II SA/Wr 714/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2020 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. J. (dalej jako PINB) nakazał Z. W. (dalej jako skarżący) rozbiórkę żelbetowej ściany oporowej o grubości 0,25 m, wysokości od poziomu gruntu do korony 2,60 m i długości 15 m, wybudowanej na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w J. Po rozpatrzeniu odwołania strony zobowiązanej do wykonania rozbiórki D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej jako DWINB) decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r. (sygn.akt II SA/Wr 768/14) oddalił skargę Z. W. na ww. decyzję DWINB. Wyrok ten stał się prawomocny po orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r. (sygn.akt II OSK 2057/15) o oddaleniu skargi kasacyjnej wywiedzionej przez pełnomocnika skarżącego. Natomiast postanowieniem z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji DWINB z dnia [...] a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2018 r. (sygn.akt VII SA/Wa 2606/17) oddalił skargę na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2018 r. (sygn. akt II OZ 663/18) oddalił zażalenie na powyższy wyrok. W tym stanie rzeczy, celem ustalenia wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją z dnia [...], PINB przeprowadził w dniu 1 kwietnia 2019r. wizję lokalną która wykazała bezczynność strony skarżącej w tym przedmiocie. W dniu 17 kwietnia 2019r. doręczono skarżącemu upomnienie nr [...] wzywające do niezwłocznego wykonania obowiązku, natomiast w dniu [...] wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...], który doręczono skarżącemu wraz z kopią upomnienia w dniu 30 maja 2019 r. W związku z doręczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. upomnieniem, skarżący w piśmie złożonym w dniu 13 maja 2019 r. poinformował PINB, że prace rozbiórkowe wykonywać będzie wyspecjalizowana firma A sp. z o.o. w J., której przedstawiciele po oględzinach przedmiotu rozbiórki stwierdzili, że wykonanie prac przy pomocy ciężkiego sprzętu, np. młotów pneumatycznych jest niemożliwe, gdyż może spowodować uszkodzenie budynku mieszkalnego. Z tych względów prace rozbiórkowe będą wykonywane w oparciu o odpowiedni projekt bez użycia ciężkiego sprzętu i przy wykorzystaniu dużej ilości pracowników. W związku z powyższym skarżący wniósł o uwzględnienie przez organ egzekucyjny, że prace budowlane zostaną rozpoczęte jesienią 2019 r. a w przypadku braku możliwości zgromadzenia odpowiedniej liczby pracowników, wiosną 2020 r. – co stanowi ostateczny termin wykonania rozbiórki. W załączonym do pisma wykazie ofertowym termin realizacji rozbiórki określony został na okres od grudnia 2019 r. do kwietnia 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], PINB nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenie w wysokości 10.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] oraz wezwał do uiszczenia grzywny w terminie do dnia 31 lipca 2020 r. Jednocześnie organ zobowiązał stronę do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym do dnia 15 lipca 2020 r. Z uzasadnienia wynika, że organ egzekucyjny uznał twierdzenia skarżącego zawarte w piśmie złożonym w dniu 13 maja 2019 r. za uzasadnione i zgodnie z zawartą w nim deklaracją, wyznaczył termin wykonania obowiązku do dnia 15 lipca 2020 r. Powyższa okoliczność nie zwalniała jednak organu z obowiązku prowadzenia postępowania egzekucyjnego i podjęcia odpowiednich środków. W dniu 1 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącego, wskazując na art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2018 r. poz. 1314) dalej jako "u.p.e.a" złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że obowiązek o charakterze niepieniężnym w postaci nakazu rozbiórki żelbetowej ściany oporowej na działkach nr [...] i nr [...] okazał się trwale niewykonalny. Pełnomocnik zawnioskował również o przesłuchanie: 1/ w charakterze świadka mgr. T. M. na okoliczność wykazania, że wykonanie muru oporowego stanowiło natychmiastowe zabezpieczenie przed katastrofą budowlaną a rozbiórka muru oporowego jest niemożliwa z uwagi na stan nasypu, aktywny ruch nas ziemnych, niestabilność oraz wrażliwość na wstrząsy np. przy robotach budowlanych co finalnie może spowodować zagrożenie katastrofy budowlanej; istnienie niekorzystnego układu geologicznego poszczególnych warstw skarp, pękania budynku mieszkalnego wnioskodawcy oraz powstawania osuwisk na skarpie od strony wschodniej co jest konsekwencją aktywnego ruchu mas ziemnych; 2/ wnioskodawcy na okoliczność potwierdzenia, że rozbiórka muru oporowego zagraża budynkowi mieszkalnemu znajdującemu się w pobliżu, pojawienia się pęknięć na ścianach wewnętrznych i zewnętrznych budynku, braku możliwości dokonania rozbiórki ściany oporowej bez powstania zagrożenia katastrofy budowlanej. Wniósł także o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy techniczno-konstrukcyjnej dotyczącej