II SA/Wr 885/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Angelika Mielcarek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. im. [...] we W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 października 2024 r. nr 1037/2024 w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie występującego zagrożenia wynikającego z nadmiernie pogorszonego stanu technicznego obiektu budowlanego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 2 października 2024 r., nr 1037/2024 Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: PINB, organ I instancji) z dnia 10 lipca 2024 r. nr 1417/2024 w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia 7 kwietnia 2023 r., nr 654/2023 w zakresie zmiany terminu wykonania robót budowlanych o 24 miesiące, czyli do 27 czerwca 2026 r. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. PINB dla miasta Wrocławia w dniu 7 kwietnia 2023 r. wydał decyzję nr 654/2023, którą przyjmując w podstawie prawnej art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351), którą nakazał A. we W., (dalej: A., strona, skarżąca) jako właścicielowi i zarządcy nieruchomości, usunięcie w terminie 14 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, występującego zagrożenia wynikającego z nadmiernie pogorszonego stanu technicznego obiektu budowlanego składającego się z bramy głównej wraz z obustronnymi kolumnadami oraz dwóch prostopadłych skrzydeł stanowiących parterowe budynki z podcieniami, zlokalizowanego przed wjazdem i wejściem na teren kompleksu S. należącego do A. przy al. [...] i [...] we W., poprzez: 1. Remont bramy głównej polegający m.in. na: - usunięciu odspojonych i skorodowanych fragmentów otuliny, oczyszczeniu odkrytych elementów zbrojenia i ich zabezpieczeniu antykorozyjnym, a następnie uzupełnieniu ubytków otuliny betonowej na elementach żelbetowych (ryglach, słupach i gzymsie), - uzupełnienie ubytków w strukturze materiałowej i spoinowaniu murów z cegły klinkierowej, - wymianę zużytego i wyeksploatowanego pokrycia papowego stropodachu galerii wraz ze skorodowanymi obróbkami blacharskimi oraz uszkodzonym i niesprawnym systemem odwodnienia tej części obiektu, - oczyszczenie i zabezpieczenie antykorozyjne odpowiednią powłoką malarską krat bramy głównej, - naprawę zmurszałych i spękanych tynków wewnętrznych cementowo-wapiennych, 2. Remont kolumnad znajdujących się po obu stronach bramy wjazdowej (nad wejściem dla pieszych) polegający m.in. na: - naprawie elementów żelbetowych poprzez uzupełnienie ubytków betonu w słupach i ryglach (po wcześniejszym usunięciu odspojonych i skorodowanych fragmentów otuliny oraz oczyszczeniu odkrytych elementów zbrojenia i ich zabezpieczeniu antykorozyjnym), - wymianę zużytego, nieszczelnego i wyeksploatowanego pokrycia papowego stropodachu powodującego zacieki i zawilgocenia na sklepieniach wraz ze skorodowanymi obróbkami blacharskimi oraz uszkodzonych i niedrożnych rynien i rur spustowych - celem zapewnienia sprawnego systemu odwodnienia kolumnad, - naprawę pęknięć i zarysowań na sklepieniach kolumnad, 3. Remont parterowego budynku na lewym skrzydle bramy głównej polegający na: - wymianie zużytego technicznie pokrycia papowego stropodachu wraz z wymianą wyeksploatowanych rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich, celem zapewnienia skutecznego i sprawnego odprowadzania wód opadowych poza obrys obiektu do kanalizacji deszczowej, - naprawie ścian zewnętrznych w miejscach pęknięć, zarysowań i ubytków przy zastosowaniu powszechnie znanych metod systemowych do naprawy murów (poprzez przemurowanie pękniętych ścian o dużym rozwarstwieniu, przeszycie uszkodzonych murów w przypadku rys o niewielkim rozwarciu oraz wypełnienie iniekcyjne pozostałych zarysowań), - uzupełnieniu ubytków w strukturze materiałowej i spoinowaniu murów ceglanych, - oczyszczeniu i osuszeniu murów zewnętrznych w poziomie podpiwniczenia i przyziemia wraz z odcięciem dopływu wilgoci z poziomu posadowienia budynku, poprzez wykonanie pionowej izolacji przeciwwodnej ścian fundamentowych i piwnicy oraz zabezpieczenie pęknięć tych ścian, - uzupełnieniu brakującej opaski wokół budynku zapewniającej skuteczne odprowadzanie wilgoci wokół ścian wraz z odpowiednim wyprofilowaniem terenu przy budynku w celu grawitacyjnego odprowadzania wody opadowej od jego przegród budowlanych, - wymianie zużytej, wyeksploatowanej i nieszczelnej stolarki okiennej i drzwiowej, - uzupełnieniu i naprawie ubytków otuliny w elementach żelbetowych podcieni (stropu, rygli, słupów i gzymsów), - naprawie pęknięć, ubytków i nierówności nawierzchni z płyt chodnikowych w obrębie podcieni budynku, 4. Remont parterowego budynku na prawym skrzydle bramy głównej polegający na: - wymianie zużytego technicznie pokrycia papowego stropodachu wraz z wymianą wyeksploatowanych rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich, celem zapewnienia skutecznego i sprawnego odprowadzania wód opadowych poza obrys