II SA/Wr 575/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. M. we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę w całości. Postanowieniem z [...] nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. M. we W., M. D., B. F. i B. J., utrzymał w mocy postanowienie z [...] nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej jako "PINB") w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w związku z egzekucją obowiązku dotyczącego budynku przy ul. M. we W. W motywach postanowienia DWINB stwierdził, że w okolicznościach sprawy należało uznać za prawidłowe postanowienie PINB nakładające grzywnę w celu przymuszenia na: 1) M. D. w kwocie 1 000 zł, 2) B. J. w kwocie 1 000 zł, 3) B. F. w kwocie 1 000 zł - jako na osoby bezpośrednio czuwające nad wykonaniem przez Wspólnotę egzekwowanego obowiązku, 4) Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. M. we W. w kwocie 50000 zł - jako podmiot zobowiązany do wykonania egzekwowanego obowiązku. DWINB wyjaśnił, że decyzją PINB z dnia [...] nr [...] zmienioną decyzją DWINB z [...] nr [...] nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. M. we W. (dalej jako "Wspólnota") usunięcie licznych nieprawidłowości w stanie technicznym ww. budynku mieszkalnego wyznaczając terminy wykonania obowiązków do 29 II 2016 r. W toku kontroli przeprowadzonej 20 XI 2017 r. stwierdzono jednak, że obowiązki nie zostały wykonane w pełnym zakresie. Nie wykonano izolacji ścian fundamentowych, nie doprowadzono do właściwego stanu ścian zewnętrznych, wypraw tynkarskich na elewacjach budynku oraz klatki schodowej. Pomimo skierowania do Wspólnoty upomnienia z [...] nr [...] i zapewnień ze strony zarządcy – A sp. z o.o. we W., że obowiązki zostaną niezwłocznie zrealizowane, do II 2018 r. wykonano tylko obowiązki w zakresie klatki schodowej. Z wyjaśnień udzielonych przez zarządcę wynika, ze Wspólnota nie zdecydowała się podjąć uchwały niezbędnej do pozyskania środków finansowych na realizację remontu elewacji i fundamentów. DWINB zaznaczył również, że w świetle pozyskanego protokołu kominiarskiego z okresowej kontroli czyszczenia przewodów kominowych dymowych, spalinowych, wentylacyjnych z 30 IV 2018r. stwierdzić należy, że wbrew zapewnieniom nie usunięto również nieprawidłowości przewodów kominowych. W ocenie DWINB uchylanie się od wykonania obowiązku, pomimo upływu 4 lat od terminu wykonania nakazów, uprawniało do wystawienia tytułu wykonawczego (tytuł z dnia [...] nr [...]) i zastosowania środków egzekucyjnych. DWINB zaznaczył, że grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym niż wykonanie zastępcze. Zgodnie bowiem z art. 125 ustawy z dnia 17 VI 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438) – dalej jako "upea", w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Ponadto grzywna jest środkiem mobilizującym do wykonania nakazu. Realizacja nakazu przez zobowiązanego we własnym zakresie powinna skutkować krótszym terminem jego wykonania niż gdyby odbywało się to w drodze wykonania zastępczego oraz zmniejszeniem związanych z tym kosztów do niezbędnego minimum. Środek ten będzie zatem bardziej efektywny i mniej uciążliwy dla zobowiązanego niż wykonanie zastępcze. DWINB zaznaczył, że dopóki obowiązki wynikające z ostatecznej decyzji nie zostaną wykonane "w pełnym" zakresie, zachodzą podstawy do wdrożenia postępowania egzekucyjnego. DWINB powołał również art. 120 § 2 upea zaznaczając, że nakładając grzywnę na jednostkę organizacyjną (do których zaliczają się również wspólnoty mieszkaniowe) należy w pierwszej kolejności nałożyć grzywnę na osoby, do których należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem obowiązków przez jednostkę organizacyjną. W okolicznościach sprawy są to osoby będące członkiniami zarządu spółki z o.o. A we W. Spółka ta sprawuje zarząd nieruchomością wspólną na podstawie uchwały Wspólnoty w sprawie zmiany sposobu