II SA/Wr 651/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego - Lasy Państwowe Nadleśnictwo O. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na usunięcie drzew rosnących wzdłuż linii kolejowych oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] (znak: [...]) Starosta T. działając na podstawie art. 53, art. 54 oraz art. 56 ust. 1, w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 710), w nawiązaniu do § 1 i 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1227) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku T. W., pełnomocnika Spółki Akcyjnej A we W., z dnia 17 grudnia 2018 roku w sprawie wydania decyzji o usunięciu drzew rosnących w ciągu linii kolejowej nr [...] W. – P., zezwolił Spółce Akcyjnej A we W. na usunięcie drzew wymienionych w Załączniku nr 1, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, rosnących wzdłuż linii kolejowej nr [...] W. - P., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] obręb W.-O., gmina O., [...] i [...] [...] obręb B., gmina P., [...] [...] obręb B., gmina P., [...] [...] obręb P., gmina O., [...] [...] obręb S., gmina P., [...] [...] obręb O., gmina O., [...] [...] obręb S., gmina O., [...] i [...] [...] obręb P., gmina P., [...] obręb M., gmina Ż., [...], [...], [...], [...] [...] obręb L., gmina Ż. i [...] obręb K., gmina Ż., powiat t. Zezwolenie wydane zostało na czas określony do dnia 31 grudnia 2021 roku. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wyjaśnił, że wniosek pełnomocnika Spółki Akcyjnej A we W., na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie w rozpoznawanej sprawie doręczony został w dniu 19 grudnia 2018 r. i dotyczył – z powołaniem się na przepis art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym i § 1, 3 i 9 powołanego powyżej rozporządzenia – drzew rosnących w ciągu linii kolejowej nr [...] W.-P. na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], i [...], [...] [...] obręb W.-O., gmina O., [...] i [...] [...] obręb B., gmina P., [...] [...] obręb B., gmina P., [...] [...] obręb P., i gmina O., [...] [...] obręb S., gmina P., [...] [...] obręb O., gmina O., [...] [...] obręb S., gmina O., [...] i [...] [...] obręb P., gmina P., [...] obręb M. gmina Ż., [...], [...], [...], [...] [...] obręb L., gmina Ż. i [...] obręb K., gmina Ż. Wnioskodawca wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej inwentaryzacji zieleni na ww. działkach, stanowiących własność: osób fizycznych (działka nr [...] obręb B., gmina P.) oraz Skarbu Państwa, będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (pozostałe działki) stwierdzono konieczność usunięcia drzew usytuowanych w odległości do 15 m od osi skrajnego toru oraz powyżej 15 m - w ramach urządzania pasa przeciwpożarowego. Pełnomocnik wskazał jednocześnie, że ze względu na ukształtowanie terenu wzdłuż linii kolejowej nr [...] W. - P. (bardzo wysokie i strome skarpy) pas przeciwpożarowy nie może być zlokalizowany w odległości wskazanej w § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. W uzasadnieniu Starosta T. podał też, że w dniu 27 lutego 2019 roku przeprowadzono wizję w terenie, w której uczestniczyli: pracownik Starostwa Powiatowego w T., pełnomocnik A we W., D. F. (właścicielka działki nr [...] obręb B.) oraz przedstawiciele Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwa O. i Nadleśnictwa Ż. W trakcie oględzin zweryfikowano gatunki drzew wymienionych w załączniku do wniosku oraz potwierdzono ich usytuowanie w odległości mniejszej niż 15 m względem osi skrajnego toru linii kolejowej nr [...] W. - P. oraz większej niż 15 m, rosnących w miejscu przeznaczonym pod pas przeciwpożarowy. W dalszej części uzasadnienia Starosta T. motywując rozstrzygnięcie wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów. Decyzję wykonuje zarządca. Powołany przepis stanowi samodzielną i wyłączną podstawę rozpoznania przez starostę wniosku zarządcy infrastruktury kolejowej w przedmiocie usunięcia drzew w miejscach określonych w art. 53 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym. Natomiast stosownie do treści art. 53 ustawy o transporcie kolejowym usytuowanie drzew i krzewów w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Organ wskazał też, że w § 1 powoływanego wcześniej rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 54 ustawy o transporcie kolejowym, sformułowana została