obiektu do kanalizacji deszczowej, - naprawie ścian zewnętrznych w miejscach ubytków, spękań i zarysowań przy zastosowaniu powszechnie znanych metod systemowych do naprawy murów (np. poprzez przeszycie uszkodzonych murów w przypadku rys o większym rozwarciu oraz wypełnienie iniekcyjne pozostałych niewielkich zarysowań), - uzupełnieniu ubytków w strukturze materiałowej i spoinowaniu murów ceglanych, - oczyszczeniu i osuszeniu murów zewnętrznych w poziomie podpiwniczenia i przyziemia wraz z odcięciem dopływu wilgoci z poziomu posadowienia budynku, poprzez wykonanie pionowej izolacji przeciwwodnej ścian fundamentowych i piwnicy, - uzupełnieniu brakującej opaski wokół budynku zapewniającej skuteczne odprowadzanie wilgoci wokół ścian wraz z odpowiednim wyprofilowaniem terenu przy budynku w celu grawitacyjnego odprowadzania wody opadowej od jego przegród budowlanych, - wymianie zużytej, wyeksploatowanej i nieszczelnej stolarki okiennej i drzwiowej, - uzupełnieniu i naprawie ubytków otuliny w elementach żelbetowych podcieni (stropu, rygli, słupów i gzymsów), - naprawie pęknięć, ubytków i nierówności nawierzchni z płyt chodnikowych w obrębie podcieni budynku. W rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym, poza oczywistym nakazem prowadzenia robót w sposób zapewniający bezpieczeństwo dla zdrowia i życia ludzi oraz pod nadzorem posiadającej uprawnienia budowane, nakazano także zawiadomić organ o wykonaniu robót oraz zobowiązano stronę do uzyskania pozwolenia wydanego przez właściwy organ konserwatorski, ze względu na fakt, że budynek objęty jest ochroną konserwatorską. W decyzji zawarto termin na wykonanie nakazanych robót tj. 14 miesięcy, liczony od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W dniu 27 maja 2024 r. do organu nadzoru budowlanego I instancji wpłynął wniosek strony o zmianę decyzji z dnia 7 kwietnia 2023 r., nr 654/2023 w zakresie terminu realizacji wynikających z niej obowiązków poprzez jego wydłużenie o 24 miesiące. Wniosek uzasadniono nieprzyznaniem dofinasowania przez Ministra Edukacji i Nauki, mimo złożenia wniosku tuż po wydaniu decyzji. Poinformowano także o złożeniu kolejnego wniosku, który oczekuje na rozpatrzenie. Strona dodała także, że nie posiada własnych środków finansowych na realizację obowiązku i otrzymuje ograniczone środki na realizację zadań statutowych. W dniu 9 lipca 2024 r. PINB wydał decyzję nr 1417/2024, którą na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany ostatecznej decyzji z dnia 7 kwietnia 2023 r., nr 654/2023 nakazującej A. we W., jako właścicielowi i zarządcy nieruchomości, usunięcie występującego zagrożenia wynikającego z nadmiernie pogorszonego stanu technicznego obiektu budowlanego składającego się z bramy głównej wraz z obustronnymi kolumnadami oraz dwóch prostopadłych skrzydeł stanowiących parterowe budynki z podcieniami, zlokalizowanego przed wjazdem i wejściem na teren kompleksu S. należącego do A. przy al. [...] i [...] we W. poprzez wykonanie robót budowlanych określonych w 4 punktach sentencji decyzji. Uzasadniając odmowę uwzględnienia wniosku organ podał, że interes społeczny przemawia za tym, aby stan niezgodny z prawem został jak najszybciej usunięty. Zmiana terminu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji leży jedynie w interesie zobowiązanej, któremu jednak nie można przypisać miana słusznego, nie można pogodzić go z interesem społecznym. Odnosząc się do argumentacji strony PINB ocenił, że nie może się przychylić do złożonego wniosku, gdyż wskazano zbyt odległy termin, do którego wykonanie obowiązku ma być przedłużone. Uwzględniając ten termin, od wydania nakazu minęłyby ponad 3 lata. Jest to termin nie do zaakceptowania. Wyznaczone w nakazach terminy mają mobilizować do wykonania obowiązku, a w sytuacji zaniechania wykonania nakazu uzasadnione jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zbyt odległy termin nie pozwoli na egzekucję przy zaniechaniu wykonania obowiązku, utrzymując stan zagrożenia. Zdaniem organu brak własnych środków finansowych na realizację robót i złożenie wniosku o dofinansowanie nie stanowi wystarczającego argumentu, który przemawiałby za zmianą decyzji w zakresie wydłużenia terminu wykonania robót budowlanych. Tego rodzaju argumenty nie pozwalają przychylać się do wniosków o zmianę decyzji. Tego rodzaju działania, choć niewątpliwie ważne, z punktu widzenia zadań organu nadzoru budowlanego są niewystarczające. Nie zmienia się nic w zakresie poprawy stanu technicznego obiektu budowlanego. Nadto występujące nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu są efektem wieloletnich zaniedbań w jego utrzymaniu. Potwierdzają to zapisy w przedłożonych dokumentach, które stanowiły podstawę do wydania nakazu. Organ zasygnalizował także, że jego obowiązkiem jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia zagrożenia związanego z obiektem. W interesie społecznym oraz w dobrze pojętym interesie strony