II SA/Wr 903/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 25 października 2024 r. nr IF-O.7840.1.160.2022.JP w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu obiektów oddala skargę w całości. Decyzją Starosty B. nr 71 z dnia 29 stycznia 2021 r., znak: WAB.6740.5.11.2020, odmówiono Spółdzielni [...] w B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego realizację inwestycji pn.: ,,Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, elektro-energetycznymi technologicznymi, linią wlz, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap: myjnia samochodów ciężarowych, III etap: sklep samoobsługowy w [...] Strefie Ekonomicznej" w jednostce ewidencyjnej [...] G. oraz na działkach nr [...], nr [...] w obrębie [...] R., w jednostce ewidencyjnej [...] G. , na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...] O. Od decyzji odwołał się inwestor. Wojewoda Dolnośląski, decyzją z dnia 25 października 2024 r. (IF-O. 7840.1.160.2022.JP), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni [...] w B. od opisanej decyzji utrzymał ją mocy. Na uzasadnienie wskazał, że decyzją nr 71 z dnia 29 stycznia 2021 r., znak: WAB.6740.5.11.2020 Starosta B. odmówił Spółdzielni [...] w B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego realizację inwestycji pn.: ,,Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrzni instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, elektroenergetycznymi technologicznym, linią wlz, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap: myjnia samochodów ciężarowych, III etap: sklep samoobsługowy w [...] Strefie Ekonomicznej" na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...] O., w jednostce ewidencyjnej [...] G. oraz na działkach nr [...], nr [...] w obrębie [...] R., w jednostce ewidencyjnej [...] G. W uzasadnieniu podał, że teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. Odwołanie, w ustawowym terminie, od wskazanej decyzji wniosła Spółdzielnia [...] w B. W jej ocenie organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 35 ustawy Prawo budowlane, a także art. 7-9 § 1 i 80-81 oraz 107 § 3 Kpa. Decyzją z dnia 22 września 2021 r., znak: IF-O.7840.130.2021.JP Wojewoda Dolnośląski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Starosta B. w ponownie prowadzonym postępowaniu powinien przed wydaniem decyzji zbadać czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej w brzmieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. W szczególności, mając na względzie, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć jako dostęp faktyczny i prawny, przy czym dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Jeżeli zatem działka przeznaczona pod inwestycję nie będzie miała bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a istniejący dostęp pośredni do tej drogi nie będzie odpowiadał wymogom prawa, to dopiero wówczas organ powinien odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Taka okoliczność na obecnym etapie postępowania nie występuje. Ponadto Starosta B. powinien sprawdzić zgodność inwestycji z przepisami art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a także ustalić czy etapowanie przedmiotowej inwestycji następuje w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Sprzeciw od tej decyzji do Wojewody Dolnośląskiego wniosła S. Sp. z o.o. zis w S., reprezentowana przez adw. D. R., zarzucając Wojewodzie Dolnośląskiemu bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, ponieważ decyzja Starosty B. nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 515/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego. Sąd wyjaśnił, że Wojewoda Dolnośląski naruszył art. 138 § 2 Kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż przywołany przepis nie stwarza podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w przypadku przyjęcia przez ten organ odmiennej oceny prawnej materiału dowodowego, z którą nie wiąże się konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w znacznym zakresie. Zawiadomieniem z dnia 21 czerwca 2022 r., znak IF-O.7840.1.160.2022.JP Wojewoda Dolnośląski poinformował strony postępowania o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia odwołania Spółdzielni [...] w B. od decyzji Starosty B. nr 71 z dnia 29 stycznia 2021 r., znak: WAB.6740.5.11.2020, odmawiającej Spółdzielni [...] w B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, obejmującego realizację inwestycji pn.:,,Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, elektra-energetycznymi technologicznym, linią wlz, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap: myjnia samochodów ciężarowych, III etap: sklep samoobsługowy w [...] Strefie Ekonomicznej" na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...] O., w jednostce ewidencyjnej [...] G. oraz na działkach nr [...], nr [...] w obrębie [...] R., w jednostce ewidencyjnej [...] G. Pismem z dnia 14 grudnia 2023 r., znak: [...] Wojewoda Dolnośląski na podstawie art. 50 § 1 Kpa wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień (wraz z udokumentowaniem) czy zjazd z drogi gminnej nr [...] (działki ewidencyjne nr [...] i nr [...]) na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu działki nr [...] zlokalizowanej w obrębie O., gmina G. zatwierdzony decyzją Starosty B. nr 756 z dnia 23 października 2014 r. został wybudowany oraz oddany do użytkowania. Odpowiedzi na powyższe wezwanie udzielono w dniu 3 stycznia 2024 r., wskazując, ze zjazd z drogi gminnej nr [...] (działki ewidencyjne nr [...] nr [...]) na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu działki nr [...] zlokalizowanej w obrębie O., gmina G. został wybudowany i oddany do użytkowania. Do pisma załączono: kopię decyzji Starosty B. nr 756 z dnia 23 października 2014 r., znak: WAB.6740.5.44.2014 oraz zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania z dnia 2 września 2015 r., znak: [...]. Kolejno, pismem z dnia 8 maja 2024 r., znak: [...] Wojewoda Dolnośląski na podstawie art. 50 § 1 Kpa wezwał inwestora do przedłożenia 4 egzemplarzy projektów budowlanych inwestycji uzupełnionych o: 1. oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz wiedzą techniczną o imię, nazwisko, specjalność, numer uprawnień budowlanych osoby posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności; 2. doprowadzenia miejsca postojowego dla autobusów do zgodności z § 21 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, ze zm.), dalej r.w.t., w zakresie wymiarów miejsca postojowego w przypadku autobusów. Powyższe uzupełniono w dniu 21 maja 2024 r. w zakresie wskazanym w piśmie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 maja 2024 r., znak: [...]