II SA/Wr 721/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K., M. K., E. B.-K., R. B., E. D.-S., M. S., P. Ł., A. Ł., R. M., D. K., R. K., B. S.-D., L. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K., M. K., E. B.-K., R. B., E. D.-S., M. S., P. Ł., A.Ł., R. M., D. K., R. K., B. S.-D., L. D. na decyzję Wojewody D. z dnia 19 sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego postanawia: oddalić wniosek. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2013 r. Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 8 lutego 2013 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono spółce A. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wymienieni w sentencji postanowienia skarżący, zastępowani przez adwokata, zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu tego wniosku wskazali, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a więc rozpoczęcie budowy, przed rozpoznaniem skargi, spowoduje nieodwracalne skutki, bowiem wyburzenie będzie co najmniej utrudnione, jeśli nie niemożliwe, a nadto skarżący będą narażeni na konieczność znoszenia uciążliwych, a bezprawnych prac budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1041/08). Należy również zgodzić się z poglądem, zaprezentowanym przez J. P. Tarno w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" (Warszawa 2008, wydanie 3, str. 218), że: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy". Podkreślić również należy, że jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową) wyrządzoną wnioskodawcy ( a nie inwestorowi), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżący we wniosku nie wskazali żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności brak jest podania jakichkolwiek okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw wnioskodawców, które to okoliczności mogłyby uprawdopodobnić niebezpieczeństwo wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawiona argumentacja, niepoparta konkretnymi okolicznościami sprawy prowadzi do wniosku, że w każdej sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o pozwoleniu na budowę należałoby wstrzymać jej wykonanie (tak też NSA w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2012 r., II OZ 1366/11). W tym miejscu należy wskazać, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać okoliczność rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 1202/07, z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08, z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 145/08). Ponadto uzasadnienia wniosku nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Ustosunkowanie się zatem do tych zarzutów na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.