leży utrzymanie obiektu w należytym stanie technicznym, a w przypadku wystąpienia zagrożenia i nieprawidłowości jak najszybsze ich usunięcie. Dlatego nie ma podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku i wydłużenia terminu wykonania obowiązków wskazanych w decyzji. W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które to naruszenie polegało na ustaleniu, że nie zaistniały przesłanki przewidziane treścią art. 155 k.p.a. dające podstawę do zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, podczas, gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego pozwala na przyjęcie odmiennej decyzji. W treści odwołania podniesiono, że A. im. [...] we W. jest uczelnią publiczną utrzymującą się z subwencji. Nie generuje dochodów własnych na poziomie pozwalającym na inwestowanie w obiekty, którymi włada od dziesięcioleci. Główne zadania uczelni publicznej to kształcenie studentów. Środki publiczne uzyskiwane z subwencji służą pokryciu kosztów kształcenia studentów, w tym kosztów wynagrodzenia pracowników. Nakazany decyzją zakres prac wymaga przeznaczenia na ten cel, według poczynionych szacunków, środków na poziomie niemal 7 milionów złotych. Uczelnia nie dysponując taką kwotą, choćby częściową, zwracała się w 2023 r. do Ministra Edukacji i Nauki o dofinansowanie inwestycji. W uzasadnieniu wniosku wskazywana była szczególna sytuacja A. wynikająca z decyzji nr 654/2023. Ministerstwo odmówiło sfinansowania inwestycji z powodu niedostatecznej ilości środków budżetowych na ten cel w 2023 r. W 2024 r. wniosek został ponowiony, do chwili obecnej wniosek nie został rozpatrzony. Podkreślając świadomość konieczności realizacji decyzji zaznaczono, że niedotrzymanie terminu w niej zakreślonego nie wynika ze złej woli czy z celowego zaniechania lecz z braku środków w budżecie uczelni przy jednoczesnej konieczności utrzymania innych budynków wykorzystywanych do celów ustawowych i statutowych. Dalej odwołująca się powołała się na przyczyny od niej niezależne i słuszny interes społeczny jako powody wystąpienia o przedłużenie terminu do realizacji nakazu wynikającego z decyzji nr 654/2023. Biorąc pod uwagę słuszny interes społeczny oraz słuszny interes strony zwróciła się ona z wnioskiem o wydłużenie tego terminu o 24 miesiące, jako obiektywnego terminu w zaistniałej sytuacji. Wniosek ten został rozstrzygnięty odmownie. Według strony wszechstronna ocena przedłożonego materiału dowodowego w kontekście przytoczonego stanu faktycznego winna spowodować zmianę w trybie art. 155 k.p.a. ostatecznej decyzji nr 654/2023 zgodnie z wnioskiem. W dniu 2 października 2024 r. DWINB wydał decyzję nr 1037/2024, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po przedstawieniu stanu sprawy oraz treści decyzji nakazującej wykonanie określonych obowiązków, a także decyzji odmawiającej zmiany wyznaczonego w tym zakresie terminu, oceniono istniejący w sprawie stan faktyczny i prawny. Przeprowadzono analizę ustawowych przesłanek warunkujących zmianę terminu w trybie art. 155 k.p.a., szczególnie akcentując konieczność przeprowadzenia weryfikacji czy za zmianą decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zwrócił uwagę, że decyzja, której zmiany żąda strona, wydana została na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Jednym z istotnych elementów decyzji nakładającej obowiązki mające na celu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, jest określenie terminu ich wykonania. Termin ten w szczególności ma służyć jak najszybszemu osiągnięciu celu w jakim wydawana jest przedmiotowa decyzja, tj. doprowadzenia do likwidacji istniejących zagrożeń dla dóbr prawnie chronionych. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości, tj. wyznaczenia możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez stronę zobowiązaną, terminu wykonania nakazanych czynności. Utrzymywanie dalszego stanu niezgodności z prawem, nie znajduje w ocenie organu uzasadnienia, bowiem zarówno w interesie społecznym jak i w dobrze pojętym interesie strony leży utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, a w przypadku pojawienia się nieprawidłowości jak najszybsze ich usunięcie. Decyzje wydawane przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie kreują nowych obowiązków właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, ale stanowią podstawę do wyegzekwowania już ciążących na nich z mocy prawa obowiązków, które istniały przed dniem wydania decyzji. Organ argumentował, że przy ustalaniu terminu wykonania obowiązków uwzględnia się zarówno zakres obowiązków, które muszą być wykonane, jak i ocenia się nieprawidłowości w kontekście potencjalnego zagrożenia dla wartości podstawowych (takich jak życie i zdrowie ludzkie, bezpieczeństwo mienia czy ochrona środowiska). Ocena zasadności zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest pozostawiona organowi administracji publicznej, o czym świadczy użycie w tym przepisie