zasada, zgodnie z którą na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej, drzewa i krzewy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Dotyczy ona zarówno drzew istniejących, jak i ewentualnych nowych nasadzeń. W pierwszym wypadku oznacza on obowiązek usunięcia takich drzew, w drugim - zakaz ich sadzenia. Obowiązkiem zarządcy kolejowego jest czuwanie, aby odległości te były zachowane, a w razie stwierdzenia, że doszło do ich przekroczenia - wystąpienie do właściwego organu o wydanie decyzji o usunięciu drzew usytuowanych z naruszeniem minimalnej odległości od osi skrajnego toru. Jednocześnie w sytuacji, gdy drzewa i krzewy rosnące w sąsiedztwie linii kolejowej usytuowane są w odległości mniejszej lub równej 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego, wobec wprowadzenia fikcji prawnej, że takie ich usytuowanie powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego, organ wydający decyzję o usunięciu drzew na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie musi dokonywać ustaleń, że takie usytuowanie drzew lub krzewów utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Powinność taka powstaje dopiero w takim przypadku, gdy wnioskowane do usunięcia drzewa położone są w odległości większej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Ponadto w myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym zarządcy, przewoźnicy kolejowi, użytkownicy bocznic kolejowych oraz przedsiębiorcy zarządzający infrastrukturą i wykonujący przewozy w metrze są obowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Jednocześnie zgodnie z § 9 rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych pasy przeciwpożarowe w sąsiedztwie linii kolejowej, na której prowadzony jest ruch kolejowy powinny być urządzane i utrzymywane jako jedna równoległa do linii kolejowej bruzda o szerokości co najmniej 4 m. Bruzda ta powinna być oczyszczona z wszelkiej roślinności do warstwy mineralnej. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, na podstawie załączonej do wniosku dokumentacji oraz wizji przeprowadzonej w terenie ustalono, że przeznaczone do usunięcia drzewa usytuowane są w zbyt bliskiej odległości od osi skrajnego toru kolejowego (mniejszej lub równej 15 m), co jest sprzeczne z powołanym wyżej rozporządzeniem. Ustalono też, że wskazane w załączniku do wniosku drzewa rosnące w odległości większej niż 15 m powodują utrudnienia w utrzymaniu infrastruktury kolejowej tj. pasów przeciwpożarowych, uniemożliwiając zarządcy wykonanie obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym. Art. 53 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym wskazuje wprost, iż usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. W niniejszym przypadku drzewa rosnące w odległości powyżej 15 metrów od osi skrajnego toru zlokalizowane są w większości na wzniesieniach i skarpach, co zwiększa ryzyko ich wywrotu. W konsekwencji przedmiotowe drzewa mogą być przyczyną tworzenia się m.in. zasp śnieżnych. Ponadto drzewa ograniczają widoczność w przestrzeni kolejowej, utrudniając widoczność nadjeżdżających pociągów. Zdaniem organu orzekającego należy stwierdzić, że usunięcie wskazanych w decyzji drzew stanowi szeroko pojęty interes społeczny - zarówno ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego poprzez wycinkę drzew rosnących w odległości do 15 m od osi skrajnego toru, jak również zmniejszenie bądź nawet wyeliminowanie zagrożenia pożarowego lasów, co wydaje się być priorytetem w świetle coraz częstszych okresów suszy występujących na terenie kraju. Kontynuując argumentację Starosta T. podkreślił, że kwestię usuwania drzew i krzewów zlokalizowanych przy liniach kolejowych reguluje ustawa o transporcie kolejowym, w której nie odnajdujemy przepisów wyłączających zakres jej stosowania, co oznacza, iż stanowi ona lex specialis wobec przepisów innych ustaw, w tym ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach. Ustawa z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2129) reguluje kwestie związane z gospodarczym wykorzystaniem lasów, jak również kwestie ochrony i powiększania zasobów leśnych. Z kolei zgodnie z treścią art. 83f ust.1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody uregulowań tej ustawy dotyczących udzielania zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów nie stosuje się do drzew i krzewów rosnących w lasach. Zarówno ustawa o ochronie przyrody, jak i o lasach nie reguluje kwestii usuwania drzew i krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów oraz które utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych. Usuwanie takich drzew i krzewów nie następuje w ramach gospodarki leśnej i nie jest jej częścią. Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach weszła w życie z dniem 1 stycznia 1992 r., ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym weszła w życie z dniem 1 czerwca 2003 r., co świadczy o tym, iż wolą ustawodawcy było wprowadzenie szczególnego rozwiązania, o którym mowa w art. 56 ust. 1 tej ustawy, dotyczącego usuwania wszelkich drzew i krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów oraz które utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych. To szczególne rozwiązanie wynika z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu pociągów. W zakończeniu uzasadnienia Starosta T. wyjaśnił też, że na mocy art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym starosta uprawniony jest do wydania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na terenach prywatnych oraz publicznych, w tym na terenie lasów państwowych. Jednocześnie usunięcie drzew lub krzewów w oparciu o decyzję wydaną na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie powoduje wyłączenia z produkcji leśnej terenu, na którym te drzewa i krzewy rosły, a jedynie wprowadza pewne ograniczenie w użytkowaniu. Nie będzie miała więc w tym przypadku zastosowania ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161) i zawarta w niej instytucja opłat za wyłączenie gruntu z produkcji leśnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2014 r. II OSK 1288/13). Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe – Nadleśnictwo O. oraz Nadleśnictwo Ż., które w odwołaniach zarzuciły naruszenie przez Starostę T. art. 9yc ustawy o transporcie kolejowym poprzez brak przeprowadzenia procedury wyłączenia wskazanych w decyzji gruntów z produkcji leśnej, stosownie do przepisów powołanej wcześniej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie tego, czy drzewa przeznaczone do usunięcia faktycznie utrudniają widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują zaspy śnieżne. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzję z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 710 z późn. zm.), w zw. z § 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2014 r, poz. 1227 z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte w sprawie orzeczenie Kolegium przedstawiło czynności podjęte w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a następnie powołało się na przepis art. 53 ust. 1 i art. 54 ustawy o transporcie kolejowym oraz § 1 powoływanego wcześniej rozporządzenia i jednocześnie wyjaśniło, że pierwszy z ww. przepisów mówi o tym, iż usytuowanie drzew i krzewów w sąsiedztwie infrastruktury kolejowej może mieć miejsce wyłącznie w odległości niezakłócającej jej pracy, a także niepowodującej zagrożenia dla ruchu kolejowego. Konkretne wytyczne w tym zakresie zostały zawarte w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 54 ww. ustawy. Wytyczne zawarte w rozporządzeniu mają uwzględniać zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Przepis § 1 ww. rozporządzenia stanowi, iż drzewa i krzewy na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej nie mogą znajdować się bliżej niż 15 m licząc od osi skrajnego toru kolejowego. Przepis ten można zinterpretować jako zakaz pozostawania drzew i krzewów bliżej torów niż ww. 15 m, co z kolei wiąże się z zakazem ich nasadzania w tym obszarze oraz nakazem usunięcia istniejących (patrz: wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. II SA/Kr 1639/13, LEX nr 1525709). Właściwy starosta nie musi w powyższej sytuacji dodatkowo wykazywać, iż drzewa lub krzewy rosnące do 15 m od osi skrajnego toru, skutkują zaistnieniem którejkolwiek z sytuacji wskazanej w art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym - wystarczy sam fakt niedochowania ww. dystansu. Dystans 15 m ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego, co jest jedną z przesłanek opisanych w art. 53 ust. 1 ww. ustawy (patrz wyrok NSA z dnia 31 maca 2017 r. sygn. II OSK 1954/15. LEX nr 2354154). Odnosząc się do zarzutu odwołania w kwestii naruszenia art. 9yc ustawy o transporcie kolejowym Kolegium wskazało, że ma on zastosowanie tylko przy lokalizacji linii kolejowej. Następnie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych proces ich wyłączania z produkcji rolnej lub leśnej rozpoczyna się od zmiany ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wydanie decyzji na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie wywiera natomiast takiego skutku. Grunty, z których będą wycięte drzewa będą mogły być w dalszym ciągu użytkowane w kierunku leśnym, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z przepisów regulujących bezpieczeństwo ruchu kolejowego oraz wymagania dla infrastruktury kolejowej (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. II OSK 1288/13). Zdaniem Kolegium kluczową kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie przez zaskarżony organ tego, czy wszystkie drzewa wskazane we wniosku rosną w odległości opisanej w § 1 rozporządzenia. Kolegium zwróciło uwagę, że w treści protokołów oględzin nieruchomości będących w zarządzie odwołujących się stron zawarto ustalenie mówiące, że w wyniku przeprowadzonych czynności potwierdzono usytuowanie drzew względem torów kolejowych opisane we wniosku z dnia 23 listopada 2018 r. (uzupełnionym pismem z dnia 17 grudnia 2018 r.). Tym samym potwierdza, że drzewa rosły w odległości do 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego (taką właśnie odległość podano we wniosku z dnia 23 listopada 2018 r., uzupełnionego pismem z dnia 17 grudnia 2018 r.). Przedstawiciele stron odwołujących się zgadzali się z tymi ustaleniami. Mając na uwadze powyższe, jak również wcześniejszy wywód na temat przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, Kolegium stoi na stanowisku, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził i udokumentował postępowanie wyjaśniające oraz prawidłowo zastosował ww. przepis. Zgodność z prawem decyzji wydanej z sprawie w postępowaniu odwoławczym zakwestionowało Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo O., reprezentowane przez Nadleśniczego Nadleśnictwa O. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. W petitum skargi skarżące Nadleśnictwo zarzuciło decyzji odwoławczej naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu przepisu art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 7 i art. 11 i następnych ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) i wydaniu zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z działek gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, bez właściwej decyzji lokalizacyjnej i uprzedniego wyłączenia części gruntów z produkcji leśnej oraz związanych z powyższym, ustaleniem należności i jednorazowego odszkodowania; nieuwzględnieniu przepisu art. 9yc ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 710) stanowiącego, iż do gruntów rolnych i leśnych jedynie objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co a contario stanowi, iż w zaistniałym stanie faktycznym należało zastosować przepis art. 7 i art. 11 i następne ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; błędną wykładnię przepisu art. 56 ust. 1 w zw. z art. 9yc ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, polegającą na tym, że organ II instancji nie uwzględnił konieczności zastosowania przepisu art. 11 i następnych ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i art. 77 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności nieustalenia, czy drzewa objęte wnioskiem o usunięcie utrudniają widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują zaspy śnieżne. Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżące Nadleśnictwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty T. ze względu na przestawione zarzuty. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja stanowiąca rozwinięcie przedstawionych wcześniej zarzutów. Wskazano w niej, że usunięcie drzew i krzewów z rozpatrywanego pasa lasu stosownie do wymogów rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych powoduje wyłączenie gruntu leśnego z produkcji w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161), gdy wylesiony grunt przestanie być wykorzystywany dla potrzeb gospodarki leśnej, ze względu na potrzeby transportu kolejowego. Z powyższego wynika, iż spełnienie wymagań ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie usytuowania drzew i krzewów w pasie 15 m od osi skrajnego toru kolejowego, które rosną w lasach (na gruntach leśnych) wymaga uprzedniej zmiany przeznaczenia tych gruntów (za zgodą Ministra Środowiska) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trybie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz wyłączenia ich z produkcji. Taki właśnie sposób uregulowania wymogu usytuowania drzew lub krzewów w sąsiedztwie linii kolejowej potwierdzałyby także same przepisy ustawy o transporcie kolejowym, a w szczególności art. 9yc, który stanowi, iż do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a który (jak wynika z ww. przepisów) nie ma zastosowania do ww. przypadku usuwania drzew i krzewów z gruntu leśnego w ww. pasie 15 metrów. Skarżący podnosi, iż ewentualna procedura wydania decyzji zezwalającej na wycinkę drzew powinna zostać poprzedzona weryfikacją, czy wycinka drzew spowoduje wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Wylesiony grunt przestanie być wykorzystywany dla potrzeb gospodarki leśnej, ze względu na potrzeby transportu kolejowego. Ponadto – w rozumieniu powoływanej wcześniej ustawy o lasach – lasem jest grunt (pkt 1) pokryty roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, a także grunt (pkt 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne (...). W ocenie skarżącego ustawowa definicja lasu, może wskazywać, że w przypadku usunięcia z gruntu leśnego drzew i krzewów - stosownie do wymogów usytuowania drzew i krzewów jakie zostały określone w przywołanym w decyzji, rozporządzeniu – grunt ten nie będzie spełniać kryteriów lasu, jakie określa art. 3 ust. 1 ustawy o lasach, gdyż zostanie pozbawiony roślinności leśnej w sposób trwały. Brak jest również uzasadnienia, aby rozpatrywany grunt zaliczyć do lasu w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o lasach, gdyż celem ewentualnej wycinki drzew i krzewów nie będzie zajęcie gruntu pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne (...). Skarżący podnosi, iż organ w zaskarżonej decyzji nie poczynił ustaleń czy drzewa objęte wnioskiem o usunięcie, utrudniają widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują zaspy śnieżne. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż tylko w takich przypadkach, organ na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów, a dla wydania takiej decyzji nie jest wystarczające przyjęcie, że odległość drzew jest mniejsza niż 15 m od osi skrajnego toru kolejowego, co ma stanowić naruszenie § 1 powoływanego rozporządzenia. Tym samym, brak zachowania samej odległości 15 m nie może stanowić podstawy do wydania przedmiotowej decyzji, która nakazuje wycięcie wszystkich drzew w pasie 15 m od skrajnego toru, bez jakiejkolwiek weryfikacji przywołanych przesłanek ustawowych. W doręczonej Sądowi w dniu 26 września 2019 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi, powołując się na argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej. W uzupełnieniu Kolegium wyjaśniło, że zarzuty skargi są zbieżne z przedstawianymi wcześniej w odwołaniu. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2019 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Orzeczenie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2020 r. (sygn. akt II OZ 235/20), który jednocześnie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 7 lipca 2020 r. oznaczonym jako "odpowiedź uczestnika na skargę Skarbu Państwa – Powiatowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe O." pełnomocnik A S.A. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi, a w uzasadnieniu wniosku przedstawiła polemikę z twierdzeniami skargi, odwołując się do poglądów judykatury administracyjnej, przywoływanych w piśmie. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 15 lipca 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 20t8- r., poz. 1302) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami procedury administracyjnej, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto - zgodnie z treścią art. 134 § 1 wskazanej ustawy - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala - odpowiednio - w całości lub części (art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego czy prawa materialnego w rozpoznawanej sprawie, co uprawniało Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kwestionowane decyzje nie naruszają prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na treść zaskarżonych rozstrzygnięć. Organy orzekające w sprawie prawidłowo zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie (art. 77 § 1 k.p.a.), jak również podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Również przeprowadzona ocena materiału dowodowego jest pełna całościowa i nie przekracza granic swobody w świetle art. 80 k.p.a. Z kolei uzasadnienia zaskarżonych decyzji w zakresie stanu faktycznego i prawnego spełniają w stopniu wystarczającym wymogi prawidłowości, pozwalając Sądowi na dokonanie legalnościowej kontroli przesłanek prawnych i faktycznych, które znalazły się u podstaw kwestionowanych rozstrzygnięć. Tym samym zarzut naruszenia norm procesowych nie mógł zostać uwzględniony. W drugiej kolejności należy stwierdzić, że wykładnia oraz zastosowanie prawa materialnego na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie budzą wątpliwości. Zasadnicze znaczenie dla oceny legalności materialnoprawnej zaskarżonych decyzji ma zestawienie treści przepisów art. 53, 54 i 56 ustawy o transporcie kolejowym oraz § 1 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym zasadą w obszarze kolejowym jest usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych w takich odległościach, które nie zakłócają eksploatacji oraz działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego oraz nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Prawodawca uznał za stosowne, aby określić bezpośrednio w ustawie o transporcie kolejowym oraz w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na jej podstawie minimalne odległości budowli i budynków oraz drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej oraz wykonywania robót ziemnych od osi skrajnego toru lub granicy obszaru kolejowego. Przepisy ustawowe oraz podustawowe określające minimalne odległości od obszaru kolejowego stanowią konkretyzację zasady z art. 53 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, będąc wyrazem oceny prawodawcy, że niezależnie od cech danego stan faktycznego przekroczenie określonej odległości minimalnej od osi skrajnego toru lub granic obszaru kolejowego stwarza niedopuszczalne i nieakceptowalne ryzyko z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. Nie wyklucza to, co oczywiste, uznania, że także odległości większe niż minimalne mogą w określonych okolicznościach uzasadniać konieczność zmiany usytuowania obiektów, jeśli ich usytuowanie zgodnie z zasadą z art. 53 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym zakłóca eksploatację lub działanie urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego lub powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Minimalne odległości dla drzew i krzewów, wynikają z § 1 wydanego na podstawie art. 54 ustawy o transporcie kolejowym rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Zgodnie z tym przepisem na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej drzewa i krzewy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 15 m od osi skrajnego toru kolejowego. Regulacja rozporządzeniowa w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości. Usytuowanie (sadzenie lub utrzymywanie już posadzonych) drzew i krzewów w odległości mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego nie jest prawnie dopuszczalne. Obowiązkiem zarządcy kolejowego jest czuwanie, aby odległości te były zachowane, a w razie stwierdzenia, że doszło do ich przekroczenia - wystąpienie do właściwego organu o wydanie decyzji o usunięciu drzew lub krzewów nielegalnie usytuowanych. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik A S.A. we W. zwrócił się do Starosty T. o wyrażenie zgody na usunięcie zinwentaryzowanych drzew (wskazanych w wykazie załączonym do wniosku) przy linii kolejowej nr [...] w pasie do 15 m od osi skrajnego toru oraz ze względu na ukształtowanie terenu – w pasie powyżej 15 m od osi toru w ramach urządzanego 4 m pasa przeciwpożarowego, powołując się na przepis art. 56 ustawy o transporcie kolejowym. Pełnomocnik wnioskodawcy wyjaśnił też, że przedmiotowy pas przeciwpożarowy jest urządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 15 marca 2003 r., wydanym na podstawie art. 54 ustawy o transporcie kolejowym i winien być równoległą bruzdą do linii kolejowej o szerokości 4 m usytuowaną w odległości 2-5 m od dalszej krawędzi nasypu lub górnej krawędzi przekroju linii kolejowej, a w razie występowania rowów bocznych od zewnętrznych krawędzi tych rowów. Wskazał jednocześnie, że w związku z ukształtowaniem przedmiotowego terenu tj. bardzo wysokimi i stromymi skarpami nie ma możliwości urządzenia tych pasów w strefie do 15 m liczonej od osi skrajnego toru. Z tych względów aby spełnić ustawowy obowiązek ochrony przeciwpożarowej i wobec utrudnień w eksploatacji urządzeń kolejowych, jakimi są pasy przeciwpożarowe oraz powinność zapewnienia bezpieczeństwa publicznego i dostosowania stanu faktycznego do wymagań ustawowych, zaistniała konieczność usunięcia zinwentaryzowanych drzew. Przepis art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, że w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów, którą wykonuje zarządca. Treść tej regulacji odwołuje się wprawdzie do przesłanek, które wydają się abstrahować od kryterium odległości drzew lub krzewów względem obszaru kolejowego (przesłanki "utrudnienia widoczności" lub "powodowania zasp śnieżnych"), jednak nie należy zapominać, że zakres zastosowania przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym jest szerszy. Obejmuje on bowiem nie tylko sytuacje, w których drzewa lub krzewy znajdują się w odległościach większych niż odległości minimalne i usytuowanych w taki sposób, że utrudniają one widoczność lub powodują zaspy śnieżne, lecz także sytuacje, w których naruszono odległości minimalne usytuowania, które prawodawca uznał a priori za stwarzające niedopuszczalne ryzyko dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. W razie stwierdzenia, że odległości minimalne usytuowania drzew lub krzewów zostały naruszone właściwy organ nie jest więc już zobowiązany do badania czy tego rodzaju nielegalne usytuowanie utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Nie jest również zobowiązany do dalszego badania, czy tak posadzone drzew lub krzewy zagrażają bezpieczeństwu ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. W tym zakresie bowiem oceny dokonał sam prawodawca, statuując odpowiednie przepisy o minimalnych odległościach usytuowania drzew i krzewów w sąsiedztwie linii kolejowej. Powyższy pogląd jest akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r. (II SA/Kr 1639/13) WSA w Krakowie stwierdził, że § 1 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych ustanowił zasadę, że na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej drzewa i krzewy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Przepis ten dotyczy zarówno drzew istniejących, jak i ewentualnych nowych nasadzeń. W pierwszym wypadku oznacza on obowiązek usunięcia takich drzew, w drugim - zakaz ich sadzenia. W sytuacji, gdy drzewa i krzewy rosnące w sąsiedztwie linii kolejowej usytuowane są w odległości mniejszej lub równej 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego, wobec wprowadzenia fikcji prawnej, że takie ich usytuowanie powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego, organ wydający decyzję o usunięciu drzew na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie musi dokonywać ustaleń, że takie usytuowanie drzew lub krzewów utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Powinność taka powstaje dopiero w takim przypadku, gdy wnioskowane do usunięcia drzewa położone są w odległości większej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Podobnie w wyroku z dnia 5 lutego 2014 r. (II SA/Kr 1613/13) WSA w Krakowie wyraził pogląd, że jeżeli drzewa i krzewy rosnące w sąsiedztwie linii kolejowej są usytuowane w odległości mniejszej lub równej 15 m od osi skrajnego toru kolejowego, to organ wydający decyzję o usunięciu drzew na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie musi dokonywać ustaleń, że takie usytuowanie drzew lub krzewów utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne (ONSAiWSA 2015/6/106). W takiej sytuacji samo usytuowanie drzew lub krzewów w takiej odległości przesądza, iż powinna być w stosunku do nich wydana decyzja o pozwoleniu na wycinkę. Ustalanie wpływu na bezpieczeństwo ruchu kolejowego jest wymagane w relacji do drzew lub krzewów sytuowanych w odległości przekraczającej 15 m od skrajnej linii torów (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2014 r., II SA/Kr 1640/13; LEX nr 1443501). Odnosząc takie uwarunkowania prawne do okoliczności istniejących w rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę, że konieczność usunięcia drzew usytuowanych w odległości większej niż 15 m od osi skrajnego toru, objętych zaskarżonym rozstrzygnięciem, została – zdaniem Sądu – logicznie i przekonująco uzasadniona z odwołaniem się do ustaleń dokonanych w toku postępowania, przede wszystkim podczas oględzin przedmiotowych nieruchomości, w których uczestniczyli przedstawiciele skarżącego Nadleśnictwa. Stwierdzone wówczas okoliczności faktyczne zostały opisane w protokole, podpisanym przez przedstawicieli skarżącego Nadleśnictwa, który nie zakwestionowali prawidłowości dokonanych ustaleń. Z treści protokołu wynika, że potwierdzona została w toku oględzin lokalizacja drzew rosnących w odległości powyżej 15 m od osi skrajnego toru, uwzględnionych w wykazie drzew zinwentaryzowanych, załączonym do przedmiotowego wniosku, wymagających usunięcia ze względu na konieczność urządzenia pasa przeciwpożarowego o szerokości 4 m, którego lokalizację odpowiadającą parametrom rozporządzenia w mniejszym stopniu ingerującą w obszar lasu uniemożliwiają istniejące warunki terenowe, w tym przede wszystkim wysokie i strome skarpy. Prawidłowo zatem organy orzekające w sprawie w postępowaniu instancyjnym uznały, że względy bezpieczeństwa publicznego i powinność doprowadzenia do stanu zgodności z prawem determinowały ocenę zasadności wniosku wniesionego do właściwego starosty w imieniu zarządcy w trybie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym. Odnosząc się do konsekwentnie podnoszonego w rozpoznawanej sprawie przez skarżące Nadleśnictwo zarzutu nieuzyskania – przed wydaniem przedmiotowego zezwolenia – decyzji o wyłączeniu części gruntu z produkcji leśnej oraz ustalenie należności i jednoczesnego odszkodowania, należy – zdaniem Sądu – odwołać się do treści art. 9yc ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, z którego wynika wprost, że do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Strona skarżąca odwołując się do racjonalności ustawodawcy wywodzi jakoby regulacja ta dotyczyć miała wyłącznie tych gruntów, w stosunku do których zostały wydane decyzje o lokalizacji linii kolejowej. Sąd nie podziela tego stanowiska jako wywodzącego się wprost z wykładni gramatycznej. W przypadku stosowania wyłącznie tej wykładni należałoby dociekać czy dla danej linii kolejowej przebiegającej przez grunty leśne wydano decyzję o ustaleniu linii kolejowej. Niniejszy przepis należy raczej analizować przez pryzmat innych reguł wykładni i uwzględnić choćby wykładnię celowościową. Racjonalny ustawodawca wskazując na decyzję o ustaleniu linii kolejowej nie mógł przecież poza regulacją prawną pozostawić tej części sieci kolejkowej, która już istniała w chwili wprowadzenia zapisu art. 9yc ust. 1 ustawy. Oznacza to, że omawiany przepis ustawy o transporcie kolejowym będzie miał także zastosowanie do istniejących już linii kolejowych. Zatem w przypadku linii kolejowych objętych postępowaniem (już istniejących) także nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wobec powyższego w niniejszej sprawie Starosta T. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. ustalony stan faktyczny tj. istnienie drzew w odległości mniejszej niż 15m od toru kolejowego oraz odległości większej niż 15m jednak stwarzających zagrożenie dla ruchu kolejowego oceniły prawidłowo i zasadnie orzekły o udzieleniu zezwolenia na usunięcie drzew. Nie było zatem podstaw do analizowania konieczności wydania przez właściwego ministra zgody na wyłącznie gruntu z leśnego użytkowania, czy jak zdaje się oczekiwać strona skarżąca, wręcz poprzedzenia decyzji stanowiskiem ministra dotyczącej takiego wyłączenia. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że organy w postępowaniu instancyjnym prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego nie naruszając zasad procedury administracyjnej – stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Dodatkowo Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że orzeczeniem oddalającym skargę objęta została zaskarżona decyzja również w części dotyczącej działek położonych na terenie Nadleśnictwa Ż. Sąd nie dopatrzył się bowiem po stronie skarżącego Nadleśnictwa interesu prawnego, uprawniającego je do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., wydaną w przedmiotowej sprawie również w tym zakresie w jakim zezwala ona na usunięcie drzew rosnących na działkach należących do Nadleśnictwa Ż.