II SA/Wr 780/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II skargi L. D., C. S. i J. Ł. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia 15 czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie wsi S. w gminie O.. postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniami: z dnia 28 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 144/12, z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 150/12 oraz z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 146/12 odrzucił odpowiednio skargi: J. Ł., C. S. oraz L. D. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia 15 czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie wsi S. w gminie O.. Pismem z dnia 15 października 2012 r. wymienieni skarżący ponownie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tę samą uchwałę. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie, wskazując, że uchwała objęta zaskarżeniem w ogóle nie dotyczy działek skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, aczkolwiek z innych powodów niż podniesione w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się w pierwszej kolejności do stanowiska przedstawionego w odpowiedzi na skargę należy zwrócić uwagę, że kwestia możliwości wpływu rozwiązań przyjętych w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na nieruchomości, które nie są objęte ustaleniami takiej uchwały była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1780/10 NSA podkreślił, że nie ma prostej zawsze aktualnej reguły, która wykluczałaby legitymację skargową każdego bez wyjątku właściciela działki położonej poza terenem, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Konieczne jest staranne zbadanie każdego pojedynczego przypadku dla oceny skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym utrwalone zostało stanowisko wyrażone uprzednio m.in. w wyrokach NSA z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II OSK 900/09; z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 591/09; z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1360/08. W badaniu zatem legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decydujące znaczenie odgrywa nie sam fakt, że nieruchomość, na której własność powołuje się osoba wnosząca skargę nie jest położona na terenie objętym kwestionowaną uchwałą, ale to czy oddziaływanie uchwalonego planu powoduje, że można mówić, iż interes prawny lub uprawnienie takiej osoby zostało naruszone tą uchwałą (akt ten reguluje i zmienia jej sytuację prawną). Wówczas nie można wykluczyć wystąpienia przypadku, że legitymację skargową będzie posiadać także właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie obszaru objętego postanowieniami planu. Z przyczyn procesowych w niniejszej sprawie Sąd nie mógł jednak zająć się zbadaniem istnienia po stronie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy O. z dnia 15 czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie wsi S. w gminie O.. Zgodnie bowiem z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem przyjąć należy, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSK 2/02, ONSA 2003/1/2; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08). Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie stanowi wszak odpowiednik środka odwoławczego, określony w art. 52 § 4 P.p.s.a. Środek odwoławczy na dane rozstrzygniecie można z kolei wnieść tylko jeden raz, co nie wyklucza dopuszczalności późniejszego wniesienia takiego wezwania także przez inny podmiot. Ponadto co również istotne w niniejszej sprawie, jakkolwiek wcześniejsze odrzucenie skarg na uchwałę Rady Gminy O. z dnia 15 czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie wsi S. w gminie O. nie skutkowało zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w postaci prawomocnego jej zakończenia i nie wykluczało możliwości wniesienia "nowej" skargi, gdyż powaga rzeczy osądzonej odnosi się tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty, uznać w niniejszej sprawie należało, że skarżący wyczerpali już uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. skarżący wezwali Radę Gminy O. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Z uwagi na brak w sześćdziesięciodniowym terminie odpowiedzi na to wezwanie, sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie upłynął bezskutecznie w dniu 16 sierpnia 2011 r.. Tymczasem ponowna skarga została złożona przez skarżących w dniu 15 października 2012 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił odrzucić skargę jako spóźnioną na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.