stwierdzenia, że decyzja ostateczna "może" być uchylona bądź zmieniona, zatem jest to uprawnienie fakultatywne. Dalej DWINB wyjaśnił, że analizując możliwość zmiany bądź uchylenia decyzji należy mieć na uwadze zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony. Samo wyrażenie "słuszny interes strony", aczkolwiek niezdefiniowane, wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc o chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Należy stwierdzić, że w postępowaniach dotyczących stanów technicznych zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, to doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu technicznego zgodnego z prawem (umożliwiającego właściwe i bezpieczne użytkowanie takiego obiektu) oraz wyeliminowanie zagrożeń w nim występujących. Brak niezbędnej przesłanki w postaci słusznego interesu strony lub interesu społecznego w uwzględnieniu podania skutkuje decyzją odmowną. Według organu II instancji zmiana terminu ustalonego w sposób racjonalny byłaby sprzeczna z racją zastosowanej normy prawnej, tym bardziej że wynikający z decyzji PINB nakaz wydany został dnia 7 kwietnia 2023 r., to jest niemal półtora roku temu, zaś z akt sprawy wynika, że w tym czasie żaden z 4 nałożonych obowiązków nie został wykonany, a zbyt długie utrzymywanie budynku w nieodpowiednim stanie technicznym nie realizuje interesu społecznego. Odnośnie sytuacji finansowej strony DWINB uznał, że okoliczności te nie mogą osiągnąć zamierzone skutku i uzasadnić zmiany terminu orzeczonego w decyzji ostatecznej. Argumentacja koncentrująca się na podkreśleniu specjalnego statusu uczelni publicznej jako powołanej do zadania kształcenia studentów prowadzi jedynie do ujawnienia bezzasadności wniosku o zmianę terminu. Warunkiem realizacji zadania polegającego na kształceniu studentów jest konieczność zapewnienie tymże studentom, a także innym osobom przyjmowanym przez uczelnię, elementarnego bezpieczeństwa. Uczelnia została wyposażona w majątek obejmujący własność nieruchomości, bo dysponowanie takimi przedmiotami jest niezbędne dla zapewnienia materialnych warunków przekazywania wiedzy, nauczania czy kształtowania umiejętności. Niewywiązywanie się przez uczelnię z zadania zapewnienia tychże materialnych warunków dotyczących bezpieczeństwa nie może być uzasadniane koniecznością realizacji celu kształcenia. Odwołując się do akt sprawy zauważono, że występujące nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu są efektem wieloletnich zaniedbań w jego utrzymaniu, zaś uszkodzona nawierzchnia w obrębie obiektu, m.in. pęknięcia, ubytki i nierówność płyt betonowych chodnikowych w obrębie podcieni budynków znajdujących się na skrzydłach bramy głównej wpływa bezpośrednio na bezpieczeństwo osób poruszających się po ciągach pieszych. W konsekwencji nierealizowanie obowiązku przez uczelnię było w pełni zamierzonym wyborem tego podmiotu co do formy realizacji jej zadań i polegało w istocie na realizacji interesu faktycznego z uszczerbkiem dla interesu społecznego. Końcowo DWINB ocenił, że w realiach przedmiotowej sprawy interesem społecznym, jak i interesem strony będzie stan, w którym obiekt budowlany objęty nakazem odpowiada przepisom technicznym i nie stwarza zagrożeń, oznacza to równocześnie przestrzeń wolną od takich zagrożeń, stanów naruszenia prawa, jakie wiążą się z nieodpowiednim stanem technicznym obiektu budowlanego. W postępowaniach dotyczących stanów technicznych zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony to właśnie doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu technicznego zgodnego z prawem, umożliwiającego właściwe i bezpieczne użytkowanie takiego obiektu oraz wyeliminowanie zagrożeń w nim występujących. W wywiedzionej skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na ustaleniu, że nie zaistniały przesłanki przewidziane treścią art. 155 k.p.a., a które to naruszenie nastąpiło poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dające podstawę do zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której A. nabyła prawo, podczas, gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego pozwala na przyjęcie odmiennego stanowiska, aniżeli wynikające z decyzji nr 654/2023. Wobec podniesionych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pisma procesowego przedstawiono treść decyzji nr 654/2023 podkreślając, że szczegółowy zakres nakazanych prac składa się z około 25 punktów, dotyczy bardzo zróżnicowanych elementów przedmiotowego obiektu: poczynając od usunięcia odspojonych i skorodowanych fragmentów otuliny, naprawy elementów żelbetowych, poprzez wymianę zużytego technicznie pokrycia papowego stropodachu, oczyszczenie i osuszenie murów zewnętrznych, naprawę ścian zewnętrznych w miejscach pęknięć, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej. Zwrócono uwagę na złożony wniosek o przedłużenie zakreślonego terminu, który nie został uwzględniony. A. jest uczelnią publiczną