II SA/Wr 722/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S.S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych postanawia przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną S.S. od wyroku z dnia 22 grudnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 722/15) z uwagi na nieusunięcie jej braków formalnych poprzez nadesłanie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, o których mowa w art. 176 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 maja 2016 r.. Pismem z dnia 31 maja 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, wskazując, że pełnomocnik skarżącego adwokat J.G. jako niezależny podmiot współpracuje z Kancelarią K.-Z., P. i Wspólnicy - Adwokaci i Radcy Prawni sp.j. z/s w K. i na podstawie umowy podnajmu z dnia 3 sierpnia 2015 r. podnajmuje od Kancelarii wydzieloną część pomieszczenia w lokalu Kancelarii. W ramach tej umowy adwokat J.G. miała również zapewnioną obsługę sekretarską obejmującą dokonywanie pod jej nieobecność odbioru kierowanej do niej korespondencji przez upoważnionego przez nią pracownika Kancelarii. W ramach powyższej umowy adwokat J.G. do odbioru korespondencji upoważniła wyłącznie panią K.S. - pracownika sekretariatu Kancelarii. W dniu 12 kwietnia 2016 r. K.S. złożyła wypowiedzenie umowy o pracę (za zgodą stron zamienione na porozumienie o rozwiązaniu umowy), a następnie w okresie od dnia 18 kwietnia 2016 r. do czasu rozwiązania umowy o pracę przebywała na urlopie wypoczynkowym. Adwokat J.G. nie została poinformowana o powyższym fakcie przez Kancelarię, w związku z czym na okres nieobecności pani K.S. w Kancelarii nie ustanowiła nowego pełnomocnika do odbioru korespondencji. Ponadto, bezpośrednio po przekazaniu adwokat J.G. informacji o złożeniu wypowiedzenia umowy o pracę przez panią K.S. oraz zatrudnieniu w sekretariacie nowego pracownika - pani N.Sz., adwokat J.G. zawarła w dniu 9 maja 2016 r. aneks do umowy podnajmu z dnia 3 sierpnia 2015 r., w którym to aneksie pani N.Sz. została upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do mecenas J.G.. Wyjaśniono również, że mecenas J.G. z uwagi na swój obecny stan zdrowia związany z zaawansowaną ciążą i oczekiwaniem na termin porodu planowanym na 10 czerwca 2016 r. od kilku tygodni nie jest obecna w lokalu Kancelarii i przebywa w W.. W związku z powyższym przez ostatnie tygodnie nie mogła osobiście odbierać korespondencji kierowanej do niej na adres: K., ul. [...]. Wezwanie z dnia 18 kwietnia 2016 r. do uzupełnienia braków formalnych w wyniku pomyłki odebrał od listonosza w dniu 25 kwietnia 2016 r. pracownik Kancelarii aplikant adwokacki pan G.S., który nie był osobą uprawnioną do odbioru korespondencji kierowanej do adwokat J.G. i pomimo polecenia służbowego nieodbierania takiej korespondencji omyłkowo ją odebrał jako korespondencję kierowaną do jednego ze wspólników Kancelarii. O zaistnieniu pomyłki pan G.S. zorientował się dopiero przy otwieraniu korespondencji, co miało miejsce już po wyjściu listonosza. Pan S. uznając, że nie ma możliwości zwrotu już otwartego listu, stwierdził, że przekaże odebraną korespondencję adwokat J.G., czego jednak ostatecznie nie uczynił, nie przekazując mecenas J.G. żadnej informacji w tym zakresie, ani ustnie ani poprzez przesłanie zeskanowanego dokumentu, czy też faxu. W ocenie pełnomocnika skarżącego wyżej wskazane okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do obalenia domniemania doręczenia z art. 72 § 1 P.p.s.a., które ma charakter domniemania wzruszalnego i może zostać obalone, gdy adresat wykaże, że pisma w ogóle mu nie doręczono lub też nie doręczono w tym terminie, w którym potwierdzony został jego odbiór (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GZ 402/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt I GSK 153/11). Domniemanie to może być obalone tak w sytuacji, gdy doręczenie zastępcze było wadliwe, jak w sytuacji, gdy doręczenie to było prawidłowe, ale pismo nie dotarło do rąk adresata (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/KE 309/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 231/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 11/11). Obalenie powyższego domniemania stanowi podstawę do przywrócenia terminu adresatowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2). W art. 87 P.p.s.a. wskazano natomiast przesłanki do przywrócenia terminu dla czynności procesowej, które łącznie musi spełnić strona wnioskująca o przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). W ocenie Sądu skarżący spełnił łącznie w/w przesłanki, albowiem wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Odmowa przywrócenia tego terminu spowoduje ujemne dla skarżącego skutki w zakresie postępowania sądowego. Wniosek został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, bowiem pełnomocnik skarżącego o fakcie nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej dowiedział się od przesłanego faksem w dniu 25 maja 2013 r. odpisu postanowienia z dnia 19 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Termin do złożenia wniosku upływał zatem w dniu 1 czerwca 2016 r.. Przesyłka zawierająca wniosek o przywrócenie terminu została nadana w dniu 31 maja 2016 r.. Ponadto, skarżący we wniosku uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, przedstawiając dowody potwierdzające podniesione we wniosku okoliczności dotyczące nieprawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Równocześnie z wnioskiem skarżący dokonał także czynności, której nie dokonał w terminie, tj. dołączył pismo z dnia 31 maja 2016 r., w którym stosownie do treści art. 176 § 2 P.p.s.a. złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w sprawie ze skargi kasacyjnej od wydanego wyroku. Uwzględniając powyższe przepisy i okoliczności sprawy, Sąd postanowił na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.