II SA/Wr 841/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia w terminie [...] nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego postanawia oddalić wniosek. W dniu [...] wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga M. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], nakazującą M. B., K. H., H. H. – współwłaścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego znajdującego się przy ul. M. we W. – usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym ww. budynku w terminie [...] od dnia wydania decyzji. Przy piśmie z dnia [...]. skarżący przedłożył do tutejszego Sądu "w uzupełnieniu skargi" wniosek z dnia [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] nr [...]. Zarządzeniem z dnia [...] Przewodniczący wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania charakteru ww. "uzupełnienia skargi", w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W dniu [...] wpłynął skierowany do WSA we Wrocławiu wniosek stanowiący "modyfikację" wcześniejszego pisma, w którym skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] nr [...], nakazującej mu, jako współwłaścicielowi budynku mieszkalnego przy ul. M. we W. usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego budynku w terminie [...] od dnia wydania decyzji. Swój wniosek argumentował tym, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, w postaci poniesienia przez niego "ogromnych kosztów", w sytuacji w której obowiązek wykonania wskazanych w decyzji robót okazałby się niezasadny, a Sąd uchyliłby decyzję. Wnioskodawca stwierdził ponadto, że nieprawidłowości w stanie technicznym budynku nie stwarzają zagrożenia dla życia czy zdrowia, zatem ich nieusunięcie nie spowoduje żadnej szkody. Dnia [...] wpłynęło do tutejszego Sądu pismo M. B. wyjaśniające, że pismo złożone dnia [...] "zastępuje" wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, złożonym w dniu [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 3), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd. Stosownie do treści art. 61 § 3 przywołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktów, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane. Akt ten także powinien kwalifikować się do wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa zaś na stronie skarżącej. Przesłanki uprawniające sąd do udzielenia stronie ochrony tymczasowej, to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to pojęcia nieostre, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, że przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, może mieć charakter majątkowy lub niemajątkowy. Jej immamentną cechą jest to, że nie będzie mogła ona być wynagrodzona (usunięta) przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob.: post. NSA z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 39/17, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego, może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob.: postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 788/16, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, brak podstaw do uznania, że powyższe przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Przede wszystkim mocno podkreślić należy, że skarżący w ogóle nie uzasadnił, a tym samym nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący ograniczył się jedynie do przedstawienia Sądowi wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, pomijając jakąkolwiek jego argumentację. Tymczasem konstrukcja art. 61 p.p.s.a. wskazuje, że ciężar wykazania okoliczności, iż takie niebezpieczeństwo istnieje spoczywa na osobie wnioskującej. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności (zdarzeń) uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się zatem do konkretnych zdarzeń, świadczących o istnieniu poważnych zagrożeń, które uzasadniać mogą udzielenie ochrony tymczasowej (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Argumentacja strony musi być odpowiednia – tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II OZ 1414/16 publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia zawarte we wniosku powinny być zaś poparte dokumentami źródłowymi. W rozpoznawanej sprawie, jak już to zaznaczono, wniosek w ogóle nie został uzasadniony. W efekcie nie była więc możliwa jego merytoryczna ocena (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 1169/16, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy również, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi. W związku z powyższym, oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza o merytorycznym stanowisku Sądu co do legalności ww. decyzji (zob. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 19/15, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.