wykonania muru oporowego w związku z osunięciem skarpy nasypu ziemnego, na okoliczność potwierdzenia braku możliwości dokonania rozbiórki muru bez istnienia możliwości powstania katastrofy budowlanej, braku możliwości użycia sprzętu mechanicznego do rozbiórki, aktywnego ruchu mas ziemnych i powstania w związku z tym świeżych pęknięć w budynku mieszkalnym oraz osuwisk na skarpie od strony wschodniej. W przypadku nieuwzględnienia tych wniosków, pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geologii, hydrologii i budownictwa na okoliczność możliwości wystąpienia katastrofy budowlanej w postaci osunięcia się gruntu i zawalenia się budynku mieszkalnego, braku możliwości wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB, związku pomiędzy rozebraniem muru oporowego a narażeniem na osunięcie się ziemi lub zawaleniem się budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu wniosku zaakcentowano, że mur oporowy został wybudowany ze względu na zabezpieczenie przed osunięciem się skarpy i zawaleniem budynku mieszkalnego. Osuwanie skarpy jest nadal aktywne o czym świadczą pęknięcia budynku i rysy spowodowane naruszeniem fundamentów i gruntu pod budynkiem. Podniesiono także, że przedłożona ekspertyza potwierdza, że przedmiotowy mur oporowy jest bezwzględnym zabezpieczeniem skarpy przed osuwaniem się oraz zabezpieczeniem przed naruszeniem konstrukcji budynku. Z dokumentu tego wynika także, że wszelka ingerencja w istniejącą skarpę grozi jej osunięciem a w konsekwencji, katastrofą budowlaną. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, okoliczności niniejszej sprawy potwierdzają, że obowiązek rozbiórki muru oporowego jest niemożliwy do wykonania nawet z uwzględnieniem aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki, bowiem doprowadzi do opisanych wyżej skutków. Zdaniem skarżącego nie istnieją żadne możliwości techniczne, które potwierdzałyby bezpieczną rozbiórkę muru, nawet jeżeli roboty byłby prowadzone pod nadzorem osoby uprawnionej w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Tym samym nałożony na stronę obowiązek rozbiórki jest trwale niewykonalny i dlatego postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 3 i § 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. PINB odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ zauważył, że z ekspertyzy technicznej na którą powołano się we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego wynika, wystąpienie na ścianach budynku mieszkalnego świeżo powstałych rys i pęknięć na zewnętrznych i wewnętrznych powierzchniach ścian południowych i wschodnich od strony skarpy, których charakter wskazuje na stałą pracę gruntu pod fundamentami budynku. Natomiast zebrane w toku postępowania administracyjnego dowody, w tym: "Opinia [...]" z maja 2007 r. opracowana przez I. B., "Opinia biegłego sądowego z zakresu [...] i [...] " przy Sądzie Okręgowym w Ś. z dnia 29 marca 2011 r. opracowana przez P. G., pismo jego autorstwa z dnia 3 maja 2011 r. jak również dokumentacja fotograficzna przedłożona przez skarżącego w dniu 14 czerwca 2010 r. wskazują na osunięcie się skarpy nasypu wykonanego na krawędzi wyrobiska gliny, położnego na terenie działki nr [...] ( ul. [...]). Ponadto "Opinia [...]" z maja 2007 r. wskazuje, że ława fundamentowa budynku położonego na terenie działki przy ul. [...] posadowiona jest na gruncie rodzimym a zabezpieczenia wymaga jedynie stabilność skarpy wykonanego nasypu przez wybudowanie muru oporowego (rozdział [...], wnioski pkt [...] i [...]). Również biegły sądowy J. G. w swojej opinii z dnia 29 marca 2011 r. odniósł się do konieczności wykonania prac budowalnych zabezpieczających skarpę przed jej osuwaniem (str.9). W piśmie z dnia 3 maja 2011r. wskazał natomiast, że lokalizacja posadowienia ww. budynku w bezpośredniej bliskości skarpy "została przyjęta w pozwoleniu [na budowę] po wcześniejszych badaniach geologa". Projekt zagospodarowania działki nr [...] stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z dnia [...] wskazuje na zbliżenie do krawędzi skarpy zewnętrznej ściany budynku na minimalną odległość około 2,5 m. Nadto z przywołanej opinii geotechnicznej z 2007 r. wynika, że pod fundamentem budynku stwierdzono na głębokości 1,8 m wodę gruntową, która jest wodą opadową. W opinii podano także, że "woda występująca pod ławami fundamentowymi powoduje uplastycznienie partii glin, w konsekwencji następuje obniżenie nośności podłoża. Ponadto woda wypływająca spod fundamentów powoduje stopniowe wypłukiwanie drobnych frakcji pylastych, co w rezultacie może doprowadzić do nierównomiernego osiadania budowli" . Zdaniem PINB, powyższe dowody wskazują na brak zagrożenia budynku ze strony płynącej skarpy. Także właściciel budynku po zakończeniu budowy (co zgodnie z oświadczeniem kierownika budowy miało miejsce w dniu 15 czerwca 2008r.) nie informował organu nadzoru budowalnego o ewentualnych nieprawidłowościach