sprawowania zarządu nieruchomością wspólną zaprotokołowanej w formie aktu notarialnego (repertorium A numer [...]) oraz umowy o powierzeniu zarządu nieruchomością wspólną z 1 V 2014r. zawartej pomiędzy spółką, a Wspólnotą. Spółka kieruje sprawami Wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między Wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali, jest uprawniona do samodzielnego składania oświadczeń woli w jej imieniu w sprawach zwykłego zarządu, a także wykonuje czynności przekraczające zwykły zarząd powierzone w drodze uchwały. Oprócz tego w przypadku braku wymaganej zgody większości właścicieli lokali może ona żądać rozstrzygnięcia danej kwestii, w tym zasadności wykonania czynności przekraczającej zwykły zarząd, przez sąd. W ocenie DWINB to właśnie osoby uprawnione do składania oświadczeń i reprezentowania ww. spółki odpowiadają za właściwą realizację przez Wspólnotę nałożonego na nią obowiązku oraz są uprawnione do podejmowania działań zmierzających do osiągnięcia tego celu. Zdaniem DWINB nie ma podstaw, by osobą odpowiedzialną za wykonanie obowiązków uczynić tylko jedną członkinię zarządu. Z uchwał Wspólnoty w sprawie remontów, które tylko w części odnoszą się do realizacji nakazów, wskazano, że ich wykonanie powierza się spółce uzależniając to od zebrania środków, zaś upoważnienie do podejmowania wszelkich działań przed wszystkimi organami właściwymi w sprawie udziela się M. D. Według DWINB treść tego umocowania nie nakłada jednak na wskazaną osobę odpowiedzialności za bezpośrednie wykonanie egzekwowanego obowiązku. W niniejszej sprawie chodzi o wykonanie robót budowlanych objętych nakazem. Z tego względu spółka już na mocy samego nakazu jako podmiot kierujący działaniami Wspólnoty jest uprawniona i zobowiązana do podjęcia działań w celu jego wykonania. Kierowanie należy bowiem traktować jako proces planowania, organizowana, przewodzenia i kontrolowania działań Wspólnoty tak, aby zapewnić jej właściwe funkcjonowanie oraz możliwość realizacji ciążących na niej obowiązków. Kierowanie nie może być zatem utożsamiane jedynie z wykonywaniem poleceń członków Wspólnoty wydawanych w formie uchwał. W niniejszej sprawie koniecznym może być podjęcie uchwały w sprawie pozyskania finansowania na wykonanie nakazu lub też dysponowanie zgromadzonymi już środkami na ten cel. Ale w przypadku braku zgody członków Wspólnoty na proponowane rozwiązania spółce przysługuje prawo do wystąpienia do sądu powszechnego o wydanie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Zawarta umowa nie reguluje takiej sytuacji, a zatem w tym zakresie zastosowanie mają przepisy ustawy o własności lokali. Takie działania może podjąć tylko spółka za pośrednictwem osób działających w jej imieniu. To w ocenie DWINB potwierdza, że osobami które bezpośrednio czuwają nad wykonaniem nakazu przez Wspólnotę Mieszkaniową są osoby działające w imieniu spółki. W konsekwencji DWINB podzielił stanowisko PINB co do zasadności nałożenia na członkinie zarządu spółki, wykonującej funkcję zarządu Wspólnoty, grzywny w kwocie po 1 000 zł na osobę. Do spraw spółki, którą kierują, należy bowiem m.in. sprawowanie zarządu Wspólnotą. DWINB zgodził się również ze stanowiskiem PINB co do konieczności nałożenia na Wspólnotę grzywny w kwocie 50 000 zł. Członkowie wspólnoty nie mogą być zwolnieni z odpowiedzialności za niewykonanie nakazu. Maksymalna wysokość grzywny jest uzasadniona z uwagi na konieczność zapewnienia jej skuteczności. Koszt realizacji nakazu przekracza bowiem wielokrotnie maksymalną wysokość grzywny. Dolegliwość w postaci utraty wskazanej kwoty w ocenie DWINB doprowadzi do zmiany postawy członków Wspólnoty. Ponadto dla sprawnego wykonania nałożonego na Wspólnotę obowiązku wymagana jest współpraca pomiędzy jej członkami i osobami, którym powierzono zapewnienie jego realizacji w imieniu Wspólnoty. Stąd też sytuacja, w której