II SA/Wr 891/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi D. W. i M. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 477/05 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Pismem z 5 grudnia 2011 r. D. W. i M. W. (dalej: "skarżący") wnieśli skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 477/05 odrzucającym skargę D. W., M. W. oraz J. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 2 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 11 lutego 2005r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że ,,wyroki Sądu zostały oparte na dokumentach przerobionych, podrobionych i fałszowanych" (...) "w wydanym orzeczeniu został rażąco naruszony art. 183 § 2 pkt 1, 4,5 u.o.p.p.s.a." (...) "wykryto okoliczności sprawy, które nie były brane pod uwagę w poprzednim procesie, a mianowicie, że Starostwo Powiatowe w T. wraz z Burmistrzem Gminy T. dopisywało fałszywymi księgami wieczystymi Z. grunty i tym sposobem zabierano nam naszą własność działek nr [...] i [...] i wybudowany legalnie dom, który obecnie po przekrętach nie stoi w naszej działce". Zarządzeniem z 6 grudnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego poprzez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności wskazujących zachowanie terminu do wniesienia skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie złożonym w dniu 9 stycznia 2012 r. wskazali, że "dowiedzieli się o bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T. wraz Agencją Nieruchomości Rolnych we W. – dawną również Agencją Własności Rolnych Skarbu Państwa we W. 03 grudnia 2011 r. przed skierowaniem skargi do Sądu". W dalszej części pisma skarżący podnieśli m.in., że "do dnia dzisiejszego pewne sprawy są nam nie znane i to Sąd uporczywie blokował sprawy, pozbawiał nas prawa do dokumentów do obrony i nie chciał przeprowadzić dowodów z map geodezyjnych z działki nr [...][...] w N. D. i działek z nich utworzonych od 1955-2011 na nasz koszt i na nasz wniosek" (...) "sąd rażąco naruszał art. 2, 45 pkt 1 Konstytucji a w sprawach orzekali sędziowie, którzy z mocy prawa i art. 271 § 1 nie powinni orzekać, bowiem byli to sędziowie ogromnie niesprawiedliwi, stronniczy" (...), ponadto ,,podstawy wznowienia to art. 273 § 1 pkt 1 i 2 bowiem dopiero teraz zostały wykryte takie okoliczności sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu a miały one wpływ na wynik sprawy. Dowodami takimi jest antydatowany i fałszowany wyciąg zmian gruntowych nr [...] do którego były wpisane fałszowane księgi wieczyste nr [...][...] , które poprzedzały naszą księgę wieczystą nr 20873. Nie mieliśmy dostępu do ksiąg wieczystych [...], dopiero w grudniu skorzystaliśmy z pomocy komputera/ oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012 mogliśmy dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane na naszą niekorzyść i z tych powodów Sąd pozbawiał nas prawa do dokumentów" (...) "Dalsze podstawy to art. 277, 278 u.op.p.s.a. oraz rażące naruszenie przez Sąd Konstytucji". W kolejnym piśmie z dnia 14 maja 2012 r. skarżący wskazali, że podstawy wznowienia postępowania to: "art. 273 § 1 pkt 1 i 2 u.o.p.p.s.a., art. 277, 278 u.o.p.p.s.a., art. 106§ 3, §4, §5 u.o.p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę o wznowienie należało odrzucić. Kwestia wznowienia postępowania sądowego uregulowana została w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. wznowienia postępowania można żądać jedynie w przypadkach określonych w tym dziale, jeśli postępowanie to zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki takiego wznowienia określone zostały w sposób enumeratywny w art. 271-273 p.p.s.a. Żadne zatem inne okoliczności, nawet istotne w ocenie składającego skargę, nie mogą skutkować nadaniem skardze o wznowienie dalszego biegu. W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać, oprócz oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, także podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Natomiast zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Łączne spełnienie obu tych warunków umożliwia rozpoznanie zasadności skargi. Brak zaś choćby jednego z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie skargi nie jest możliwe i powoduje jej odrzucenie na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś § 2 powyższego artykułu na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z poglądem jaki ugruntował się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2005 r., GSK 1243/04, niepubl., postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, niepubl., wyrok NSA z 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06 niepubl., a także postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154). Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy po pierwsze stwierdzić należy, że w sprawie, wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżących, powoływana przez nich podstawa prawna w rzeczywistości nie zachodzi. Z treści skargi o wznowienie postępowania wniesionej w niniejszej sprawie oraz pisma skarżących z dnia 9 stycznia 2012 r. wynika, że D. W. i M. W. swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają okolicznościami, o jakich mowa w art. 271 pkt 1 oraz w art. 273 § 1 i § 2 p.p.s.a. Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazywane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawom wznowienia wymienionym w ustawie, należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W piśmie z dnia 9 stycznia 2012 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący podali, że dowiedzieli się o bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T. wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W. w dniu 3 grudnia 2011 r. Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012 mogli dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść i z tych powodów Sąd pozbawiał ich prawa do dokumentów. Zauważyć wypada, że skarżący w żaden sposób nie przedstawiają okoliczności, w których mieli uzyskać informacje o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów", a oświadczając, że doszli do przekonania, że dokumenty są fałszowane m. in. "przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012", nie przedstawiają tych "innych dokumentów" i ich nie konkretyzują. Podkreślić przy tym trzeba, że mówiąc o fałszowaniu dokumentów skarżący nie powołują się na prawomocne orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym, co sprawia, że nie jest możliwe ustalenie, kiedy D. W. i M. W. mogli powziąć wiadomość o fałszowaniu dokumentów. Podnosząc zaś jako podstawę wznowienia art. 271 pkt 1 p.p.s.a., skarżący w ogóle nie podają, kiedy mieli powziąć informacje, na podstawie których zarzut ten sformułowali. Ponadto należy stwierdzić, że o pozbawieniu strony możliwości działania, w tym prawa do dokumentów, można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania, a taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca. Ponadto należy wskazać, że przesłanka podrobienia lub przerobienia dokumentu może stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jedynie wtedy, gdy zostało prawomocnie potwierdzone oraz istnieje związek takiego dokumentu z kwestionowanym orzeczeniem sądu. Orzeczenie to musiałoby być oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym (por. wyr. NSA z 20.12.2007 r., I GSK 388/07). W niniejszym przypadku podkreślić należy, że strona skarżąca domaga się wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem 3 października 2008 r. II SA/Wr 477/05, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 2 maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 11 lutego 2005r. Nr [...]. W tej sprawie prawomocne orzeczenie nie zostało więc oparte na sfałszowanym dokumencie, z którego dowód został przez sąd przeprowadzony w trybie art. 106 § 5 p.p.s.a. Co więcej, ze względu na ściśle procesowy charakter poddanego wówczas sądowej kontroli postanowienia a powoływanymi obecnie przez skarżących okolicznościami nie występuje jakikolwiek związek, który chociażby uprawdopodobniałby iż podnoszona podstawa zachodzi. Nie można również podnosić zarzutu orzekania przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy i na tej podstawie żądać wznowienia postępowania w sytuacji, gdy zarzut taki został w poprzedniej sprawie, przed jej uprawomocnieniem się, rozpatrzony, a sąd nie dopatrzył się wówczas podstaw do wyłączenia sędziego z mocy ustawy, czy na wniosek. Również ogólne określenie terminu, w którym strona dowiedziała się o podstawie (podstawach) wznowienia, zwłaszcza w powiązaniu z faktem, że skarżący bardzo ogólnie i bez żadnych konkretów przedstawiają wspomniane podstawy, uznać należy za brak uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia w niniejszej sprawie skargi, chociaż pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd wezwał D. W. i M. W. m. in. do wskazania – stosownie do art. 280 § 2 p.p.s.a. – okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności takich skarżący jednak nie wskazali, poprzestając na podaniu terminu, w którym mieli dowiedzieć się o podstawach wznowienia, czyniąc to zresztą bardzo ogólnie. W tej sytuacji należy dojść do wniosku, że zawarte w piśmie z dnia 9 stycznia 2012 r. twierdzenia skarżących dotyczące zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania są w istocie gołosłowne i niczym nie poparte, a zatem, że D. W. i M. W. nie uprawdopodobnili zachowania terminu do złożenia skargi. Okoliczności te nie zostały również skonkretyzowanie w piśmie skarżących z dnia 14 maja 2012 r. Mając powyższe na uwadze, wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.