II SA/Wr 785/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 19 września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku garażowo-gospodarczego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - na rzecz radcy prawnego A.S.– tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z podatkiem VAT w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100). Zaskarżoną decyzją z dnia 19 września 2014 r. (nr [...]) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej PINB) z dnia 18 lipca 2014 r. nr [...] nakazującą M. C. rozbiórkę budynku garażowo – gospodarczego o wymiarach 4,98 m x 2,96 m. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Podczas wizji przeprowadzonej 12 lipca 2011 r. na działce nr [...] w D., PINB w O. ustalił, że usytuowany został na niej budynek gospodarczy o wymiarach 4,98 x 2,96 m o konstrukcji stalowej. Oprócz przedmiotowego obiektu na działce stwierdzono także obiekt pełniący funkcję mieszkalną o wymiarach zewnętrznych 8,63 m na 3,18 m i wysokości 3,32 m, który z zewnątrz został ocieplony i otynkowany oraz barak blaszany. Ustalono, że inwestorem ww. obiektów jest M. C., która nie posiada stosowanych zezwoleń ani decyzji na ich wybudowanie. W dniu 8 września 2011 r. PINB wszczął postępowanie w sprawie budowy obiektu pełniącego funkcję mieszkalną. M. C. przedłożyła organowi kopię zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie na działce nr [...] parterowego budynku wolnostojącego opow. 24 m2 i wymiarach 3x8 i wysokości 5 m, złożone w dniu 18 lipca 2012 r. do Starosty Powiatowego. Zgłoszenie to przyjęte zostało bez sprzeciwu. W dniu 27 sierpnia 2013 r. organ pierwszej instancji przeprowadził ponowne oględziny nieruchomości, podczas których stwierdził, że nadal są na niej usytuowane opisane wcześniej obiekty o niezmienionych wymiarach. W dniu 28 sierpnia 2013 r. zawiadomił strony postępowania, że postępowanie wszczęte w dniu 8 września 2011 r. (dotyczące pierwotnie obiektu o funkcji mieszkalnej) zostaje rozszerzone o budowę budynku garażowo – gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 4,98 x 2,96; blaszaka o wymiarach zewnętrznych 2,20 x 5 ,57 oraz studni wraz z przyłączem, zbiornika na nieczystości ciekłe i przyłącza elektroenergetycznego. Następnie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane PINB zobowiązał M. C. do przedłożenia – w terminie do dnia 30 czerwca 2014 r. - zaświadczenia burmistrza o zgodności przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania w razie braku obowiązującego planu; czterech egzemplarzy projektu budowlanego dla przedmiotowego obiektu warz z koniecznymi opiniami i uzgodnieniami; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postanowieniu zawarto również pouczenie, że niewykonanie obowiązków w wyznaczonym terminie spowoduje nakazanie w drodze decyzji rozbiórki obiektu. W wyznaczonym przez organ terminie strona nie przedłożyła żadnych dokumentów. Inwestorka w ogóle nie odpowiedziała na wezwanie organu i nie wystąpiła o zmianę terminu dostarczenia dokumentów. W zaistniałych okolicznościach PINB decyzją z dnia 18 lipca 2014 r. nr 114/2014, wydaną na podstawie art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazał M. C. rozbiórkę obiektu garażowo- gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 4,98 mx2,96 m. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestorka wyjaśniła, że przedmiotowy obiekt stanowi typowy garaż blaszany, posadowiony bezpośrednio na ziemi bez podmurówki. Uważa, że nie popełniła samowoli, gdyż niczego nie wybudowała ale postawiła tylko gotowe baraki. Traktowała je jako tymczasowe, więc niczego nie zgłaszała, czyniąc to nieświadomie. Gdyby urzędnicy wcześniej wydali jej decyzję lokalizacyjną nie byłaby do tego zmuszona. Dodała także, że obiekty są w dobrym stanie technicznym, nikomu nie zagrażają i nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. DWINB nie uwzględnił powyższego odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, że obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany. Zdaniem organu odwoławczego sytuując na działce przedmiotowy obiekt, inwestorka naruszyła art. 28 – Prawa budowlanego, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, chyba, że chodzi o obiekt lub roboty budowlane, które wymienione zostały w art. 29 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy – zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazano na przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego w którym postanowiono, że nie wymaga pozwolenia na budowę posadowienie tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, w terminie określonym w zgłoszeniu o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W świetle przytoczonego przepisu, jeżeli tymczasowy obiekt budowlany jest użytkowany w miejscu ustawienia (montażu) po upływie terminu oznaczonego w zgłoszeniu i nie zostanie on rozebrany ani przeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia budowy, to taki obiekt należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. W przypadku bowiem zamiaru budowy obiektu na okres dłuższy niż 120 dni, zgłoszenie nie będzie wystarczające, gdyż trzeba w takiej sytuacji uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Zdaniem DWINB przedmiotowy obiekt stanowiący w istocie garaż stalowy (blaszany), należy zaliczyć do kategorii tymczasowych obiektów budowalnych o których mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, które stanowią obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Taką ocenę przedstawił NSA w wyroku z dnia 