II SA/Wr 85/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 885/14 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 29 września 2014 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 885/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. S. na decyzję DWINB we W. z dnia 29 września 2014 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że skarga została odrzucona z uwagi na fakt, że złożenie skargi nastąpiło z przekroczeniem terminu przewidzianego do jej skutecznego wniesienia. Powyższe orzeczenie jest prawomocne od dnia 3 kwietnia 2015 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 476/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. S. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 885/16. Powodem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania było zaniechanie przez skarżącego uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie wymaganych egzemplarzy odpisów skargi oraz wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, przytoczenie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Pismem z dnia 11 lutego 2016 r. K.S., powołując się na art. 273 § 1 p.p.s.a., złożył skargę o "wznowienie sprawy o sygn. akt II SA/Wr 885/14", wnosząc o "uchylenie wszystkich wcześniejszych decyzji związanych z przedmiotową sprawą, wydanych przez sąd administracyjny i organy nadzoru budowlanego". Wskazał, że podstawą żądania jest posiadanie środków dowodowych, które mogą mieć znaczący wpływ na wynik sprawy, a którymi skarżący nie dysponował w toku postępowania przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu skargi podał, że jako materiał dowodowy składa kopię pisma, które wystosował do Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz odpowiedź organu z dnia 9 lutego 2016 r. Wskazał, że odpowiedź organu, w formie pieczątki pod jego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji dotyczącej dokończenia robót budowlanych w lokalu nr [...] przy ul. Ś. [...], brzmi: Temat bez uwag konserwatorskich – nie podlega opiniowaniu przez Miejskiego Konserwatora Zabytków". Według skarżącego, organ nadzoru budowlanego był zdania, że budynek, w którym znajduje się wspomniany lokal, jest obiektem zabytkowym i podlega nadzorowi tego organu. W przekonaniu skarżącego, organ wydając taką decyzję nie dysponował, posiadanym przez skarżącego dokumentem. Wezwaniem z dnia 25 lutego 2016 r. zobowiązano K. S. do oświadczenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – co do podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, do podania okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, a także wyjaśnienia zgłoszonego żądania: czy skarżący domaga się uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Skarżącego pouczono o treści art. 271-273 p.p.s.a., a także, że w przypadku niewykonania wezwania Sądu w wyznaczonym terminie powyższa skarga zostanie odrzucona. W udzielonej w dniu 10 marca 2016 r. odpowiedzi, skarżący wskazał, że podstawa wznowienia została podana w piśmie z dnia 11 lutego 2016 r. (w skardze pod. sądu). Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 885/14 podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zostały określone w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Jednakże, jak stanowi art. 285 § 1 p.p.s.a., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Przepis ten stanowi wyraz zasady stabilności orzecznictwa w wymiarze prawomocności orzeczeń i jako taki powinien być wykładany ściśle, a wynikająca z niego zasada – chroniona. Jedyne wyjątki przewidziane zostały w art. 285 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie wznowienia określonej w art. 272 § 1 i 3 p.p.s.a., co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Zgodnie z zacytowanym powyżej art. 285 § 1 p.p.s.a., uprawomocnienie się orzeczenia kończącego wznowione postępowanie powoduje niedopuszczalność jego ponownego wznowienia niezależnie od podstaw uzasadniających ponowne wznowienie. Należy dodać, że w powyższym przepisie ustawodawca nie określił rodzaju orzeczeń, których prawomocność wywołuje skutek w postaci niedopuszczalności złożenia kolejnej skargi o wznowienie postępowania. Wskazane w nim orzeczenie wydane na skutek skargi o wznowienie postępowania to zatem każde orzeczenie zarówno o charakterze merytorycznym, jak i wyłącznie procesowym, np. postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania lub umorzeniu postępowania zainicjowanego skargą o wznowienie postępowania (tak J. P. Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2012, s. 705; a także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2413/16; z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 871/16; z dnia 27 września 2011 r., sygn. II OSK 1765/11; z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. II OSK 1253/11; z dnia 29 marca 2011 r., sygn. II OSK 237/11; z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 1000/10). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał ponowną skargę K. S. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem tut. Sądu z dnia 6 lutego 2015 r., za niedopuszczalną w świetle art. 285 § 1 p.p.s.a., gdyż już wcześniej prawomocnie odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania zakończonego tym samym postanowieniem (postanowienie WSA z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 476/16). W uzupełnieniu powyższych rozważań można jedynie dodać, że okoliczności, które podnosi skarżący w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 885/14, dotyczą postępowania przed organami administracji, a nie postępowania sądowego. W przypadku tego ostatniego postępowania jest istotną okolicznością sprawy, że podstawą wydania postanowienia z dnia 6 lutego 2015 r., kończącego postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 885/14, był fakt wniesienia skargi z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W tym zakresie należałoby wyłączenie kwalifikować powoływaną przez skarżącego okoliczność związaną z posiadaniem środków dowodowych, które mogą mieć znaczący wpływ na wynik sprawy, a którymi skarżący nie dysponował w toku postępowania przed sądem administracyjnym. W przeciwnym wypadku działania skarżącego należałoby odczytywać jako próbę przywrócenia terminu do wniesienia skargi, która została odrzucona postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny, brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika tylko z braku przytoczenia określonego przepisu (którego skarżący w sposób niebudzący wątpliwości nie wskazał w skardze), ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1006/06). Do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania nie wystarczy zatem samo powołanie się przez stronę na wymienioną w ustawie podstawę wznowienia i wskazanie, że termin ustawowy do wniesienia takiej skargi został dochowany. Konieczne jest bowiem nie tylko wykazanie, że podstawa wznowienia postępowania faktycznie istniała, ale również, że istniała ona już w chwili wydania prawomocnego orzeczenia. Wystąpienie tej przyczyny już po wydaniu prawomocnego orzeczenia wyłącza możliwość uznania jej za podstawę wznowienia (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 582/07). Trzeba więc stwierdzić, że skarga K. S. o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia i z tego powodu – w związku z brakiem ustawowej przyczyny wznowienia postępowania - podlegałby również odrzuceniu na podstawie art. 280 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 285 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.