II SA/Wr 520/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 sierpnia 2012 r. sąd wezwał skarżącą D. W. do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...]. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest odmowa stwierdzenia nieważności postanowienia SKO w L. z dnia [...] r. nr [...] , uzgadniającego zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym – w zakresie ochrony gruntów rolnych. Skarżąca odebrała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w dniu 13 września 2012 r. Następnie skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 11 października 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił skarżącej prawa pomocy. Orzeczenie to doręczono skarżącej w dniu 2 listopada 2012 r., a w dniu 6 listopada 2012 r. skarżąca złożyła sprzeciw od tego postanowienia, na skutek czego utraciło ono moc. Kolejno postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Następnie prawomocnym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. (sygn. akt II OZ 1128/12) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie, podzielając argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Ponowione wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skierowano do D. W. pismem z dnia 8 stycznia 2013 r., które doręczono w dniu 1 lutego 2013 r. (k. 91 akt sądowych). W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca znów złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy. Na skutek wniesienia sprzeciwu, orzeczenie referendarza sądowego utraciło moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżąca nie uiściła w terminie wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej obecnie sprawie skarżąca była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Do uiszczenia tej opłaty wezwano skarżącą w dniu 13 września 2012 r. (k. 26 akt sądowych). Natomiast po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy, ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego doręczono w dniu 1 lutego 2013 r. (k. 91 akt sądowych). Trzeba zatem powiedzieć, że ostatecznie termin do uiszczenia wpisu biegł do dnia 8 lutego 2013 r. W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony. Zamiast tego skarżąca wystosowała kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Oceniając zaistniałą sytuację faktyczną przez pryzmat obowiązującego porządku prawnego należy stwierdzić, że po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd ma obowiązek, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., ponownie wezwać stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i wyznaczyć ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazać rygor jej niewykonania. Jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądowym, jeżeli strona skarżąca po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12; postanowienie Sądu Najwyższego z 09.12.2002 r., III RN 144/02, niepubl.). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a. Stanowisko takie sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania, nawet jeśli zostało dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do skarżącej po wydaniu prawomocnego postanowienia (por. postanowienie NSA z 10.05.2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, CBOSA). Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Co za tym idzie, skutkować by to mogło nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej obecnie sprawy, sąd odrzucił skargę, ponieważ wymagany wpis sądowy nie został uiszczony w terminie, a zatem skarga nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana. W związku z tym, sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.