7 listopada 2007 r. II OSK 1443/06 i organ w pełni ją podzielił. Tym samym budowa tego typu obiektów nie będzie wymagała pozwolenia na budowę, jedynie wówczas, gdy spełniać będzie warunki wynikające z art. 29 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie zasadnie przyjęto, że przedmiotowy obiekt nie został objęty hipotezą przepisów art. 29 ust. 1 pkt 12, pkt 24 i pkt 25 Prawa budowlanego, odnoszących się do budowy tymczasowych obiektów budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego, nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w przepisach zwalniających z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie można też przyjąć, aby przedmiotowy obiekt był obiektem o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 25, gdyż nie można go zaliczyć do eksponatów wystawowych, nie jest obiektem przeznczonym do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych (art. 29 ust. 1 pkt 24) – nie jest również obiektem przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12). Organ zasygnalizował nadto, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, które dokonane zostało 16 lipca 2012 r. dotyczące parterowego budynku gospodarczego o wymiarach 24 m2 (3mx8 m i wysokość 6 m) , nie może być w niniejszej sprawie uznane za skuteczne, gdyż miało ono miejsce już po wybudowaniu obiektu. Ze względu na kwalifikację obiektu, prawidłowo zdaniem DWINB została w niniejszej sprawie wdrożona procedura legalizacyjna określona w art. 48 Prawa budowlanego. Organ pierwszej instancji dostrzegając możliwość legalizacji obiektu, postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. nałożył na stronę obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do jej przeprowadzania o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy. Termin dostarczenia tych dokumentów upłynął bezskutecznie. Inwestorka pomimo okresu który wyznaczył organ, nie skorzystała z prawa legalizacji, jak też nie wystąpiła o przedłużenie tego terminu. Konsekwencją zaniechania podjęcia przez inwestora stosownych działań jest konieczność orzeczenia przez organ nakazu rozbiórki obiektu co wynika z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust.1. Organ zaznaczył również, że legalizacja obiektu jest uprawnieniem a nie obowiązkiem inwestora. Strona której umożliwiono legalizację powinna zaś dołożyć wszelkich starań aby doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem. W niniejszej sprawie takiej należytej staranności nie dochowano. W konkluzji organ stwierdził, że bezwzględnie wiążący charakter przepisów Prawa budowlanego powoduje, że organ nie ma swobody ich stosowania. W sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zobowiązany był do podjęcia ściśle określonych w art. 48 czynności. Skoro organ tak uczynił, trudno stawiać mu z tego tytułu zarzuty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji umożliwienie jej korzystania z ww. obiektu w którym przechowuje stary zdezolowany samochód. Ze względu na wiek, chorobę oraz warunki osobiste i materialne nie stać jej na nic lepszego dlatego wnosi o pozwolenie na użytkowanie obiektu i odstąpienie od krzywdzącej decyzji . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Podczas rozprawy w dniu 9 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i zawarte w niej argumenty, wskazując nadto na naruszenie art. 9 i 6 k.p.a. Wniósł o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej i oświadczył, że pomoc prawna nie została opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, czyli kontrolują prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego przez organy administracji publicznej, w tym trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury, która doprowadziła dany organ do wydania zaskarżonego aktu. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej, dokonana według powołanego wyżej kryterium legalności pozwoliła na stwierdzenie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji wydanej przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i decyzji ją poprzedzającej, stanowił przepis art. 48 ust. 1 w związku art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane. Zgodnie z treścią powołanego przepisu art. 48 ust. 1, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z art. 48 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 : 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Stosownie do art. 48 ust. 3 ww. ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W myśl art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane). Przed oceną prawidłowości zastosowania przez organy trybu postępowania wynikającego z przywołanych przepisów ustawy - Prawo budowlane, koniecznym było zatem odniesienie się do kwestii charakteru obiektu będącego przedmiotem, którego dotyczy niniejsza sprawa. Zdaniem Sądu, obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania opisany szczegółowo w protokołach oględzin PINB z dnia 12 lipca 2011 r. i z dnia 21 sierpnia 2013 r. pełniący według organów funkcję garażowo-gospodarczą, a w istocie jak wskazuje skarżąca gospodarczą, został prawidłowo zakwalifikowany do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z przywołanym przepisem tymczasowy obiekt budowlany jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zaznaczyć też należy, iż tymczasowe obiekty budowlane, jakkolwiek stanowią element zagospodarowania przestrzeni, nie muszą niekiedy odpowiadać ustawowemu zdefiniowaniu pojęć budynku, budowli czy też obiektu małej architektury (porównaj wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 