II SA/Wr 498/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku B. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 marca 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę mieszkalnego budynku wielorodzinnego z garażami podziemnymi oraz infrastrukturą techniczną postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 14 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w całości decyzję Prezydenta W. z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [...], ustalającą na rzecz A. sp. z o.o. – warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę mieszkalnego budynku wielorodzinnego z garażami podziemnymi oraz infrastrukturą techniczną, planowanej do realizacji we W. przy ul. P. [...], na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...], [...], obręb W.. Opisaną decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu B. W.. Reprezentujący skarżącą pełnomocnik wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zwrócił się również o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji. W przedstawionej na poparcie tego wniosku argumentacji pełnomocnik podniósł, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest zaskarżona decyzja rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to jest wystąpienia przez adresata decyzji na podstawie zaskarżonej decyzji o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz rozpoczęcia inwestycji naruszającej ład przestrzenny oraz zasadę dobrego sąsiedztwa, zwłaszcza ze względu na brzmienie art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie pełnomocnika wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest również uzasadniony przypuszczalnym czasem rozpoznania skargi przez Sąd w stosunku do czasu trwania postępowania administracyjnego, w którym inwestor może uzyskać decyzję o wydaniu pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosowanie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W okolicznościach niniejszej sprawy przypomnienia wymaga, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w trybie art. 61 p.p.s.a. mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Zauważyć należy, że w literaturze przedmiotu oraz w judykaturze panuje zgodność, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Przedmiotowa decyzja stwierdza bowiem, istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta, jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. II, Warszawa 2006; T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 385/11, z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OZ 251/11). Uwzględniając powyższe rozważania, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że nie jest możliwe w drodze egzekucji administracyjnej wykonanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż nie nakłada ona na strony żadnych obowiązków ani nie nakazuje stronom określonego zachowania. Zaskarżona decyzja stanowi akt o charakterze deklaratoryjnym, który stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego, i jako taka nie wymaga wykonania (tak też m.in. WSA w postanowieniach z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 907/11, z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV 1226/09). Z tych samych względów brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej względem decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi także po stronie skarżącej żadnych uprawnień, ani obowiązków. Jest to jedynie promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych (tak też NSA w postanowieniu z dnia 16 listopada 2011 r. II OZ 1108/11). W przypadku objętej wnioskiem decyzji bez znaczenia z punktu widzenia oceny dopuszczalności wstrzymania ich wykonania pozostaje - podnoszona przez pełnomocnika skarżącej - okoliczność dotyczącą tego, że decyzja o warunkach zabudowy będzie stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, a w ten sposób istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody (tak też m.in. WSA we Wrocławiu w postanowieniach z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 907/11, z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 428/10). Należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy - stanowiącej podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, istnieje podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z przywołanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z powyższego wynika, że ochrona trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej nie ma charakteru bezwzględnego i zgodnie z wyartykułowaną w przepisie art. 16 § 1 k.p.a. zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych ustawodawca dopuszcza od niej wyjątki, wyznaczając warunki odstąpienia od niej, m.in. przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 83). Zatem w okolicznościach sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.