II SA/Wr 897/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. T., J. S. i R. S. na decyzję Wojewody D. z dnia 17 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek. Wojewoda D. decyzją z dnia 17 października 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 9 czerwca 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą na rzecz M. K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej przy ul. O. [...] we W.. Na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego K. T., J. S. i R. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę. W niej skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając wniosek, reprezentujący skarżących pełnomocnik wskazał, że brak wstrzymania wykonania decyzji powoduje, że zachodzi ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (w tym niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody) w razie rozpoczęcia przez inwestora prac budowlanych. Jednocześnie autor skargi wskazał na brak innych przesłanek będących przeszkodą dla wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasowa powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawcy nie wskazali konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że zaskarżona decyzja mogła spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawcy nie wyjaśnili zatem, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem tej decyzji. Również analiza akt sprawy prowadzi do konkluzji, że wniosek jest niezasadny. Na obecnym etapie realizacji inwestycji brak jest podstaw aby stwierdzić, że zatwierdzenie projektu budowlanego mogłoby w jakikolwiek sposób spowodować trudne do odwrócenia skutki czy też znaczną szkodę po stronie kwestionujących decyzję skarżących, których działka sąsiaduje z działką, na której realizowana jest inwestycja. W tym miejscu należy bowiem mieć na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. Jak zauważa się w orzecznictwie sam fakt, że inwestor może wybudować obiekt do czasu rozpoznania sprawy, której przedmiotem jest kontrola legalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie uprawdopodabnia jeszcze, że stronie zostanie wyrządzona szkoda. Pamiętać również należy, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji przed zakończeniem jej kontroli przez sąd i to on będzie ewentualnie ponosił koszty przywrócenia stanu poprzedniego. Prawo zabudowy jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, realizuje więc ono konstytucyjną zasadę ochrony własności, wyrażoną w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie winno podlegać szczególnej ochronie (zob. postanowienia NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1361/11 oraz z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 54/12). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.