II SA/Wr 495/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 8 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. H. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. W. z dnia [...]Nr [...] w sprawie skargi Z. H. na działalność Burmistrza Miasta i Gminy K.W. postanawia: skargę odrzucić. Uchwałą z dnia [...]Nr [...]w sprawie skargi Z. H. na działalność Burmistrza Miasta i Gminy K. W., podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 229 pkt 3 kpa Rada Miejska w K. W., uznała skargę za bezzasadną. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła Z. H., domagając się jej uchylenia jako podjętej z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. W. wniosła o oddalenie skargi z uwagi na brak bezskutecznego wezwania przez skarżącą Gminy do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, choć z innych powodów niż te, które podniosła Rada Miejska w K. W. w odpowiedzi na skargę. Skarżona uchwała podjęta została w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem takiej skargi, po myśli art. 227 kpa, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonania zadań przez właściwe ograny albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W przedmiotowej sprawie skarga powszechna Z. H. została złożona na działalność Burmistrza Miasta i Gminy K. W. - A. K., zaś jej przedmiotem było niezadowolenie z działalności tego organu. W uzasadnieniu skargi powszechnej skarżąca wskazała szereg podstaw swojego niezadowolenia m.in. podniosła, iż: Burmistrz Miasta i Gminy K. W. nie posiadał faktycznego i prawnego umocowania, działał niezgodne z celem społecznym i publicznym oraz na szkodę właścicieli nieruchomości a jednocześnie mieszkańców godząc w zaufanie wyborców oraz że naruszył zapisy i ustalenia uchwał nr [...] (rozdział 4) oraz nr [...]. Zgodnie z art. 228 kpa skargi powszechne składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Zasadą jest, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg powszechnych są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. Natomiast do rozpatrzenia skargi powszechnej dotyczącej działalności burmistrza, stosownie do art. 229 pkt 3 kpa, właściwa jest rada gminy. Załatwienie skargi zgodnie z art. 238 § 1 kpa następuje poprzez zawiadomienie o załatwieniu skargi, które stanowi prawną formę działania organu administracji. Zawiadomienia takie zawiera informacje o czynnościach wewnętrznych organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego mogą być, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270): 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Tak określony katalog aktów lub czynności organów administracji mogących być zaskarżone do sądu administracyjnego wyklucza jednakże możliwość dokonywania kontroli przez ten sąd skarg powszechnych składanych w trybie art. 227 kpa. Zatem zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie nawet uchwały przez Radę Miasta i Gminy w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę do tego Sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r.142.1591 ze zm.) albowiem nie mieści się ona w tak szeroko określonej kognicji Sądu administracyjnego a umieszczonej w zapisach art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podobne stanowisko wyrażono w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski (C.H. Beck Warszawa 2000, str. 770), iż zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych i organizacji społecznych nie mieści się w wyliczeniu aktów zaskarżenia do sądu administracyjnego (art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W wyroku NSA z 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 3121/01 (nie publikowany) stwierdzono, że sąd administracyjny "nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 kpa)". Nadal aktualny będzie również pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 1983 r. (sygn. akt II SA 983/83; ONSA 1983 Nr 2 poz. 57 str. 90), iż "zawiadomienie może być kwestionowane jedynie nową skargą, która ma za przedmiot w rozumieniu art. 227 kpa właściwość organu do załatwienia skargi, wskazania sposobu jej załatwienia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli było zamieszczone w uzasadnieniu". Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.