w stanie technicznym budynku (np. o pojawieniu się na ścianach i stropach budynku rys i pęknięć). Brak zagrożenia dla budynku od strony skarpy, zdaniem organu, potwierdza również termin rozpoczęcia budowy przedmiotowej ściany oporowej (październik 2008 r.), który miał miejsce półtora roku po wydanych w opinii geotechnicznej zaleceniach stabilności skarpy oraz jej usytuowania w stosunku do budynku mieszkalnego w znacznej odległości (od 10,50 do 21,50 m) W ocenie organu egzekucyjnego zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy wskazywał jednoznacznie na konieczność zapewnienia, przez budowę muru oporowego, zabezpieczenia jedynie dla osuwiska skarpy. Stwierdzony ekspertyzą techniczną z maja 2019 r. stan techniczny ścian budynku mieszkalnego i charakter występujących w nim "świeżych" rys i pęknięć, świadczy o deformacji i osiadaniu gruntu pod fundamentem (co wskazano na str. 4 ekspertyzy). Stan uplastycznienia gruntu i wypłukiwanie z niego drobnych frakcji pylastych prowadzący do obniżenia nośności podłoża i do nierównomiernego osiadania budynku został również stwierdzony w opinii geotechnicznej z 2007 r. Tym samym, zdaniem organu, pojawienie się na ścianach budynku nowych rys i pęknięć, po 10 latach od wybudowania go w odległości 10,50 m od ściany oporowej, potwierdza, że ww. ściana nie stanowi zabezpieczenia dla budynku przed nierównym jego osiadaniem spowodowanym działaniem wody gruntowej. Eliminacja zagrożenia ww. budynku związana z działaniem wody gruntowej wymaga uregulowania gospodarki wodnej (przepływu wody) w poziomie fundamentów, na co przedmiotowa ściana oporowa znajdująca się w odległości od budynku 10,50 m, nie ma wpływu. Wobec powyższego, wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego zebrany materiał dowodowy wykazał, że przedmiotowa ściana oporowa służy do utrzymania stateczności skarpy i nie zabezpiecza budynku przed wypływem wód gruntowych występujących w poziomie jego fundamentów powodujących jego nierównomierne osiadanie. Ściana oporowa może więc być rozebrana w określonych warunkach. Tym samym obowiązek określony tytułem wykonawczym z dnia [...] jest wykonalny, co niweczy możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze PINB odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi: 1/ naruszenie art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. przez odmowę jego zastosowania, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że obowiązek w postaci nakazu rozbiórki ściany oporowej jest trwale niewykonalny, co zostało potwierdzone w ekspertyzie technicznej z dnia 31 maja 2019 r. a zatem została spełniona określona w tym przepisie przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego; 2/ naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. i w związku z art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i zupełny oraz całkowite pominięcie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę a także nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania postanowienia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, przez co należy uznać je za przedwczesne. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego ewentualnie o uchylnie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. DWINB zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że do umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na wskazaną przez skarżącego przesłankę określoną w art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. dochodzi w sytuacji, gdy nie jest możliwe osiągnięcie celu egzekucji, czyli wyegzekwowania obowiązku. Przeszkody do prowadzenia egzekucji mają charakter trwały a nie przejściowy, co oznacza, że ich usunięcie nie jest możliwe w toku konkretnego postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy zauważył, że egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek nałożony został decyzją PINB z dnia [...] która poddana była kontroli instancyjnej a następnie sądowej. Dopóki zatem decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym przysługuje jej domniemanie legalności i podlega ona egzekwowaniu. Odwołując się do orzecznictwa organ zauważył, że brak wykonalności jako podstawa zarzutu a w konsekwencji umorzenia postępowania egzekucyjnego, musi być oparty o stan niewykonalności powstały po dacie wydania decyzji ostatecznej. W tym kontekście organ zauważył, że z przedłożonej ekspertyzy techniczno-konstrukcyjnej nie wynika, aby stan rzekomej niewykonalności decyzji powstał po dacie wydania decyzji ostatecznej, która uznawana jest za wykonalną. Nadto autorka ekspertyzy, zagrożenie katastrofą budowlaną w związku z rozbiórką istniejącego muru żelbetowego wiąże tylko z rozbiórką wykonywaną przy użyciu sprzętu mechanicznego. Tymczasem możliwe jest dokonanie rozbiórki bez użycia sprzętu mechanicznego, co wynika pośrednio z pisma skarżącego z dnia 10 maja 2019 r. oraz załącznika do niego. Również w zażaleniu na