członkowie Wspólnoty osobiście odczują dolegliwość w postaci utraty znacznej kwoty skutkować będzie współpracą z osobami bezpośrednio czuwającymi nad wykonaniem przez Wspólnotę obowiązków. Biorąc pod uwagę charakter przedmiotowego obowiązku i podejście podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, wysokość nałożonych grzywien jest optymalna i skutecznie zmobilizuje podmioty nią obarczone do usunięcia stanu naruszenia prawa. Skargę na powyższe postanowienie wniosła Wspólnota (dalej jako "skarżąca") wnosząc o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji, wstrzymanie ich wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 18 upea oraz naruszenie art. 7 § 2 i art. 120 § 2 upea. W ocenie skarżącej już samo zastosowanie egzekucji było nieuprawnione, bowiem skarżąca nie uchylała się od wykonania obowiązków doprowadzenia budynku do należytego stanu technicznego. Skarżąca wymieniła tu szereg robót, które wykonała i zapewniła, że pozostałe prace objęte tytułem wykonawczym zostaną zrealizowane po pozyskaniu niezbędnych środków finansowych. Załączyła również do skargi uchwały Wspólnoty podjęte w 2019 r. w przedmiocie remontu elewacji i klatki schodowej. W ocenie skarżącej grzywna w kwocie 50 000 zł jest rażąco wygórowana, biorąc pod uwagę, że znaczna część obowiązków została wykonana. Grzywna jako środek egzekucyjny najbardziej dolegliwy powinna być stosowana w ostateczności, po wyczerpaniu możliwości stosowania innych środków egzekucyjnych. Ponadto skarżąca podniosła, że w świetle art. 120 § 2 upea nałożenie na jednostkę organizacyjną grzywny jest możliwe jedynie po uprzednim nałożeniu grzywny na podmiot zobowiązany do bezpośredniego czuwania nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków (powołano tu wyrok WSA we Wrocławiu z 1 VII 2013 r., II SA/Wr 617/12, publ. CBOSA). Tymczasem organy obu instancji w sposób nieprawidłowy obciążyły grzywnami członków zarządu spółki pełniącej funkcję zarządu skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że osoby te nie mają możliwości samodzielnego podejmowania decyzji dotyczących Wspólnoty i przekraczających zakres zwykłego zarządu (koszt nakazanych robót wyniósłby kilkaset tysięcy złotych). W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem tutejszego Sądu z 30 X 2019 r., sygn. II SA/Wr 575/19, odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Dopóki istnieje w obrocie prawnym prawomocna decyzja administracyjna, wynikające z niej obowiązki muszą być wykonane a w razie bezczynności zobowiązanego, wierzyciel obowiązany jest - na mocy art. 6 upea - uruchomić środki prawne niezbędne do realizacji określonych obowiązków. Analizując treść zaskarżonego postanowienia w zakresie obciążającym skarżącą środkiem egzekucyjnym w postaci grzywny oraz uwzględniając okoliczności badanej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono przepisów prawa. Stosownie do art. 6 § 1 upea wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie, zasada prawnego obowiązku wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej polega na tym, że jeżeli zobowiązany nie wykona obowiązku dobrowolnie, wierzyciel musi podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Za uchylanie od wykonania obowiązku uznaje się przy tym niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania (wyrok NSA z 14 VII 2016 r., II FSK 1637/14 – publ. CBOSA). Skarżąca podnosi, że nie uchyla się od wykonania obowiązku, a więc nie wystąpiły okoliczności z art. 6 § 1 upea uprawniające do zastosowania środków egzekucyjnych. Sąd zwraca uwagę, że skarżąca nie wniosła zarzutów na podstawie art. 33 upea, służących weryfikacji dopuszczalności postępowania egzekucyjnego. Argument mający przemawiać za niecelowością egzekucji podnoszony jest zaś w skardze na zastosowanie konkretnego środka egzekucyjnego (grzywny), gdzie w zasadzie nie ma miejsca na rozważanie tego typu