II SO/Wr 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. W. i M. W. o wymierzenie Burmistrzowi Gminy T. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi w terminie postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. D.W., M.W., działając w imieniu własnym oraz w imieniu J. W. i M. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Gminy T. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi w terminie wywodząc, że złożony przez nich "wniosek- odwołanie" dotyczący rozgraniczenia nieruchomości nie został przesłany do Sądu. Postanowieniem z dnia 1 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek J. W. i M.W., z uwagi na zaniechania nadesłania pełnomocnictwa do działania w imieniu tychże skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia jednak wymaga, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany przez sąd administracyjny jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 p.p.s.a., tj. spraw należących do właściwości sądu administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10, postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 887/12), a więc w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 886/12, postanowienie NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 325/14). Taka sytuacja zachodzi w realiach niniejszej sprawy. Prawomocnym postanowieniem bowiem z dnia 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił jako niedopuszczalną skargę D.W., M.W., J.W. i M.W. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego do rozstrzygnięcia tejże sprawy. Skoro zatem "skarga", leżąca u podstaw złożenia niniejszego wniosku o wymierzenie grzywny nie dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 p.p.s.a., a wniosek o wymierzenie grzywny organowi może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy materii należącej do właściwości sądu administracyjnego, przedmiotowy wniosek należy uznać za niedopuszczalny. Odnoszą się z kolei do żądania strony w kwestii przeprowadzenia wniosków dowodowych należy wyjaśnić, że ze względu na charakter niniejszego postępowania nie mogły one zostać uwzględnione. Przedmiotowe postępowanie nie ma bowiem na celu podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w kwestii rozgraniczenia nieruchomości, gdyż zadaniem Sądu jest bowiem wyłącznie rozstrzygnięcie w przedmiocie wystąpienia podstaw do wymierzenia organowi grzywny z tytułu nieprzekazania skargi w terminie. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.