. W wyniku analizy akt sprawy Wojewoda Dolnośląski wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "ppsa", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, przy czym ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1388/19). Zatem prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 515/21 ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a Wojewoda Dolnośląski jest zobowiązany uwzględnić ocenę Sądu wyrażoną w powyższym wyroku. Ponadto Wojewoda Dolnośląski podkreśla, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), dalej: ustawa zmieniająca, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 ustawy zmieniającej (tj. Prawo budowlane), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dniu 26 marca 2020 r., a postępowanie nim wywołane nie zostało zakończone do dnia wejścia w życia ustawy zmieniającej, czyli do dnia 19 września 2020 r. W konsekwencji w niniejszej sprawie stosować należy przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; la) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art.23 ust. 1 i art. 26 ust. 1 oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Powyższy przepis zawiera katalog sprawdzeń, których musi dokonać organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego realizację inwestycji pn.: ,,Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, elektroenergetycznymi technologicznym, linią wlz, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap: myjnia samochodów ciężarowych, III etap: sklep samoobsługowy w [...] Strefie Ekonomicznej" na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...] O., w jednostce ewidencyjnej [...] G. oraz na działkach nr [...], nr [...] w obrębie [...] R., w jednostce ewidencyjnej [...] G. Zaskarżoną decyzją Starosta B. działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane odmówił Spółdzielni [...] w B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego realizację inwestycji pn.: "Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, elektro-energetycznymi technologicznym, linią wlz, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap: myjnia samochodów ciężarowych, III etap: sklep samoobsługowy w [...] Strefie Ekonomicznej" na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...] O., w jednostce ewidencyjnej [...] G. oraz na działkach nr [...], nr [...] w obrębie [...] R., w jednostce ewidencyjnej [...] G. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że "teren inwestycji w skład którego wchodzą nieruchomości nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...] O. w jednostce ewidencyjnej [...] G. oraz nr [...] i nr [...] w obrębie [...] R. w jednostce ewidencyjnej [...] G. , nie posiada dostępu do drogi publicznej, a co za tym idzie narusza§ 3 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019 r. poz. 1065), w zakresie wymogów realizacji obiektów budowalnych". Mając powyższe na uwadze organ wyjaśnia, że w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązane są ustalić, czy działka budowlana objęta zamierzeniem budowlanym ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Mianowicie, już z definicji pojęcia działki budowlanej, zawartej w § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że kwestia dostępu działki budowlanej do drogi publicznej jest niezwykle istotna. Przepis ten stanowi bowiem, że przez działkę budowlaną rozumieć należy nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W przywołanej regulacji jednoznacznie zatem wskazano, że działka budowlana m. in. poprzez dostęp do drogi publicznej spełniać musi wymogi realizacji wnioskowanych obiektów budowlanych. Rozwinięcie tej ogólnej definicji, a jednocześnie uszczegółowienie obowiązków Inwestora w kontekście zapewnienia jego działce budowlanej dostępu do drogi publicznej odnaleźć można w § 14 ust. 1 r.w.t. zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych; szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Zgodnie z kolei z § 14 ust. 2 r.w.t. dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Tożsamą definicję działki budowlanej ustawodawca przyjął na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293), dalej jako: Upzp. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 12 Upzp pod pojęciem działki budowlanej rozumie się nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Ponadto, w Upzp zdefiniowany został także dostęp do drogi publicznej jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 Upzp). Co przy tym ważne treść pojęcia "dostępu do drogi publicznej" podlega ustaleniu w procesie wykładni. Celem analizowanego unormowania jest zapewnienie, aby inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę posiadała obsługę komunikacyjną niezbędną dla korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. Warunki tej obsługi muszą być zgodne z prawem. Wyklucza to możliwość udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji zamierzonej na terenie, który wprawdzie graniczy z drogą publiczną, lecz w sposób uniemożliwiający zgodne z prawem komunikacyjne wykorzystanie takiego usytuowania terenu. Jak wyjaśnił przy tym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 12 marca 2018 r. (II SA/Wr 625/17): ,,Bez istnienia szlaku komunikacyjnego umożliwiającego swobodny dostęp pieszym i pojazdom mechanicznym do nieruchomości objętej inwestycją, nie sposób bowiem mówić o właściwym użytkowaniu budynku". Powyższe regulacje pozwalają więc na konkluzję, że działka budowana musi mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej, a układ komunikacyjny zamierzenia budowlanego musi być odpowiedni do przeznaczenia i sposobu użytkowania inwestycji. Kwestię dostępu do drogi publicznej należy natomiast analizować w kontekście faktycznym tj. brak przeszkód pozanormatywnych w dostępie do drogi np. istnienie zjazdu czy niewystępowanie ograniczeń terenowych oraz prawnym, wiążącym się z prawną możliwością połączenia działki budowlanej z drogą publiczną i wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Dostęp ten nie może być tylko hipotetyczny ale musi być realny. Mając powyższe na uwadze, należało ustalić czy teren zainwestowania ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Samo bowiem przyleganie nieruchomości objętej zamierzeniem budowlanym do drogi publicznej, nie oznacza, że dostęp do drogi publicznej rzeczywiście został zapewniony. W analizowanej sprawie inwestor wskazał, że komunikacja działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę odbywać się będzie poprzez zjazd publiczny wybudowany na podstawie decyzji nr 756 z dnia 23 października 2014 r. Starosty B., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej (dz. nr [...] i dz. nr [...]) na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu działki nr [...], zlokalizowanej w obrębie O., gmina G. W świetle powyższego spostrzec jednak trzeba, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 23 października 2014 r. została wydana m.in. w oparciu o decyzję Wójta Gminy G. z dnia 2 lipca 2014 r. o zezwoleniu na budowę zjazdu z drogi gminnej nr [...] w granicach działki nr [...] i działki nr [...] obręb O., na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu tej działki. Decyzja Wójta Gminy G. z dnia 2 lipca 2014 r. została z kolei wyeliminowana z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, które to decyzją z dnia 25 marca 2016 r. (SKO/41/DP-2/2016) stwierdziło nieważność decyzji lokalizacyjnej. Decyzja Kolegium została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 13 sierpnia 2019 r. (SKO/41/DP-13/2019). W obrocie prawnym brak jest zatem decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi gminnej nr [...] na działkę objętą terenem zainwestowania nr [...], obręb O. Tymczasem stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 z późn. zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zważyć