II SAB/Wr 61/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu W. nr (...) w sprawie ze skargi E. D. na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę obiektu inwentarskiego w zabudowie zagrodowej wraz z infrastrukturą techniczną postanawia oddalić wniosek. E. D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r., którą udzielono pozwolenia na rozbudowę obiektu inwentarskiego w zabudowie zagrodowej wraz z infrastrukturą pomocniczą, przeznaczonego do chowu i hodowli drobiu mięsnego (brojlerów) w systemie ściółkowym. W petitum skargi strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przez użyty w art. 61 p.p.s.a. zwrot "w granicach tej samej sprawy", należy rozumieć sprawę w ujęciu materialnym, co też oznacza, że o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 LEX nr 743 040; z dnia 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1 110 357; z dnia 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 LEX nr 1 170 772). W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu - nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r., którą udzielono pozwolenia na rozbudowę obiektu inwentarskiego w zabudowie zagrodowej wraz z infrastrukturą pomocniczą, przeznaczonego do chowu i hodowli drobiu mięsnego (brojlerów) w systemie ściółkowym, gdyż niniejszym wnioskiem strona objęła akt administracyjny, który znajduje się poza granicami sprawy, rozumianej w sensie materialnym. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, zaś przedmiotem skargi jest bezczynność organu w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Tym samym sprawa ta nie jest tożsama ze sprawą, w której skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania. Oczywiście wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku, ale z uwagi na występującą między nimi odmienność pod względem przedmiotowym nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. W przypadku bowiem wniesienia skargi na bezczynność, przedmiotem skargi jest w istocie brak działania organu. W tego rodzaju sprawie nie zostaje zatem wydany żaden akt, ani nie zostaje podjęta jakakolwiek czynność, która mogłaby – przez jej wykonanie – spowodować zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stąd zbyta daleko idącym byłoby w ocenie tut. Sądu wstrzymywanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.