zagadnień. W okolicznościach sprawy jest jednak niewątpliwe, że skarżąca, mimo upomnienia, nie podjęła działań zmierzających do wykonania obowiązku w pełnym zakresie. Jak słusznie wskazały organy, terminy wykonania obowiązku upłynęły z początkiem 2016 r. Kwestie finansowania przez zobowiązanego robót nie mają zaś znaczenia dla oceny dopuszczalności postepowania egzekucyjnego. Fakt, że skarżąca wykonała część z obowiązków nie oznacza, że wierzyciel może odstąpić od obowiązku egzekucji w sytuacji, gdy dla wykonania pozostałych obowiązków nie podjęto skutecznych działań. Podejmowanie istotnych kroków zmierzających bezpośrednio do wykonania nakazanych obowiązków nie czyni - wbrew temu co sugeruje skarżąca - nałożenia grzywny w celu przymuszenia bezprzedmiotowym. Nie jest to bowiem wykonanie nałożonych obowiązków, a do tego zmierza zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny. Grzywna nakładana jest w celu doprowadzenia do pełnego wykonania obowiązków wynikających z wydanego orzeczenia, a nie w celu podjęcia kroków, które mają dopiero doprowadzić do takiego wykonania. Dopóki ciążący na zobowiązanym obowiązek nie zostanie w pełni wykonany organ zobligowany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, natomiast podjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do wykonania obowiązku, które jednak okażą się nieskuteczne, nie uzasadnia odstąpienia od egzekucji obowiązku nałożonego ostateczną decyzją. Zgodnie z art. 119 § 1 upea, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Jak wynika z art. 121 § 2 upea, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Stosownie zaś do art. 122 § 1 i 2 upea, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. W okolicznościach sprawy wszystkie opisane wyżej warunki prawne zostały spełnione. Nietrafny jest przy tym zarzut skarżącej wskazujący na pierwszeństwo środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego względem grzywny. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że gdy organ egzekucyjny ma do wyboru zastosowanie grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego, powinien w pierwszej kolejności zastosować grzywnę w celu przymuszenia, a dopiero w sytuacji, gdy okazała się ona nieskuteczna, w drugiej kolejności wdrożyć środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego (wyrok NSA z 13 V 2009 r., II OSK 767/08; wyrok WSA we Wrocławiu z 19 IV 2017 r., II SA/Wr 625/16 - publ. CBOSA). Pogląd ten zachowuje swoją aktualność w realiach rozpatrywanej sprawy. Biorąc pod uwagę wyższe koszty wykonania zastępczego, byłyby one nieporównywalnie większym obciążeniem dla budżetu skarżącej (według skarżącej jest to koszt sięgający kilkuset tysięcy złotych), aniżeli samodzielna realizacja obowiązku pod przymusem zastosowanej względem niej grzywny. Jak słusznie wskazał PINB, a za nim DWINB, w razie wykonania obowiązku zobowiązany może się ubiegać o jej umorzenie bądź zwrot. Ponadto, w przypadku nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w przeciwieństwie do wykonania zastępczego, zobowiązany ma możliwość wyboru wykonawcy ciążącego na nim obowiązku oraz najkorzystniejszej w jego ocenie oferty. Sąd zwraca też uwagę, że zgodnie z art. 121 § 4 upea, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Ustawodawca wprost dopuszcza więc stosowanie grzywny w przypadku obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego. Określona przez organ egzekucyjny kwota grzywny jest adekwatna do celu, jakiemu ma służyć. Zgodnie z zasadą celowości i skuteczności stosowanego środka egzekucyjnego, grzywna powinna być na tyle dolegliwa, by zmusiła zobowiązanego do wykonania obowiązku, gdyż tylko wtedy jej zastosowanie jest uzasadnione (wyrok NSA z 10 III 2015 r., II OSK 1915/13, publ. CBOSA). Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanych, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Dlatego nie ma tu zastosowania zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego (wyrok NSA z 10 I 2018 r., II OSK 956/17, publ. CBOSA). Jak trafnie wskazał PINB w swoim postanowieniu, z uwagi na koszt koniecznych prac remontowych wielokrotnie przekraczający maksymalną wysokość grzywny, grzywna ta musi być na tyle wysoka, by determinowała skarżącą do samodzielnego wykonania obowiązku. Odpowiedzialność za wykonanie nakazu w równym stopniu ciąży na osobach reprezentujących skarżącą jak i na niej samej - współpraca pomiędzy jej członkami i osobami ją reprezentującymi jest wymagana dla sprawnego wykonania nałożonego obowiązku. Stąd też sytuacja, w której członkowie Wspólnoty osobiście odczują dolegliwość w postaci utraty znacznej kwoty skutkować będzie wsparciem przez nich działań zarządu oraz podjęciem decyzji skutkujących wykonaniem nakazu. Mając na uwadze, że skarżąca za swoje zobowiązania odpowiada bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości, nałożona na skarżącą grzywna musi być w znacznej wysokości, aby zagrożenie dla poszczególnych jej członków było realne, a nie jedynie symboliczne. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia także na Wspólnotę powinno zagwarantować, że nie odstąpi ona od realizacji nakazu po tym jak zostanie on wykonany w części. Skoro zagrożenie wszczęciem egzekucji administracyjnej nie przyniosło spodziewanego efektu, tylko nałożenie grzywny w celu przymuszenia może ten stan zmienić. Ponadto, za wymierzeniem takiej kwoty grzywny w celu przymuszenia przemawia również fakt, że w przypadku egzekucji obowiązków wynikających z prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia nakładana jest jednorazowo. Wobec tego kwota grzywny musi być na tyle wysoka i uciążliwa, aby doprowadziła do wykonania nakazu przez zobowiązanego, a nie poprzez zastosowanie wykonania zastępczego. Podnoszona zaś przez skarżącą kwestia odpowiedzialności członków zarządu z art. 120 § 2 upea nie stanowi podstawy do uchylenia postanowienia w części nakładającej grzywnę na skarżącą. Należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w analogicznym stanie faktycznym przez Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wyroku z 17 X 2018 r., sygn. II OSK 2132/17. Wskazano tam, że to na wspólnocie w pierwszej kolejności spoczywa powinność usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego. Przyjęciu odmiennego poglądu nie stoi naprzeciw brzmienie art. 120 § 2 upea, który wprost stanowi o możliwości nałożenia grzywny na jednostkę organizacyjną, jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku. W ocenie tutejszego Sąd należy więc przyjąć, że okoliczność niezakończenia postępowań w przedmiocie odpowiedzialności z art. 120 § 2 upea osób czuwających bezpośrednio nad wykonaniem obowiązku nie wyklucza możliwości nałożenia grzywny na jednostkę organizacyjną. W konsekwencji nie ma podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie w części nakładającej na skarżącą grzywnę narusza przepisy prawa. Również w pozostałym zakresie skarga zasługuje na oddalenie, bowiem skarżąca nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu postanowienia w części nakładającej grzywnę na inne podmioty. W myśl art. 50 § 1 ppsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (zob. wyrok NSA z 20 II 2018 r., I OSK 3329/15, publ. CBOSA). Sąd zwraca uwagę, że skarżąca nie posiada własnego interesu prawnego w kwestionowaniu postanowienia w całości, a więc także w zakresie nakładającym grzywnę na pozostałe podmioty. Organy nadzoru budowlanego nie obciążyły bowiem grzywną solidarnie kilku podmiotów, ale jednym postanowieniem orzekły w poszczególnych punktach odrębną grzywnę wobec każdego podmiotu. W konsekwencji skarżąca posiada indywidualny interes prawny w kwestionowaniu postanowienia jedynie w części obciążającej ją grzywną. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, ze zm.).