również należy, że w kwestii ważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia 2 lipca 2014 r. wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 8 maja 2019 r. (I OSK 1741/17) wskazał, m. in. że "nie do zaakceptowania są skutki przedmiotowej decyzji z punktu widzenia wymagań praworządności. Konsekwencje decyzji z 2 lipca 2014 r. rzutują na bezpieczeństwo na drodze (ochronę życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego) co jednoznacznie przesądza o poważnych racjach społecznych i ekonomicznych, stojących za stwierdzeniem nieważności". Niewątpliwie zatem unieważnienie decyzji Wójta Gminy G. z dnia 2 lipca 2014 r. wydanej w przedmiocie lokalizacji zjazdu, stanowiącego połączenie drogi publicznej z terenem zainwestowania oraz podjęte w sprawie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 8 maja 2019 r. nie mogą pozostawać bez wpływu dla oceny posiadania przez teren zainwestowania dostępu do drogi publicznej. Stosownie bowiem do art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych zjazd jest to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy G. z dnia 2 lipca 2014 r., stanowiącej przecież zezwolenie na lokalizację zjazdu na teren zainwestowania pozbawiło w istocie (pod względem prawnym) dostępu do drogi publicznej działek objętych omawianą inwestycją: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Co także ważne, Inwestor nie przedstawił jakiegokolwiek innego dokumentu, z którego wynikałby dostęp do drogi publicznej dla wzmiankowanej inwestycji. Dalej organ wyjaśnia, że o dostępie do drogi publicznej terenu zainwestowania nie przesądza decyzja Starosty B. nr 756 z dnia 23 października 2014 r. którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Spółdzielni [...] w B. pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej (działki ewidencyjne nr [...] i nr [...]) na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu działki nr [...] zlokalizowanej w obrębie O., gmina G. Pozwolenie na budowę jest przecież decyzją administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego (art. 5 pkt 12 ustawy Prawo budowlane). Takie rozstrzygnięcie nie stanowi natomiast dokumentu potwierdzającego dostęp nieruchomości do drogi publicznej. Istotnie w oparciu o wzmiankowaną decyzję Inwestor wybudował zjazd publiczny, który łączy działkę nr [...] z gminną drogą publiczną, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. pismem z dnia 2 września 2015 r., znak: [...] zawiadomił, że dnia 2 września 2015 r. przyjął zgłoszenie o zakończeniu budowy tego zjazdu - obiekt ten zarejestrowano w ewidencji ruchu budowlanego pod pozycją [...] jako zrealizowany. Najważniejszym jednak jest, że realizacja tego zjazdu stanowić może co najwyżej o posiadaniu przez teren zainwestowania dostępu faktycznego do drogi publicznej, a więc potwierdza rzeczywiste możliwości przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Dokumenty te nie stanowią jednak o dostępie prawnym do drogi publicznej. Na marginesie w tym miejscu można jedynie dodać, że decyzją nr O - 204/17 z dnia 13 marca 2017 r. Wojewoda Dolnośląski stwierdził z urzędu nieważność decyzji Starosty B. nr 756 z dnia 23 października 2014 r. w części obejmującej budowę zjazdu publicznego z drogi gminnej (działki ewidencyjne nr [...] i nr [...]) na działkę nr [...], a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Z kolei decyzją z dnia 25 października 2017 r., znak: DOA.7110.268.2017.KKO Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję Wojewody Dolnośląskiego Nr 204/17 z dnia 13 marca 2017 r. w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty B. Nr 756 z dnia 23 października 2014 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. Nr 756 z dnia 23 października 2014 r. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest decyzją ostateczną. Ostatecznie potwierdzeniem braku dostępu do drogi publicznej terenu zainwestowania dla zamierzenia pn.: ,,Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, elektra-energetycznymi technologicznym, linią wlz, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap: myjnia samochodów ciężarowych, III etap: sklep samoobsługowy w [...] Strefie Ekonomicznej" jest zatwierdzony przez Starostę B. pismem z dnia 11 marca 2020 r. ([...]) projekt stałej organizacji ruchu w pasie drogowym drogi gminnej nr [...] w miejscowości O. Ta organizacja ruchu wprowadziła bowiem na drodze gminnej nr [...] w miejscowości O. na wjeździe na teren planowanej przez odwołującą się inwestycji znak drogowy B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach" - nie dotyczy właściciela posesji. Wprowadzona w ten sposób organizacja ruchu uniemożliwia legalne korzystanie z istniejącego zjazdu na działkę nr [...]. Wyjaśnić przy tym należy, że znak B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach", zgodnie z załącznikiem 1 pkt 3 .2.1. do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2311) stosuje się w celu zamknięcia odcinka drogi dla ruchu wszelkich pojazdów. Przyczynami zamknięcia ruchu na drodze są w szczególności: - prowadzenie robót w pasie drogowym, - zły stan techniczny drogi zagrażający bezpieczeństwu ruchu, np. uszkodzenie jezdni, obiektu mostowego itp., - przeznaczenie drogi do innych celów niż ruch pojazdów, - przeznaczenie drogi do ruchu tylko określonych rodzajów pojazdów, np. autobusów komunikacji miejskiej i taksówek. Jeżeli dopuszcza się odstępstwa od stosowania się do znaku B-1, to na tabliczce pod znakiem umieszcza się napis "Nie dotyczy" wraz z symbolem pojazdu lub wyrażeniem określającym ten pojazd, np. o treści: "Nie dotyczy" i symbol pojazdu zgodnie z konstrukcją określoną w pkt 9, "Nie dotyczy MPK", "Nie dotyczy TAXI", "Nie dotyczy pojazdów zaopatrzenia", "Nie dotyczy pojazdów służb miejskich" (przez pojazdy służb miejskich należy rozumieć pojazdy straży pożarnej, policji, pogotowia ratunkowego oraz przedsiębiorstw: oczyszczania miasta, utrzymania zieleni i dróg, wodociągowo-kanalizacyjnych, gazowniczych, energetycznych, telekomunikacyjnych itp.), "Nie dotyczy mieszkańców posesji od nr ... do nr ... ulicy ... ". W rozpatrywanej sprawie zamknięcie istniejącego zjazdu stanowiącego dostęp do drogi publicznej dla terenu zainwestowania dla ruchu wszelkich pojazdów, za wyjątkiem właściciela posesji pozbawiło ten zjazd możliwości pełnienia funkcji komunikacyjnej. Nikt poza właścicielem terenu nie jest uprawniony do legalnego wjazdu i wyjazdu z terenu wnioskowanej inwestycji. Zjazd ten nie jest zatem ogólnodostępny, co mając na uwadze przedmiot inwestycji, tj. stację paliw, myjnię samochodów ciężarowych oraz sklep samoobsługowy prowadzi do wniosku, że przedstawione rozwiązania komunikacyjne świadczą o tym, że planowana inwestycja nie będzie posiadała dostępu do drogi publicznej spełniającego wymogi wynikające z przepisów techniczno-budowlanych. Zabroniony ruch wszelkich pojazdów nie tylko powoduje, że omawiana inwestycja nie może zostać zrealizowana (brak możliwości wjazdu pojazdów dostarczających np. materiały budowlane) ale, w przypadku jej hipotetycznej realizacji, użytkowana zgodnie z przeznaczeniem. Celem inwestycji jest przecież świadczeniu usług uczestnikom ruchu drogowego, przede wszystkim kierowcom. W ocenie Wojewody Dolnośląskiego, w niniejszej sprawie inwestor nie wykazał w złożonym projekcie budowlanym, że planowana inwestycja w razie udzielenia pozwolenia na budowę, będzie miała zapewniony dojazd odpowiadający tym warunkom technicznym - nie wykazał, że istnieje realna a nie tylko potencjalna (warunkowa) możliwość wykorzystania wskazanego dojazdu dla celów obsługi komunikacyjnej inwestycji. Nadto zarządca drogi gminnej - Wójt Gminy G. pismem z dnia 27 października 2020 r. ([...]) potwierdził, że komunikacja terenu zainwestowania za pośrednictwem zjazdu na drogę gminną nr [...] jest niemożliwa. Jednocześnie organ zauważa, że omawiana stała organizacja ruchu w pasie drogowym drogi gminnej nr [...] w miejscowości O. była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 września 2023 r. (II GSK 1751/22) oddalił skargę kasacyjną inwestora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2022 r. (III SA/Wr 709/20), którym to oddalono skargę na akt Starosty B. z dnia 11 marca 2020 r. (KmT.7120.44.2020) w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny podniósł jednocześnie: ,,Wskazana w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kumulacja zjazdów z drogi gminnej tuż przy zjeździe z autostrady jasno wskazuje na zagrożenie bezpieczeństwa uczestników ruchu, czego konsekwencją w ciągu następstw przyczynowo - skutkowych mogą być wypadki i kolizje w ruchu drogowym powodujące niszczenie mienia, utratę zdrowia, a nawet życia. Skorzystanie w takiej sytuacji przez zarządcę drogi z uprawnienia do wprowadzenia pewnych ograniczeń pozostaje w związku funkcjonalnym pomiędzy niezbędnością wprowadzonego ograniczenia w korzystaniu z drogi, a ochroną konstytucyjnych wartości: bezpieczeństwa powszechnego, zdrowia i życia ludzkiego. Zastosowane środki stwarzające ewentualnie utrudnienia dla prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę skarżącą są niezbędne dla ochrony tych wartości konstytucyjnych, a cel ich ochrony nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. Ponadto środki te, z punktu widzenia chronionych wartości, uznać wypada za jak najmniej uciążliwe dla podmiotów, których prawa i wolności uległy ograniczeniu". Reasumując zdaniem organu inwestor nie wykazał, że teren zainwestowania posiada dostęp do drogi publicznej. Dostępu takiego, dla planowanej inwestycji obejmującej przecież budowę zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, elektra-energetycznymi technologicznym, linią wlz, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap: myjnia samochodów ciężarowych, III etap: sklep samoobsługowy w [...] Strefie Ekonomicznej" niewątpliwie nie zapewnia istniejący zjazd na działkę [...] obręb O. Organ odwoławczy podkreśla, że dostęp do drogi publicznej musi być nieograniczony, powszechny i legalny, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca. Jednocześnie w toku postępowania odwoławczego ustalono, że teren zainwestowania nie posiada także dostępu do drogi publicznej za pośrednictwem graniczącej z nim działki nr [...] dr obręb O. Działka ta nie jest bowiem obciążona służebnością na rzecz właściciela (władającego) działką nr [...], stanowiącą teren zainwestowania. Inwestor nie przedstawił również innego dokumentu, z którego wynikałby dla niego tytuł prawny do tej działki drogowej. W świetle powyższego wojewoda przypomina, że stosownie do § 8 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) część opisowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać układ komunikacyjny, a część rysunkowa układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, zasadnie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2020 r. (WAB.6740.5.11.2020) Starosta B. wezwał Inwestora do korekty układu komunikacji wewnętrznej z uwagi na brak możliwości zjazdu na drogę gminną nr [...], a także do wskazania sposobu skomunikowania działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę z drogą publiczną. Co prawda postanowienie to zostało sformułowane w sposób lakoniczny, lecz jak wynika z treści odwołania było ono zrozumiałe dla inwestora. Tym niemniej, zdaniem Wojewody Dolnośląskiego, inwestor tego wymogu nie wypełnił i nie wykazał, że projektowana inwestycja będzie posiadać właściwy pośredni dostęp do drogi publicznej. Inwestor przedłożył jedynie informację dotyczącą planowanej obsługi komunikacyjnej opisując dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem zjazdu na działkę nr [...] obręb O. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jednak, że przedstawiony przez inwestora dojazd do terenu zabudowy, nie spełnia wymagań § 14 ust. 1 i ust. 2 r.w.t. Tym samym - w ocenie Wojewody Dolnośląskiego – doszło do naruszenia wymagań art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zakresie wymaganej zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane a contrario, w razie nie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 2 organ winien odmówić pozwolenia na budowę. Konkludując, Wojewoda stwierdził, że skoro działka objęta inwestycją nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej a przedstawiony przez inwestora dostęp do tej drogi nie odpowiada wymogom prawa, nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę. Skargę w imieniu i na rzecz Spółdzielni [...] w B. : na podstawie art. 50 § 1 art. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.V.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26) (dalej: ppsa) Prezesi spółdzielni zaskarżyli w całości decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 25.10.2024 r., znak IF-O.7840.1.160.2022.JP. Zarzucili naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 138 § 1 pkt 1. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 t.j. z dnia 2024.04.15) (dalej: k.p.a.) poprzez wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję w sytuacji braku podstaw do zastosowania tego przepisu; 2. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 t.j. z dnia 2020.08.03) (dalej: PB) poprzez wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy inwestor spełnił warunki określone w przepisie art. 35 ust. 1 PB, 3. art. 35 ust. 4 PB poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy inwestor spełnił wymagania określone w przepisach prawa budowlanego niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę, 4. art. 2 pkt 14 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: a) poprzez uznanie, że działka inwestora nie posiada dostępu do drogi publicznej, b) poprzez nieuprawnione rozszerzenie zupełnej ustawowej definicji "dostępu do drogi publicznej" o okoliczności wynikające z już istniejącego ruchu na drodze, jej parametrów oraz standardu drogi i jej warunków technicznych, c) poprzez brak rozróżnienia i uznania za równoznaczne pojęć "dostęp do drogi publicznej" oraz "zjazd z drogi publicznej", d) poprzez błędne uznanie, że istniejący zjazd ma charakter faktyczny a nie prawny. 5. art. 5 ust. 1 pkt 9 PB poprzez uznanie, że projektowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej. 6. art. 7-9, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy - w ten sposób, iż organ rozstrzygający odwołanie nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i dokonał dowolnego ustalenia stanu faktycznego - co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wniosku, iż teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. 