postanowienie PINB wymierzające grzywnę w celu przymuszenia, skarżący podnosi, że wykonanie prac rozbiórkowych jest możliwe i zobowiązuje się je wykonać. Odnosząc się do zażalenia, DWINB zwrócił uwagę, że ekspertyza techniczno – konstrukcyjna z maja 2019 r. na którą się powołano, opracowana została w celu określenia konieczności wykonania muru oporowego zabezpieczającego skarpę nasypu ziemnego a nie dla określenia możliwości jego rozbiórki. Zaznaczył także, że organy nadzoru budowlanego nie kwestionowały potrzeby wykonania muru oporowego na osuwającej się skarpie, gdyż umożliwiły jego legalizację. Skarżący jednak nie skorzystał z tej możliwości, co doprowadziło do nakazu rozbiórki spornego muru. Zdaniem organu możliwe jednak jest po dokonaniu rozbiórki, wybudowanie nowego muru oporowego, zgodnie z prawem. Organ przedstawił także wywody z których wynika, że objęty nakazem rozbiórki mur wykonany został w celu zapewnienia stabilności skarpy a nie budynku mieszkalnego. W ekspertyzie wskazano bowiem, że "wykonany mur oporowy zapewnia stabilność skarpy" podpierając masyw gruntowy istniejącej skarpy. Również zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że przedmiotowa ściana oporowa służy do utrzymania stateczności skarpy i nie zabezpiecza budynku mieszkalnego przed wpływem wód gruntowych występujących w poziomie fundamentów i powodujących jego nierównomierne osiadanie (wskazane w przedłożonej przez skarżącego toku postępowania egzekucyjnego ekspertyzie). Dlatego organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem, że przedmiotowy mur oporowy może być rozebrany w określonych warunkach, czyli takich, w których rozbiórka prowadzona jest pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami o specjalności konstrukcyjno-budowlanej należącej do izby samorządu zawodowego. W przypadku konieczności sporządzenia projektu rozbiórki, projekt ten powinna sporządzić osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Odnosząc się do poniesionej w treści zażalenia kwestii katastrofy budowlanej organ zauważył, że biegły sądowy J. G. w piśmie z dnia 3 maja 2011 r. kierowanym do Sądu Rejonowego w J. uzupełniając swoją opinię wskazał, że zawarte w opinii zapisy o katastrofie jako o zjawisku przyrodniczym i geologicznym w postaci osuwiska nie należy utożsamiać z katastrofą budowlaną rozumianą jako sytuacja, gdy dochodzi do zniszczenia budynku. Oznacza to, że uwagi o katastrofie zawarte w powyższej opinii odnoszą się wyłącznie do osuniętej skarpy a nie budynku. Także stwierdzenie w ekspertyzie techniczno-konstrukcyjnej, że pojawiły się na ścianach budynku mieszkalnego w 2019 r. "świeże" rysy i pęknięcia, po 10 latach od wybudowania ściany oporowej w odległości co najmniej 10,50 m od budynku potwierdza, zdaniem organu, że ww. ściana nie stanowi zabezpieczenia budynku przed jego nierównym osiadaniem spowodowanym działaniem wody gruntowej. Konkludując DWINB stwierdził, że obwiązek jest wykonalny. Wobec braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez: - zaniechanie wskazania z jakich przyczyn organ zaniechał przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z przesłuchania świadka i wnioskodawcy pomimo, że na skutek nadal aktywnego ruchu ziemi powstają w budynku świeże rysy i pęknięcia, co grozi wystąpieniem katastrofy budowlanej, zatem opieranie się na opiniach biegłych sprzed kilku lat nie może stanowić aktualnego dowodu w sprawie i istnieje potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego oddającego aktualny stan faktyczny sprawy; - zaniechanie wskazania z jakich przyczyn nie przeprowadzono wnioskowanego dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii i budownictwa, pomimo uprawdopodobnienia przez stronę, że w dalszym ciągu dochodzi do osuwania się ziemi oraz ruchu mas ziemnych, w tym na części na której został posadowiony budynek co stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jego konstrukcji i grozi wystąpieniem katastrofy budowlanej, przez co rozbiórka muru oporowego stanowi obowiązek niewykonalny. Organ wysnuwa natomiast wnioski dotyczące przyczyn powstania pęknięć budynku mogące mieć podstawę jedynie w specjalistycznej wiedzy z zakresu hydrologii i budownictwa, którą organ nie dysponuje; - zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów postawionych przez skarżącego z zażaleniu z dnia 22 lipca 2019 r., pomimo obowiązku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. przez odmowę jego zastosowania i przyjęcie, że obowiązek nałożony na skarżącego ma charakter wykonalny oraz, że bez znaczenia dla oceny jego wykonalności pozostaje konieczność zachowania bezpieczeństwa budowli mieszkalnej podczas, gdy niewykonalność tego obowiązku ma charakter obiektywny i trwały a przy tym nieusuwalny i grozi powstaniem katastrofy budowlanej dla nieruchomości mieszkalnej – co wynika wprost z przedłożonej przez skarżącego ekspertyzy techniczno-konstrukcyjnej z dnia 31 maja 2019 r. Z uwagi na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy którą skarżący dopiero przedłoży, na okoliczność powstawania nowych rys i pęknięć na ścianach zewnętrznych i wewnętrznych budynku i braku możliwości rozebrania muru oporowego bez niebezpieczeństwa katastrofy budowlanej dla budynku. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja uzasadniająca i rozwijająca opisane wyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga została rozpoznana przez sąd wojewódzki na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wyjaśnić także trzeba, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Kierując się powyższymi kryteriami kontroli, Sąd nie stwierdził aby zaskarżony akt dotknięty był wskazanymi naruszeniami prawa uzasadniającymi jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Ocenie Sądu poddane zostało postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego wydane po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, w którym domagał się on umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na niewykonalność obowiązku w postaci nakazu rozbiórki żelbetowej ściany oporowej. Wskazać zatem należy, że przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego uregulowane są w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Treść żądania skarżącego zawarta we wniosku z dnia 1 lipca 2019 r. jednoznacznie wskazuje, że podstawą dla ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie miała być przesłanka wymieniona w pkt 5 art. 59 § 1 u.p.e.a., a więc niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Bezsporne również jest, że wskazany w tytule wykonawczym z dnia [...] obowiązek obejmował rozbiórkę żelbetowej ściany oporowej o grubości 0,25 m, wysokości od poziomu gruntu do korony 2,60 m, długości 15 m, wybudowanej na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w J. Poza sporem pozostaje również to, że obowiązek ten nie został wykonany. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącego żądania zawartego we wniosku z dnia 1 lipca 2019 r. Sąd podzielił stanowisko organów egzekucyjnych, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do formułowania zarzutu niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 5 p.p.s.a, który skutkowałby koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie nie narusza zatem obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Wyjaśnić należy, że w literaturze przedmiotu niewykonalność obowiązku definiowana jest rzeczywisty brak możliwości jego zrealizowania zarówno dobrowolnego jak i w drodze egzekucji administracyjnej (L. Klat-Wertelecka, Niewykonalność obowiązku administracyjnoprawnego, Wrocławsko-Lwowskie Zeszyty Prawnicze 2012, s.280). Podnosi się także, że niewykonalność obowiązku może mieć przyczynę faktyczną bądź przyczynę prawną. Przyczyna faktyczna oznacza, że istnieje rzeczywista przeszkoda, obiektywnie wykluczająca określone zachowanie się (np. zły stan zdrowia zobowiązanego, w przypadku gdy obowiązek należy wykonać osobiście). Przykładu faktycznej niemożności wykonania obowiązku nie stanowią jednak względy finansowe, ekonomiczne, trudności techniczne lub negatywne nastawienie zobowiązanego do realizacji obowiązków. Niewykonalność o charakterze prawnym ma natomiast miejsce wówczas, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku. Niewykonalność obowiązku może mieć prawną naturę, gdy decyzja zobowiązuje do zachowań sprzecznych z prawem - jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym (Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 257) lub nakłada na stronę obowiązek, który jest zgodny z prawem, ale którego strona nie może wykonać z powodu przeszkód prawnych. Mówiąc o niewykonalności obowiązku w aspekcie prawnym, trzeba także mieć na uwadze, że taka przyczyna niewykonalności nie może być dodatkowym sposobem weryfikacji decyzji ostatecznej przez organ egzekucyjny (por. NSA w wyroku z dnia 29 października 2013 r., II OSK 1233/12 CBOSA). Podkreślić także należy, że art. 29 ust. 1 u.p.e.a. wprowadza zakaz merytorycznej kontroli tytułu wykonawczego, wyłączający uprawnienie organu egzekucyjnego do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny nie ma uprawnień do badania zastrzeżeń do zakresu obowiązku nałożonego decyzją ostateczną, gdyż środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Podsumowując należy zauważyć, że omawiana przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego ziszcza się, gdy obowiązek jest trwale, obiektywnie niemożliwy do wykonania (tj. niezależenie od zobowiązanego) nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Nie mają w tym względzie znaczenia ewentualne utrudnienia w jego realizacji, koszty a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (por. NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2006 r. II OSK 509/05 COBSA; w wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. II OSK 1064/15 COBSA). Sąd podziela także pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 października 2011 r. (II OSK 1603/10, CBOSA), zgodnie z którym, o niewykonalności obowiązku można mówić wyłącznie wówczas gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trudności ekonomiczne czy techniczne związane z wykonaniem nałożonego obowiązku nie świadczą natomiast o niewykonalności tegoż obowiązku. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że obowiązek rozbiórki ściany oporowej nałożony został na skarżącego ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną. Tym samym brak podstaw do przyjęcia, że jest on niewykonalny w ujęciu prawnym. Decyzja nakładająca ten obowiązek poddana została kontroli w toku postępowania instancyjnego jak też w postępowaniu sądowadministarcyjnym. Jak słusznie zauważył organ II instancji, przyznany decyzji administracyjnej walor ostateczności i prawomocności stwarza domniemanie jej legalności, co oznacza, że nałożony nią obowiązek ma charakter wykonalny. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. niewykonalność decyzji w dniu jej wydania o charakterze trwałym stanowi wadę kwalifikowaną skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji. Istnienie takiej wady stanowiłoby zatem podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego już w ramach kontroli instancyjnej i sądowe, tym bardziej, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. kontrola sądowa obejmuje rozstrzyganie w granicach danej sprawy niezależnie od zarzutów i wniosków skargi, co oznacza, że sąd zobowiązany był zbadać z urzędu wszelkie naruszenia prawa, w tym także takie które nie zostały podniesione w skardze. Sądowa kontrola aktu administracyjnego przeprowadzona przy uwzględnieniu tego przepisu obejmuje bowiem pełną jego ocenę, także w kontekście przesłanek nieważności. Wypada dodać, że w niniejszej sprawie kontrola sądowa przeprowadzona została nie tylko w stosunku do decyzji orzekającej nakaz rozbiórki przedmiotowej ściany oporowej ale także wobec wcześniejszej decyzji ustalającej opłatę legalizacyjną. Tym samym uznać należy, że obowiązek rozbiórki nałożony na skarżącego został określony w decyzji ostatecznej w sposób pozwalający na jego wykonanie. Decyzja ostateczna której nieważności – z powodu obarczenia wadą nieważności istniejącą w momencie podejmowania decyzji – nie stwierdzono, powinna być uznana za wykonalną. W związku z powyższym należy zgodzić się ze stanowiskiem, że niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, powinna ujawnić się już po ostatecznym powstaniu obowiązku i przed upływem terminu do jego wykonania. W ocenie Sądu skarżący tego rodzaju niewykonalności obowiązku nie wykazał. Podnoszona w postępowaniu egzekucyjnym argumentacja dotycząca niewykonalności obowiązku opiera się bowiem na ekspertyzie techniczno-konstrukcyjnej sporządzonej w maju 2019 r. w celu określenia konieczności wykonania muru oporowego zabezpieczającego skarpę nasypu ziemnego przy budynku mieszkalnym. W opracowaniu tym zawarty został wniosek, że samowolnie wykonany mur oporowy jest zabezpieczeniem dla skarpy przed dalszym osuwaniem się, zapewnia jej stabilność. Według autora opracowania osuwisko i ruch mas ziemnych są nadal aktywne. W związku z tym, rozbiórka muru oporowego przy użyciu sprzętu mechanicznego, przy obecnym stanie nasypu (który został wykonany niewłaściwie, jest niestabilny a przez to wrażliwy na wszelkie wstrząsy np. przy robotach budowalnych), przy niekorzystnym układzie geologicznym poszczególnych warstw skarpy, może spowodować zagrożenie katastrofą budowlaną. Wszelkie bowiem drgania, wstrząsy, ingerencje w skarpę podczas robót rozbiórkowych spowodują naruszenie jej stateczności. Na skutek naruszenia stateczności skarpy może wystąpić osunięcie nasypu, naruszenie konstrukcji budynku znajdującego się w bliskiej odległości od krawędzi nasypu ( jak podają organy od 10,50 do 20,50 m – przyp. Sądu). Dlatego zdaniem autora ekspertyzy. rozbiórka istniejącego muru oporowego jest niemożliwa, niezasadna. Mając na uwadze cel sporządzenia ekspertyzy i zawarte w niej wnioski zauważyć trzeba, że odnosi się ona do okoliczności które były ustalone już w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami nadzoru budowlanego w związku z wybudowaniem przedmiotowej ściany oporowej. Stwierdzono wówczas, że wybudowany mur stanowi konstrukcję oporową, gdyż ma na celu zabezpieczenie skarpy przed osuwaniem. W wyroku z dnia 4 grudnia 2013 r. (sygn.akt II SA/Wr 442/13) Sąd stwierdził, że: "co do roli samego muru oporowego jako zabezpieczenia budynku, czy nawet budynków w związku z usuwiskiem również wielokrotnie wypowiadał się w sprawie inwestor i jego pełnomocnik". Organy dysponowały wówczas także dokumentami sporządzonymi przez osoby posiadające stosowne uprawnienia z których wynikało, że przedmiotowy mur stanowi właściwe i konieczne zabezpieczenie dla zagrożonej osunięciem skarpy. Między