utrzymującą się z subwencji i nie generuje dochodów własnych na poziomie pozwalającym na inwestowanie w obiekty, którymi włada od dziesięcioleci. Główne zadania uczelni publicznej to kształcenie studentów. Środki publiczne uzyskiwane z subwencji służą pokryciu kosztów kształcenia studentów, w tym kosztów wynagrodzenia pracowników. Nakazany zakres prac wymaga przeznaczenia na ten cel, według szacunków, niemal 7 milionów złotych, Uczelnia taką kwotą na remont nie dysponuje. Dążąc do rozwiązania zaistniałej sytuacji i realizacji obowiązku nałożonego decyzją A. wystąpiła w 2023 r. do Ministra Edukacji i Nauki o dofinansowanie inwestycji. W uzasadnieniu wniosku wskazywana była szczególna sytuacja A. wynikająca z decyzji nr 654/2023. Ministerstwo odmówiło finansowania inwestycji z powodu niedostatecznej ilości środków budżetowych na ten cel w 2023 r. W 2024 r. wniosek został ponowiony. Skarżąca, nie ze swojej winy, znajduje się w sytuacji skrajnie niekorzystnej. Z jednej strony jest świadoma obowiązku wynikającego z decyzji PINB, a z drugiej strony w jej władaniu znajduje się wiele obiektów, które wymagają pilnej naprawy, remontu lub w skrajnej sytuacji usuwania zagrożeń. Uczelnia nie dąży do uniknięcia koniecznych działań, lecz z przyczyn finansowych nie jest w stanie im sprostać. Stąd konieczny stał się wniosek o przedłużenie terminu do wykonania nakazanych prac. Celem wniosku nie jest zmiana merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy poprzez kwestionowanie zakresu nakazanych przez PINB prac do wykonania lecz uzyskanie od organu dłuższego terminu do działania. Skarżąca wniosła aby Sąd rozpatrzył wszelkie okoliczności podniesione w skardze, jako istotne dla sprawy i wydłużył termin. Jej zdaniem przemawia za tym z pewnością słuszny interes strony, ale też i w znacznym stopniu interes społeczny. Nie zgodzono się przy tym z częścią argumentów organu, których nie można wedle skarżącej analizować w oderwaniu od rzeczywistości. Obiekt objęty nakazem nie służy studentom ani innym osobom przyjmowanym przez uczelnię. Dodatkowo sytuacja finansowa właściciela nie może być traktowana in abstracto - jest to konkretny istniejący podmiot, który, chyba w tym przypadku dla niego niestety - od dziesięcioleci włada budynkami, obiektami, które w pewnej części są obiektami zabytkowym, a z pewnością w znacznej części obiektami starymi. Skarżąca wykazywała, że nie posiadając środków z subwencji na poniesienie kosztów remontu objętego nakazem, zwracała się o przyznanie środków, powołując się na swoją sytuację lecz z uwagi na wyczerpanie puli środków na ten cel nie uzyskała dotacji. W 2024 r. ponowiła wniosek. W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszeń zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, które warunkowałyby ich uchylenie. Przedmiotem kontroli sądowej jest rozstrzygnięcie zapadłe w ramach postępowania dotyczącego zmiany decyzji ostatecznej wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane w zakresie terminu wykonania nałożonych obowiązków. Przede wszystkim wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidujących możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, chronionej gwarancją trwałości decyzji, przewidzianą w art. 16 § 1 k.p.a. Przeprowadzając ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia uwzględnić należało, że jego podstawę materialnoprawną stanowił przepis art. 155 k.p.a. Wynika z niego, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Istotą postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest zatem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne, wskazane w przywołanym przepisie przesłanki materialnoprawne, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Pomimo bowiem umieszczenia art. 155 k.p.a. w ustawie procesowej (k.p.a.) przepis ten ustanawia zarówno normy o charakterze procesowym jak i materialnoprawnym. Normą o charakterze materialnoprawnym jest wskazanie określonych przesłanek zmiany decyzji ostatecznej, zaś charakter procesowy mają regulacje dotyczące właściwości organów i trybu postępowania oraz sposobu rozstrzygnięcia (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 404/20, dostępne w CBOSA). Zgodnie z art. 155 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej jest dopuszczalne gdy: 1) wszystkie strony wyrażą na to zgodę; 2) przepis szczególny nie sprzeciwia się uchyleniu lub zmianie decyzji; 3) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Wymagane jest przy tym łączne spełnienie wymienionych przesłanek, a brak którejkolwiek z nich uniemożliwia uchylenie lub zmianę decyzji w omawianym trybie. Rozważając możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. w kontekście przesłanki określonej wyżej w pkt 3, organ ocenia zatem, czy postępowanie dotyczy rozstrzygnięć, w których ma on możliwość swobody w kształtowaniu treści decyzji, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Tryb z art. 155 k.p.a. nie może