7. art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie obowiązku prawidłowego uzasadniania rozstrzygnięcia, które powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. III. Na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa strona wnosi o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. IV a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ppsa o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. V. oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca opisuje stan sprawy wskazując, że Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 25.10.2024 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia 29.01.2021 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującej realizację inwestycji pn. ,,Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap - stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wodkan., elektroenergetycznymi, technologicznymi, linią WLZ, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap - myjnia samochodów ciężarowych, III etap - sklep samoobsługowy w [...] Specjalnej Strefie Ekonomicznej na działkach: nr [...], [...] i [...] w obrębie [...] O., oraz na dz. nr [...] i nr [...] w obrębie R. W ocenie organu teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. Organ wyjaśnił, że definicja legalna dostępu do drogi publicznej zawarta jest w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2020 r., poz. 293), według której, jest to bezpośredni dostęp do tej drogi lub dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej. Przy czym, tak rozumiany dostęp do drogi publicznej obejmuje dostęp faktyczny i dostęp prawny. Brak dostępu do drogi publicznej organ uzasadnił stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia 2 lipca 2014 r. zezwalającej na lokalizację zjazdu z utwardzeniem terenu decyzją SKO w Jeleniej Górze z dnia 25 marca 2016 r. W ocenie organu wyeliminowanie z obiegu prawnego tej decyzji pozbawiło pod względem prawnym teren zainwestowania dostępu do drogi publicznej. Jego zdaniem inwestor nie przedłożył jakiegokolwiek innego dokumentu, z którego wynikałby dostęp do drogi publicznej inwestycji. Nie stanowią przy tym tego rodzaju dokumentów prawomocne orzeczenia zezwalające na budowę oraz użytkowanie zjazdu, wydane przez Starostę B. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W ocenie organu są to jedynie dokumenty potwierdzające faktyczny a nie prawny dostęp do drogi publicznej. Ostatecznym potwierdzeniem brak dostępu do drogi publicznej jest zatwierdzony przez Starostę B., pismem z dnia 11.03.2020 r., projekt stałej organizacji ruchu, który uniemożliwia legalne korzystanie z istniejącego zjazdu. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania stanu prawnego dostępu do drogi publicznej inwestycji, który określony został przez prawomocne, ostateczne i pozostające w obiegu prawnym orzeczenia organów administracji państwowej oraz stanowisko organu samorządu terytorialnego, zawarte w akcie sprzedaży terenu inwestycji. Ponadto - niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa jest rozszerzenie zupełnej ustawowej definicji "dostępu do drogi publicznej", zawartej w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o okoliczności nie wymienione w tym przepisie - i orzekanie w takim przypadku na niekorzyść strony. Dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Mając na uwadze, że ani ustawa Prawo budowlane, ani też regulacje zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych nie definiują pojęcia "dostępu do drogi publicznej", należy zauważyć, że pojęcie to zostało zdefiniowane natomiast w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Można zatem przyjąć, że wymóg "dostępu do drogi publicznej" będzie spełniony jako dostęp bezpośredni, jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których albo ustanowiono służebność drogową albo stanowiących drogi wewnętrzne. Skarżąca zauważa, że skoro drogę zaliczono do kategorii dróg publicznych i dopuszczono do jej użytkowania, to z takiej drogi korzystać może każdy, a w szczególności osoby, których nieruchomości do niej przylegają (art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: 2) gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Zatem utrzymywanie dróg publicznych w należytym stanie i zapewnienie im prawidłowych warunków technicznych jest zadaniem publicznym samorządów i nie można skutkami ewentualnego nienależytego wykonywania takich zadań przez podmioty publiczne obciążać podmioty prywatne. W skardze podkreślono, że niedopuszczalne jest twierdzenie, że teren mający dostęp do drogi publicznej, czyli powszechnie dostępnej na równych zasadach, jednocześnie uznawany jest, ze względu na parametry drogi, za nie posiadający dostatecznego uzbrojenia w zakresie komunikacji, czyli możliwości zapewnienia dojazdu i to ze wskazaniem na ograniczenia wynikające z już istniejącego ruchu na drodze. Oznaczałoby to w konsekwencji sytuację, gdy kolejność zagospodarowywania terenów ma wpływ na możliwość zagospodarowania. Tymczasem niewłaściwy stan techniczny drogi publicznej w każdym przypadku w takim samym stopniu wpływa na możliwość komfortowego i bezpiecznego korzystania z niej (wyrok NSA z dnia 17.03.2022 r., sygn. akt II OSK 906/21). Tak więc, skoro drodze nadano status publicznej, to jej stan techniczny i parametry nie mogą być źródłem ograniczenia w korzystaniu z niej, przez wykluczenie właścicieli części nieruchomości z korzystania z drogi. Przez nadaniu drodze statusu publicznej stwierdzono, jej stan techniczny i parametry nie mogą być źródłem ograniczenia w korzystaniu z niej przez wykluczenie właścicieli części nieruchomości z korzystania z drogi. W kwestii dróg publicznych znajdujących się poza terenem inwestycji ustawodawca stawia wyłącznie wymóg dostępu. Dla pojęcia czy teren ma dostęp do drogi publicznej bez znaczenia jest czy spełnia ona określone odrębnymi przepisami warunki techniczne, a więc kwestia zgodności dróg publicznych z przepisami techniczno-budowlanymi nie ma znaczenia dla oceny dostępu do drogi publicznej. Analizując kwestię dostępu do drogi publicznej konieczne jest przy tym rozróżnienie pojęcia "dostępu do drogi publicznej" oraz "zjazdu z drogi publicznej", co powoduje, że zapewnienie dostępu do drogi publicznej nie jest równoznaczne z wybudowaniem zjazdu. Wskazać bowiem należy, że ustawowa definicja dostępu do drogi publicznej jest zupełna (zawiera wszelkie warunki, które muszą być spełnione, aby stwierdzić, czy dany grunt ma dostęp do drogi publicznej). Dostęp bezpośredni do drogi publicznej polega na tym, że położenie nieruchomości względem drogi zapewnia możliwość obsługi komunikacyjnej (zapewnienie dojazdu) bez konieczności korzystania z innych nieruchomości. W konsekwencji "dostęp do drogi publicznej" jest więc pojęciem szerszym niż "zjazd z drogi publicznej". Należy jednak odróżnić zjazd o charakterze faktycznym (istniejący bez uzyskania zezwolenia na jego budowę) od zjazdu o charakterze prawnym, tj. gdy właściciel działki pozwolenie na jego budowę uzyskał i skonsumował. Wskazania wymaga również, że projekt organizacji ruchu nie jest elementem projektu