II SAB/Wr 1143/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230 P.p.s.a., jest w szczególności skarga. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Po myśli § 3 art. 220 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 15 listopada 2024 r. wezwano profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie z dnia 26 listopada 2024 r. doręczono – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru – upoważnionemu pracownikowi w dniu 27 listopada 2024 r. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 4 grudnia 2024 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania na wskazany w skardze adres pełnomocnik nie uiścił wpisu, nadsyłając pismo z dnia 29 listopada 2024 r., w którym oświadczył, że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na uzyskanie przez stronę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Uwzględniając powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się natomiast do treści pisma pełnomocnika z dnia 29 listopada 2024 r., należy zwrócić uwagę na pogląd reprezentowany zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a który akceptuje skład orzekający w niniejszej sprawie, że sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia zarówno wymieniona w art. 58 § 1 jak również art. 220 § 3 P.p.s.a. Zgodnie wprawdzie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tym samym badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego, przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienia: NSA z dnia 3 stycznia 2008 r, I OSK 1829/07; NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; WSA we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2016 r., II SA/Wr 373/16; WSA w Opolu z 6 marca 2013 r., I SA/Op 155/13; WSA w Krakowie z dnia 3 czerwca 2024 r., III SA/Kr 319/24). Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca a nie umarza postępowanie (B. Dauter, (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 161). Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia.