II SA/Wr 485/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2008r. sprawy ze skargi D., M., J. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu podania z powodu niewłaściwości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. oraz braku możliwości ustalenia organu właściwego I. uchyla postanowienie organu I i II instancji; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 115 zł (sto piętnaście zł) tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych. W dniu 16 lutego 2004 r. wypłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. podanie z dnia 14 lutego 2004 r. D., M., J. i M.W., w którym wnieśli o cyt. "uporządkowanie drogi powiatowej na odcinku od skrzyżowania z drogą krajową nr [...] w kierunku B., na odcinku działki nr [...] i [...] po obu stronach drogi". Ponadto ręcznym pismem dopisano wniosek o cyt. "podwyższenie terenu działki [...] o 50 cm oraz [...] poza wznoszonymi budynkami też o 50 cm", bowiem w wielu miejscach zostały doły po wybranym oborniku i śmieciach. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., PINB w T. zwrócił w/w podanie wnioskodawcom z powodu niewłaściwości oraz braku możliwości ustalenia organu właściwego na podstawie danych podania. W uzasadnieniu organ wskazał, że ogólnie sformułowane podanie uniemożliwia rozpoznanie go zgodnie z właściwością, która jest określona w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze m.). Jednocześnie nie ma możliwości ustalenia organu właściwego. Nadto wskazano, że wnoszący podanie od wielu lat zarzucają tutejszy organ rozmaitymi podaniami, wnioskami, żądaniami, skargami i oskarżeniami, z których wiele zostało rozpatrzone lub przekazane zgodnie z właściwością. W tym jednak przypadku trudno nawet domyśleć się o co autorom pisma chodzi. Nie wiadomo jaki związek ma treść pisma z nadzorem budowlanym lub jakimkolwiek innym organem administracji publicznej. Jednocześnie poinformowano wnoszących, że cyt. "ze względu na brak środków na koszty nieuzasadnionych przesyłek pocztowych, kolejne tego typu pism - formułowane na takim poziomie abstrakcji, by nie rzec absurdu – pozostaną bez odpowiedzi". Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D., M., J. i M.W., domagając się jego uchylenia i cyt. "wyegzekwowanie stosownych decyzji do wydanego postanowienia przez GINB w W.". Odnośnie zgłoszenia podwyższenia terenu o 50 cm, zdaniem stron w oparciu o Prawo budowlane i k.p.a. winno być ono rozpoznane w ciągu 30 dni lub wydany sprzeciw w formie zgłoszenia. Skoro zaś organ stwierdził swoja niewłaściwość, to winien je przesłać według właściwości. W dniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. postanowienie Nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego wniesione zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, bowiem podniesione w nim kwestie pozostają bez wpływu na wydane postanowienie organu I instancji. Ponadto WINB wskazał, że w świetle przepisów art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. W przepisie tym jest uregulowana sytuacja, gdy organ administracyjny, do którego wpłynęło podanie, jest niewłaściwy w sprawie, a organ ten nie może ustalić organu właściwego, albo gdy w sprawie właściwy jest sąd. W takiej sytuacji na organie nie ciąży obowiązek przekazania sprawy do organu właściwego, a jedynie zwrot podania wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na nieczytelną treść podania, na podstawie której nie można było ustalić jego podstawowych danych, organ I instancji postąpił zgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną, zwracając je wnioskującym. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli D., M., J. i M.W., domagając się jego uzupełnienia cyt. "w jaki sposób PINB rozpoznał kwestie związane z wizją lokalną z dnia 28.01.04, tj. uporządkowania drogi powiatowej na odcinku w kierunku B. po obu stronach jezdni na długości działki nr [...] i [...]; doprowadzenia wody do działki – do studzienki na działce nr [...] w N.D. do stanu pierwotnego tylko chodzi o założenie licznika, który został zdjęty; doprowadzenia anergii elektrycznej do budynku do stanu pierwotnego; zabrania dzikich przyłączy wody biegnących w kierunku obwodnicy w T.". Ponadto zdaniem skarżących kwestionowane postanowienie nie zawiera aspektów prawnych oraz rażąco narusza art. 107 § 3, art. 112, art. 66 § 1-4, art. 35, art. 36 i art. 243 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została uwzględniona. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna (postanowienie) jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia) przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit.c). Należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały podjęte na podstawie art. 66 § 3 k.p.a.. Badając pod kątem zastosowania tego artykułu przez organy orzekające w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Przepis ten ma zastosowanie w dwojakiego rodzaju sytuacjach. Pierwsza, gdy podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania. Druga sytuacja ma miejsce, gdy podanie wniesiono do organu niewłaściwego a z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny. Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że mają do czynienia z sytuacją pierwszą, tj. podanie wniesiono do organu niewłaściwego, zaś na podstawie danych z podania wniesionego przez skarżących nie można było ustalić organu właściwego. Powyższe stwierdzenie nie zostało jednak podparte żadnym postępowaniem wyjaśniającym. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z dnia 14 lutego 2004 r. D., M., J. i M.W. wnieśli o cyt. "uporządkowanie drogi powiatowej na odcinku od skrzyżowania z drogą krajową nr [...] w kierunku B., na odcinku działki nr [...] i [...] po obu stronach drogi". Ponadto ręcznym pismem dopisano wniosek o cyt. "podwyższenie terenu działki [...] o 50 cm oraz [...] poza wznoszonymi budynkami też o 50 cm", bowiem w wielu miejscach zostały doły po wybranym oborniku i śmieciach. Po samej lekturze pisma, jak to uczyniły organy orzekające w niniejszej sprawie, nie można było przyjąć, bez wyjaśnienia treści żądania wnioskodawców, że sprawa nie należy do właściwości organu nadzoru budowlanego, tj. PINB w T., i zwrócić wniosek stronom. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ I instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że cyt. "ogólnie sformułowane podanie uniemożliwia rozpoznanie go zgodnie z właściwością, która jest określona w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze m.)", i że nie ma możliwości ustalenia organu właściwego. Organ odwoławczy wskazał natomiast, że z uwagi na nieczytelną treść podania, na podstawie której nie można było ustalić jego podstawowych danych, organ I instancji postąpił zgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną, zwracając je wnioskującym. Biorąc jednak pod uwagę sposób ogólnego sformułowania pisma, z którego - jak stwierdził organ I instancji – cyt. "trudno nawet domyśleć się o co autorom pisma chodzi" i cyt. "nie wiadomo jaki związek ma treść pisma z nadzorem budowlanym lub jakimkolwiek innym organem administracji publicznej", zdaniem Sądu koniecznym było podjęcie działań mających wyjaśnić, czego domagają się strony i jakiej sprawy dotyczy pismo, a w konsekwencji tych ustaleń - czy w istocie żądania zawarte w podaniu nie należą do właściwości organów nadzoru budowlanego, czy też innego organu administracji publicznej. Takich działań w niniejszej sprawie nie podjął ani organ I ani II instancji. Nie przeprowadzono w tym względzie żadnego postępowania wyjaśniającego. Zasadą zaś postępowania administracyjnego, wyrażoną między innymi w art. 63, 65, 128 i 140 k.p.a., jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu. Nie można jednak przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, czy też ogólnie, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji osoby wnoszącej podanie. O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostateczne strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. W razie wątpliwości organ, mając na względzie postanowienia art. 7-9 k.p.a., powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 r., I SA 2188/00, LEX nr 81741). W myśl art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Należy przy tym podkreślić, że określany w art. 63 § 2 k.p.a. wymóg wskazania w podmiocie żądania oznacza, iż chodzi o takie sprecyzowanie żądania, aby nie było żadnych wątpliwości co do zamiaru i intencji strony. Nie jest rzeczą organu dokonywanie swoistej wykładni zgłaszanych żądań i przekładanie zawartych w piśmie twierdzeń i przypuszczeń na konkretne żądanie. O tym jaki jest zakres żądania wniesionego przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje bowiem ostatecznie strona, a nie organ do którego pismo zostało skierowane (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1040/05, publ. LEX nr 214085). Sprecyzowanie zatem żądania wnioskodawców miało istotne znaczenie przede wszystkim dla ustalenia czy właściwym w sprawie jest ewentualnie organ nadzoru budowlanego, jak i dla określenia czy właściwym w sprawie jest inny organ administracji publicznej bądź stwierdzenia, że organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania. Jeżeli natomiast podanie stron obarczone był wadą, która uniemożliwiała mu nadanie biegu już przed organem pierwszej instancji i powinna być usunięta w trybie art. 63 § 2 k.p.a.. Zaniechanie organu pierwszej instancji w tej mierze musiało spowodować w trybie postępowania odwoławczego konieczność uchylenia wydanego w sprawie postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Bez podjęcia czynności mających na celu określenie treści żądania skarżących, zwrot pisma wnioskodawcom był, w ocenie Sądu, co najmniej przedwczesny. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przepis art. 7 k.p.a. wymaga załatwienia wniosku po myśli strony, z uwzględnieniem jej słusznego interesu. Wszelkie niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na niekorzyść podmiotu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r., VII SA/Wa 1093/04, LEX nr 168038). Organ, do którego podanie wpłynęło, zobowiązany jest w możliwie precyzyjny sposób ustalić przedmiot żądania (wniosku). Dopiero tak wyjaśnione okoliczności faktyczne dotyczące rzeczywistych intencji danej osoby pozwalają określić treść żądania, ustalić, czy podanie takie w ogóle dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, do której stosuje się przepisy k.p.a., a następnie, po ustaleniu organu właściwego rzeczowo, miejscowo i instancyjnie - przekazać temu organowi wniesione podanie (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 244/07, publ. LEX nr 337821). Podjęcie działań mających na celu ustalenie organu właściwego musi być poprzedzone ustaleniami i rozważaniami pozwalającymi na uznanie, że przy wykorzystaniu wszelkich metod wykładni organ, do którego wpłynęło żądanie rozpoznania sprawy nie jest właściwy, a nadto podkreślić należy, że dopiero jednoznacznie ustalenie stanu faktycznego, z którego organ administracji publicznej wyprowadzi wniosek, że nie jest właściwy do załatwienia danej sprawy, daje mu podstawę do przekazania żądania organowi właściwemu jego zdaniem w sprawie. Przy czym ciężar ustalenia stanu faktycznego sprawy spoczywa głównie na tym organie administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie z żądaniem załatwienia określonej sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 898/05, publ. LEX nr 266307). Należy bowiem zauważyć, że przed wszczęciem postępowania z urzędu organ bada swoją właściwość, nie podejmując czynności w razie wyniku negatywnego. Przy wszczęciu na żądanie strony, w razie wyniku negatywnego, przekazuje podanie do organu właściwego w sprawie (art. 65 § 1 k.p.a.) (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1393/05, publ. LEX nr 203665). Zaniechanie przez organy orzekające podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie treści żądania skarżących stanowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a.. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności). Zasada praworządności powiązana jest ściśle z dyrektywą czuwania przez organ administracji nad interesem strony i innych osób biorących udział w postępowaniu. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Z zasady tej należy wyprowadzić obowiązek organu administracji publicznej do kontroli przestrzegania prawa przez podmioty i uczestników postępowania. Podmioty postępowania oraz w ograniczonym zakresie uczestnicy postępowania mają zdolność prawną do podejmowania czynności procesowych, np. strona ma zdolność prawną do żądania wszczęcia postępowania (art. 61 § 1 k.p.a.) składając podanie. Organ kontroluje przestrzeganie przez stronę w tym zakresie przepisów prawa i w razie ich naruszenia może nakazać ich usunięcie pod określonymi sankcjami prawnymi – bezskuteczność procesowej - art. 64 § 2 k.p.a. (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Beck Warszawa 2004 r., s. 64). Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. żądanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Natomiast po myśli art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z przepisem art. 7 k.p.a. skorelowana jest regulacja zawarta w przepisach art. 77 k.p.a., która zobowiązuje organy administracji do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący cały materiał odwodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r., I SA 301/00, LEX nr 53964). W orzecznictwie podkreśla się również pogląd, iż to organ administracji winien wnikliwie rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., V SA 948/00, LEX nr 50114). Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Organ prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany do wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w rozumieniu powyższego artykułu obejmuje również ustalenie przez organ administracji treści rzeczywistego żądania strony. Ciążący na organie administracji państwowej obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy dotyczy w szczególności sytuacji widocznej nieumiejętności formułowania przez stronę wniosków (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 1986 r., SA/KA 22/86, GAP 1988, nr 11, s. 45). Organy orzekające w niniejszej sprawie nie zebrały w ogóle jakiegokolwiek materiału dowodowego, do czego zobowiązuje art. 77 § 1 k.p.a., jak też nie wykazało należytej dbałości i staranności w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez ustalenie treści rzeczywistego żądania strony, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 lutego 2004 r. wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. podanie z dnia 14 lutego 2004 r. D., M., J. i M.W.. Następnie w dniu [...] organ I instancji wydał postanowienie Nr [...], którym zwrócił to podanie wnioskodawcom, w międzyczasie nie wykonując żadnej czynności. Żadnej czynności wyjaśniających nie podjął również organ II instancji. Tymczasem były możliwości ustalenia zakresu żądania skarżących jak i właściwych w sprawie organów, o czym świadczy znajdujące się w aktach sądowych postanowienie WINB we W. z dnia [...] Nr [...], podjęte na podstawie art. 66 § 1 k.p.a. (k-85). Ponadto treść uzasadnień podjętych rozstrzygnięć nie zawierają ustaleń świadczących o tym, iż podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. To zaś narusza przepis art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne stanowi integralną część decyzji (postanowienia) a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiące dyspozytywną część decyzji (postanowienia). Obowiązkiem zaś każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawej, co wypływa również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji), art. 7 k.p.a. (zasada wyjaśnienia stanu faktycznego), art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy). Z uwagi na powyżej wskazane uchybienia procesowe, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało uchylić postanowienie organu I i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 152 orzeczono jak w punkcie II sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.