budowlanego i nie podlega zatwierdzeniu przez organ administracji architektonicznobudowlanej. Przedkładając powyższe na grunt niniejszej sprawy przede wszystkim należy wskazać, że bezsporne w sprawie jest, że zwiększenie ruchu na drodze gminnej nr [...] (przyległej do terenu inwestycji i istniejącego zjazdu), które jest związane z powstawaniem w istniejącej strefie ekonomicznej nowych zakładów - wymaga od zarządcy drogi podjęcia działań związanych z polepszeniem jej standardów, parametrów i poprawy ruchu drogowego. Działania te jednakże w żaden sposób nie mogą być dokonywane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie wydawania pozwoleń na budowę poprzez modyfikację ustawowych definicji dostępu do drogi publicznej. Skutkiem tego rodzaju działań jest niedopuszczalny w świetle art. 6 kpa (zasada praworządności) wniosek zawarty w kwestionowanym rozstrzygnięciu - iż prawomocne, ostateczne i pozostające w obiegu prawnym orzeczenia organów administracji państwowej, dot. legalności istniejącego zjazdu (jego budowy jak i użytkowania), przestają obowiązywać lub być wykonalne bądź też tracą swój prawny charakter w następstwie działań podjętych przez organ samorządu powiatowego w sprawie organizacji ruchu. W toku postępowania inwestor wskazał, że komunikacja działek objętych wnioskiem odbywać się będzie poprzez zjazd wybudowany na podstawie decyzji Starosty B. z dnia 23 października 2014 r. nr 756 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej (dz. nr [...] i dz. nr [...]) na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu działki nr [...], zlokalizowanej w obr. O., gm. G. Zjazd ten został oddany do użytkowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w dniu 02.09.2015 r. Decyzja ta jest prawomocna i ostateczna. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej w sensie prawnym - odbywa się on poprzez zjazd wybudowany na podstawie ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty B. z dnia 23 października 2014 r. nr 756 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej (dz. nr [...] i dz. nr [...]) na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu działki nr [...], zlokalizowanej w obr. O., gm. G. Co więcej -Gmina G. wprost wskazała w akcie sprzedaży dz. nr [...] inwestorowi, że działka to posiada dostęp do drogi publicznej (akt notarialny z 5.03.2014r., Rep [...] nr [...]). Bezsporne dla stron było, że dostęp ten zapewniony jest bezpośrednio na drogę gminną nr [...]. Decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania (np. wyrok NSA z 14.04.2017 r., I OSK 1545/15, LEX nr 2289679). Ostateczna decyzja administracyjna jest wiążąca erga omnes. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12.05.2015 r., P 46/13, LEX nr 1682732, podkreśla, że: ,,Reguła trwałości decyzji służy realizacji istotnych wartości, jakimi są ochrona porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, zaufania do organów państwa i samego prawa, a przede wszystkim - ochrona praw nabytych [...]. Ma duże znaczenie dla stabilizacji skutków prawnych wynikających z decyzji i realizuje potrzebę zagwarantowania bezpieczeństwa sytuacji prawnej obywateli. [...] Regułę trwałości decyzji uzasadniają [...] konstytucyjne zasady pewności prawa i zaufania obywatela do państwa. Podkreślenia, zdaniem strony, wymaga, że do dnia dzisiejszego żaden podmiot nie złożył wniosku o uchylenie tych orzeczeń. Co więcej, w obecnym stanie prawnym, w oparciu o przepis art. 37b aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, nie jest możliwe już stwierdzenie nieważności wydanej decyzji. Organ w uzasadnieniu decyzji powołuje się na Akt Starosty B. dotyczący zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu z dnia 11.03.2020 r., w wyniku którego dostęp do terenu inwestycji ograniczony jest ustawionym znakiem B-1, z tym, że nie dotyczy to właściciela posesji. Niewątpliwie skutkiem wydania tego aktu jest ograniczenie dostępu do terenu inwestycji Co jednak istotne - w żaden sposób nie można uznać, że ograniczenie dostępu do terenu inwestycji równoznaczne jest z brakiem dostępu do drogi publicznej. Z uzasadnienia decyzji wprost więc wynika, że dostęp do drogi publicznej jest – ale ograniczony znakiem B-1. W związku z powyższym w sprawie mamy również dostęp do drogi publicznej w sensie faktycznym. Odbywa się on przez ten zjazd, choć na dzień dzisiejszy w sposób ograniczony wydanym aktem zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu z dnia 11.03.2020 r. Brak dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej organ uzasadnia również nieważnością decyzji wydanej przez Wójta Gminy G., dot. lokalizacji zjazdu. Nie przytacza jednak powodów, dla których stwierdzono tą nieważność, co może sugerować, iż zjazd ten narusza obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. Tymczasem taka sytuacja nie miała miejsca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, decyzją z dnia 13.08.2019 r., znak SKO/A-1/DP-13/2019, orzekło utrzymać w mocy decyzję z dnia 25 marca 2016 r., znak SKO/41/DP-2/2016, stwierdzającą nieważność decyzji wydanej przez Wójta Gminy G. z 2 lipca 2014 r., nr Dr 7230.39.2014, o zezwoleniu Spółdzielni [...] w B. na budowę zjazdu z drogi gminnej nr [...] w granicach działki nr [...] i działki nr [...], obręb O., na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu tej działki, obręb O. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze badana decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Ta nieważność wynika z rażącego naruszenia przepisów art. 29 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych, ponieważ w jej treści nie określono parametrów technicznych wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Co istotne - przesłanką stwierdzenia nieważności tej decyzji jest kwestia wykładni art. 29 ust.1 ustawy o drogach publicznych tj. czy wydana decyzja w sentencji powinna określać parametry planowanego zjazdu czy też może być to dokonane w załączniku do tej decyzji. Załącznikiem do decyzji Wójta Gminy G. z dnia 2 lipca 2014 r., nr Dr 7230.39.2014, był projekt budowlany pt. ,,Budowa zjazdu z drogi gminnej (dz. nr [...] i dz. nr [...]) na działkę nr [...] wraz z utwardzeniem terenu działki nr [...]". Projekt ten zawierał szczegółowe parametry techniczne projektowanego zjazdu, został sporządzony przez uprawnioną osobę. W ocenie inwestora brak jest zatem podstaw do uznania, by decyzja nie określała parametrów technicznych wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - skoro precyzyjnie są one określone w załączniku do niej. Tak więc przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji były błędy proceduralne organu a nie merytoryczne zastrzeżenia co do lokalizacji zjazdu. Reasumując - brak jest jakichkolwiek argumentów przemawiających za tym, że teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. Dostęp ten występuje zarówno w sensie prawnym - poprzez legalnie wybudowany i oddany do użytkowania zjazd będący własnością inwestora, jak i faktycznym (choć chwilowo ograniczonym poprzez wprowadzone oznakowanie). Tego rodzaju dostęp w pełni odpowiada definicji "dostępu do drogi publicznej", zawartej w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez który należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi. Ustalenia organu w tym zakresie należy uznać za błędne, dokonane z naruszeniem wskazanych na wstępie przepisów - co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W odręcznej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Kontroli sądu w tej sprawie jest poddana decyzja Wojewody Dolnośląskiego, z dnia 25 października 2024 r.