II SA/Wr 50/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ze skargi K. P. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz dostarczenia dokumentów oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ odwoławczy, organ II instancji) nr [...] z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej: organ I instancji, PINB) nr [...] z dnia [...] którą wstrzymano prowadzenie robót budowlanych związanych z budową garażu z częścią gospodarczą na terenie nieruchomości przy ul. T. we W. , dz. nr [...], AM-[...], obręb R. oraz nałożono na K. P. (dalej: skarżąca, inwestor) obowiązek dostarczenia do organu nadzoru budowlanego w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia: zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi wraz z zaświadczeniem osoby sporządzającej projekt budowlany o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji wskutek powzięcia informacji o możliwych nieprawidłowościach dotyczących obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie nieruchomości przy ul. T. we W. w dniu [...] przeprowadził kontrolę w zakresie użytkowania oraz robót budowlanych wykonanych w związku z budynkiem znajdującej się na nieruchomości. W toku kontroli organ I instancji stwierdził, że na terenie nieruchomości znajduje się trzykondygnacyjny z czwartą kondygnacją poddasza użytkowego budynek mieszkalny, garaż z pomieszczeniami gospodarczymi dobudowany oraz dwie wiaty. Stwierdzono, że garaż z częścią gospodarczą jest dobudowany do obiektu na terenie nieruchomości przy ul. T. ma szerokość 3,65 m, długość 11,27 m, posiada bramę garażową o wymiarach 2,5 m x 2,38 m, do części gospodarczej prowadzą cztery otwory drzwiowe o wymiarach 0,85 m x 2,0 m. Konstrukcja budynku jest murowana, budynek jest przekryty dachem jednospadowym skierowanym w stronę ogrodu, orynnowany, kryty dachówką, wysokość do podbitki dachu w najniższym punkcie to 2,48 m. Przy czynnościach pracowników organu obecny był pełnomocnik i brat skarżącej, który oświadczył, że budowę obiektów na terenie nieruchomości zakończono w czasie zakończenia budowy budynku mieszkalnego. Organ I instancji pozyskał od Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. akta, na podstawie których organ doszedł do przekonania, że garaż wraz z częścią gospodarczą wykonano bez uzyskania pozwolenia oraz bez uprzedniego zgłoszenia. Z przekazanych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej akt wynika, że skarżąca nabyła od Gminy W. nieruchomość położoną przy ul. T. we W. w 1997 r. Nieruchomość wówczas była niezabudowana, znajdowały się na niej drzewa owoce. Przeznaczona była zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną. Brak jakichkolwiek zabudowań na nieruchomości nabytej przez skarżącą potwierdza protokół publicznego przetargu ustnego sporządzony przez Urząd Miejski W. z dnia [...], mapa ewidencyjna gruntów z 1997 r., treść aktu notarialnego z dnia [...] Rep. A nr [...], a także mapa zagospodarowania terenu, na której sporządzono rysunek planu zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Budynek garażu z pomieszczeniem gospodarczym widoczny jest jednak na mapie zasadniczej inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej z 3 sierpnia 1999 r. złożonej w związku z zawiadomieniem inwestora o zakończeniu budowy budynku jednorodzinnego i dobudowanym do niego garażem. W konsekwencji PINB przyjął, że garaż ten nie stanowi garażu objętego uzyskanym przez skarżącą pozwoleniem na budowę, gdyż decyzją Prezydenta W. z [...] objęty był garaż przylegający (dobudowany) do budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] oraz obiektów budowlanych znajdujących się na tej działce. Garaż wraz z pomieszczeniem gospodarczym usytuowany w głębi działki bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] nie został zaś wykonany na podstawie opisanego pozwolenia na budowę. Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie budowy garażu z częścią gospodarczą na terenie nieruchomości przy ul. T. we W. Ustalono, że garaż ten wybudowany został przez skarżącą w czasie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Ponadto, nieruchomość położona jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zachodniej części P. we W. – uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] Organ I instancji ustalił, że garaż zlokalizowano w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki nr [...], AM-[...], obręb R. lecz nie bezpośrednio przy jej granicy, co pozostaje w sprzeczności z § 6 przywołanego wyżej miejscowego planu. Organ I instancji przyjął również, że wykonane roboty budowlane naruszają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm., dalej: rozporządzenie), bowiem szerokość drzwi wejściowych do części gospodarczej wynosi 0,85 m co stoi w sprzeczności z § 62 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym drzwi wejściowe do budynku powinny mieć w świetle ościeżnicy co najmniej szerokość 0,9 m i wysokość 2 m. Organ uznał jednocześnie, że samo usytuowanie garażu względem garażu zlokalizowanego na działce przy ul. Klonowej 2 może naruszać § 271 ust 1 rozporządzenia, a to z uwagi na odległość między tymi budynkami mniejszą niż 8 m, niezbędną z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. W konsekwencji PINB przyjął, że wskazane nieprawidłowości nie stanowią o braku możliwości doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem i zasadnym jest wdrożenie procedury legalizacyjnej, co skutkowało wydaniem postanowienia nr [...] z dnia [...]. Skarżonym postanowieniem z dnia [...] DWINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji podzielając jego stanowisko w zakresie zasadności wdrożenia procedury legalizacyjnej, zarówno dlatego, że z uwagi na powierzchnię spornego garażu (tj. 41,13 m2) wymagał on pozwolenia na budowę, jak i biorąc pod uwagę rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości. W skardze na postanowienie skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: artykułu 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, w związku z dokonaniem niekompletnego, a przez to wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy z uwagi na nieustalenie daty popełnienia samowoli budowlanej, w szczególności terminu rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych; artykułu 78 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie wniosków dowodowych złożonych przez stronę skarżącą na okoliczność udowodnienia faktu budowy garażu z częścią gospodarczą w okresie lipiec-wrzesień 1997 r., artykułu 15, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia przez organ odwoławczy wymienionych niżej zarzutów podniesionych na etapie postępowania zażaleniowego: naruszenia art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy przepisy nie miały zastosowania w sprawie, gdyż dotyczą czynów samowoli budowlanej popełnionych po 10 lipca 2003 r. oraz naruszenia art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. poprzez jego niezastosowanie. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniosła, że wobec nieustalenia przez organy nadzoru budowlanego daty popełnienia samowoli budowlanej, zwłaszcza daty rozpoczęcia i zakończenia robót bezpodstawnie przyjęto, że w sprawie znajdują zastosowanie art. 48-49b Prawa budowlanego w obecnie obowiązującym brzmieniu. Skarżąca podniosła, że rozpoczęcie budowy garażu z częścią gospodarczą nastąpiło w czerwcu 1997 r. a zakończyło się w październiku 1997 r., czego dowodem mają być nadto przedłożone przez skarżącą zeznania świadków złożone w formie pisemnych oświadczeń. W świetle powyższego, zdaniem skarżącej w sprawie nie mają zastosowania powołane przez organy obu instancji regulacje. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.).w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie obejmuje kwestię zasadności wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i nałożenia na skarżącą obowiązku przedłożenia określonych dokumentów na podstawie art. 48 ust. 2-3 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej organy nie ustaliły bowiem daty rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych, a w konsekwencji błędnie ustaliły obowiązujące w sprawie przepisy prawa materialnego. Bezsporna w sprawie jest okoliczność istnienia na nieruchomości przy ul. T. we W. garażu wraz z budynkiem gospodarczym, który nie został objęty decyzją Prezydenta W. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. Ponadto, nie budzi również wątpliwości, że z uwagi na powierzchnię rzeczonego garażu tj. 41,13 m2 wymagał on pozyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. W konsekwencji skarżąca nie zaprzecza jakoby wzniesienie garażu wraz z pomieszczeniem gospodarczym stanowiło samowolę gospodarczą. Jednak zdaniem skarżącej organy wskutek nieustalenia daty rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych zastosowały niewłaściwe przepisy prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy zatem odnieść się do przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia istnienia oraz okoliczności, w tym czasu powstania samowoli budowlanej. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę organy prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne sprawy. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów mapowych wynika bezspornie, że w roku 1997 r. na nieruchomości nie znajdował się sporny garaż (załącznik do decyzji Prezydenta W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę), zaś rzeczony budynek widnieje już na mapie zasadniczej inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej złożonej w związku z zawiadomieniem inwestora o zakończeniu budowy budynku jednorodzinnego i dobudowanym do niego garażem z 3 sierpnia 1999 r. Zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, co do zasady, zakończenie budowy obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, następuje wówczas, gdy inwestor dokona zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, a organ ten w określonym terminie od dnia doręczenia zawiadomienia nie zgłosi sprzeciwu (art. 54 ustawy – Prawo budowlane). Natomiast w wyjątkowych przypadkach, wskazanych w art. 55 ustawy, zakończenie budowy następuje wtedy, gdy inwestor uzyska ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła do Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego W. z zawiadomieniem o zakończeniu budowy z dnia 19 września 2002 r., a w dniu [...] wydane zostało zaświadczenie nr [...] o zakończeniu budowy. W konsekwencji przyjąć należy, że o zakończeniu budowy świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a zatem złożenie zawiadomienia, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego względnie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z art. 55 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 191/11, z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 381/12, te oraz pozostałe przywołane orzeczenia zostały opublikowane w CBOiS). Dopóki więc inwestor nie dokona zawiadomienia o zakończeniu budowy i nie otrzyma decyzji o sprzeciwie lub też nie uzyska ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, budowa obiektu nie jest formalnie zakończona, czyli z punktu widzenia przepisów ustawy – Prawo budowlane obiekt pozostaje w budowie. Powyższe przesądza zatem o tym, że oświadczenia złożone, do akt sprawy nie mają znaczenia dla jej wyniku. Zgodnie bowiem z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W myśl § 2 tego przepisu organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Stwierdzić należy, że o ile okoliczność zakończenia budowy spornego garażu ma istotne znaczenie dla sprawy, to organ na podstawie pozyskanych dokumentów był w stanie ją stwierdzić. Nadto podkreślenia wymaga szczególny charakter dowodu z dokumentów urzędowych, o czym stanowi art. 76 § 1 k.p.a., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. (§ 2). W niniejszej sprawie w zakresie udowodnienia okoliczności zakończenia budowy garażu należało oprzeć się na zaświadczeniu o zakończeniu budowy. Stąd też zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 78 § 1 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2016 r. (II GSK 3322/15) "przewidziane w art. 78 § 1 i 2 k.p.a. uprawnienie strony podlega ograniczeniom ze względu na celowość i szybkość postępowania. Z tych powodów nie podlegają przeprowadzeniu dowody zgłoszone przez stronę na okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy i zgłoszone przez stronę na okoliczność już dostatecznie wyjaśnioną innymi dowodami. Organ może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli ma to na celu przewleczenie sprawy". Wniosek dowodowy z oświadczeń został złożony do organu drugiej instancji, zatem co do zasady nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów, a znacznie później, na etapie postępowania odwoławczego. Przede wszystkim trzeba zaś powiedzieć, że zarzuty skargi, w zakresie niezastosowania w sprawie prawidłowego przepisu prawa materialnego nie podlegają uwzględnieniu, bowiem przedmiotem kontroli sądu, na obecnym etapie jest właśnie postanowienie uprawniające inwestorkę do legalizacji robót budowlanych, wykonanych (co jest niesporne) bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stąd okoliczności na które miał organ odwoławczy przeprowadzić dowód z oświadczeń był dla wyniku postępowania obojętne. Wobec powyższych ustaleń bezpodstawne pozostają również zarzuty naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne sprawy, w tym datę zakończenia budowy spornego obiektu budowlanego. Nadmienić należy, że z treści protokołu kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w obecności pełnomocnika skarżącej wynika, że oświadczył on, iż budowę obiektów