III SA/Wr 102/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA –Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi G. K., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że natychmiastowe wykonanie decyzji spowodowałoby dla skarżącego negatywne skutki. Ponadto podkreślono, że wobec zasadności zarzutów faktycznych i merytorycznych wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd znajduje swoje uzasadnienie – w związku ze skierowanym upomnieniem do strony z dnia [...] stycznia 2014 r. dodatkowo wskazano, że ze względu na długi okres rozpoznawania sprawy, zasadność zarzutów skarżącego, ewentualność zawieszenia sprawy oraz ciężką sytuację materialną skarżącego i jego zobowiązania rodzinne wstrzymanie wykonania decyzji należy uznać za zasadne. Skarżący podniósł też, że na wezwanie Sądu może przedstawić swo.ją ciężką sytuację na piśmie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący bardzo lakonicznie uzasadnił swój wniosek, podnosząc jedynie, że wykonanie decyzji może spowodować dla niego negatywne skutki, a ponadto wskazując, że wniosek powinien zostać uwzględniony z uwagi na zasadność podniesionych w skardze zarzutów. Powołano się też na ciężką sytuację materialną i zobowiązania skarżącego wobec rodziny, nie przedstawiając jednak żadnej dokumentacji, na podstawie której możliwe byłoby określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 1 p.p.s.a. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). W konsekwencji zatem rzeczą skarżącego jest dołączenie do wniosku, bez wezwania Sądu, dokumentacji potwierdzającej zasadność jego wniosku. Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07). Końcowo dodać także należy, że przesłanką uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła być ewentualna zasadność zarzutów podniesionych w skardze. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada bowiem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.