(IF-O.7840.1.160.2022.JP), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni [...] w B. , która utrzymała w mocy decyzję organu I szej instancji odmawiającą Spółdzielni [...] w B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego realizację inwestycji pn.: ,,Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, elektro-energetycznymi technologicznymi, linią wlz, wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą, II etap: myjnia samochodów ciężarowych, III etap: sklep samoobsługowy w [...] Strefie Ekonomicznej" w jednostce ewidencyjnej [...] G. oraz na działkach nr [...], nr [...] w obrębie [...] R., w jednostce ewidencyjnej [...] G. , na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...] O. Zdaniem sądu w tym składzie stanowisko organów należy uznać za trafne. W aktach sprawy znajduje się pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we Wrocławiu, skierowane do Starostwa Powiatowego w B., w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 5 maja 2020 r., w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji pn: ,,Budowa zespołu obiektów [...] realizowanego etapami: I etap: stacja paliw wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznymi instalacjami wod-kan., elektra-energetycznymi, technologicznymi, linia WLZ wewnętrzną komunikacją kołową i pieszą; II etap: myjnia samochodów ciężarowych; III etep: sklep samoobsługowy w [...] Specjalnej Strefie Ekonomicznej" na działkach nr [...], [...] i nr [...] w obrębie O., w jednostce ewidencyjnej [...] G. oraz na działkach nr [...] i nr [...] w obrębie R., w jednostce ewidencyjnej [...] G. ", w którym jako strona GDDKiA informuje, ze pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. GDDKiA Oddział Wrocław w odpowiedzi na wniosek Spółdzielni [...] z siedzibą w B., negatywnie zaopiniował projekt zagospodarowania terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej dla opisanego zadania, a następnie podtrzymał swoje stanowisko pismem z dnia.19 września 2018 r. GDDKiA Oddział Wrocław nadal stoi na stanowisku, iż obsługa koniunkcyjna terenu inwestycji poprzez zjazd z drogi gminnej (dz. nr [...] i [...] - obręb O.) na dz. nr [...] - obręb O. zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Niniejszy zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania tymczasowego węzła autostrady [...], co nie spełnia zapisów § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zmianami). Zapis w nawiązaniu do § 78 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że zjazd publiczny nie może być usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła; nie może występować w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powyższe zostało uwzględnione w pozytywnie zaopiniowanym dnia 13 stycznia 2020 r. przez GDDKiA Odział Wrocław Projekcie zmiany stałej organizacji ruchu na drodze gminnej nr [...] - działki o nr ewid. [...], [...], [...] obręb O., przy węźle autostradowym [...]SSE K. autostrady [...], opracowanym przez Wójta Gminy G., przewidującym usytuowanie na istniejącym wjeździe na działkę numer [...] znaku B-1 (znak zakazu ruchu - nie dotyczy właściciela posesji). Ponadto GDDKiA Oddział Wrocław prowadzi prace nad "Studium Korytarzowym wraz z Analizą Techniczno-Ekonomiczno-Logistyczną rozbudowy/budowy autostrady [...] na odcinku W.-K.(1)". W związku z powyższym informuje, iż istnieje możliwość kolizji planowanej inwestycji na działkach nr [...] i nr [...] w obrębie R., gmina G. oraz na działkach nr [...], nr [...] w obrębie O., gmina G. z analizowanymi rozwiązaniami projektowymi rozbudowy [...] zawartymi w studium korytarzowym". Nadto sądowi urzędu wiadomym jest, ze prawomocnym wyrokiem z dnia 28 września 2023 r., zapadłym w sprawie II GSK 1751/22II GSK 1751/22 (LEX nr 3726113) NSA oddalił skargę kasacyjną spółdzielni na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia (...) marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 709/20 oddalającą skargę Spółdzielni [...] w B. na akt Starosty B. w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu. Sąd ten wskazał, że zakwestionowanym aktem doszło do zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu przygotowanego i opracowanego przez projektantów mających uprawnienia w zakresie audytu bezpieczeństwa ruchu. Dalej NSA odniósł się w uzasadnieniu do wpływu zatwierdzonej zmiany organizacji ruchu na sytuację strony skarżącej i dostrzegł, że polega ona na likwidacji istniejącego zjazdu na stację paliw poprzez ustawienie barier betonowych oraz ustawieniu znaku drogowego B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach" z informacją, że zakaz nie dotyczy właściciela posesji. W punkcie dotyczącym charakterystyki ruchu na drodze podano, że istniejąca droga gminna nr [...] w obrębie węzła autostradowego [...]SSE K. autostrady [...] obsługuje ruch lokalny i tranzytowy. Przedstawione w opisie technicznym, jak i na planie sytuacyjnym informacje były wystarczające dla planowanej zmiany organizacji ruchu. Sąd zauważył, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Dyrektora Oddziału GDDKiA, z którego wynika, że z uwagi na niepokojące sygnały użytkowników autostrady [...] o sytuacjach na węźle [...]SSE K., zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego (potwierdzonych przez objazdy i wizje w terenie pracowników Oddziału GDDKiA), zostało zlecone przeprowadzenie audytu bezpieczeństwa przez niezależnych audytorów. Wyniki audytu z 31 stycznia 2017 r. wykazały, że podstawową przyczyną zagrożeń jest znaczna ilość zjazdów zlokalizowanych na małej powierzchni węzła. W wynikach audytu odniesiono się m.in. do zjazdów na stacje paliw w obszarze oddziaływania węzła. Wskazano, że lokalizacja zjazdów generujących bardzo duży ruch pojazdów ciężarowych (zwłaszcza ciągników siodłowych) w obszarze oddziaływania węzła, który rozpoczyna się od strony północnej znakiem [...] (dotyczącym skrzyżowania łącznic autostradowych z drogą gminną) powoduje blokowane łącznicy zjazdowej z autostrady. W efekcie może to doprowadzić do najazdów na tył pojazdów oczekujących na zjazd z drogi głównej, szczególnie niebezpiecznych dla kierowców samochodów osobowych w przypadku kolizji z naczepą stojącej ciężarówki. Podkreślono także, że lokalizacja zjazdów stoi w sprzeczności z § 113 pkt 7 podpunkt 1 Warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zalecono zarządcy drogi przenieść zjazdy poza obszar oddziaływania węzła oraz zakres zarządzania ruchem przez zarządcę autostrady. Ponadto w wynikach audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego wskazano, że umiejscowienie trzech zjazdów (w perspektywie czterech, wliczając w to planowany) w jednym obszarze wpiętych w wąską drogę gminną, w bezpośrednim sąsiedztwie łącznic zjazdowych i wjazdowych na autostradę, wielokrotnie zwiększa liczbę punktów kolizji w niewielkiej przestrzeni. Ich geometria oraz