bowiem służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą prawną, tj. terminem prawa materialnego, byłoby niedopuszczalne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1088/17; z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 254/17, dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie wnioskiem o zmianę objęto termin wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, tj. decyzją PINB z dnia 7 kwietnia 2023 r., nr 654/2023 którą nakazano stronie skarżącej usunięcie zagrożenia spowodowanego nadmiernie pogorszonym stanem technicznym obiektu budowlanego składającego się z bramy głównej wraz z obustronnymi kolumnadami oraz dwóch prostopadłych skrzydeł stanowiących parterowe budynki z podcieniami, zlokalizowanego przed wjazdem i wejściem na teren kompleksu S. poprzez wykonanie określonych w 4 punktach robót budowlanych. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednich stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego należą do kategorii tzw. decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ ma również obowiązek określić termin usunięcia tych nieprawidłowości, przy czym, sam przedział czasowy wykonania obowiązku ustalany jest już na zasadzie uznania administracyjnego. Zakres i bieg tego terminu nie wynika bowiem z przepisów prawa, lecz z woli organu. Tym samym, w tym zakresie organ dysponuje tzw. luzem decyzyjnym. W związku z powyższym, w orzecznictwie przyjmuje się że zmiana decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, przeprowadzana w trybie art. 155 k.p.a., jest możliwa jedynie w zakresie terminu – w tej części ma ona bowiem charakter uznaniowy i co do zasady istnieje w tym zakresie możliwość jej zmiany (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 202/21, z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1946/19, dostępne w CBOSA). Utrwalony jest także pogląd, że wskazana norma może stanowić podstawę do zmiany ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za zasadnością wyznaczenia stronie innego terminu wykonania nakazanych robót, niż wyznaczony pierwotnie w decyzji ostatecznej. Rozstrzygając w kwestii zmiany terminu wykonania robót nakazanych w decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ winien więc z jednej strony uwzględnić interes społeczny, biorąc pod uwagę przede wszystkim ratio legis instytucji z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, z drugiej zaś zestawić go z uzasadnionym interesem strony, który w konkretnych okolicznościach może wskazywać na zasadność i racjonalność zmiany wyznaczonego pierwotnie terminu. Zauważyć przy tym należy, że "słuszny interes strony", o którym mowa w analizowanym przepisie, nie oznacza samej woli (chęci) strony do uchylenia (zmiany) decyzji. Wyrażenie to należy rozumieć wyłącznie jako interes prawny, a nie faktyczny. Co więcej, słuszny interes strony nie może kolidować z interesem społecznym, którym jest zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, jak i zasada legalności działania zawarta w art. 6 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/17, dostępne w CBOSA). Oceniając zatem, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą (uchyleniem) decyzji, należy wziąć pod uwagę nie tyle subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10, dostępne w CBOSA). Organ może zatem dokonać zmiany terminu, jeżeli to korzystniejsze dla strony rozwiązanie nie koliduje z obowiązującym porządkiem prawnym. Słuszny interes strony musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z wolą strony. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2023 r., sygn. akt II OSK 924/22 oraz orzecznictwo tam powołane, dostępne w CBOSA). Przy ocenie zmiany terminu ustalonego pierwotnie należy także mieć na uwadze, że przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego służy niewątpliwie zapewnieniu właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejącego obiektu budowlanego oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. Zastosowanie środka przewidzianego tym przepisem stanowi reakcję na przypadki nierzadko wieloletnich zaniedbań przez właściciela obiektu obowiązków związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym na zasadzie art. 61 Prawa budowlanego. Z tych względów uzasadnione jest twierdzenie, że termin wykonania nałożonych przez organ nadzoru obowiązków powinien być jak najkrótszy, zwłaszcza gdy w grę wchodzą przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego związane z zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska oraz niewłaściwym stanem technicznym obiektu. Wykonanie tego rodzaju decyzji przez stronę powinno być zatem traktowane jako czynności o charakterze niecierpiącym zwłoki, a nawet pilnym. Z drugiej jednak strony, termin wyznaczony w decyzji z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi być zawsze terminem realnym, adekwatnym do charakteru i zakresu nakazanych robót budowlanych. Dodatkowo z perspektywy art. 155 k.p.a. na uwzględnienie zasługują te przypadki, które uzasadniają potrzebę zmiany wyznaczonego pierwotnie terminu w sposób obiektywny. Chodzi tu więc o wystąpienie okoliczności istotnych dla terminowego wykonania obowiązku, niebędących zarazem przejawem celowego odwlekania wykonania nałożonych obowiązków, czy też obejścia konieczności jej realizacji w jakikolwiek inny sposób. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że wniosek A. z dnia 21 maja 2024 r. wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie dotyczył zmiany terminu wykonania obowiązków poprzez jego wydłużenie o 24 miesiące. Zgodnie z decyzją PINB z dnia 7 kwietnia 2023 r., nr 654/2023 wyznaczony tam termin 14 miesięcy liczony od uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności upływał w dniu 27 czerwca 2024 r. W przypadku orzeczenia zgodnie z wnioskiem usunięcie zagrożeń miało by nastąpić do dnia 27 czerwca 2026 r. Zatem finalnie od wydania decyzji do usunięcia nieprawidłowości miałoby upłynąć aż 38 miesięcy. Organy nadzoru budowlanego odmówiły uwzględnienia wniosku uznając, że wnioskowane przedłużenie terminów nie spełnia przesłanki zgodności zmiany decyzji z interesem społecznym. Uzasadniając rozstrzygnięcia wskazano, że zmiana terminu leży w interesie strony, ale nie można przypisać mu miana "słusznego interesu", bowiem nie daje się on pogodzić z interesem społecznym. Zdaniem Sądu stanowisko to należy podzielić. Wydłużenie terminu wykonania obowiązków o tak znaczny okres, w przypadku gdy podstawą wydania decyzji nakazującej jest art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, tj. gdy obiekt budowlany znajduje się w złym stanie technicznym i stwarza zagrożenie dla wartości chronionych, w związku z czym może zagrażać bezpieczeństwu osób przebywających w najbliższym otoczeniu, niewątpliwie nie leży w interesie społecznym. Przeciwnie – w interesie społecznym leży jak najszybsze, niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jeżeli bowiem w objętej wnioskiem strony decyzji PINB z dnia 7 kwietnia 2023 r., nr 654/2023 bezspornie stwierdzono nieprawidłowości stanu technicznego, zagrażające bezpieczeństwu i uznano za konieczne wyeliminowanie ich w określonym terminie, to nie można uznać, że przedłużanie istnienia stanu niezgodnego z prawem, wyrażającego się w nienależytym (złym) stanie technicznym budynku łącznie o 2 lata – o co wnioskowała strona skarżąca – byłoby zgodne z interesem społecznym, który przejawia się nie tylko w bezpieczeństwie samych użytkowników przedmiotowego obiektu budowlanego, ale także znajdujących się w jego otoczeniu osób. Jak zasadnie wskazywały organy, długie utrzymywanie budynku w nieodpowiednim stanie technicznym może prowadzić do jego dalszej degradacji i bezspornie nie realizuje tak pojętego interesu społecznego. W konsekwencji zasadnie także organy oceniły, że interes strony zmierzającej do znacznego wydłużenia terminów wykonania obowiązków mających przywrócić stan zgodny z prawem nie jest interesem słusznym. Interes strony może zostać uznany za słuszny tylko wtedy, gdy mieści się w granicach obowiązującego prawa. W efekcie nie można mówić o słuszności interesu strony, jeżeli nie były spełnione przesłanki wynikające z odpowiednich przepisów, w tym przepisów Prawa budowlanego, nakładających na właścicieli obiektów obowiązek ich utrzymywania w należytym stanie technicznym. Możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. w konkretnej sprawie należy bowiem rozważać w świetle przepisów prawa materialnego, w tym znaczeniu, że zmiana decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami. Z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wynika niewątpliwie obowiązek utrzymania budynku w należytym stanie technicznym oraz zapewnienie podstawowych wymagań, dotyczących między innymi bezpieczeństwa. W świetle przywołanych przepisów prawa materialnego obowiązkiem organów nadzoru budowlanego, a przede wszystkim właściciela obiektu, jest więc dążenie do jak najszybszego usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego obiektu. Natomiast utrzymywanie stanu niezgodności z prawem (do czego w istocie zmierza znaczne przedłużenie terminu wykonania obowiązków) nie znajduje uzasadnienia, bowiem zarówno w interesie społecznym, jak i w dobrze pojętym interesie strony, leży utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, a w przypadku pojawienia się nieprawidłowości - jak najszybsze ich usunięcie. W konsekwencji modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku materialnoprawnego - poprzez jej długotrwałe niewykonywanie - nie jest społecznie pożądana i godna wsparcia ze strony administracji publicznej ze względu na cel, dla którego decyzja ta została wydana. W rozpoznawanej sprawie zły stan techniczny budynku należącego do skarżącej - jak wynika z ostatecznej decyzji PINB, wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego oraz zgromadzonych akt