791/05 -niepublikowany i z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1099/05 publikowany ONSA i WSA 2008, nr 1, poz. 17). W niniejszej sprawie, organy swoją ocenę kwalifikacji spornego obiektu oparły na oględzinach których protokoły znajdują się w aktach sprawy i dokumentacji fotograficznej. Wynika z nich niezbicie, że mamy do czynienia z obiektem o lekkiej konstrukcji stalowej służącym celom garażowo-gospodarczym (czy tez garażowym) nie połączonym trwale z gruntem. Brak trwałości związania z gruntem potwierdza także skarżąca wyraźnie wskazując, że jest to typowy garaż blaszak. Organy prawidłowo uznały również, że przedmiotowy obiekt nie stanowi obiektu tymczasowego o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. W myśl przywołanego przepisu, pozwolenia na budowę nie wymaga bowiem budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsca w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Powyższe oznacza, że usytuowanie obiektu budowlanego nietrwale połączonego z gruntem, na okres dłuższy niż 120 dni, nie podlega wyjątkowi przewidzianemu w ww. przepisie, a tym samym wymaga pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że sporny obiekt funkcjonował ponad 120 dni, (co najmniej 3 lata), co uniemożliwiało uznanie go za obiekt niewymagający pozwolenia na budowę. O takim okresie jego bytności, świadczy co najmniej od data pierwszych oględzin (lipiec 2011 r.) i wykonana wówczas dokumentacja fotograficzna. Trafnie również organ II instancji zaznaczył, że sporny obiekt nie jest obiektem o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 25 i pkt 24 ustawy, gdyż nie jest to eksponat wystawy ani też obiekt przeznczony do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że nie zaistniały określone w przepisach przesłanki wyłączające obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji przedmiotowy obiekt budowlany wzniesiony na działce skarżącej, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Charakter tego obiektu, jego konstrukcja oraz zastosowane do budowy materiały i technologia, a nadto czas na jaki został posadowiony (przekraczający 120 dni), świadczy o tym, że można mu przypisać cechy obiektu budowlanego, który winien być objęty dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Niesporne w sprawie jest to, że na budowę przedmiotowego obiektu nie było wydane pozwolenie na budowę. Wystąpiła zatem okoliczność uzasadniająca wszczęcia postępowania umożliwiającego legalizację tegoż obiektu, w trybie art. 48 ust. 2, ust. 3 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca nie wykonała jednak obowiązków wynikających z postanowienia PINB z dnia 2 kwietnia 2014 r.. wydanego w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nałożenie obowiązków wymienionych w tymże postanowieniu stanowiło jeden z etapów zmierzających do legalizacji samowoli budowlanego. Nakaz rozbiórki orzeka się bowiem dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji wykonanych robót budowlanych. Skutkiem niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o którym mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, musi być wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 tej ustawy. W takim przypadku organ nie działa na zasadzie uznania administracyjnego, lecz jest związany przepisami prawa. Nieprzedstawienie przez stronę zobowiązaną określonych dokumentów nie pozwalało organowi nadzoru budowlanego na ustalenie, czy w konkretnym wypadku samowola budowlana kwalifikuje się do zalegalizowania. Jakiekolwiek działanie przez organ z urzędu w tej mierze jest wykluczone. W konsekwencji bezczynność inwestorki w zakresie nałożonych obowiązków, przejawiająca się w tym, że nie tylko nie przedłożyła wymaganych dokumentów ale też nawet nie podjęła działań zmierzających do ich uzyskania i nie wystąpiła w związku z tym o ewentualne przesunięcie termin ich przedłożenia, obligowało organy orzekające w sprawie do wydania nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, niezależnie od sytuacji życiowej przedstawionej przez skarżąca. Okoliczności podniesionych w skardze nie mógł również uwzględnić orzekający w niniejszej sprawie Sąd, gdyż – jak wskazano na wstępie – jedynym kryterium kontroli które sąd administracyjny może uwzględnić może jest tylko zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Sąd administracyjny nie może więc kierować się kryterium słuszności celowości czy też sprawiedliwości społecznej. Legalizacja samowoli budowlanej jest prawem a nie obowiązkiem sprawcy tej samowoli. W niniejszej sprawie istotne jest zatem, że organ pierwszej instancji zobowiązując skarżącą do przedłożenia dokumentów koniecznych dla legalizacji spornego obiektu pouczył ją o konsekwencjach jego niewykonania wynikających z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, również termin dostarczenia dokumentów wyznaczony przez organ był w realiach niniejszej sprawy wystarczający. Można zatem stwierdzić, że inwestorka przez swoje milczenie, nie skorzystała a nawet nie próbowała skorzystać w przypadku tego obiektu z prawa do legalizacji samowoli budowlanej (jak wynika z akt sprawy inaczej zachowywała się w przypadku obiektu pełniącego funkcję mieszkalną). Tym samym nie znajduje też uzasadnienia podnoszony przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie zarzut naruszenia przez organy art. 9 i art. 6 k.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił. W przedmiocie kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 u.p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).