praktycznie brak oznakowania poziomego daje pełną możliwość wykonywania dowolnych manewrów skrętnych, wykorzystywania wszystkich, nawet niedozwolonych relacji na zjazdach. Jako zalecenie dla zarządcy drogi wskazano zlikwidowanie zjazdów i wykorzystanie drogi zbiorczej w celu rozprowadzenia ruchu do punktów usługowych wykorzystując w tym celu już istniejące zjazdy, wprowadzenie zjazdów jednokierunkowych. GDDKiA uznała, że lokalizacja zjazdów znajduje się w obszarze oddziaływania węzła autostradowego, zjazdy wpięte w wąską drogę gminną w bezpośrednim sąsiedztwie łącznic zjazdowych i wjazdowych na autostradę, znajdują się w obszarze oddziaływania węzła autostradowego. Organ dysponował dokumentem uzasadniającym wprowadzenie ograniczeń ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu, a zatem nie można przyjąć, że zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu nastąpiło w sposób arbitralny i mechaniczny. Fakt likwidacji zjazdu na stację paliw poprzez ustawienie betonowej bariery nie wyklucza też możliwości prowadzenia przez stronę skarżącą działalności gospodarczej, a stanowi przejaw działań o charakterze prewencyjnym, których celem jest właśnie zapewnienie bezpieczeństwa". Nie może także ujść z pola widzenia sądu, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 września 2022 r. znak: DOA.7210.38.2022.LWT uchylił decyzję własną z 25 października 2017 r., znak DOA.7110.268.2017.KKO oraz utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 13 marca 2017 r., Nr 0-204/17, znak: IF- 0.7840.535.2015.KB, w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty B. z 23 października 2014 r., Nr 756, w zakresie dotyczącym budowy zjazdu publicznego z drogi gminnej (działki nr ewid. [...] oraz [...] na działkę nr ewid. [...], a ponownie rozpoznając sprawę w wyniku wniosku skarżącej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 października 2022 r. znak: DOA.7210.38.2021.ACK (1) ten sam organ utrzymał ją w mocy. Jednakże prawomocnym wyrokiem z dnia 11 maja 2023 r. (zapadłym w sprawie VII SA/Wa 130/23 – (LEX nr 3566377) WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 września 2022 r. znak: DOA.7210.38.2022.LWT oraz postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 sierpnia 2022 r. o wznowieniu postępowania. Natomiast ostateczne rozstrzygnięcie SKO utrzymujące w mocy decyzję SKO z 25 marca 2016 r., stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy G. 2 lipca 2014 r., Nr DR.723039.2014, zezwalającej na budowę zjazdu z drogi gminnej nr [...] zostało wydane 13 sierpnia 2019 r., zatem (jak wskazał sąd) nie mogło stanowić podstawy wznowienia. Dalej trzeba powiedzieć, że jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie II SA/Ol 1276/16, w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 grudnia 2016 r. (LEX nr 2189505), którą to tezę skład sądzący całkowicie podziela, "zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez organy państwa, czego wyrazem jest m.in. zarzadzanie organizacją ruchu, stanowi wyraz konstytucyjnej zasady ochrony życia, wyrażonej w art. 38 Konstytucji RP, jak również nakazu zapewniania bezpieczeństwa obywateli, zagwarantowanego w art. 5 Konstytucji RP. Ze względu na swoją rangę, ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli-także w aspekcie rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo na drogach - w sytuacjach kolizyjnych zdecydowanie przeważa nad interesem indywidualnym jednostki czy jej prawem własności i prawem do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej". Nadto podnieść należy, że zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez organy Państwa, czego wyrazem jest m.in. prawna regulacja lokalizacji zjazdów z dróg, stanowi wyraz konstytucyjnej zasady ochrony życia, wyrażonej w art. 38 Konstytucji RP, jak również nakaz zapewniania bezpieczeństwa obywateli, zagwarantowany w art. 5 Konstytucji RP. Z tego względu zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ma swoje źródło konstytucyjne. Ze względu na swoją rangę, ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli - także w aspekcie rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo na drogach - w sytuacjach kolizyjnych przeważa nad interesem indywidualnym jednostki czy jej prawem własności. Norma art. 5 Konstytucji RP (nakazu zapewniania bezpieczeństwa obywateli) i art. 38 Konstytucji RP (zasady ochrony życia), stanowią wystarczającą podstawę do wprowadzenia w ruchu drogowym zakazów, które w konsekwencji mogą powodować ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, czy prawa własności. W konsekwencji, z uwagi na fakt, że dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskowanego zespołu obiektów konieczne jest skomunikowanie inwestycji z drogą publiczną, a takowym (w świetle dotychczasowych rozważań) inwestor się nie legitymuje, to wydanie pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji nie było możliwe. Trzeba bowiem pamiętać, że art. 5 P.b. wymaga, aby obiekt budowlany był projektowany (między innymi) w sposób zapewnianiający dostęp do drogi publicznej. Brak takiego dostępu – jak rozpoznawanej sprawie- skutkuje decyzją odmowną w myśl art. 35 ust. 5 p. 1 p.b.- brak dostępu do drogi publicznej poprzez wskazany przez inwestora zjazd. Trzeba także pamiętać, że stosownie do treści [pic] 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków (aktualny stan prawny: Dz.U.2022.0.1225 t.j.) do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Zatem w dacie wydawania zakwestionowanych decyzji inwestor nie dysponował dojazdem odpowiednim dla obsługi planowanych zamierzeń inwestycyjnych. Przechodząc do zarzutów skargi, zdaniem sądu, nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Jeśli chodzi o zarzuty procesowe, to należy pamiętać, że mogą one doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego tylko w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, że "mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (art. 145 § 1 p. 1c ppsa), a takiego wpływu sąd nie dostrzegł. Organy ustaliły sposób należyty stan faktyczny sprawy, nie naruszając zasad procesowych, w tym art. 7 kpa, uzasadniły także w sposób dopowiadający wymogom kodeksowym podjęte rozstrzygnięcia. Nie naruszyły organy przepisów prawa materialnego. Decyzja odmowna wynika nie z faktu, że teren planowanej inwestycji nie graniczy z drogą publiczną, ani z faktu, że każdy ma prawo korzystać z drogi publicznej, ale z faktu, że decyzja Wójta Gminy G. z dnia 2 lipca 2014 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, decyzją z dnia 13 sierpnia 2019 r. (SKO/41/DP-13/2019). Brak decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi gminnej nr [...] na działkę objętą terenem zainwestowania nr [...] skutkuje uznaniem za trafne skarżonych orzeczeń. Nie naruszyły zatem organy także przepisów prawa materialnego: ani art. 2 pkt 14 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: ani art. 5 ust. 1 pkt 9 PB. Na koniec można dodać, że kwestia sprzedaży przez gminę działek pod inwestycję z zapewnieniem dostępu do drogi publicznej nie jest kwestią, którą może zajmować się sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji. Ze wskazanych względów na podstawie art. 151 ppsa należało rzec jak na wstępie.