administracyjnych stwierdzony został już w 2021 r. W protokole kontroli z dnia 15 lipca 2021 r., nr [...] precyzyjnie opisano nieprawidłowości. Z akt wynika także, że skarżąca w dalszym ciągu nie przystąpiła do usunięcia nieprawidłowości. Znajduje to potwierdzenie w szczególności w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 20 listopada 2024 r., (protokół nr [...]), w którym odnotowano, że ,,Stan faktyczny w zakresie utrzymania obiektu objętego naszym nakazem nie uległ zmianie w stosunku do naszych ustaleń poczynionych w trakcie ostatniej kontroli". W tej sytuacji wydłużenie terminu wykonania wskazanych we wniosku obowiązków o kolejne lata nie znajduje uzasadnienia ani w interesie społecznym, ani w słusznym interesie strony. Prowadziłoby to do utrzymania stanu naruszającego porządek prawny ukształtowany ostateczną decyzją organu. Interes strony nie może zaś kolidować z koniecznością zapewnienia odpowiedniego stanu obiektu. Termin wykonania obowiązków nałożonych w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wynika przede wszystkim z tego, jak pilna jest potrzeba usunięcia nieprawidłowości. W miarę możliwości uwzględnić można przy tym ograniczone możliwości organizacyjne i finansowe adresata obowiązku. Zmiana terminu w trybie art. 155 k.p.a. nie może jednak podważać ostatecznego stanowiska organu nadzoru budowlanego zajętego w pierwotnym postępowaniu. Podkreślić w tym miejscu należy, że w samej decyzji z dnia 7 kwietnia 2023 r. nr 654/2023 PINB wyznaczył stosunkowo długi bo 14-to miesięczny termin powołując się na uwzględnienie ograniczeń technicznych, obowiązków formalnych czy konieczność współdziałania z konserwatorem zabytków jako okoliczności mających wpływ na długość tego terminu. Nie można więc mieć najmniejszych wątpliwości, że organ w sposób bardzo racjonalny i adekwatny do stanu faktycznego istniejącego w niniejszej sprawie wyznaczył termin wykonania przedmiotowych robót budowlanych. Stąd też stanowisko organów o odmowie zmiany terminu jest słuszne, gdyż uwzględnienie wniosku A. prowadziło by do takiego skutku, że stan nieprawidłowości będący rezultatem wieloletnich zaniedbań nie tylko nie uległ by poprawie lecz z dużym prawdopodobieństwem, biorąc pod uwagę choćby zasady doświadczenia życiowego – pogłębieniu. Wobec powyższego, Sąd uznał, że odmawiając zmiany decyzji ostatecznej organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W efekcie zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Niezasadne też okazały się zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organy w sposób jasny i logiczny wykluczyły zaistnienie przesłanek z art. 155 k.p.a., stąd nie znalazły podstaw do zmiany ostatecznej decyzji w zakresie terminu w trybie wskazanego przepisu. Zaakcentować także trzeba, że zagadnienia dotyczące sfery finansowej wykonania nakazu pozostają bez znaczenia dla organu nadzoru budowlanego, nawet w sytuacji rozważania zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Nie można ich bowiem weryfikować przez pryzmat interesu społecznego, a nawet słusznego interesu strony, skoro w przypadku nakazu wydanego w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego ów interes realizował się będzie przez doprowadzenie obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego oraz eliminację ewentualnych nieprawidłowości czy zagrożeń. Nadto, niejako na marginesie, Sąd zwraca uwagę, że wykonanie robót naprawczych wymagało współpracy z konserwatorem zabytków, co zostało odzwierciedlone w sentencji decyzji PINB nr 654/2023. A. wnioskując o zmianę terminu podanego w decyzji nakazowej swoją argumentację sprowadza wyłącznie do zagadnień natury finansowej tłumacząc, że nie ma środków na wykonanie decyzji. Nie podejmuje przy tym żadnych innych działań nakierowanych na wykonanie ciążących na niej mocą rzeczonej decyzji obowiązków. W aktach administracyjnych zalega pismo skarżącej z dnia 9 stycznia 2025 r. kierowane do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W., stanowiące wniosek o wydanie wytycznych i zaleceń konserwatorskich do przedmiotowego obiektu budowlanego. Tak więc przy ocenie zasadności odmowy zmiany terminu wykonania nakazu nie można tracić z pola widzenia postawy samej strony, która jedyną czynność nie związaną z żadnymi nakładami finansowymi lecz sprowadzającą się do zredagowania pisma podejmuje 21 miesięcy od wydania przez PINB decyzji nr 654/2023. Zdaniem Sądu nie jest więc tak, że jedyną przyczyną niewykonywania decyzji jest brak środków finansowych. Niezrozumiałe zwlekanie przez A. z podejmowaniem jakichkolwiek działań formalnych polegających choćby na uzyskaniu uzgodnień konserwatorskich powoduje słuszność tezy, że wina w niezrealizowaniu nakazu spoczywa na samej stronie, co tym bardziej utwierdza w zasadności odmowy zmiany terminu wykonania obowiązków. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych względów działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.