemu udostępnienia danych dotyczących osób zameldowanych na pobyt czasowy w nieruchomości będącej jego własnością z powodu niewykazania przez niego interesu prawnego uzasadniającego uzyskanie tych danych. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował przepis art. 69 pkt 1 u.e.l., zgodnie z którym postępowania administracyjne wszczęte w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w sprawach indywidualnych, m.in. o udostępnienie danych z gminnych zbiorów meldunkowych, i niezakończone przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, prowadzi się na podstawie ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z art. art. 46 ust. 2 u.e.l., który stanowi odpowiednik art. 44h ust. 2 p.u.e.l.d.o., dane z rejestru PESEL, rejestrów mieszkańców oraz rejestrów zamieszkania cudzoziemców mogą być udostępnione: 1) osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny; 2) jednostkom organizacyjnym, w celach badawczych, statystycznych, badania opinii publicznej, jeżeli po wykorzystaniu dane te zostaną poddane takiej modyfikacji, która nie pozwoli ustalić tożsamości osób, których dane dotyczą; 3) innym osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą interes faktyczny w otrzymaniu danych, pod warunkiem uzyskania zgody osób, których dane dotyczą. Spór zatem w niniejszej sprawie zogniskował się wokół kwestii czy skarżący wykazał istnienie po swojej stronie interesu prawnego uzasadniającego uzyskanie danych w postaci imienia i nazwiska osób zameldowanych na pobyt czasowy w przedmiotowej nieruchomości w sytuacji gdy oddał swoją nieruchomość w dzierżawę, a tym samym wyzbył się na rzecz dzierżawcy uprawnień dotyczących korzystania z lokalu. Organ odwoławczy postawił tezę, iż "skoro zatem umowa dzierżawy przedmiotowej nieruchomości obowiązuje i wnioskodawca jej nie podważył ani nie wypowiedział dzierżawcy, to Parafia A. w K. nie posiada obecnie bezpośredniego i aktualnego interesu prawnego w uzyskaniu danych osób zameldowanych w tej nieruchomości na pobyt czasowy''. Tymczasem skarżący od początku postępowania administracyjnego powoływał się na art. 140 k.c. jako na podstawę swojego interesu prawnego w przedmiocie uzyskania żądanych danych. Sąd w tym sporze podziela stanowisko skarżącego przy czym w pierwszej kolejności pragnie zwrócić uwagę na wadliwość ustaleń faktycznych, które to uchybienie nie miało jednakże wpływu na kierunek wykładni odnośnie wymogu wykazania interesu prawnego. Z przedstawionych wraz ze skargą dokumentów wyraźnie wynika, iż przedmiotowa nieruchomość została wynajęta, a nie wydzierżawiona jak to opisano w decyzji, a stroną tej umowy nie była Parafia lecz C. (obecnie D.), które jest zarządcą tej nieruchomości na podstawie umowy o administrowanie i zarządzanie. Trudno nie dostrzec również, iż organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji posłużył się rozszerzoną i nieznaną ustawodawcy formułą "bezpośredniego i aktualnego interesu prawnego", gdyż w przepisie art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l., podobnie zresztą jak w poprzednio obowiązującym art.44h ust. 2 pkt 1 p.u.e.l.d.o., mowa jest jedynie o "interesie prawnym". Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego interes prawny powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany środek zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1588/12). Interes prawny musi charakteryzować się tym, że jest indywidualny, konkretny, istniejący obiektywnie i potwierdzony okolicznościami faktycznymi, które stanowią podstawę zastosowania przepisu prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2006 r., strona 225). Warunkiem zatem udostępnienia danych ze zbiorów meldunkowych jest legitymowanie się przez wnioskodawcę interesem prawnym, który winien mieć swoje oparcie w konkretnej normie prawa materialnego. Co jest szczególnie istotne w tej kwestii to stwierdzenie, że kategoria interesu prawnego, jako przesłanki udostępnienia danych, nie może być ograniczana jedynie do zakresu prawa administracyjnego. Interes prawny w przedmiocie udostepnienia danych osobowych może być wywodzony również ze stosunków cywilnoprawnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 867/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1952/12, wyrok NSA z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 417/11, i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 820/11). O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż jego interes prawny wywodzi się z art. 140 k.c., zgodnie z którym "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". Właściciel ma szerokie spektrum uprawnień do rzeczy poczynając od prawa do korzystania z niej czy to w formie uprawnienie do posiadania rzeczy (ius posidendi), używania rzeczy (ius utendi) i pobierania pożytków i innych przychodów z rzeczy (ius fruendi), a kończąc na uprawnieniu do rozporządzania rzeczą (ius disponendi), do którego zalicza się uprawnienie do wyzbycia się własności rzeczy oraz uprawnienie do jej obciążenia." Podzielić należy w pełni pogląd skarżącego, iż przedmiotem badanego postępowania administracyjnego było jedynie uzyskanie przez właściciela nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym informacji odnośnie danych osób zameldowanych na pobyt czasowy w tej nieruchomości. Postępowanie to nie miało na celu podejmowania żadnych działań mieszczących się w zakresie prawa do posiadania rzeczy, jej używania czy też rozporządzenia rzeczą np. przez żądanie wymeldowania osób zamieszkujących w tej nieruchomości, a jedynie skoncentrowało się na uzyskaniu konkretnych informacji niezbędnych do wykonywania nadzoru właścicielskiego pod kątem prawidłowego sposobu wykonywania przez zarządcę zawartej umowy o administrowanie i zarządzanie. Podsumowując rozważania wskazać trzeba, iż skarżący zasadnie wykazał po swojej stronie posiadanie interesu prawnego do żądania udostępnienia danych osób tymczasowo zameldowanych w przedmiotowej nieruchomości w oparciu o przepis art. 140 k.c., bowiem niepodważalnie istnieje związek pomiędzy jego indywidualną sferą praw i obowiązków właścicielskich, a obowiązującym systemem prawa zapewniającym ochronę tej sfery. W ponownym postepowaniu organ administracyjny zastosuje się do powyższej oceny prawnej, a następnie wyda rozstrzygnięcie o udostępnieniu skarżącemu danych osobowych w postaci imienia i nazwiska osób zameldowanych na pobyt czasowy w przedmiotowej nieruchomości. Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 u.p.p.s.a.