innymi dysponowano opinią geotechniczną z maja 2007 r. określającą warunki gruntowo – wodne w podłożu skarpy oraz wskazującą przyczyny osuwania się gruntu (także pod budynkiem) na której to opinii opierała się autorka ekspertyzy techniczno-konstrukcyjnej z maja 2019 r. Tym samym już w postępowaniu administracyjnym, które zakończyło się wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki ściany oporowej, znane były okoliczności związane z zagrożeniem osunięcia się skarpy niezabezpieczonej murem oporowym oraz z funkcją jaką w związku z tym pełni przedmiotowy mur (także dla budynku mieszkalnego). Organy nie negowały konieczności jego wykonania na osuwającej się skarpie, umożliwiając zalegalizowanie samowoli budowlanej, z czego inwestor nie chciał jednak skorzystać. Przyjąć zatem należy, że okoliczności związane z koniecznością wykonania muru oporowego w związku z osunięciem się skarpy (których wykazanie stanowiło cel przedmiotowej ekspertyzy z 2019 r.) - także w celu zabezpieczenia budynku - były znane w postępowaniu jurysdykcyjnym i uwzględnione przy nałożeniu obowiązku rozbiórki tego obiektu. Okoliczności te były znane także skarżącemu, który nie skorzystał z prawa do legalizacji samowoli budowalnej mając wówczas świadomość, że konsekwencją takiego zachowania będzie nakaz jej rozbiórki. Powołując się na ustalenia wynikające z ekspertyzy sporządzonej w maju 2019 r. skarżący nie wykazał zatem, że po powstaniu obowiązku wykonania rozbiórki ściany oporowej (co powinno nastąpić bezpośrednio po uzyskaniu przymiotu ostateczności decyzji nakładającej ten obowiązek czyli z dniem [...] a następnie po wydaniu przez NSA wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r. ze względu na udzielnie skarżącemu ochrony tymczasowej i wstrzymanie wykonania decyzji DWINB postanowieniem NSA z dnia 11 września 2015 r. II OSK 2057/15) ujawniła się nowa przeszkoda w wykonaniu obowiązku, który w chwili wydania decyzji o nakazie rozbiórki był wykonalny. W konsekwencji, podnoszone w postępowaniu egzekucyjnym okoliczności wskazujące na zagrożenie osunięcia się skarpy z powodu usunięcia (rozebrania) ściany oporowej, powodujące przez to zagrożenie dla budynku, nie mają wpływu na ocenę wykonalności orzeczonego obowiązku. Okoliczności związane z koniecznością zabezpieczenia skarpy ścianą oporową były znane i podnoszone w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją o nakazie jej rozbiórki. Tym samym tego rodzaju lub zbliżone argumenty (związane z koniecznością istnienia ściany oporowej) nie mają racji bytu w celu kwestionowania postępowania egzekucyjnego. Na tym etapie nie bada się już bowiem merytorycznej zasadności nałożonego obowiązku, a do tego w istocie sprowadzają się zarzuty skarżącego. Na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie jest dopuszczalnym rozstrzyganie, czy z uwagi na stan podłoża (skarpy i pod budynkiem) zasadnym jest obowiązek rozbiórki ściany oporowej. Ewentualne pogorszenie stanu technicznego budynku (przez wystąpienie nowych rys i pęknięć) powinno prowadzić do przeprowadzenia czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego oraz wydania w tym zakresie odpowiedniego rozstrzygnięcia. To przed tym organem zasadnym byłoby przedłożenie opinii dotyczących tego rodzaju uszkodzeń. Sąd dostrzega, że wykonanie przedmiotowego obowiązku może być dla skarżącego utrudnione ze względu na konieczność wprowadzenia stosownych zabezpieczeń. Jednak kwestia w jaki sposób skarżący zrealizuje nałożony obowiązek nie jest w sferze zainteresowania organów egzekucyjnych ani też sądu administracyjnego. Podstawowe znaczenie ma bowiem fakt, że obowiązek został nałożony zgodnie z przepisami prawa i na właściwy podmiot. Trudności techniczne lub ekonomiczne - choćby bardzo poważne - w realizacji obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowisko jej adresata nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (w tym przypadku w związku z koniecznością zabezpieczenia skarpy oraz budynku mieszkalnego) jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji (tak też w wyroku NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2042/11, LEX nr 1354929). W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją w której wykazane zostało, że obowiązek rozbiórki nie jest obiektywnie możliwy do wykonania (nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki). Ekspertyza na którą powołuje się skarżący nie została sporządzona w celu wykazania braku obiektywnej możliwości wykonania nakazu rozbiórki przedmiotowej ściany oporowej ale dla wykazania, że konieczne było wykonanie i utrzymanie tej budowli – co nie jest tożsame. W opracowaniu tym wskazuje się co prawda na zagrożenia jakie mogą (potencjalnie) pojawić się w przypadku rozbiórki konstrukcji oporowej ale – co zostało wyraźnie zaznaczone – przy użyciu sprzętu mechanicznego. Autor ekspertyzy nie odnosi się w ogóle do innej techniki rozbiórki, choćby deklarowanej przez skarżącego rozbiórki bez użycia sprzętu mechanicznego. Jak już zostało zaznaczone okoliczność, że realizacja opisanego w tytule wykonawczym obowiązku może wiązać się z koniecznością poniesienia przez skarżącego określonych nakładów finansowych, właśnie ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa robót budowlanych objętych obowiązkiem egzekucyjnym i ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa budynku, nie oznacza, że istnieje obiektywna niemożliwość jego wykonania. Podnoszona przez skarżącego kwesta ewentualnego wzruszenia stabilności skarpy i związane z tym konsekwencje nie będzie bowiem stanowić następstwa wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę lecz będzie następstwem nieprawidłowego wykonania nakazu przez inwestora. Jeżeli zatem w związku z wykonaniem nakazu wskazuje się na prawdopodobieństwo ewentualnego wzruszenie stabilności skarpy (na co wskazuje przedłożona ekspertyza), to rzeczą skarżącego będzie podjęcie odpowiednich działań w toku procesu rozbiórkowego, które wyeliminują takie zagrożenie. W wyroku z dnia 26 marca 2015r. (sygn.akt II SA/Wr 768/14) który zapadł w związku z decyzją nakazującą rozbiórkę przedmiotowej ściany oporowej, Sąd zwrócił skarżącemu uwagę, że właściciel obiektu budowalnego jest obowiązany dokonywać nie tylko tych czynności które pozwalają utrzymać obiekt w stanie umożliwiającym prawidłowe z niego korzystanie lecz także i tych które wchodzą w zakres profilaktycznego zabezpieczenia obiektu budowlanego w razie oddziaływania czynników zewnętrznych oddziałujących na obiekt związanych z działaniem człowieka lub sił natury, w wyniku których następuje m.innymi uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem. Zasadnie zatem organ egzekucyjny zaznaczył w zaskarżonym postanowieniu, że rozbiórka musi być przeprowadzona w określonych warunkach, tj. pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowalne do kierowania robotami w specjalności konstrukcyjno-budowlanej należącej do izby samorządu zawodowego a w przypadku uznania konieczności sporządzenia projektu rozbiórki, wykonania go przez osobę posiadającą uprawnienia budowalnego w specjalności konstrukcyjno-budowanej należącej do izby samorządu zawodowego i trafnie zwrócił uwagę, że po dokonaniu rozbiórki możliwe jest wykonanie nowego muru oporowego, zgodnie z prawem. W świetle przedstawionych wyżej wywodów stwierdzić należy, że skoro skarżący nie wykazał przed organami egzekucyjnymi, że istnieją nieusuwalne przeszkody o charakterze technicznym lub prawnym, powodujące obiektywną niemożliwości wykonania obowiązku przy aktualnym stanie wiedzy i techniki, to rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie narusza art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. a podniesiony w tym względzie w skardze zarzut, okazał się nieuzasadniony. Oceny powyższej nie mogły wzruszyć zarzuty naruszenia przywołanych w skardze przepisów prawa procesowego (art. 6, art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a.), które skarżący wiąże głównie z nieodniesieniem się do wniosków o przesłuchanie świadka i strony i nie przeprowadzenie przez organ dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii i budownictwa. Zaznaczyć bowiem trzeba, że naruszenie przepisów prawa procesowego może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu, tylko gdy mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wskazane naruszenia prawa polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do wniosku o przesłuchanie świadka, czy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony – pomimo, że istotnie wystąpiły - pozostają jednak bez wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze dowody te miały dotyczyć okoliczności o których mowa była w przedłożonej ekspertyzie techniczno-budowalnej z maja 2019 r., której autorka miałaby być przesłuchana w charakterze świadka. Po drugie – jak wcześniej zauważono - dowody te skierowane były w istocie przeciwko obowiązkowi nałożonemu ostateczną i wykonalną decyzją administracyjną zaś organy nie są uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, tym samym niedopuszczalne jest prowadzenie w postępowaniu egzekucyjnym na tę okoliczność dowodów. W ocenie Sądu organy obu instancji odniosły się natomiast do meritum zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, w tym do przedłożonej ekspertyzy techniczno-budowlanej z maja 2019 r. obszernie argumentując dlaczego nie świadczy ona o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją o nakazie rozbiórki ściany oporowej. W konsekwencji uznać należy, że aczkolwiek w zaskarżonym postanowieniu organ nie ustosunkował się w uzasadnieniu do zgłoszonych wniosków dowodowych, przez co doszło do naruszenia prawa, to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy a w konsekwencji nie rzutowało na legalność podjętego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.