znajdujących się na terenie działki nr 101/1 zakończono w czasie zakończenia budowy budynku mieszkalnego, co potwierdza równoczesność zakończenia robót budowlanych dotyczących wszystkich obiektów budowlanych w dacie wynikającej z zawiadomienia o zakończeniu robót. W konsekwencji powyższych ustaleń w następnej kolejności rozważyć należy mające zastosowanie w sprawie przepisy Prawa budowlanego. Bezspornym pozostaje to, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), które stosuje się do obiektów wzniesionych do 1 stycznia 1995 r. Przechodząc zatem na grunt ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. rozważenia wymagają kolejne jej zmiany w zakresie przepisów regulujących zasady i tryb przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 z późn. zm.) zmieniono brzmienie art. 48 Prawa budowlanego. Jednakże treść art. 7 ust. 2 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41 – wskazuje, że zmiana wprowadzona tą ustawą nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Omawiana ustawa nowelizująca weszła bowiem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., zaś postępowanie w sprawie organ I instancji wszczął w dniu 4 września 2018 r. Podobnie przyjąć należy, że w sprawie – wbrew temu co twierdzi skarżąca – nie znajduje zastosowania przepis art. 48-49b Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665), gdyż art. 3 ust. 1 stanowi, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1. Po pierwsze, wobec ustalenia, że budowa spornego w niniejszej sprawie garażu zakończona została w 2002 r. brak jest spełnienia przesłanki do odmowy zastosowania przepisów art. 48-49b Prawa budowlanego. Ponadto, analizowany przepis art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej jest przepisem przejściowym wprowadzającym zasadę jedynie przejściowego niestosowania art. 48-49b Prawa budowlanego w okresie od dnia wejścia w życie tej ustawy nowelizującej do dnia 1 stycznia 2008 r. W konsekwencji nie ma podstaw do odmowy zastosowania art. 48-49b Prawa budowlanego w niniejszej sprawie wszczętej w 2018 r. Reasumując, organy obu instancji prawidłowo zastosowały w sprawie obowiązujące w chwili wydania postanowienia przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) i wobec stwierdzenia samowoli budowlanej zastosowały tryb postępowania legalizacyjnego. O ile rację ma skarżąca, że DWINB nie odniósł się w uzasadnieniu postanowienia do zarzutów zażalenia dotyczących kwestii intertemporalnych podnoszonych przez skarżącą, jednakże pominięcie to nie rzutuje na błędne ustalenie stanu faktycznego oraz prawnego w sprawie, a zatem nie miało wpływu na wynik postępowania. Końcowo stwierdzić należy, że w ocenie sądu zarówno zasadnie zastosowano art. 48 ust. 2-3 Prawa budowlanego, jak i prawidłowo ustalono zakres nałożonych na skarżącą obowiązków wynikający ze stwierdzonych nieprawidłowości. Po pierwsze, przywołać należy ugruntowany już w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym legalizacja jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora. Brak przedstawienia w zakreślonym terminie wymaganych dokumentów zobowiązuje więc organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1103/15). Celem postępowania legalizacyjnego jest stworzenie inwestorom czy właścicielom wzniesionego samowolnie obiektu budowlanego warunków do legalizacji obiektu. Legalizacja powinna być zatem przez skarżącą poczytywana za uprawnienie, gdyż organy nadzoru budowlanego wstępnie ustaliły, że istnieją warunki do takiej legalizacji. Jeżeli chodzi zaś o zakres nałożonych obowiązków to wobec ustalonego stanu faktycznego, zwłaszcza warunków technicznych zlokalizowanego na działce nr 101/1 spornego obiektu, sąd nie dopatruje się w tym zakresie wadliwości. Istotnie bowiem wątpliwości budzi zgodność budowy garażu z pomieszczeniem gospodarczym z § 6 obowiązującego planu miejscowego, a także zgodność szerokości drzwi wejściowych do części gospodarczej oraz samo usytuowanie budynku względem garażu na działce sąsiedniej z rozporządzeniem. Wypełnienie przez skarżącą nałożonych na nią obowiązków przyczynić się do może do legalizacji przedmiotowego obiektu. Niewywiązanie się zaś przez skarżącą z obowiązków umożliwiających legalizację samowolnie wybudowanego obiektu oznaczać będzie konieczność wydania decyzji rozbiórkowej. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu oraz przeprowadzonym postępowaniu naruszenia przepisów prawa, które miałoby skutkować usunięciem postanowienia organu odwoławczego z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a.